Drive (2011)

Een erg aangename film. Ik heb het een aantal keer voorbij zien komen, dat dit het Taxi Driver van dit decennium is, ik kan me daar wel in vinden, maar ik vind deze film in veel opzichten veel beter. Iets minder scherp, dat wel, want de hoofdpersoon komt een stuk rationeler over dan de hoofdpersoon van Taxi Driver. Maar waar de uitstraling van het hoofdpersoon van laatstgenoemde film niet overeenkwam met zijn acties, klopt het hier dan weer wel. Mooi gedaan hoor, hoe zwijgzaam hij is, maar dat je ondertussen wel de emoties voelt. En niet alleen bij hem, maar ook bij de vrouwelijke hoofdrol, die daardoor iets mysterieus krijgt, en daarom alleen maar aantrekkelijker lijkt. En ondanks de zwijgzaamheid van beide personen, kwam het toch erg op mij over alsof er chemie was. Zie je toch niet vaak in Hollywood films, eerder in Aziatische.

Visueel ziet het er erg verzorgd uit, vooral de scenes in auto's zien er strak uit. De soundtrack was wisselend, meestal erg bijdragend aan de sfeer, maar die liedjes klonken dan weer jaren 80 melig. Beetje jammer dus. Ja het verhaal is wel clichématig, maar ik moet zeggen dat het me niet heeft gestoord. Daar was de sfeer te broeierig voor, en sfeer is voor mij toch nog altijd het belangrijkst.

Kortom, een geslaagde film. Gek genoeg wel voor mij de minste film van Refn, als ik terug kijk naar de stemmen die ik bij andere films van hem heb geplaatst. Niettemin aangenaam genoeg om naar meer werk van hem uit te kijken. 3,5*.

Goede film.

Opening is erg goed en spannend (4*), vervolgens bouwt de film zich letterlijk met slowmotion scènes en lange stiltes heel traag op (3*), zodra de klus aanvangt begint de film pas echt en kreeg ik het gevoel alsof ik naar een film à la Grand Theft Auto zat te kijken (3,5*).

Voor de mensen die deze film te traag en moeilijk te volgen vonden en niet begrijpen waarom deze film zo geliefd is bij veel filmliefhebbers, raad ik sterk aan om dit filmpje te kijken. Hierin wordt het plot van Drive verduidelijkt en wordt er oog geworpen op de achterliggende symboliek. Films van Refn zijn vaak een open boek, dus het is puur een subjectieve visie-bespreking van de maker van het filmpje, maar het zal je ongetwijfeld op weg helpen met het begrijpen van Refn zijn filmstijl, zodat je van meer van zijn pareltjes kunt genieten .

Uiteindelijk toch maar 4*

Goede film, maar het niet het meesterwerk wat velen er in zien vind ik. Daar is het toch allemaal iets te doorsnee voor.

Beste punt aan de film vind ik de soundtrack. Je houd er van of je houd er niet van, maar ik vind het geweldig. Vooral nummers als Nightcall en Real Hero passen perfect in het kader van deze film en werken enorm sfeerversterkend. Qua visuals en vooral qua belichting zat het allemaal ook goed in orde, hoewel ik toch wel wat beter ben gewend van Refn.

Verder is het hele verhaal natuurlijk nogal doorsnee, kent het de nodige cliches en ook het einde vond ik (behalve dat nummertje) nogal een domper. Zeker een goede film dus, die een aantal erg sterke scenes kent (lift scene) maar uiteindelijk vind ik het toch wel mee vallen met hoe birljant deze film zogenaamd zou moeten zijn.

Kleine 4 *

Wat heb je dan gezien van Refn dat beter is?

Hij heeft Only God Forgives op een 4½ en Valhalla Rising op een 5 staan, dus..

Wat Insignificance zegt.

OGF is niet doorsnee, dat klopt, maar daar overdrijft Refn een beetje te veel, hij doet te veel zijn best. VR vind ik ook geweldig, maar mist net de juiste connectie met nu. Met Drive brengt hij al zijn kwaliteiten samen als auteur en als regisseur. Alleen al de soundtrack van drive (waar leatherhead waarde aan hecht) is beter dan die van OGF en VR. Juist door die "doorsnee"weet hij mensen te bereiken en te raken. Veel meer dan bij zijn andere films.

Ik heb niet zo lang geleden Le Samuray van Jean Pierre Melville gekeken, en het verbaasde me hoe Refn een ode maakt naar die film en die hoofdpersoon.Die net als Driver heel koeltjes en doordacht zijn missie volbrengt, maar toch zijn hart laat spreken. Kortom, deze film verdiend zeker de titel "brilliant".

Nu ik Drive voor de 3e keer zag vielen me nog veel meer details op die de film zo geweldig maken.. Bijvoorbeeld: Bij de eerste liftscene lopen ze elkaar mis, bij de 2e staan ze samen in de lift terwijl ze elkaar nog niet kennen en bij de 3e bloeit er iets moois. De 4e liftscene is de eerste waarbij de lift omlaag gaat en hoewel dit de climax is van hun relatie is dit tegelijk het einde ervan. De lift lijkt symbool te staan voor de relatie.

Toen ik zei dat ik beter gewend was had ik het ook meer over de visuals .

Visuals vind ik niet belangrijk als het verhaal niet interreseerd.

Zelfs het verhaal komt wat mij betreft niet op de eerste plaats.

Doe je ogen dicht.

Druk met je handen heel hard op je ogen.

Wacht 2 minuten.

Dan zie je OGF.

Wat beweegt de zwijgzame hoofdpersoon in Drive? Wat is werkelijk zijn "drive"? Wie in de details duikt van hetgeen er op het scherm van frame tot frame getoond wordt, komt tot een verrassende conclusie. Had je altijd al willen weten wat er achter dat masker schuilt?

Lees hier een grondige analyse over alles in Drive.

De film nogmaals gekeken, blijkbaar was ik de eerste keer niet in de stemming of bezopen.

Vond hem de 2e keer beter.

Die Ryan Gosling speelt toch prima rollen de laatste tijd.

Mysterieuze film met een geweldige soundtrack. Ik heb het gevoel dat er meer in deze film zou kunnen zitten maar ik denk dat dit juist de bedoeling is.

Toch zeker boeiend.

Aangename film. Het verhaal is mooi in beeld gebracht. De muziek neemt je mee in de sfeer. Sfeer van vaagheid maar een aangename vaagheid. Ben blij dat ik deze film gezien heb. De hele soundtrack staat op YouTube. Fijn!

Driver: I'll see you in five minutes.
Standard: I'll see you in four.

Deze stond al een hele tijd in de wachtrij om bekeken te worden. Aan het aantal reacties te zien hier op MM en ook op IMDB waren mijn verwachtingen ook redelijk hoog. Met flarden las ik dat het een uniek meesterwerk zou zijn, redelijk arty en Tarantino-achtig geregiseerd. Die verwachtingen werden dan ook wel ingelost.

Ryan Gosling zag ik eigenlijk eerder verkeerdelijk aan als een moderne versie van James Dean die met zijn blauwe puppy-ogen de vrouwelijke bioscoopbezoekers aan het zwijmelen zou brengen. Maar wat een uitstekende anti-chick-flic vertolking zet hij in deze film neer. De lederen handschoentjes , de emotieloze gelaatsuitdrukking en de hoge waarde op de coolness-thermometer deden mij inderdaad aan James Dean denken. Op andere momenten leek hij eerder op een op een tandenstoker (sigarettenpeukje) kauwende te vrezen eenzaat uit een spaghetti western van Morricone.

En wat een schitterende film is Drive bij nader inzien. Inderdaad is het een arty donkere film, zonder veel ingewikkelde plots en wendingen , maar toch straight-to-the-point. Agressief en poetisch , verweven met een langzaam opbouwende romance , bij momenten vreselijk huiveringwekkend met expliciete geweldadige beelden. De opbouw en vooruitgang in de film is soms wel enerverend traag met in de beginfase toch wel veel op mijn zenuwen werkende stiltes. "Dit script instuderen heeft hem ook niet veel moeite gekost" , dacht ik na een 15-tal minuten. Uiteindelijk zeggen de stiltes en expressies van hem meer dan een schitterend uitgewerkte dialoog.

De verhaallijn op zich vind ik magistraal. Een timide met Antarctische koelheid overladen stuntrijder/mecanicien , die in de late uren zijn diensten aanbiedt als getaway-driver, ontpopt zich uiteindelijk als koene ridder voor de in problemen zittende buurman wiens vrouw op een koele afstandelijke en enorm trage manier zijn gevoelsleven binnensluipt, om vervolgens terecht te komen in een ingewikkelde afzetterij-plan van enkele lokale misdadigers. Schitterende sfeerbeelden van L.A. met "Grand Theft Auto"-achtige situaties.

En toch konden voor mij de soms nietszeggende pauzes er gerust uit gelaten worden, zonder afbreuk te doen aan de totale sfeer van de film. Voor mij was dan in deze film de soundtrack wel een positief pluspunt. Meestal passeert mij de muziek zonder mijn aandacht te trekken. Bij "Drive" was deze wel passend en relevant.

Op IMDB vond ik deze review terug. Ik ben het er niet compleet mee eens, maar sommige punten zijn wel recht in de roos. Dit stukje vond ik over het algemeen alleen wel super humoristisch qua schrijfstijl en inhoud

Plot synopsis
1) Driver is driver. He's like the Transporter from the movie, except 1/14th as interesting.
2) He goes home after job ,finds girl,girl has boy, girl has husband in prison.
3) Driver wants to be a mechanic, or a Nascar Driver, or a criminal, or a Movie Stunt Driver...or maybe a space shuttle pilot? or President of Uganda, who knows.
4) Husband of girl gets out of jail, and he owes money to mafia guys. Drivers likes girl, so he helps husband.
5) Husband robs pawn shop and dies. Seems that he's been set up by mafia guys as a frame job and Husband gets dead'ed.
6) Driver gets even. Kills everyone. For a while, dressed in a stunt driver mask.
7) Driver gets killed, but lives, or something, driver drives off.

Uiteindelijk toch een respectabele 3.5*

Om de één of andere reden heb ik ineens zin om een recensie over deze film te schrijven, dus bij deze.

The Good
Één ding is zeker: Drive doet een hoop goed. In visueel opzicht is het weliswaar geen moment indrukwekkend, maar het is ook geen moment lelijk of storend, en dat is voor mij ontzettend belangrijk. Maar de grootste pluspunten van de film zijn naar mijn visie gelegen in twee zaken die met elkaar samenhangen: het hoofdpersonage en de scènes. Laat ik beginnen met het hoofdpersonage: de driver is simpelweg een enorm aantrekkelijk personage – niet zozeer omdat hij fysiek aantrekkelijk, in zichzelf gekeerd en charismatisch is (al speelt dat ook een rol), maar vooral omdat hij voortdurend enorm gecontroleerd overkomt. Hoe penibel de situatie ook is, hij wekt altijd de indruk alles onder controle te hebben, en dat is een enorm aantrekkelijke eigenschap. Dat komt naar mijn visie vooral in twee scènes tot uiting, die daar een groot deel van hun aantrekkingskracht aan ontlenen: ten eerste in de eerste vluchtscène, waarin hij perfect op de handelingen van de politie weet te anticiperen en uiteindelijk zonder enige problemen de politie weet te ontglippen; en ten tweede in de scène in het hotel, waarin hij de handelingen van de huurmoordenaars opnieuw perfect analyseert en er in volledige controle op reageert. Maar ook buiten deze twee scènes blijft die eigenschap steeds aanwezig. Naast deze twee scènes is, om andere redenen, trouwens ook een derde scène het vermelden waard: de scène in de lift. Die scène is zeker niet perfect (waarop ik later terug zal komen), maar het contrast tussen intense liefde en extreem geweld is wél zeer effectief. Als kijker weet je na die scène, evenals Irene, even niet wat je moet voelen, en dat is knap. Overigens verdient ook de vrijheid en ongebondenheid van het hoofdpersonage een vermelding: hij is niet geïnteresseerd in geld of status en weet daardoor heel sterk vrijheid uit te stralen. Het leven is voor hem een avontuur, geen routineuze werkdag.

The Bad
Helaas doet de film óok een heleboel dingen verkeerd. Het belangrijkste minpunt wat betreft de vorm is zonder twijfel de muziek: die vond ik namelijk meestal slecht. Het “disco-nummer” tijdens de opening credits, de kleffe “oh-wat-hebben-we-het-naar-ons-zin”-muziek tijdens de autorit met Irene, de clichématige ambient tijdens de kus, het “oh-wat-is-hij-een-held”-nummer tijdens de laatste scène – ontzettend irritant vond ik het, en het wist die scènes voor mij dan ook compleet te verpesten. In enkele scènes (zoals tijdens de eerdergenoemde vluchtscène en tijdens het feestje) werkt de muziek wel best goed, maar over het algemeen vond ik de muziek simpelweg ondermaats. Het belangrijkste minpunt wat betreft de inhoud ligt in wat ik eerder ook een pluspunt noemde: de personages. Over het algemeen stoorde ik me niet aan de personages, en de personages leveren in sommige gevallen zelfs memorabele scènes op, maar af en toe voelden ze wel érg aan als clichématige typetjes. De Italiaanse gangsters? Paco? De echtgenoot die uit de gevangenis komt en meteen weer in de problemen raakt? De lieve, accepterende zoon? En zelfs de hoofdpersoon, die bovendien lang niet altijd overtuigend overkomt (hoezeer hij ook zijn best doet, Ryan Gosling heeft gewoon geen harde, ruwe uitstraling), is uiteraard gewoon een wandelend cliché.

The Ugly
Maar het meest irritante aan de film vond ik misschien nog wel het einde. Hij helpt criminelen om de politie te ontvluchten, hij vermoordt mensen zonder daarover ook maar een seconde te twijfelen en zonder daaraan schuldgevoelens over te houden – sterker nog, hij lijkt er in veel gevallen zelfs van te genieten –, hij intimideert (dat is trouwens één van de momenten waarop Gosling écht niet overtuigt) en slaat zijn vluchtpartner, hij waarschuwt een vroegere partner in crime op een doodenge wijze - en wat doet Refn? Hij zet de driver neer als een held! Ja, hij riskeert zijn leven om Irene en haar zoon te beschermen, maar dat doet hij uiteraard niet uit hogere morele motieven, maar omdat hij verliefd op haar is: hij is ongetwijfeld dapper, maar een held, na alles wat we in de film over hem te weten komen? Als hij een held is, dan ben ik de reïncarnatie van Jezus.

The Verdict
Ondanks alle minpunten kom ik makkelijk uit op een ruime voldoende: de film bevat een hoop goede scènes en verveelt simpelweg geen moment. Maar de minpunten zorgen er wel voor dat ik niet uitkom op een “goed” cijfer: daarvoor irriteerden de muziek, de personages en het einde me te veel. 3*

Ps: ik weet dat "the good, the bad and the ugly"-recensies al vaak gebruikt zijn, maar het leek me in dit geval wel passend. En ik heb de film al een tijd geleden gezien, maar ik had nu zin om een recensie te schrijven.

De "fout" die je maakt is foor the driver te zien als mens, waar hij eigenlijk een archetype is.

Sorry, maar in symboliek ben ik simpelweg niet geïnteresseerd. De driver zien als de representatie van god knows what voegt aan mijn ervaring helemaal niets toe. Ik zie hem liever gewoon als mens.

Je zet wel je vraagtekens wel bi jde handelingen van Goslings's personage en die veranderen met de esthetiek van een archetype. Dient nou juist de inhoudelijke nuances. Al mag je 'm gewoon een mens vinden, al blijf je dan wel tegen dergelijke "conflicten" aanlopen.

In dat geval bevallen de keuzes van Refn me gewoon niet. Symboliek en geloofwaardige psychologie moeten naar mijn visie niet met elkaar in strijd komen. Het laatste vind ik ook veel belangrijker.

Maar uit nieuwsgierigheid dan maar: wat voor "archetype" representeert de driver? Hij deed me persoonlijk wel denken aan Odysseus: die was ook zeer intelligent en charismatisch en was ook een eeuwige zwerver en avonturier, maar kon ook ontzettend wreed zijn. Maar of dat de bedoeling was ... geen idee.

Dat blijft gissen maar Archetypes komen wel vaker voor in de cinema van Refn. Beste en meest overduidelijke voorbeeld is natuurlijk Valhalla Rising. Ikzelf neigde meer naar Michael, de archangel als archetype. Al vind ik het zelf - voor mij dan - belangrijker dat ie voor mij een archetype is, en welk archetype vind ik niet doorslaggevend.

Al kan je 'm ook gewoon als mens zien, dat is ie aan de oppervlakte ook maar dan kom je wel sneller in conflictt, the driver heeft imho iets te veel niet menselijke trekjes.

Hm ja, dat bedoel ik dus. Je ziet hem als een archetype, maar je weet niet als welk archetype je hem ziet. Dat kan ik simpelweg niet. Dat vind ik veel te vaag en speculatief. Symboliek is mijn ding ook gewoon niet. Als iemand een punt wil maken mag hij/zij dat wat mij betreft gewoon in heldere, letterlijke taal doen.

zelfs zonder de symboliek had ik geen problemen met wat er gebeurde. en juist de momenten dat a real hero werd ingezet vond ik perfect gekozen.

zelf zie ik de film voornamelijk ook als superhelden film. en en modern sprookje.

Wat een fantastische film is dit zeg! Heeft niet veel woorden en dialoog nodig. Fantastische acteurs, mooie beelden, sfeer en goede soundtrack. Wat opvalt is de chemie tussen hoofdpersonages, geen uitgebreide liefdesscènes en dergelijke, een paar blikken zijn overtuigend genoeg. 4*

Ik begrijp hier echt niet wat jullie daar zo goed aan vinden voor mij komt het over als een lowbudget trage saaie film is Het moet nooit idd een gloeiende actiefilm zijn of een enorm avontuurlijke verhalen . Ik heb respect voor die mensen die dit fenomenaal vinden meer ik vergelijk het tussen publiek die graag eens een goeie spannend thriller zien met een vleugje komische kanten een film komt voor mij over als ontspanning maar na het zien van deze is het net alsof je een af ander politieke wet tekst aan het lezen ben zodat je op het einde even veel weet als hij er aan begon Ja zo heb je van die mensen die abstracte kunst ook supermooi vinden ja er moeten van soorten zijn

Gisteren was het de vierde maal dat ik Drive heb gezien.

Misschien vreemd, maar voor mijn gevoel wordt hij steeds beter.

Bij aanvang van de wraakactie wordt de song Oh, my love van Ranieri ingezet.

Wauw, wat is dat toch een briljante keuze van Refn, zo' n lied op zo'n moment.

Uitzonderlijk. Geweldadig is de film zeker, cynisch hard geweld ook, maar wat een rust en wat een controle straalt Drive uit. Heb de afgelopen jaren zelden zo'n goede film gezien.

Ga snel de nieuwe van Refn aanschaffen.

Ik heb hem gisteravond voor de 5e keer gezien, maar voor het eerst in zijn geheel op DVD. Wat toch wel ten koste gaat van het visuele aspect van de film moet ik zeggen. Vooral de overzichts-shots van L.A. zijn lang niet zo indrukwekkend als in de bioscoopzaal. Jammer maar desondanks staat de film gewoon als een huis. Met afstand de beste film van de afgelopen 5/6/7 misschien zelfs 10 jaar.