A Torinói Ló (2011)

Ik wil graag de film bezoeken in 't Hoogt. Maar ik hoorde dat de film pas getoond werd om 00.00 uur?

Hoogt agenda

Sorry, ik kom er nu pas achter dat het ook gelukkig op andere tijdstippen draait

Ik zal proberen ook het 16e te gaan Wordt verdomme wel een uur fietsen

Zo duur is openbaar vervoer nou ook weer niet hoor.

Niet vanwege het geld, maar eerder omdat ik geen zin heb om met de bus/tram te gaan.

Oké, veel fietsplezier!

Bedankt

Als ik een kritiek puntje mag bedenken is dat de eerste scene de beste is. Magnifiek geschoten door Kelemen. Dan weer heel close op het paard, dan weer achter de struiken en maar zwoegen. Betoverend gewoon. De rest is degelijk, maar erg goed. In zes dagen schiep God de Aarde en op de zevende dag doofde Tarr het licht - definitief.

Ik had het idee naar een harmonium te luisteren. Prachtige muziek van Vig weer.

Ja, sorry, ik kwam dus om half 8 aan en de film was allang bezig. Ik ging namelijk eerst naar het Springhaver theater, omdat ik aannam dat die dus 't Hoogt was Topografie was nooit mijn beste vak.

Ik heb dus wel een kaartje gekocht voor zaterdag.

Mooi gezegd

Als Bela Tarr besluit om ooit toch nog een film te maken kan hij als onderwerp wel de pogingen van LimeLou nemen om The turin horse te zien. Vooral de scene dat de hoofdpersoon, nadat hij een uur gefietst heeft (door weer en wind) en erachter komt dat hij bij de verkeerde bioscoop staat, zich omdraait om weer een uur naar huis te fietsen lijkt me echt een kolfje naar de hand van Tarr.

Precies. Vergeet niet de 15 minuten durende dramatische zoom als hij in een cafeetje in de buurt een biertje drinkt.

Tarr zou er beslist een groots epos van maken

Fantastisch Het minimalisme, de eenzaamheid en leegte. De nachtmerrie-achtige sfeer. Alles klopt gewoon

Goed nieuws voor Vlaamse geïnteresseerden!

Het Filmfestival Gent zal i.s.m. KASKcinema "The Turin Horse" tijdens de maand januari telkens op maandagavond vertonen (m.u.v. de eerste maandag). De voorstellingen beginnen telkens om 20u30.

Voor meer info over KASKcinema, zie http://www.kaskcinema.be.

Tarr's laatste is met afstand zijn meest trage, zware, minimale en repeterende. Het is tevens een waardig afscheid.

Het begint natuurlijk subliem met werkelijk verbluffend camerawerk wat het paard begeleidt door het stormachtige dorre landschap. Aangevuld met de hypnotiserende klanken van Víg, die ditmaal veel weg lijken te hebben van die van Arvo Pärt, word je zwaar in trance gebracht. Zou je in principe ook 146 minuten mee kunnen vullen. De eerste dag begint op diezelfde sublieme wijze. Heerlijk hoe die ongelofelijk harde wind de aandacht opeist, waardoor de camera er nog een schepje bovenop doet, fascinerende tweestrijd. Ja, ik was meteen weer verkocht.

Eenmaal binnen begint mijn enthousiasme wat te zakken. De rituelen worden wel zeer traag in beeld gebracht en uitgevoerd. Voor mij net te traag eigenlijk. Het is geweldig hoe de camera bij momenten door het huis zweeft en zijn positie zorgvuldig inneemt, echter duurde enkele shots wel erg lang. Vooral nadat dezelfde handelingen, met name het aan- en uitkleden, telkens getoond werden begon mijn ongeduld toe te nemen. Ik begon te twijfelen aan wie het lag. Het zorgde er voor dat ik wilde ontsnappen aan het huis, aan het stille, kale en routineuze bestaan. Ontsnappen aan de verstikking. Hierdoor voelde elke uitstap naar de stal of de put als een ware verlossing. Het arme paard weigerde echter de verlossing te bezegelen, waardoor mijn benauwdheid alleen maar verder toenam. Hoe lang is dit nog vol te houden? En buiten bleef het maar razen.

Toen was het eindelijk zover! Het water was op, de pálinka werd ingepakt, en de trekkar werd van stal gehaald. Een spannende tocht, op zoek naar verlossing. Ik ging er nog eens goed voor zitten. Maar... dat shot duurt nu toch wel verdacht lang, dacht ik. En ja hoor, mijn vrees werd bevestigd, wat een ellende, het is voorbij. Ik kon wel janken. Het rondvliegende blad moest mijn tranen bedekken. De wanhoop nabij.

Een klapper volgt niet. Laten zakken, waarna we gewoon doorgaan, er zit kennelijk niets anders op. De storm is gaan liggen, niemand zal meer langskomen, totale isolatie. Het licht wordt langzaam gedoofd. Niet met spijker en hamer, nee, dit is het enige mogelijke, dit gaat vanzelf. Een verlossing in zijn meest minimale, en tegelijkertijd, meest extreme vorm. Apathie, berusting of toch verdriet? Een enorme leegte, dat zeker. Wat een klasse. Tot ziens, Béla.

Pas m’n tweede Tarr na het weergaloze Sátántangó. De synopsis leest opnieuw als het soort van film waarbij het wel eens vechten kan worden tegen Klaas Vaak. En opnieuw is dat maar schijn, want The Turin Horse intrigeerde van de magistrale opening tot het wrange eindshot.

Tussendoor wist Tarrs afscheidsfilm mij evenwil minder te fascineren en betoveren dan zijn 7 uur durende epos uit 1994. Ik had eigenlijk zelfs wat het gevoel dat 2,5 uur te weinig was , maar de film blijft dan ook erg minimalistisch en ingetogen. Wachten op Godot Béla Tarr style, hoewel het me net als SB ook wat deed denken aan Jeanne Dielman.

De hypnotiserende zwart-wit fotografie, de barre weersomstandigheden, het desolate landschap, de muziek van Mihály Víg... Het sluit allemaal nauw aan bij Sátántangó (en waarschijnlijk ook bij zijn ander werk?), maar ook op dat vlak vond ik deze misschien net iets minder indrukwekkend.

Wel een erg bijzondere prent, die meer dan waarschijnlijk beter en beter wordt tijdens het rijpingsproces. Nu, vlak nadat ik ‘m heb gezien, hou ik het op een mooie 3,5*.

Van geluk gesproken, "De andere film" in Brugge heeft deze in hun voorjaarsprogramma opgenomen. Op 3 Mei wordt hij vertoond in de mooie nostalgische zaal van Cinema Liberty. Ik ben daar zeker bij.

Zeer mooie recensie, McSavah!

Ik probeerde mijn enthousiasme voor The Turin Horse zoveel mogelijk te temperen om uiteindelijk niet tegen een teleurstelling aan te botsen: helaas bleef ik enthousiast, maar gelukkig was dat enthousiasme meer dan terecht. The Turin Horse is prachtige cinema!

Misschien vind ik dit stiekem wel Tarrs meest hypnotiserende film (als geheel), al moet ik bekennen dat ik op "Family Nest" na de films uit zijn beginperiode (alles voor "Karhozat") nog niet bekeken heb. Na afloop bleef de film nog een tijdlang nazinderen in lijf en leden en de zin werd meteen aangescherpt om de film de komende weken nog eens te gaan bekijken.

Twee minimale puntjes van kritiek, die gewoon bedoeld zijn om de punten aan te geven waarvan ik op voorhand iets meer van had verwacht: de score van Mihaly Vig en het ontbreken van écht oogbetoverende shots (al zitten er minstens een handvol sublieme beelden in de film). De weemoedige muziek van Mihaly Vig is bij Tarrs laatste films telkens een van de absolute sfeermakers. Ik keek uit naar een hele reeks fraaie accordeon/viooldeuntjes, maar ik bleef bij The Turin Horse op mijn honger zitten, in die zin dat de soundtrack hoofdzakelijk bestaat uit één thema dat herhaaldelijk aan bod komt. Weliswaar is dit thema erg efficiënt in het bijdragen aan de hypnotiserende sfeer van de film: repetitief, slepend, deprimerend. Ditmaal ook met een soort orgel, erg mooi.
In de laatste vier films die Tarr voor The Turin Horse maakte, zaten er telkens weer shots waarvan mijn mond van verbazing openviel: beelden van een zeldzaam geëvenaarde esthetische pracht. Natuurlijk is ook The Turin Horse weer een oogstrelend pareltje geworden, maar de échte "wow-ervaring" (qua indringende beelden) bleef uit. De beelden die het dichtst in de buurt kwamen, waren de openingsscène (sowieso allicht het hoogtepunt van de film) en het allerlaatste beeld met een fantastisch mooie minimale belichting die even traag opkomt dan dat hij verdwijnt.
Laatste puntje van "echte" kritiek: de montage die sommige sequenties bruusk beëindigde (amper een tweetal keer dat ik het merkte) vloekte op die momenten nogal met de "totaaltoon" van de film vond ik.


Dit gezegd zijnde: Béla Tarr neemt op indrukwekkende wijze afscheid en persoonlijk vind ik de film een vooruitgang ten opzichte van "The Man From London" (ook zeker niet slecht), misschien omdat hij iets unieker lijkt te zijn.
De sfeer in The Turin Horse is magnifiek, en dit dankzij een heel simpel gegeven: twee mensen en een paard op één besloten locatie, temidden van een razende storm. Dit werkte zo ongelooflijk sterk, vooral de keuze van de snijdende wind was een zeer goede zet.

In zijn recensie zei McSavah dat hij de shots in het huis af en toe te langdradig vond, maar gelukkig had ik daar zelf geen probleem mee. Toen ik las waar de film over ging, vreesde ik voor een extreem trage Tarrfilm. Echter vond ik dat het perfect zat met het tempo van de film, terwijl ik enkele shots in "Werckmeister Harmoniac" en "Satantango" (die caféscène van 10 minuten!) veel te langgerekt vond zodoende dat ze bij momenten zelfs lichte wrevel opwekten. Niets van dit alles bij The Turin Horse, al is de film an sich wel bijzonder repetitief in die zin van dat dezelfde dagelijkse handelingen tot zowat zes keer herhaald worden. Echter doet Tarr hier zijn ding mee, door de camera telkens weer van positie te veranderen zodat we als kijker een totaalbeeld van de ruimte krijgen en telkens weer nieuwe beelden te zien krijgen.

Wat het verhaal betreft, daarvoor moet ik de film zeker nog een tweede keer bekijken. Toch heb ik sterk het vermoeden dat Tarr een parallel trekt tussen het paard en de man, al was het maar omdat ook de man naar verloop van tijd steeds minder begint te eten. Graag zou ik willen onthouden welke gebeurtenissen zich op welke dag afspelen, gekoppeld aan misschien een oppervlakkige wikipedialezing over Nietzsche, in de hoop meer diepgang in het verhaal te kunnen ontwaren. Hoe dan ook: dankzij de deprimerende sfeer en de lang uitgesponnen shots voelt de film zelfs voor de meest oppervlakkige kijker diepzinnig en betekenisvol aan


Ik heb het gevoel dat ik nog lang kan ratelen over deze film, dus kan ik maar best besluiten met nogmaals te onderstrepen wat voor een krachtige cinema-ervaring The Turin Horse uiteindelijk is. Bijzonder jammer dat dit soort film de Belgische zalen niet bereikte, maar gelukkig zijn er nog enkele mensen wakker in Brugge en ook in Gent. In die laatste stad draait The Turin Horse nog elke maandag van januari in de KASKcinema (www.kaskcinema.be): ten zeerste aanbevolen, aangezien dit absoluut een film is die je het op groot scherm moet bewonderen.

Béla Tarr neemt in stijl afscheid en levert wat mij betreft een topfilm af, die zeker in het rijtje van zijn bekende voorgangers geplaatst kan worden. Laat deze parel aub niet aan je voorbijgaan. Een dikke 4*!


4*

Zeer goede review, Friac

Gisteren heb ik de film voor de tweede keer bekeken, in aanwezigheid van een fantastisch publiek. Een nagenoeg volle zaal en iedereen bleef in absolute stilte zitten tot na de aftiteling: fijn om te zien dat een naam als Béla Tarr toch nog voldoende volk op de been krijgt

Tijdens het eerste kwartier vreesde ik dat ik te snel was met mijn herziening, maar gelukkig werd ik al snel terug helemaal ondergedompeld in de absolute tristesse van Tarrs verhaal over het genadeloze verval, waarbij het bestaan van de personages elke dag weer een beetje meer afbrokkelt.

Fantastisch hij puur en uitgebeend deze film is, en dat hij net daarom zo ongelooflijk krachtig inwerkt op het sentiment. Ik geloof werkelijk dat ik deze film vanaf nu beschouw als een van Tarrs absolute meesterwerken.

P.S.: Mijn rating overigens verhoogd naar 4,5*

Een volle bioscoopzaal? Ik zat in een erg klein zaaltje, maar er waren nog steeds maar 3 andere mensen

Ik ben een ramp in het maken van schattingen, maar ik geloof dat de zaal ongeveer 80 à 90 man kan herbergen.

Toen ik hem de eerste keer zag, zaten er overigens ook al een 50-tal mensen

Hier een interessante, redelijk filosofische bespreking van de film.

Bedankt! Zeer interessant om door te nemen, de link met "Wachten op Godot" is wel mooi. Wel even moeten grijnzen bij het stuk over de "silent cinema", wat klonk als filmwetenschappelijk geneuzel (toch wanneer ze het over de visuele boodschap van specifiek deze film hebben, terwijl Tarrs visuele stijl tijdens zijn laatste films relatief gelijk gebleven is).

Mijn eerste Tarr film, ontdekt dankzij een lovende recensie in de Volkskrant (met de notitie "je moet er wel tegen kunnen", haha.). Ik ben in ieder geval verkocht en zeer beniewd naar zijn andere films. Is er al iets bekend over een dvd/blu-ray release van The Turin Horse?

En nu gewoon direct aan Satantango beginnen!!!!

Die ligt inderdaad te wachten Moet alleen even goed ingepland worden, het is nogal een zit en mijn vriend wilde hem ook zien.

Mijn hemel, wat moet ik hier nu mee? Het begint prachtig, de muziek, het paard, de storm... Later, in het huis, de traagheid, de dagelijkse sleur, de storm om het huis, de aardappel, de muziek, aankleden, uitkleden, eten, uit het raam staren, een aardappel, olielampje, muziek... aardapp.. aankle.. uitkl.. aaarghh... muziek.. brrr.. ik word langzaam gek. Er gaat wat gebeuren... er komen zigeuners.. ze gaan weer. aardappel, olielampje, muziek, storm... uit het raam staren...

Terechte opmerking..., maar wat moet IK hier nu mee? Ik vind het aan één kant geweldig, maar ook vreselijk saai en de muziek begint me op een gegeven moment tegen te staan. Het is horror... Het is goed, dat weet ik, maar ik vind het vreselijk, ik wil deze film niet meer zien, na 2.5 uur was ik blij maar toch ook weer niet, want ik wilde betoverd worden en ik heb zitten gruwelen... maar toch heb ik ook genoten want mooi is het ook wel. Zes dagen storm, de zevende dag is het stil.... Hoe kan ik hier nou een cijfer voor geven?