Hoshi o Ou Kodomo (2011)

Zo, wat heb ik hier naar uitgekeken. De vorige films van Shinkai waren werkelijk oogstrelend, hij speelt werkelijk schitterend met lichtval en kleurschakeringen, en in z'n laatste film leek hij een beetje de naïviteit verloren te zijn, dus de verwachtingen waren behoorlijk hooggespannen. Zeker als je hoort dat het plot aan Laputa zou herinneren, een film die ik werkelijk fantastisch vind, maar die als enig minpunt heeft dat het duidelijk visueel verouderd is. Dus tel het avontuur van Laputa bij de visuele schoonheid van Shinkai op en je begrijpt dat ik hoopte op een film waar ik de maximale score aan kan uitdelen.

Helaas lopen dingen soms anders in het leven. Eén ding is zeker: visueel teleurstellen doet Shinkai niet. Integendeel, het mag al een tijd geleden zijn dat ik z'n vorige film zag, maar voor zover mijn herinneringen kloppen is Hoshi o Ou Kodomo zelfs nog mooier dan 5 cm/s. Werkelijk een lust voor het oog. Het grote pijnpunt zit hem echter in de muziek en vooral hoe die gebruikt wordt. Elk moment van drama wordt nog eens extra aangedikt door de muziek die daarbij flink op de voorgrond treedt. Over subtiel gesproken. Je moet het zielig vinden, daar is geen twijfel over!! Een soortgelijk verhaal geldt bij de actiemomenten waarbij de titel Pirates of the Caribbean soms in me opkwam. Jammer, het verpest echt een hoop voor mij.

Komen we bij het verhaal. Inderdaad, de link naar Laputa is snel gemaakt. Ook hier een vreemde wereld waarnaar op zoek wordt gegaan, de clavis doet herinneren aan de steen die leidt tot Laputa en eén van de Quetzalcoatls doet zelfs ook een beetje denken aan de robots uit Laputa. Wat echter voor mij onverwachter was, en ook een beetje onaangenaam, is dat er volgens mij ook flink gekeken is naar Fullmetal Alchemist: Het opzoek gaan naar een manier om de doden op te wekken, het principe van gelijkwaardige ruil, lichaamsdelen die genomen worden als de ruil niet gelijkwaardig blijkt te zijn, de bloedzuiger-wezens lijken afgekeken te zijn van de mensenzielen die de steen der wijzen vormen, en de ogen op de ark Shakuna Vimana komen ook bekend voor. Verder een aantal personages die niet echt weten wat ze willen, een aantal bijfiguren die niet bijdragen aan de coherentie en je hebt een film te pakken die de vreselijk muziek niet weet te compenseren met een meeslepend en sterk plot. Goed, daar blonk Beyond the Clouds nu ook niet echt in uit, dus zo zwaar wil ik er ook niet aan tillen, maar wat plot en personages betreft wint Laputa het wel dik, om maar eens de vergelijking met een andere avonturenanime te trekken.

Voor mij ondanks de prachtige beelden duidelijk de minste Shinkai. Hij doet er wat mij betreft goed aan om die componist van hem, Tenmon, die ook 5 cm/s met dat afschuwelijke liedje op het einde heeft verpest, eruit te gooien. Er zijn genoeg Japanse filmcomponisten die wel mooie muziek kunnen schrijven. Hopelijk gebeurt dat nog, want deze film heeft er niet voor kunnen zorgen dat mijn interesse in volgende projecten van Shinkai is afgenomen. Want ondanks de kritiek blijft het een belevenis, al is het maar om de beeldenpracht. 3,5* is het eindoordeel. Lager kan en wil ik niet gaan.

Voor een groot deel eens met de recensie van Black Math.

5 centimeters per second staat me bij als een geweldige film, maar mijn kritiekpunten bij die film blijven ook hier voor mij staan. Het drama is vaak wat te flauw en te dik aangezet waardoor de film nergens écht weet te emotioneren (minder dan in 5 sec). Ook de muziek is wederom afschuwelijk. Bij 5 centimeters concludeerde ik al dat ik dit in zijn toekomstige werk niet zie veranderen, deze film lijkt dat te bevestigen.

Maar ook hier staan daar tegenover de niet minder dan briljante background designs en het fantastische gebruik van licht.

Dat Shinkai zich hier en daar overduidelijk heeft laten inspireren door de films van Miyazaki vond ik verre van storend, overtreffen doet hij echter niet.

Miyazaki's films hebben een magie waar je je vinger niet op kan leggen. Het zit hem ergens in de personages, de timing en opbouw maar echt de vinger er op leggen lukt me niet. Het beste voorbeeld van deze magie is de bushalte scene uit Totoro. Een niveau dat Shinkai, ondanks de mooie plaatjes, nooit zal halen.

Beetje dubbel gevoel bij deze film dus. Aan de ene kant heb je de briljante designs, aan de andere kant blijft het een beetje een lege huls en mist het ziel.

Nee, dit is dus niet geworden wat ik hoopte dat het zou worden.

Visueel prachtig, ik moet het zeggen. De designs, de levende animaties en achtergronden, het is allemaal om in te lijsten, maar aan de andere kant komen weer de problemen wat deze film 2 sterren minder waard maakt voor mij:

Het verhaal is zo overdreven hysterisch dat ik er niet weet wat ik er mee aanmoet. De mix tussen kitsch en realisme waren in de vorige films van Shinkai zeer goed verwerkt. De gevoeligheid en karakterontwikkeling waren erg sterk, maar hier krijg ik het gevoel alsof ik de karakters al ken op het moment dat ik ze voor de eerste keer zag. Ook wat meer achtergrondinformatie over Shin en Shun zou mij bekoren. Alles moet per se zo overdreven en bombastisch zijn door middel van voice-overs van de hoofdkarakters, en jankerige gezichtsuitdrukkingen. Misschien is dit een meer mainstream productie van Shinkai, iets waar ik opzich totaal geen probleem mee heb, maar ik mis de subtiele, ingetogen karakters. Een karakter dat ik wel weer sterk vond was de leraar van Asuna. Hij is zeker geen heilig boontje, maar zijn bedoelingen zijn niet onbegrijpelijk.

De vergelijkingen met Laputa snap ik ook niet echt helemaal. Ik weet dat het Shinkai's favorite film was en inspiratie voor hem, maar waar Laputa een van mijn favorite films is en barst van klassieke kwaliteit, is Children Who Chase Lost Voices from Deep Below vooral een beetje een zeikproduct dat teveel probeert te zijn maar simpelweg niet slaagt om te overtuigen als een film die met iets nieuws wil komen.

Let's face it, de karakters, de stijl, de ideeën en de animatie is zeer puik, vind ik, maar dit had zo veel beter uitgevoerd kunnen worden. De designs van die mythische beesten vond ik dan weer prachtig, net als de uitgestrekte landschappen en de muziek van Tenmon, die zoals gewoonlijk fantastisch is. Ik zou graag in die wereld eens willen rondlopen en alles in me opnemen. Maar helaas, dit is een film, en een behoorlijk pretentieuze ook. Niet echt slecht, maar ik mis de 'soul', de passie van iets nieuws doen en maken.

Helaas geen voldoende, maar echt spijt van dit kijken heb ik niet. De SFX, sound-design en animaties kloppen gewoon, maar het soap-achtige drama dat ook nog eens dramatisch wordt aangezet? No, thanks.

*2.5

Ontzagwekkend!

Ik snap niet zoveel van alle kritieken. De film laat zich inderdaad gemakkelijk vergelijken met enkele Ghibli films. Om er een aantal te noemen: Mimi het poesje hier versus de poes uit Kiki `s Delivery Service, de robots die opdoemen als er geen zonlicht is versus de robots uit Laputa: Castle in the Sky. En dan is daar natuurlijk nog die andere wereld/planeet, die de film gelijk linkt aan Laputa: Castle in the Sky.

Ik zie alleen niet in waarom een moderne update afbreuk zou doen aan deze film, Shinkai refereert naar mijn mening gewoon opzichtig naar Ghibli films als een soort teken van respect. En niet omdat hij niets beters kon bedenken, kijkende naar alle creativiteit die hij in deze film heeft gestopt. Daarbij, als het op animatiestijl aankomt is er een wereld van verschil tussen Shinkai en Ghibli films.

Ik ben ook blij dat Shinkai in deze film wat meer het avontuurlijke pad opgaat. Hoezeer ik ook heb lopen zwijmelen bij 5 Centimeters per Second, het is fijn om te zien dat Shinkai hier een andere richting inslaat en het romantische aspect eens wat minder aanwezig laat zijn in deze film. Qua animatie is het weer volop genieten, de film ziet er echt constant betoverend mooi uit!

Nee, als ik mocht kiezen om een dag naar de verouderde planeet Laputa te gaan of naar deze glinsterende, magische wereld. Ik zou het wel weten! Een 4,5*

Geweldige kruising tussen Shinkai's briljante visuals en een beetje - maar zeker niet teveel - Ghibli-magie. Daar waar bij een Mind Game of Paprika de verwondering na een tijdje oversloeg in verveling, vindt Shinkai hier de ideale balans tussen avontuur en fantasierijke vondsten. Hierdoor was het gedurende de volledige speelduur genieten van het vlotte verhaaltje ondersteund door de visuele pracht en praal. De soundtrack is helaas van minder niveau en ook iets te vaak aanwezig maar dit kon de pret zeker niet bederven. Al kost het de film voorlopig wel een halve ster waardoor Byôsoku vooralsnog m'n favoriet blijft.

Mooi.

De link naar Ghibli is inderdaad (iets te) makkelijk gelegd. Er is ook iets niet helemaal juist in Shinkai fantasy wereldje. Normaal moet zo'n ontdekkingstocht spannend en wonderlijk zijn, maar af en toe is het gewoon een beetje saai. Té bekend terrein misschien, ook het gebruiken en misbruiken van bekende namen deden wat af aan de eigenheid van de fantasy wereld.

Maar visueel is het wél weer genieten. Damn wat een detail. Af en toe eens een framepje freezen en je weet echt niet waar je eerst moet kijken. Ook de animatie zelf is bij momenten verbluffend. Gedetailleerd over de hele lijn. Character designs steken daar jammer genoeg nog steeds wat schril tegen af, daar moet hij toch echt iets meer aandacht aan besteden.

Muziek vond ik niet storend, al was het buiten de "melodie" ook niks speciaals. Twee uur is misschien ook iets te lang voor deze film, maar dat had vooral met de ontdekking van de wereld te maken.

Wel weer een echt knappe film die door de visuals alleen al makkelijk twee uur boeit. Leuke personags ook, jammer genoeg dat de setting niet spectaculair genoeg is.

4.0* en een uitgebreide review

Vrij forse tegenvaller, omdat de film makkelijk een half uur te lang duurt, niet meeslepend is en alle mosterd bij Miyazaki heeft gehaald zonder ook maar even op dat niveau te komen. Aan het begin lijkt het nog wel wat te worden, met kleine momentjes waarin Shinkai weergaloze shots presenteert waar een westerse studio alleen van kan dromen (dat oog voor detail, de finesse en dat zonder pretentie om een gevoel van grootsheid of spektakel te creëren, wow), maar naar mate de film vordert en nota bene wonderbaarlijker had moeten worden, neemt dat ook af. En dan eindigen we weer eens met een überkitscherig J-pop-nummertje. En dat godschip annex ogenbrug? Lekkere deus ex machina, letterlijk! Qua narratief is dit een aanfluiting. Doe mij 5 Centimeters per Second maar.

Snel Laputa maar weer eens opzetten, die is zoveel beter dan dit! Mooier ook wat mij betreft.

Ik kan me wel in grote lijnen vinden met de niet al te positieve berichten, althans wat het verhaal en zeker de soundtrack betreft. Op de animaties valt overigens weinig aan te merken. Zeker de eerste helft van de film oogde ontzettend mooi, maar na een uur begon mijn aandacht toch behoorlijk te verslappen en dat ligt helemaal aan het weinig boeiende verhaal en de veel te lange speeltijd. Negentig minuten zou meer dan genoeg geweest zijn voor dit filmpje dat absoluut niet in de schaduw kan staan van het uitstekende "5 Centimeters per Second" waarvan vooral het mooie verhaal en de prachtige sfeervolle soundtrack het verschil maken.

Waardering: nog net een 3,5*

Toch veel lauwe reacties hier van liefhebbers van zowel Miyazaki als eerdere Shinkaifilms. Dit is overduidelijk een combinatie van beiden, maar dat is uiteraard geen garantie dat het werkt. Persoonlijk ben ik fan van Miyazaki, maar niet zozeer van Shinkai, wiens films visueel vaak imponeren, maar die nogal sentimenteel te werk gaat en ook wat zeurderige personages heeft. Misschien ben ik gewoon niet liefhebber genoeg van films over puberromances om zijn voorgaande werk te waarderen.

Hoe dan ook, Children Who Chase Lost Voices From Deep Below (echt een titel die van de tong rolt) werkte voor mij wel. Ik snap het probleem op zich wel dat het misschien allemaal wat te bekend voor komt. Het is moeilijk om niet aan Miyazaki te denken en dan vooral Laputa maar ook zeker Princess Mononoke (die er vooral qua gevoel dichter bij ligt). Zelf heb ik me niet al te veel gestoord aan dat gevoel van Déjà Vu. Het is waar dat Shinkai hier hetzelfde type film maakt als die van zijn voorbeeld, maar hij verwijst gelukkig niet al te direct naar Miyazaki en maakt ook weer geen één-op-één-kopie.

Één ding dat mijn aandacht trok is dat Shinkai ook duidelijk van plan was om het gevoel van een oude mythe op te wekken, zelfs al speelt de film zich af in de moderne tijd (niet dat je daar nog wat van merkt als Asuna eenmaal in de fantasywereld is). Natuurlijk verwijzen veel fantasyfilms van dit type naar oude verhalen, dat hoort er een beetje bij, maar als je Children er van beschuldigt dat het misschien wat al te bekend terrein was allemaal dan kun je missen dat dit misschien een beetje het punt was. Aan het begin verteld die leraar een oude mythe over een man die zijn geliefde uit het hiernamaals probeerde te halen en vervolgens somt hij een lijstje vergelijkbare verhalen van over de hele wereld op, waarvan ik er een aantal herkende. Daarna was het me duidelijk dat dit een poging was om zo'n verhaal te vertellen en dat ook geprobeerd werd om het gevoel van zo'n verhaal over te brengen. Ik weet verder weinig af van Japanse mythologie (waar dit ongetwijfeld veel naar verwijst), maar met wat kennis van vooral Griekse mythologie vind ik het dan ook niet verrassend dat dit een rechtlijnig verhaal is dat zijn thema's op onverhulde wijze over de voorgrond plaatst. Orpheus of die mythe die de leraar uit de film aanhaalde draaien er ook niet omheen.

Het is misschien niet bijzonder ambitieus om voor zo'n klassieke aanpak te gaan en dan ook nog eens in de stijl van Miyazaki, maar voor mij werkte het. Misschien komt dit ten dele doordat ik recent Wrath of the Titans zag, die mij sterk deed verlangen naar een fatsoenlijke poging om klassieke mythologie op het scherm te brengen. Children bedient mij op mijn wenken. Op de eerste plaats doordat de verwondering die bij zo'n mythe komt kijken goed overgebracht wordt, zelfs al zit er een voorspelbaar element in. Het voelt in ieder geval niet alledaags aan en persoonlijk vond ik het hier ook prettig dat Shinkai het vooral niet klein houdt. Een mythische reis als deze werkt voor mij het beste als het getoond wordt met een lange speelduur en liefst enkele zijlijnen. Ik behoor dan ook niet tot de groep die dit een te lange film vond. In zekere zin had het van mij nog uitgebreider gemogen of er meer extra verhaallijnen aan toegevoegd mogen worden, maar eigenlijk is het qua lengte perfect zo volgens mij. Intussen vergaap ik me wel aan sterke scènes zoals die met de schaduwmonsters, die Quetzalcoatl die zich klaarmaakt voor de afdaling, dat oogding zodra hij geen schip meer is en meer van dat soort dingen. Zelfs de bombastische muziek werkte voor mij hier prima. Dat popliedje daarentegen is nog misplaatster dan in zijn vorige films. Een beetje als Lady Gaga aan het einde van The Lord of the Rings plaatsen.

Het is visueel dat Shinkai het meest zijn eigen stempel drukt op deze film en dan bedoel ik vooral dat hij het weer niet kan laten om zoveel mogelijk lichteffecten erin te hebben. Dat moet een enorme fetisj zijn. Ik vraag me af hoe hij thuis zijn lampen geplaatst heeft. Niets blijft ons bespaart in een eindeloze reeks aan zonsopgangen, zonsondergangen, lichtreflecties in het water en de regen, licht dat door wolken breekt, enorme schaduwen, regenbogen en zelfs een aantal aurora's die daar logisch gezien eigenlijk niets te zoeken hebben. Aan de ene kant erg mooi, aan de andere kant zou ik willen dat hij eens wat andere trucjes leerde en iets meer terughoudendheid kende op dit gebied, want zo nu en dan wordt het wat te kitscherig. Niettemin is het niet bepaald saai om naar te kijken.

Het minpunt van de voorgaande Shinkais was voor mij vooral hoe hij omging met de emotionele kant van zijn verhalen. Ook daar legt hij het er graag dik bovenop. Dat doet hij hier ook, er zit zelfs een bijzonder uitbundige huilscène in. Soms stoorde me het, maar niet zovaak als in zijn voorgaande werk. Dat komt misschien omdat een mythe als deze al van nature iets meer uitvergroot is en dat uitvergrote emoties dan wat meer in het totaalplaatje passen dan bij een intieme tienerromance. Ook helpt het wel dat er na een emotioneel moment er toch al snel weer overgeschakeld wordt naar een verwonderende scène of een stukje avontuur. De films steunt niet op emotie alleen. In ieder geval kon ik me wel laten meevoeren door de mix van gevoelens die Asuna duidelijk voelde en daarnaast kwam het sentiment wel oprecht op me over. Het was niet geforceerd. Wel had Shinkai misschien een iets minder lieve stem dan die van Hisako Kanemoto mogen nemen. Hij probeerde wel erg opzichtig de kijker te paaien met een bijzonder schattige stem, waar ik vooral aan het begin wat aan moest wennen.

Misschien kan Children zich niet helemaal meten met het beste van Miyazaki. Dit is geen competitie voor Laputa of Princess Mononoke wat mij betreft. Maar op zichzelf is het gewoon een erg mooie anime geworden met het hart duidelijk op de juiste plaats. Als Shinkai nou ooit nog eens iets leert over subtiliteit wordt hij misschien zelfs nog een geweldige regisseur.
4*

Inderdaad weinig verrassend voor als je al eens een Ghibli hebt gezien.

En natuurlijk is het wel vermakelijk, sterker nog, vond dit Shinkai's leukste. Heel wat vermakelijker dan zijn eerste twee koetjes-en-kalfjes-films. En toch moet er weer een jolig popliedje aan het einde, dit keer niet eens zo heel vervelend, en zowaar was het Engels ook nog te verstaan. Hij gaat al vooruit.

Maar deze film heeft erg weinig eigen identiteit. Zoals gezegd denk je bij elk personage, aspect en invulling wel aan een andere anime. Ik vond het vooral dicht bij Mononoke komen, qua sfeer enz. Meer specifiek vond ik de film wat rommelig beginnen, en eigenlijk pas na een halfuurtje de goede kant op gaan.

Desalniettemin leuk voor een keertje. De film ziet er erg mooi uit, al zag 5 Centimeters... er volgens mij nog wel beter uit, en kijkt makkelijk weg. 3*

Een animatie die ik per toeval tegenkwam. Niet van Ghibli, al is de stijl wel gelijkend. De film komt traag op gang en ik denk dat velen zich zullen storen aan het trage tempo. Maar dat is ook net de charme van deze film. De animatie is verbluffend en het oogt als een schilderij met vele details en dan komt dat trage tempo wel van pas. Zeer meeslepend als een sprookje in een fantasiewereld waarin je gewoon wegdroomt.

Het is misschien niet allemaal origineel, maar het zit goed in elkaar en vooral visueel is dit prachtig. Misschien had het net iets korter gemogen, al valt dat nog wel mee. Van mij alvast een hoge score, ik was zeer geboeid door dit pareltje.

Naast 5cm per second en The Place Promised in our Early Days mijn derde film van deze erg interessante regisseur.

Een klein verschil met zijn andere films is dat deze zich misschien iets meer op kinderen richt tegenover zijn vorigen. Deze film bevat dan ook meer actie en avontuur, wat van zijn vorige twee films minder gezegd kan worden. Dit hoeft natuurlijk geen nadeel te zijn. Ik vond de film dan ook zeer vermakelijk en zat gedurende twee uur geboeid te kijken.

Wel vond ik visueel dit Shinkai's minste. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat hij visueel slecht is, verre van, maar bij zijn twee andere films werd ik nog iets meer weggeblazen dan nu (wellicht heeft de lange speeltijd hier ook iets mee te maken). Visueel overbluft hij nog altijd de Disneyfilms waar we mee opgegroeid zijn en zelfs de Ghiblifilms.

Enig minpuntje betreffende de visuals is toch wel het ontwerp van de karakters. Shinkai geeft ons vaak een prachtige gedetailleerde achtergrond, maar de mensen die ervoor lopen zijn niet van dezelfde kwaliteit en steken hier dan ook tegen af (iets wat me ook was opgevallen in The Place Promised in Our Early Days).

Het verhaal was op zich best wel vermakelijk. Altijd leuk om in zo'n nieuwe wereld te komen en de mythologie erachter gaf het wel een beetje diepte.

Een prachtig uitziende film van Shinkai.

De film heeft een prachtig en aandoenlijk verhaal. Je wordt volledig de film ingezogen in de erg mooi vormgegeven wereld en animaties. Geweldige landschappen, magistrale karakter animatie, groots opgezette belichting en een perfecte voicecasting. Op sommige punten wel wat vermoeiend op de ogen door de vele details die in de film verwerkt zijn.

Een film die het succes van Ghibli (visueel) probeert na te bootsen, je kunt overal wel figuren uit Ghiblifilms herkennen, op de poster al is het raak, met zo'n vliegend schip (die verder vrijwel niet in de film voorkomt). Veel namaak dus. Het verhaal lijkt interessant, maar zakt helemaal in als blijkt dat de hoofdrolspeelster niet weet waarom ze naar Agatha wou gaan, het mysterie blijkt uit lucht te bestaan. Inhoudelijk vond ik het ook een beetje rommelig, ondanks het vrij sterke begin. Ik stoorde me ook aan die huurlingen die in een kinderanimatie alles wat beweegt met machinegeweren platleggen, en ook aan die prachtige animatie van een handvuurwapen. Wat heeft dat in een film voor zesjarigen te zoeken? Het icoontje geweld van de kijkwijzer mag best toegevoegd worden, en ook de leeftijd mag wel omhoog. Denk niet dat dit een (interessante of boeiende) film is voor zesjarigen.

Mijn eerste indruk was 3*, een dag later ben je echter al vergeten waar het ook alweer over ging. Qua uiterlijk een prachtige film, maar het mist een eigen ziel, iets wat zijn vorige film (Byôsoku 5 Senchimêtoru) wel had. 2,5*

Waarom moest dat katje nou doodgaan, jammer hoor.

Matig. Ik kon sowieso niet mee in die hele wereld die geschapen werd en het geheel was erg langdradig en daarmee saai. Dan mogen de animaties wel fraai zijn, zo indrukwekkend als Garden of Words was het niet. Maar ook miste het de beeldende kracht van het alledaagse zoals in 5 Centimeters. Al met al is het allemaal niet slecht, maar te vaak vergeeld mijn aandacht gewoon. Noch animatie noch verhaal konden mij constant boeien. 2,0*