Bullitt (1968)

Ik noem dit zelfs geen vermaak. Laat staan topvermaak.

En wat zal ik daar om treuren....

Tja, dat onze meningen erg verschillen is natuurlijk oud nieuws. Wel typisch dat ook jij zo'n pantoffelfilm (wél) geweldig vindt...

Omdat het geen pantoffelfilm is. Naar aanleiding van je commentaar bij The French Connection kon ik eigenlijk wel raden dat je dit helemaal niets zou vinden. Je maakt dit kenbaar in een bericht, stinissen plaatst een lofreactie, en dan zie ik niet in waarom je de film dan toch maar weer een trap na geeft. Daarom mijn reactie eigenlijk. Om de 1 of andere rare reden lijk je de kwaliteit van een misdaadfilm immer te koppelen aan de hoeveelheid actiescene's (The Getaway, een film die wat vaker strooit met de actie, waardeer je dus weer wel). Vrij oppervlakkig vind ik. Gelukkig zijn er ook mensen die, buiten de fantastische achtervolgingsscene om, ook kunnen genieten van de stiltes, de typische seventies-sfeer en de retecoole McQueen. Thank God.

Dat doe ik niet. Ik reageer gewoon op iets waar ik niet akkoord mee ben. Is het toegestaan?

Tja, dat is dan een groot misverstand van jou kant. Ten eerste is dit een politiefilm (waarvan ik natuurlijk iets meer sensatie verwacht), eerder dan een misdaadfilm. Ten tweede heb ik duidelijk aangegeven waarom ik dit geen geslaagde film vind.

Wanneer er nu eenmaal niet veel actie is én (dan toch) een standaard plotje, dan verwacht ik iets anders waaruit de film zijn troeven haalt. Voor mijn part is er bitter weinig geslaagd. Mqueen vindt ik nu niet bijzonder "cool" en al zeker niet de rol dat ie hier speelt (wanneer zelfs het hoofdpersonaged al totaal niet weet te boeien schiet er bitter weinig over nietwaar?), seventies sfeer staat niet gelijk aan een goeie film en stiltemomenten zijn leuk als er iets te genieten valt (een mooie locatie/decor, een interessante cameravoering, een boeiende dialoog...) en mag niet om de haverklap plaatsvinden (toch niet in dergelijke "actie"filmpjes). Anders verliest het zijn effect.

Zoals ik al zei is dit gewoon een fantasieloze registratie van een politie-onderzoek, daar heb ik echt geen nood aan. Raar trouwens dat je The Getaway erbij haalt, die haalt bij lange niet de kwitantie aan actie die mij kan verzadigen. Die weet gewoon zijn verhaal wél boeiend weer te geven. Ik hoop dat het zo duidelijk is.

Wat mij betreft niet. Je plaatst een uitvoerige recensie, Stinissen plaatst daarna een beknopte (doet ie meestal) lofbetuiging (omdat zijn vorige bericht verwijderd is) en daarna ontken je enkel die lofbetuiging (je benadrukt het nog met een schuingedrukt woord). Lege, zinloze shit om reacties uit te lokken dus. Maar dat heb ik je nu al een miljoen keer gezegd denk ik.

En ik wel. Ik houd van dat fictieve realisme (ik ben ook dol op neo-realisme). Ik haal daar ook mijn thrills uit. Welke regel in de cinema verbiedt het streven naar realisme? Bovendien is er opsmuk zat in Bullitt maar daarover verschillen we dus van mening.

Beweert iemand dat dan?

Stiltemomenten zijn voor mij ook interessant als er, op wat voor manier dan ook, iets esthetisch uit te halen valt.

Hier ga je weer met je beknopte genrevisie. Slaapverwekkend, sorry.

Dat komt omdat Peter Yates niet amuseren maar de psychologische factor voorop heeft gezet. Uit jou stemmen maak ik op dat je vooral actie wil zien in een film, logisch dat Bullit je dan niet bevalt. Bullit is veel meer een karakterstudie dan een actiefilm.

Mjah, maar hij ontkende mijn negatieve betuiging. Ik snap niet waar je zo'n drama van maakt?

Geen enkele, maar welke regel zegt dat je oppervlakkig bent wanneer je dit niet lust? Ik heb trouwens niets tegen realisme (als de weergave gelukt is tenminste), maar wel als de voorstelling niks om het lijf heeft. Daarvoor kijk ik geen film, maar een doordeweekse docuserie. En dan plots zo'n surreeele carchase, dat gans de realistische ernst overhoop gooit? Lijkt nergens naar.

Is dat niet een beetje hetgeen ik zeg? Mooie stiltemomenten, die vond ik in yojimbo (die ik wat te streng beoordeeld heb btw), hier vond ik het vrij standaard/gewoontjes.

Nikst beknopt, jij haalt gewoon mijn uitspraak uit zijn context. Wanneer er telkens weer een "stiltescene" gepresenteert wordt verliest het zijn effect, en staat daarenboven de hele film stil. Wanneer de stiltescenes dan nog niks te bieden hebben ook [basicly vind ik het gewoon onbewuste verhaalvulling en de onkunde een boeiende politiefilm te maken, die jij verbloemd als doelbewuste "stiltemomenten", maar goed] dan wordt het gewoon eentonig, saai en vaartloos. Dat noem ik pas slaapverwekkend.

Psychologische factor? Karakterstudie? Laat me niet lachen! Alles aan de film is zo oppervlakkig als Dirty Harry (en die had dan tenminste nog wat scherpe maatschappijkritiek). Natuurlijk heb ik een boontje voor films die veel actie vertonen. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen andere films kan waarderen (zoals je ook zou moeten afgeleid hebben uit mijn stemmenlijstjes).

En inderdaad, zaken zoals 'karakterstudie' klassificeer ik niet onder de noemer "vermaak" (wat niet wil zeggen dat ik dat niet interessant kan vinden).

You can't make a blind man see. Bullit is een goede karakterstudie. Niet te vergelijken met Dirty Harry, alleen dat het beide politie thrillers zijn.

Dat is makkelijk gezegd natuurlijk, zo'n uitspraakjes. Als het zo'n prachtige karakterstudie betreft, waarom kom ik dan niet wat meer te weten over z'n achtergrond, zijn motieven, zijn zwaktes etc? Waarom werd ie flik en geen loodgieter? Waarom reageert ie zo koel wanneer een van zijn collega's neergeknald wordt? Waarom wordt de relatie met zijn vrouw zo beknopt uitgewerkt?

Je weet evenveel over Frank Bullit als we weten van John Mclane uit Die Hard. Cop Land, dat noem ik nog eens een interessante karakterstudie. Een geslagen agent dat niet tevreden is over zijn carrieremoves in zijn leven, een agent die openbloeid bij een welbepaalde zaak... Dat is eens wat anders dan een doorwinterde flik die zich vastbijt in een onderzoek omwille van zijn dode collega. karakterstudie komt er niet veel aan te pas...

Okee, we weten dat hij diepvriesmaaltijden eet. Over de levensgewoonten van Dirty Harry komen we al veel meer te weten bv. Detail misschien, maar wel belangrijk.

Geen vereiste voor een goede karakterstudie.



De motieven voor Bullit's onderzoek bedoel je? Die komen duidelijk naar voren. Zijn vriend is vermoord en als geboren lawman kan hij dat natuurlijk niet door de vingers zien. Bullit leeft voor zijn werk.



Neem nou die scène waar Bullit in de spiegel kijkt nadat hij iemand heeft neergeknald. En dan die uitdrukking op zijn gezicht. Spreekt boekdelen over Bullit's zwakte's.



Ha! Is het je niet opgevallen dat Bullit ijzersterke zenuwen heeft, een oogje voor detail en koel onder alle omstandigheden? Iedereen doet waar die goed in is. Bullit is duidelijk goed in flik zijn.



Om dezelfde reden waarom iemand paniekerig of hysterisch reageert op zo'n verlies. Namelijk karakter of hoe goed je je zenuwen en gevoelens in bedwang kunt houden. Daar komt nog bij dat Bullit al lang in het vak zit en het dus waarschijnlijk vaker heeft meegemaakt.



Juist omdat het een karakterstudie is, waarbij het in eerste instantie gaat om de personage Bullit. Duidelijk is dat Bullit geen familieman is, teveel ingaan op zo'n relatie is dan ook niet nodig.

En waarom niet? Ik had graag wat meer duidelijkheid gehad over de motieven waarom ie ooit flik werd. Wou ie dat al altijd, was het toevallig of kan ie gewoon niks anders? We zien dat hij leeft voor zijn werk, maar waarom toch? Iets dat hij meegemaakt heeft of is hij gewoon een workaholic? In de spiegel komen we te weten dat ie toch niet zo ongevoelig is zoals ie zich voordoet, maar dat is dan ook alles. Voor de rest veel speculatie: "hij zal dit dus waarschijnlijk al vaker meegemaakt hebben" "hij reageert gewoon koel onder alle omstandigheden" (nergens werd namelijk duidelijk hoe close hij was met die collega; het kon evengoed iemand zijn dat ie niet zo heel erg goed kent bv, ...gezien de lauwe reactie). M.a.w. een diepe karakteruitdieping is dit echt niet, het is simpelweg 'basic' zelfs. Maar je kan alles verbloemend omschrijven natuurlijk.

Noem een willekeurige actiefilm, en ik kan je even rijkelijk de "karakterstudie" over het hoofdpersonage geven.

Omdat je niet alles over iemand's achtergrond hoeft te weten om die persoon en zijn handelingen te begrijpen. Hoeveel heb je nodig/wil je weten om iemand te begrijpen is de vraag. Het gaat enkel om zaken die belangrijk zijn voor de vorming van iemands karakter. Bullit is not easily amused, zit lang in het vak, leeft constant on the edge, geniet veel respect omdat hij onmogelijke zaken heeft opgelost, bezit eigenschappen die zeer geschikt zijn voor politiewerk en heeft nauwelijks een privé leven. Waarom dan in GN zeuren over het ontbreken van een scène die laat zien waarom Bullit ervoor heeft gekozen om agent te worden. Gaat nergens over.

Waarom Bullit agent is geworden is niet moeilijk te vatten en doet er eigenlijk niet zoveel toe. Bullit bezit alle eigenschappen voor een goede detective. De vier belangrijkste: oog voor detail, niet snel tevreden, hoofd koel en emoties in bedwang. Eigenschappen waar je talent (je wordt ermee geboren) voor moet hebben. Je kunt ze ook aanleren maar dat is een ander verhaal. Om erachter te komen wat Bullit drijft hoef je niet perse te weten waarom hij agent is geworden. Als je dit soort eigenschappen bezit is het niet logisch om loodgieter oid te (willen) worden. Als je van jezelf weet dat je een genie bent in wiskunde, dan ga je natuurlijk geen talen studie volgen. Om maar een voorbeeld te noemen. Het lijkt me vrij duidelijk dat Bullit gewoon doet wat hij het beste kan. Waarom kiest iemand ervoor om bokser te worden? Waarom wordt iemand coach van een voetbalteam? Waarom is Bullit agent geworden? Heeft alles te maken met de eigenschappen die je bezit en niet altijd met een gebeurtenis uit je verleden.

Wat mij betreft stel je niet de juiste vragen. Je kunt je beter afvragen wat voor effecten politiewerk op een mens kan hebben en in hoeverre dat iemands privé leven kan beïnvloeden. In een goede karakterstudie hoeft niet perse iemands achtergrond uitgediept te worden (Serpico), het kan natuurlijk wel (Midnight Cowboy). Wat drijft de personage? door wat is zijn karakter gevormd? wat zijn de verklaringen voor de keuzes die hij/zij maakt? wat voor invloed hebben zijn eigen handelingen op hem/haar als persoon? hoe is hij in contact met anderen en waarom? etc. Je kunt beter dit soort vragen stellen als je wil meten hoe goed een karakterstudie is. Vragen die goed beantwoord worden in Bullit.

Alsof hij perse iets in zijn verleden meegemaakt moet hebben. Waarom Bullit leeft voor zijn werk komt duidelijk naar voren. De politie business is anders dan alle andere werk. Politiewerk (vooral de gevaarlijke zaken die Bullit krijgt) heeft veel invloed op een persoon en voor je het weet zit je er tot aan je nek in. Omdat er altijd slachtoffers zijn raakt een detective vaak emotioneel betrokken, iets dat perfect duidelijk wordt gemaakt in deze film. Bullit is nergens zo goed in als in flik zijn en neemt zijn baan bloedserieus, te serieus. Bullit is verslaafd geraakt aan criminelen opsporen, het is zijn ''hobby''. Ik noem het een verslaving omdat Bullit het bijna tegen zijn zin in lijkt te doen, aangezien hij achtervolgd wordt door de moorden. Hij is echter the best man for the job omdat hij altijd alles weet op te lossen. Iets waar je goed in bent kun je niet zomaar opgeven. Ook kun je iets niet zomaar opgeven wanneer je emotioneel betrokken bent. Wanneer je emotioneel betrokken bent bij je werk gaat dat ten koste van je privé leven en voor je het weet heb je geen privé leven meer.

Niks speculatie, gewoon logische beredenering. Iets waar jij (denk ik) niet zo goed in bent. Het is waarschijnlijk dat je doden meemaakt als je lange tijd agent bent, vooral in Bullit's geval. Net zoals het logisch is dat iedereen anders reageert op het verlies van een collega. We hebben duidelijk een andere visie op Bullit maar je bent niet geloofwaardig als je zegt dat het een oppervlakkige film is.

Wel, diezelfde logische beredeneringen had ik ook al gemaakt. Maar in principe blijft het speculeren.

Ik zie gewoon niet in hoe dat personage bijzonder sterk zou uitgediept zijn, laat staan dat dit aspect goed genoeg zou zijn dat het een volledige film kan boeien. Dat karakter van Frank Bullit is vrij stereotiep. Alles waar jij zo'n verhaal rond bouwt kan gezegd worden van duizenden karakters uit de filmgeschiedenis. Een ouwe rot in het vak, not easely amused, nauwelijks een privé leven, lijkt het een beetje tegen zijn zin te doen maar toch "de beste man voor de job", de invloed van zijn werk op zijn persoonlijkheid en prive leven etc... Hmmm... waar heb ik dat allemaal al eens eerder gezien?

En dat bedoel ik met oppervlakkig. Het verrast totaal niet, en het wordt niet meer of minder "uitgediept" dan honderden andere detectiveflicks in zijn soort (voor en na Bullit). Integendeel zelfs zou ik zo zeggen. Zeker wanneer alles dan nog eens omkaderd wordt in eenzelfde standaard plotje dat ook niet zoveel om het lijf heeft, stel ik mezelf al vlug de vraag waar ik eigenlijk naar zit te kijken.

We zien hem (logischerwijze) voornamelijk constant aan dat onderzoek werken (de basiszaken die we altijd zien in dit soort films). Je kan eruit afleiden dat het iemand is die zich geconcentreerd vastbijt in een (de) zaak enzoverder, ...maar tot zover reikt dus de karakterstudie in het gros van het beeldmateriaal.

Je kan dan beter naar een soorgelijke film kijken vind ik, waar er naast de uitbouw van het (niet al te unieke) hoofdpersonage ook nog iets anders te beleven valt (hetzij interessante plotwendigen, hetzij magistraal camerawerk, hetzij opmerkelijke visuals, hetzij een bijzondere vertelstructuur, hetzij indrukwekkende effecten, hetzij verrassende montage, hetzij wonderschone locaties/decors, hetzij actie, whatever). Ik vind het dan ook bijzonder absurd dat woorden als 'ééntonig', 'standaard' en 'saai' zo onterrecht lijken (blijkbaar) voor jullie, bij deze film.

In welke duizenden (heck doe maar honderden) films heb je het eerder gezien dan? vóór Bullit? Feit is dat Bullit een van de eerste en meest invloedrijke poltiethrillers is. Na Bullit is de detective genre drastisch veranderd. Bullit luidde het begin van een nieuwe tijdperk in. Tuurlijk voelt zijn personage nu stereotiep aan, aangezien tig films in dit genre zijn beïnvloed door Bullit.

Dat het niet verrast maakt het dus oppervlakkig? Bullit is een trendsetter en heeft honderden films geïnspireerd. Dat het nu niet meer verrast is logisch, maakt het geen mindere film.

De opbouw van het verhaal en dat standaard plotje waar jij het over hebt was vernieuwend voor die tijd. Die spectaculaire achtervolging (mijlpaal in de filmgeschiedenis), corruptie in het korps, werkwijze van politie en criminelen (getuigenbescherming, onderzoek), de rauwe filmstijl, de snelle montage, de hoge actie factor etc. Dit alles in combinatie maakt Bullit een uitermate originele film voor 1968. Een trendsetter bleek later.

Tot 1968 was een kat-en-muis-spel zelden zo goed in beeld gebracht. Laat staan tot 1968, tot op heden zijn er weinig films die Bullit (in zijn genre) hebben overtroffen op gebied van spanningsopbouw en goed gedoseerde actie. Noem 20 films (honderd. HA!) vóór en na Bullit die zoveel heeft betekend voor dit genre.

In een karakterstudie hoeft niet perse alles met woorden duidelijk gemaakt te worden. Beelden spreken soms boekdelen. Zoals ik al zei, you can't make a blindman see.

Bullit is the one that started it all. Als je dat niet inziet zijn we uitgepraat. Ik zeg niet dat het een perfecte film is maar wel bijzonder vernieuwend voor zijn genre. Vernieuwend op gebied van actie, filmstijl, karakter van de goodguy (voor Bullit waren goodguys vaak all good, in Bullit is dat niet zo. Bullit stelt de vraag: zijn er wel goodguys en badguys?) etc. Standaard, saai en eentonig zijn begrippen die meer passen bij actiefilms als Crying Freeman, Blade en Demolition Man. Films die thema's behandelen die zo vaak tig keer beter zijn uitgewerkt. Die krijgen wel een goede beoordeling van je. Bullit, als trendsetter, niet. Deze discussie gaat nergens over.

Bullit maakt het waar voor mij, al is de film bijna 40 jaar oud. Mike Hodges strooit niet met actie maar kiest ervoor om het te verdelen over het verhaal. Goed gedoseerd noemen we dat. Dat er om de 5 minuten geen ontploffing plaatsvindt (wel het geval bij films als DM en CF) maakt Bullit geen slechte actiefilm. Jij je klassiekers, ik me klassiekers.

1968's surprisingly influential Bullitt is a precursor to the hyper-explosive action movies that ruled the box-office in the 1980s and 1990s. More immediately, it made car chases de rigueur for nearly every police film of the 1970s.

Omdat ik een ontieglijk kuthekel krijg aan mensen die elke gelegenheid aangrijpen om een bepaalde film de grond in te trappen in de vorm van loze oneliners. Voor je uitvoerige negatieve recensie kunnen we gewoon twee posts naar boven scrollen hoor. Daar hoeven we niet constant aan herinnerd worden. Site-vervuiling vind ik het....

Geen enkele toch? Maar mensen die de kwaliteit van een misdaad per definitie koppelen aan de hoeveelheid actiescene's vind ik wel erg beknopt qua filmvisie. Altijd dat afbakenen... bah. Ik krijg altijd het idee dat jij cinema reduceert tot louter entertainment. Dat is zo ongelooflijk beperkt. Maar dan wil je wel meepraten over een film die zich niet louter beperkt tot entertainment... dat heeft toch geen zin?

De realiteit heeft ook vaak niks om het lijf (film je eigen werkweek maar eens) en de momenten die wel tellen (de momenten van drama en emotie in je leven) die hebben ook geen opsmuk nodig: die maken al genoeg indruk an sich.

Doe dat en zeur niet door mbt deze film. Het is dus simpelweg niet je pakkie an, ga dan geen smoesjes verzinnen. Ben blij dat ik van ontieglijk veel soorten cinema houd...

Hieruit blijkt maar weer dat je slechts discussieert om te discussieren. Je wilt enkel je gelijk. Zoeken, zoeken en nog een zoeken.... Op de vorige pagina noemde je de carchase juist al 1 van de weinige postieve punten in de film. Slaapverwekkend dit. Kan het niet meer serieus nemen.

Het esthetische is vaak niet te definieren. Ik snap dus niet wat je bedoelt hier mee.

Ik haal helemaal niets uit zijn context. Jij voelt het ritme van Bullitt niet aan, maar koppelt het aan 1 of andere dwaze aangenomen voorschrift dat een misdaadfilm een vlot tempo moet hebben. De stiltemomenten zijn niet out-of-place maar passen binnen het ritme van de film. Bij jou moet het snel. Maar niets moet...

Dat was niet de bedoeling, zoals ik al zei.

Zei ik hier ook al niet eerder dat jij dat verkeerd voorhebt? Lees je Uberhaupt mijn posts?

Geen idee waar je dat idee vandaanhaalt. Mocht ik dat doen, zou ik films zoals Eyes Wide Shut, La Haine, Rashomon, Amorres Perros... toch onmogelijk goed kunnen vinden?

Ik heb het niet over opsmuk wanneer ik praat over voorstelling (presentatie). Gewoon een interessante weergave van de feiten (via camerawerk, vertelstructuur, speciale effecten met montage... eender wat) is toch het minste wat ik mag "eisen" van een film (of ben ik dan weer te beperkt in visie)?

Ik vind niet direct een goed voorbeeld maar neem nu de Nederlandse film Karakter: een doodgewoon "realistisch" verhaal uit het leven gegrepen (dat ook niet al te origineel is). Toch wordt het heel aangenaam om te aanschouwen dankzij het hemels mooie camerawerk, de prachtige decors/settings en schitterende composities. Gebeurtenissen ~handelingen filmen kan iedereen, dat noem ik geen cinema. Zo heb ik morgen ook een film klaar.

Ik denk dat je eerder (veel) te vlug tevreden bent.

Dat is ook zo. Maar dat wil niet zeggen dat ik het vond passen "in die context"/op dat moment/bij het karakter dat de film wil uitstralen.

In Yojimbo werd een stiltemoment "versiert" met opwaaiend stof, krankzinnig goeie camerabewegingen (veel beter dan die uit Bullit) of opmerkelijke angels. In Bullit kan er zelfs nog geen mooi decor vanaf.

Kan het niet gewoon zijn dat Bullit (wat voor mij duidelijk een policier is) gewoon het verkeerde verhaal koos, met daaraan een slecht uitgewerkt stereotiep personage gekoppeld en er een fout tempo aan gaf? M.a.w. kan de schuld dan nooit eens simpelweg bij de film liggen ipv aan de kijker?

Wanneer jou topfilms afgebroken worden, zoek jij altijd maar een manier om toch maar de tekortkoming bij de kijker te leggen. Saaie verhaalvullingen worden boeiende stiltemomenten, weinig vormgeving worden geniale realismeweergaves en een mislukt tempo wordt een doelbewuste keuze. Hocus Pocus Pas.

Snel of niet snel, Bullit heeft niks te bieden. Zelfs al zou je me kunnen overtuigen dat het echt wel een interessante karakterstudie ofzo zou zijn, dan nog (een film is een geheel) heeft het praktisch geen vormgeving, een standaard plotje, niet erg opvallend camerawerk, reguliere montage, een gebruikelijke vertelstructuur... Niks dat al te bijzonder is dus. Dan is het toch niet meer dan normaal dat ik dit dan ook geen te bijzonder cijfer meegeef?! Leggen jullie zich daar dan eens gewoon bij neer.

Dit wordt wel McQueens beste genoemd en Bullit blijft een onbetwiste klassieker.

De autoachtervolging is zo mogelijk de beste uit de filmgeschiedenis. Komt langzaam op gang met die jazzie muziek die vervolgens over gaat in scheurende banden en motoren, met McQueen zelf achter het stuur.

En toch en toch kan ik djelle niet helemaal ongelijk geven, want laten we wel wezen:

zonder die autoachtervolging stelt het qua spanning en originaliteit en zo wie zo het hele verhaal niet veel voor

en is de film vrij saai.

En je kan hier nu allemaal wel lappen met tekst uitleg gaan geven hoe fantastisch het allemaal is, maar smaken verschillen en allerlei zelf verzonnen karakter eigenschappen aan het hoofdpersonnage gaan geven is natuurlijk meer hoe jezelf het vrij vlakke verhaal inkleurt dan dat dit ook de opzet vd makers is geweest en dat dit er ook daadwerkelijk uit te halen valt.

Bullit is zeker geen kunst of meesterwerk, het is gewoon een rechtoe recht aan politie thriller, maar die de tand des tijds stukken minder goed heeft doorstaan dan Dirty Harry.

3 sterren.

... dat zei ik.

Maar als ik dat verkeerd voor heb, dan hebben Diesel en mister blond het ook al bij het verkeerde eind, want:

En mister blonde schreef bij The French Connection in een discussie die trouwens griezelig veel op deze lijkt en bovendien ook nog over een soortgelijke film handelt:

... en jij reageert met:

We concluderen dus allemaal min of meer hetzelfde. Of je dat nu letterlijk zo gezegd hebt of niet... Het is allemaal duidelijk gezien je top 10, je stemmen, discussies bij oa Bullit, French connection, Seven Samurai dat je het liefst vanuit een gelabeled genre redeneert (met name actie)

En je discussieert moeilijk. Je springt van de hak op de tak, verlegt een kern van discussie wanneer je daar maar zin in hebt en je bent ontieglijk fel en provocerend vind ik. Ik heb je met geen woord over psychologische diepgang mbt Bullitt horen reppen, maar zodra Diesel aanhaalt dat het in deze film wel eens om een karakterstudie kan handelen heb je opeens wel fikse kritiek tav eventuele psychologische diepgang. Ik vind dat echt discussieren om maar te discussieren.

Zo zag ik vandaag ook dat je twee films van Kurosawa met 1* verhoogd hebt (incl lofbetuiging). Aan de ene kant vind ik dit sportief, maar aan de andere kant denk ik aan een ontieglijke felle discussie tav Kurosawa een tijd terug waarin je dacht over de man en zijn films te kunnen oordelen naar aanleiding van 1 film. Al dat gesmijt met negatieve uitingen was dus voor piet lul. Kijk ook eens naar jezelf voor je flink gaat discussieren. Post van me is al veel te lang, weinig zin om nog op je andere punten van kritiek in te gaan nu.

Het punt is dat je van een positief punt opeens een negatief punt maakt wanneer het je uit komt....

Terwijl je in andere discussies juist het tegenovergestelde beweerde.

Bij Bad Boys II:

Tsja....

... waarop ik reageerde dat je genoeg films kan vinden in mijn stemmenlijstjes die weinig tot geen actie bevatten en toch hoog genoteerd staan. Hoe ontkrachtend kan ik zijn?

... en zo ontstaan misverstanden. Wanneer je het aandachtig in zijn context houdt, zie je dat MB het zag als actie, en dan nog vergeleek met films als Lethal Weapen en Bad Boys! Wat ik probeerde te weerleggen met zo'n uitspraak.

In diezelfde post zeg ik het ook:

"Bad Boys is nu niet bepaald een politiethriller formaat French Connection maar een explosieve actiefilm."

Wat jij beaamde. 'Een misdaad/thriller, een haast documentaire-achtige registratie van politieonderzoek' klassifikeer ik niet onder de noemer: actie (wat niet wil zeggen dat ik zoiets nooit kan waarderen). Het kan me niet schelen wat voor vorm een film is, het resultaat moet gelukt zijn.

De reden waarom sommigen (jullie 3 vooral) soms de indruk krijgen dat ik liefst vanuit een gelabeled genre redeneer ligt volgens mij dan ook gewoon in het feit dat ik nu eenmaal inderdaad een duidelijke voorkeur heb voor de "snelle" actiefilm zoals we ze de laatste 20 jaar zeg maar, kennen. Daaruit hoeft niet afgeleid te worden dat ik dat zomaar klakkeloos als blauwprint gebruik.

Sterker nog, ik zag het al aankomen. Niet voor niks schreef ik "dat nog niet eens zo sterk uitgediept wordt" tussen haakjes toen ik het over het hoofdpersonage had in mn eerste post.

Ik wist gewoon dat wanneer er betwistingen gingen komen, ze met dit soort foefelare gingen komen aandraven. Ik twijfel dan ook net als Thunderball (die het goed verwoordt) sterk aan de daadwerkelijke intenties van de makers (en het potentieel ervan) hieromtrent.

Inderdaad, ik maak fouten. Ik ben een mens. Ik vind het al moedig van mezelf dat ik ze openlijk durf toegeven (dat is niet makkelijk hoor). Verder heeft dit weinig met de discussie te maken.

"bij de verkeerde films" is belangrijk hierin. In films die rond de actie draaien (zoals BB) zeur je over een mager plot, bv. Bij andere vormen van cinema (die wat diepgaander zijn, een of andere status dragen of gewoon binnen jou voorkeuren vallen) ben je dan weer erg tolerant (vind ik). Verder wil ik er niet op ingaan, anders gaan we weer de persoonlijke toer op. Moge het duidelijk zijn dat het dus niet om een tegenspraak gaat.

Ik vind het jammer dat de discussie nu enkel gaat over mijn persoon, en niet waarover het wel zou moeten gaan. Als je een man bent van eer, ga je dan nu ook netjes in op m'n argumenten over de film (ik heb er ook niet voor niks mn tijd en energie ingestoken).

We gaan over op pm.

Tja, weet niet goed wat ik verkeerd gedaan heb... Ik nodig vriendelijk uit tot overgaan naar de essentie en weer gewoon op argumenten over de film in te gaan en het is nu weer niet goed.

Een degelijke politiethriller welke niet gedateerd overkomt, gezien het jaartal waar de film in is gemaakt. Echter kon de film in mijn ogen niet tippen aan bijvoorbeeld Dirty Harry en The French Connection, alhoewel alle drie de films ook niet op alle vlakken vergelijkbaar zijn. Er zaten wel enkele sterke scenes in, zoals de achtervolgingsscene en de eindscene op het vliegveld. . Verder bevat de film een sfeervolle omgeving en acteert Steve McQueen meer dan degelijk. Toch kwamen er ook enkele minder boeiende gedeeltes in de film voor, waardoor ik gemengde gevoelens over de film overhoud. Al met al heb ik wel van begin tot eind mijn aandacht erbij gehouden, zonder maar een keer op mijn horloge te hoeven kijken. In principe dus boeiend genoeg, maar mijn eindconclusie is toch dat ik er stiekem meer van had verwacht.

3.5*

DON'T BULLshit the Bullit!!!

Dit is gewoon een lekkere stoere film!!!

Ook de muziek van Lalo Schifrin is gewoon geweldig!!!

...

Langs de ene kant lijkt de film nogal traag op gang te komen. Anderzijds is dit een zeer sterk staaltje van zowat de eerste grote actie/politiefilm. Dirty Harry, Lethal Weapon, Beverly Hills Cop, Die Hard, ... allemaal nakomers die hier hun mosterd hebben gehaald. Een zeer sterke en realistische auto-achtervolging. Voordeel is wel dat er minder verkeer is natuurlijk. Steve McQueen is hier trouwens op z'n best. Vergeet ook niet dat dit anno 1968 is, waarin het tempo van de films lager lag en actiefilms van een andere dimentie waren. Daarom is de film soms z'n tijd wat vooruit. Als je deze film gezien hebt, komt Bad Boys bvb nogal zielig over... 4 *

Heb je nog argumenten hiervoor naast die autoachtervolging van 5 minuten?

Behalve hier en daar misschien een gemeenschappelijke karaktertrek, ontgaat dit vergelijk me volledig. Bullitt komt traag op gang, is heel pover geschoten en kent vrijwel geen actie. Traagheid en tekort aan actie hoeven op zich helemaal geen probleem te zijn, maar dan is een vergelijking met die stevige actiefilms die je daar opsomt ook niet aan de orde. Wat heeft Die Hard in hemelsnaam gemeen met Bullitt??

Net omgekeerd zal je bedoelen. De Bad Boys-films hebben een simpel plot en personages, maar niet meer of minder dan in Bullitt. Echter, daar wordt tenminste een lijn gekozen en krijg je er wat visuele standjes, heel wat actie en spectakel voor in de plaats.

Bullitt zou dat laatste allemaal niet bevatten omdat het voor sommigen zogezegd een realistisch portret zou betreffen. Kan, maar ook daar faalt de film dan schromelijk. Zoals gezegd blijft Bullitt even oppervlakkig qua karakteruitdieping en dies meer, en bovendien vloekt bv die plotse over the top wilde carchase daar dan weer mee. Wat mij betreft blijft het maar een 'lege huls', die Bullitt.

Hoeveel films uit 1968 met een sterke auto-achtervolging zijn er zoals Bullitt? Buiten de actie in de eerste Bondfilms kan ik niet veel films opnemen. Vergeet ook niet dat de auto's toen nog geen 180/u reden.

Dit is de eerste politiefilm waar andere politiefilms van geleerd hebben zoals Dirty Harry of Beverly HIlls Cop. Alleen moet men er meer en meer overdreven elementen in steken, terwijl het hier louter gaat om een realistische achtervolging. Bij die latere politiefilms lijkt het wel alsof de hele stad vernield wordt. En die opmerking van Die Hard: niet geweten zeker dat John McLain ook agent is? En qua karaktertrekken lijkt hij veel op Frank Bullitt imo. Bad Boys gaat ook over het beschermen van een getuige, alleen is Frank Bullitt er vervangen door 2 grapjassen die naar analogie van 48 hrs zo compleet met elkaar verschillen van karakter dat het grappig overkomt (of zou moeten).