A Torinói Ló (2011)

Zo heb ik de film ook grotendeels beleefd ja. Kon er ook echt niet een cijfer opplakken. Heb uiteindelijk toch nog een vrij hoog cijfer gegeven, doordat de film wel na bleef spoken.

Klopt, dat zit er ook zeker in, sommige dingen, zoals de dagen, de storm, de stilte kon ik ergens plaatsen, maar de meeste dingen niet, zoals de houtwormen die niet meer hoorbaar / aanwezig / levend waren, de zigeuners, het olielampje dat op dag 6 dienst weigerde (volgens mij vóórdat de storm ging liggen) Ik voelde dat het nutteloos was me hierin verder te verdiepen. Wellicht gaat het boven mijn pet.

Het paard schijnt een mishandeld beest te zijn waar Nietzsche zich over heeft ontfermd.
Er is een paard aanwezig inderdaad, maar voor mij blijft het daar bij.

Eindelijk de Trailer (YouTube)

The Turin Horse ( A Torinói Ló ) is volgens de regisseur van deze film, Béla Tarr, zijn laatste film en mijn eerste kennismaking met het werk van deze bijzondere filmmaker.

De film is volledig in zwart/wit geschoten met schitterende cinematografie doorheen de film, die volgens kenners van Béla Tarr een constante is in zijn werk. Het verhaal speelt zich af op een niet nader vernoemde plaats en volgt het doen en laten van een vader en dochter en hun paard in hun dagdagelijkse sleur om te overleven. Want buiten hun huis ziet het er apocalyptisch en chaotisch uit door de razende storm die bijna de gehele film blijft voortduren. We zien in een periode van zes dagen als het ware een omgekeerd scheppingsverhaal. Gedurende die zes dagen zien we dat niet alles blijft zoals het is. Het paard wil niet meer eten, de put droogt uit, het licht en het vuur willen niet meer branden, de storm gaat liggen.

Een tergend traag tempo, het repetitief terugkomen van de dagdagelijkse gebeurtenissen zoals zich aankleden, eten klaarmaken, water gaan halen buiten in de put, hun paard verzorgen en het steeds terugkomende instrumentaal muziekfragment van de score maakt dat de film een hypnotiserende sfeer meekrijgt. Tijdens de scenes tussen vader en dochter krijg je ook de indruk de er een ongezonde spanning heerst tussen hen. Een minimum aan dialogen die enkel doorbroken wordt met twee bezoeken die de hoofdpersonages krijgen. De regisseur maakt ook gebruik van heel lang uitgesponnen scenes die wel minuten lang kunnen duren en prachtige camerastandpunten.

Dit alles deed mij na het zien van deze film direct terugdenken aan het werk van Carlos Reygadas ( Stellet Licht ) die een patent heeft op dergelijke langdurende scenes en in het bijzonder de Japanse film 'Ai No Yokan' van Masahiro Kobayashi wat repetitieve beelden en het gebrek aan dialogen betreft. Deze Japanse film vind ik nog steeds één van de bijzonderste bioscoopervaringen die ik ooit heb mogen meemaken.

Dit was misschien het laatste werk van Béla Tarr maar zeker niet mijn laatste film die ik van deze regisseur heb bekeken. Tevens vergt deze film zeker een herziening maar dit zal waarschijnlijk wachten worden tot de dvd release want velen in de Belgische filmwereld vinden het zelfs niet de moeite dergelijke films te programmeren of aan te kopen.

Pure cinefiele cinema van de hoogste plank.

Wat grappig dat je aan Stellet Licht moet denken. Ik vind dit Tarr echt cinema op zich zelf maakt, zelfs binnen de complementatieve cinema.

Hij staat nu als pre-order op amazon.com; 17 juli. dvd en blu-ray

Iemand al iets gehoord over een UK of NL release?

Pretentieuze kul.

Gelukkig geef je zo'n uitgebreide uitleg voor je mening

Pretentieus is volgens mij een nieuwe synoniem voor 'snap ik niet' (hier op MoMe tenminste). Ik kan me wel goed voorstellen dat het moeilijk uit te leggen is wat je niet snapt. Daarvoor heb je mensen nodig die wel weten waar ze over praten. (Dit alles vanuit het perspectief van hen die het wel door hebben. Iets met een woestijn).

uh wat maakt dit pretentieuze, is zijn idee niet goed gelukt, doet Tarr zomaar wat?

kun je deze stelling verder onderbouwen?

Dat valt allemaal wel mee: http://www.moviemeter.nl/user/1238/votes/

En sowieso, wat viel er niet aan te begrijpen? Vader en dochter zijn tot het naderende einde der tijden veroordeeld tot elkaar, tot een tergende dagelijkse terugkerende routine en tot dat kleine stukje land, door het lot of wellicht als toorn gods (zie de dienstweigerende lamp). Wellicht zijn ze al in Limbo? Redelijk platte symboliek, als je het mij vraagt.

Padd0 merkte overigens al op dat de man die voor drank komt wellicht Nietzsche's Zarathustra voor moest stellen.

De beelden vond ik verder niet zo denderend, op enkele shots na. Leuke positionering van de camera, maar nét niet afstandelijk of dichtbij genoeg om een kille dan wel een broeierige atmosfeer te creeëren. Ze waren tevens óf niet scherp, óf niet rauw genoeg. Fletse VHS beelden heb ik in de jaren '90 meer dan genoeg gezien.

Het had een hypnotiserend effect kunnen hebben als er wat meer vaart in had gezeten en de zich routine zich wat sneller herhaalde.

En al die Oost-Europese Weltschmerz heb ik wel eens in betere verpakking tot me genomen.

Meneer Tarr bevestigd de vermoede pretenties door zijn ongelofelijk arrogante uitspraken:

We hebben het hier imho toch echt niet over de nieuwe Kubrick, om maar even iemand te noemen.

Ik ben overigens wél benieuwd naar enkele andere films van 'm.

Even oordelend op je op stem lijst van 5*, 4,5*, 4* en 3,5* heb je niet veel films hoog beoordeeld die in gelijke stijl zijn van Tarr. Dus ga er hierom maar even vanuit dat je (nog) niet veel contemplatieve cinema hebt gezien, of hebt leren waarderen.

Tarr is toch echt een van de contemporaine regisseurs en die in de film geschiedenis misschien wel kubrick kan overtreffen. Maar misschien moet je eerst andere (Europese) Contemplatieve cinema eens proberen.

Een leuke introductie kan zijn:

David Bordwell - Good and g... verder kun je in het mome-topic over het onderwerp vast ook handige instap tips krijgen. want beginnen bij Tarr in dit genre is als freejazz beginnen bij Borbetomagus

@ Borbetomagus-vergelijking

Over kul gesproken: "[..]leren waarderen."

Als ik zo even kijk naar de lijstjes (waar naar gelinkt wordt) kom ik anders aardig wat bekende titels tegen. Valt me trouwens op dat ik deze nergens tussen zie staan: Mogari no Mori (2007)

Op enkele uitzonderingen na, kijk ik alle soorten films, ongeacht genre, herkomst, budget, etc. en kan binnen alle verschillende kaders wel wat films waarderen, zo ook binnen de 'contemplatieve cinema' (ook al zoiets pretentieus, hahaha ). DIT vond ik geen goede film, om eerder genoemde redenen.

Nu vond ik voordat ik de opmerkingen van meneer Tarr hoorde deze film al behoorlijk pretentieus, laat staan daarna. Je mag best trots zijn op je werk, maar jezelf practisch tot nieuwe film-messias bestempelen gaat mij te ver. Ik heb nog meer respect voor Uwe Boll die doet wat hij wil en over maling aan heeft dan zo'n Johnny the Selfkicker als Tarr.

Zoals gezegd ben ik wél benieuwd naar zijn andere films. Eens zien of die wél mooi gefilmd zijn en iets nieuws te melden hebben.

Maar wat is daar kul aan? Alle filmconventies (genres) hebben kijkervaring nodig om er aan gewend te raken (of je het vervolgens wel of niet gaat waarderen, dat is een andere smaakgerelateerde kwestie). Het wordt pas mogelijk een film te 'snappen' als je weet wat de bedoeling van deze conventies is, oftwel als je weet wat de betekenis ervan is. Bij Europese art house zijn bijvoorbeeld conventies: duidelijke aanwezigheid van een 'auteur', ambiguiteit, vorm die niet alleen narratief dient. Je kunt een dergelijke film onmogelijk betekenis geven als je hem beoordeelt op basis van verwachtingen van conventies uit bijvoorbeeld de klassieke Hollywood stijl. Ook 'contemplatieve' film heeft zulke conventies (het is eigenlijk als een soort subgenre van de art house te noemen). Overigens bedoel ik geen uitspraak te doen of aSMoDeuS nou wel of niet bekend is met de specifieke conventies, bovenstaande is meer een algemeen commentaar.

Goed nieuws, meer dan dat, hoewel het nog niets zegt over een NL release met NL ondertiteling??

Dit lijkt mij nml. een film die ik, zonder nog gezien te hebben, al ergens in mijn top 10 ga vermoeden...

Draak van een film. Veel te traag en emotieloos gedaan.

De emoties moet je volgens mij nu juist zelf invullen. Bespiegeling en zelfreflectie heet dat, opgewekt door de beste en mooiste kunst...

Nog steeds geen Nederlandse dvd-release bekend? Wat is dit nou?

Volgens mij zijn er überhaupt nooit films van Tarr in Nederland op DVD verschenen, waarom deze dan wel?

Omdat deze wel een serieuze biosrelease heeft gehad. Dat was bij The Man From London niet zo. En Werckmeister Harmoniak komt uit een tijd dat maar een zeer beperkt deel van de arthouse die een release kreeg ook een NL-DVD-release had. Overigens is het debuut van Tarr wel in Nederland op DVD verschenen. Eye heeft samen met Contact Film de release gedaan. Ik denk dat er wel een DVD gaat komen, maar Contact film is doorgaans wat traag met het uitbrengen van DVD's. Voordeel is wel dat DVD's van hen vaak meer extra's bevatten dan die van veel anderen. Kans is dus best groot dat de internationale extra's ook op de DVD in NL komen.

Dus in september nog niet meteen de Artificial Eye versie uit Engeland nemen?

Die is waarschijnlijk wel goedkoper, maar er zitten inderdaad waarschijnlijk geen mooie extra's en/of boekjes bij.

De Amerikaanse Cinema Guild blu-ray is regiovrij en bevat veel extra's (zie ook Filmdragers en apparatuur >> Titels >> Turin Horse ). Hij is het goedkoopst via een derde seller op amazon.co.uk te krijgen.

Ondanks de voortdurend huilende storm buiten en de dwingende mantra-achtige muziek van Mihály Vig, ademt deze film stilte uit al zijn poriën en elk frame - en laat mij in diepe emotionele ontreddering achter.

Dit werk is eenvoudigweg schitterend.