Black Swan (2010)

Een vergaande identificatie van een acteur met het personage dat deze dient te spelen. Dat verhaal is in literatuur en films in verschillende variaties wel eens eerder verteld, maar dat hoeft de pret niet te drukken. Het blijft een mooie kapstok om allerlei aspecten van de menselijke conditie aan op te hangen.

Hier gaat het dus om Het Zwanenmeer, en het interessante hierbij is dat de tegenpolen in het verhaal van dit ballet, de Witte èn de Zwarte Zwaan, door één en dezelfde persoon dienen te worden vertolkt (in deze film althans). Dus de spanning zit niet alleen tussen de 'persoon' en het 'personage', maar bevindt zich ook in die twee afzonderlijk. Dat biedt mogelijkheden, zou je zeggen, om het vat vol tegenstrijdigheden dat de mens nu eenmaal is, en de tegenstellingen waar hij/zij mee worstelt, eens lekker driedubbelovergehaald voor het voetlicht te brengen, in de vorm van een spiegelbeeldige voorstelling van 'verhaal' en 'werkelijkheid'.

Kennelijk was alleen dat laatste de bedoeling van Aronofski, want verder dan die 'letterlijkheid' gaat het toch niet. De schets van het balletwereldje, de pushende en tegelijkertijd verstikkende moeder, de rivaliteit, de dubbele identificatie van seksualiteit met bevrijding en gevaar: het is allemaal wat clichématig. De tegenstelling in het hoofdpersonage is (en blijft) grofweg op het niveau Timide Tuthola / Ordinaire Lellebel, en die afstand is te groot - en als conflict te oppervlakkig - om echt voor spanning en verwarring te zorgen. Het gebruik van kunstgrepen als waanvoorstellingen, en suggesties en beelden van fysieke transformatie, werken wat mij betreft alleen als hulpmiddelen ter ondersteuning; nu blijven dat soort dingen teveel in de lucht hangen als zuivere projectie, respectievelijk als tekens die voor zichzelf moeten spreken, niet als metaforen die naar iets anders verwijzen. Daarmee wordt het een beetje effectbejag, en dat geldt zeker ook voor het visuele 'boe!' roepen, dat herhaaldelijk in de film plaatsvindt.

Ongetwijfeld kun je het verhaal en de afloop van de film zien als een overwinning, in die zin dat Nina met haar innerlijke worsteling het verhaal van Het Zwanenmeer 'perfect' uitbeeldt. En dat zij daar juist met haar verknipte persoonlijkheid eh.. geknipt voor is. Maar eerlijk gezegd ben ik er niet kapot van.

Prachtige film, spannend, goed gefilmd, emotioneel, goed geacteerd.

Fijn! Erg van genoten. Sterk verhaal, sterk geacteerd en een sterke cinematografie. 8.5/10*

Wat een gekke film was dit. Ik heb mee steeds afgevraagd, vind ik dit nou leuk. Die twijfel bleef bestaan tot aan het eind. Maar... na wat herkauwen... ik vind het me goed

Toppertje,

Heb deze film eindelijk gezien, hij stond al een tijdje op mijn ''must-see'' lijst maar vanavond was het eindelijk zo ver. De film begint met een gewaagd ballet stuk. Op dit moment was ik bang dat de nadruk in deze film te veel zou liggen op het ballet gedeelte en minder op het thriller gedeelte. Gelukkig bleek het tegendeel waar te zijn en na een langdurendeopbouw merk je hoe ze steeds meer door draait. Al had ik dat op dat moment nog niet door. Hierbij nog even een leuk verborgen stukje dat mij opviel in de film: nadat ze hoort dat ze de rol gekregen heeft gat ze naar huis toe en is haar moeder er niet. Je ziet dan een shot van schilderijen en een van de schilderen kijkt eventjes opzij en weer terug. Later in de film gebeurt dit uitgebreider alleen dit wilde ik toch nog even laten weten voor de mensen die dit niet hebben mee gekregen. Let bij deze scène ook op het lachje op de achtergrond. Ontzettend goed verstopt.

De film heeft verder ontzettend veel stukken die je meer als horror kunt bestempelen dan als thriller. Ik snap wel dat het voor het succes van de film slimmer is om het als thriller te bestempelen.

Het acteerwerk is ontzettend goed, Portman zet haar rol vol overtuiging neer en komt op mij goed over. Al irriteerde ik me soms wel aan die (overdreven) afstandigheid. Ik begrijp dat dit zo hoort als ''witte zwaan'' maar het was soms voor mij wel wat too much. Ik merk ook wel dat ik het ver vervelend vind om te lezen hoe VHS1975 van de recensie hierboven en andere mensen deze film neerhalen door er slechts 2 sterren aan toe te wijzen. Je hebt de film dan duidelijk op de verkeerde manier gekeken. Als je prachtig ballet wilt zien moet je niet zo' film huren die staat aangeschreven als thriller drama. Je had van tevoren kunnen weten dat het ballet natuurlijk niet op wereldniveau zou zijn maar wat verwachtte je dan? Het enige wat ik hierover kan zeggen is dat ik heel diep respect heb voor Portman dat ze zo ver is gegaan voor deze rol, ik heb het dan over veel afvallen en ontzettend veel ballet oefenen. Je zou bijna denken dat ze echt in het zwanenmeer zat.

Verder las ik ook nog iets over een discussie dat ze een balletdanseres zouden hebben moeten genomen. Zoals ik al eerder zij daar is deze film helemaal niet voor bedoelt. Het is geen documentaire over ballet maar een thriller met ballet als thema. Verder heb ik ook niet veel aan te merken op het ballet, het zag er allemaal helemaal in orde uit.

Verder moet ik wel zeggen dat deze film soms iets te veel nijgt naar het seksistische, die oude man in die tram mocht dan wel grappig zijn alleen het was alles bij elkaar toch wel weer iets too much.

camerawerk zag er snel gemaakt uit, dit vind ik alleen zeker geen nadeel van de film, het geeft mij juist het gevoel dat je er echt bij bent.

De hele film wordt aan de opbouw gewerkt en vanaf het moment dat die andere danseres voor de deur staat begint de opbouw zich eigenlijk pas prijs te geven. Met behulp van geniale bedachte ''doordraai-momenten'' wordt de film echt heel spannend. Hier moet ik dus wel echt toe geven dat ik de film qua spanning heel erg onderschat had. De scène met de vijl bij Beth en de scène met dat lapje vel van die vinger zijn er 2 die me nog lang bij zullen blijven. Toen kwam de slotscène, dit was toch wel een lichte tegenvaller. Ze hebben zich er hier naar mijn mening iets te makkelijk vanaf gemaakt. Ik had liever nog iets van een geniale ontknoping gehad waarbij alles toch weer anders werd, je begrijpt wel wat ik bedoel, dit komt voor in o.a. The Butterfly effect en memento. Dit maakt het voor mij een 4 sterren en geen 4.5. Het is dat ik niet vaak 5 sterren geef maar als de dingetjes van hierboven allemaal geklopt hadden wie weet. Verder sluit ik mij dus ook volledig aan bij de gemiddelde score op MovieMeter.

4*

Een film over ballet.....

Niks voor mij dacht ik. De film lag hier al een tijdje klaar, maar had er niet veel zin in. Ik kreeg de film getipt op het forum, en ben me toen wat meer in Black Swan gaan verdiepen. Mijn interesse werd gewekt door de lyrische meningen en het hoge gemiddelde.

Met niet zulke hoge verwachtingen, mede doordat Aronofsky nogal wisselvallig bij mij bevalt, toch aan de film begonnen. En ik werd compleet overrompeld. Aronofsky heeft een sfeervolle en enge film over ballet gemaakt. Het verhaal is niet meteen heel hoogstaand, maar de uitwerking van het verhaal is dat wel. Een prachtige uitvoering van het Zwanenmeer. De uitvoeringen zijn prachtig in beeld gebracht, en ook de rest van de film ziet er verbluffend mooi uit. Het gebruik van zwarte en witte kleuren is erg mooi gedaan. Geeft toch wel de perfecte sfeer aan de film. Alleen een beetje jammer dat het allemaal handheld is gefilmd. Het ontrekt je wel wat uit sommige scènes. De waanzin is ook mooi in beeld gebracht. Aronofsky geeft een huiveringwekkend beel over jaloezie, en waar dat toe drijft. Alles wordt zorgvuldig opgebouwd, met enkele enge scènes, naar een fantastische ontknoping. Een ontknoping die toch nog wel even blijft nadenderen. De regisseur en acteurs gaat in deze scène all-out. En dat is te zien in een virtuose voorstelling en einde die je nog lang zal bijblijven.

Audio/visueel een verbluffend mooie film. Verhaal tecnisch wat minder, maar het vult elkaar goed aan. Toch wel een grote verassing deze film.

Een mooie en indrukwekkende film. Ik heb hem samen met mijn man gekeken en ik had zeer mijn twijfels of hij het wel een goede film zou vinden met al dat ballet maar hij vond het ook een hele goede film. Dit is dus niet alleen een film voor balletliefhebbers.

Hetgene wat het sterkst aan deze film is, is als eerste het supersterke acteerwerk van Portman. Hoe zij laat zien hoe Nina steeds verder verstrikt raakt in haar eigen gecreeerde wereld waarin ze alleen maar ballet kan zien, horen, voelen en ademen is ongelovelijk. Haar hele mimiek, houding, mise en scène, alles klopt tot in de puntjes. Ik vond het fenomenaal.

Ook de mysterieuze manier waarop haar psychoses worden getoond was heel sterk. Je weet zelf ook niet meer wat nu echt is of wat er in haar verstoorde brein is ontstaan.

En dan het slot .... werkelijk adembenemend !!!

Bijna Perfect!

Aronofsky onderbreekt de neerwaartse spiraal waar hij de afgelopen jaren in verzeild was geraakt en levert weer eens een film af over mentale aftakeling, ditmaal betreft het de ondergang van een balletdanseres en niet de ondergang van een halfgare worstelaar. Het ziet er gelukkig allemaal ook weer uit om je vingers bij af te likken. Het laatste half uur is de ultieme bekroning van alle opgebouwde onderhuidse spanningen voorheen.

Black Swan is heerlijk multi intepretabel van opzet: Aronofsky speelt als geen ander met droom en werkelijkheid en Natalie Portman & Mila Kunis doen je soms naar adem snakken. De ingetogen maar prachtige muziek is goed op zijn plek al mag het allemaal nog wel wat meer zijn en dan nog dat fenomenale einde, je voelt de loodzware last van de hoofdrolspeelster en dan is daar genoegdoening met de dood als bitter gevolg, ze heeft alles moeten geven.

Laat Aronofsky `s volgende film er weer een zijn over een hardnekkige obsessie! Een dikke 4*

Ik denk dat de opzet van de film al geslaagd is doordat iedereen zijn of haar theorie erover heeft. Iedereen heeft weer een ander idee over Black Swan. De één ziet 't rechtlijnig hoofdrolspeelster raakt psychotisch/schizofreen of iets in die richting en anderen zien er wel 10 extra lagen in. Dan heb je toch een aardige film afgeleverd als regisseur zijnde.

Zelf sluit ik me bij de eerste categorie aan. Volgens mij hoef je niet meer in deze film te zien dan wat er vrij dik bovenop ligt. Maar het lijkt wel alsof iedereen altijd maar op zoek is naar een nieuwe Lynch film. Dit is géén Mulholland Dr. Het is een vrij duidelijke film, ondanks sommige vage scènes. Een geslaagde film ook, aangezien ballet en de hele danswereld mij 0,0 boeit maar toch zonder moeite deze film in één ruk uitgekeken heb. Respect ook voor Portman, wat kan die meid acteren!

4*

De film laat zien waar het verlangen naar succes een mens kan brengen. Deze film gaat over de demonische / reptilische / animalistische kant van jezelf en vertelt vooral dat die bestaat. Een innerlijke reis, een wederverwekking door het doden van het onschuldige eigen ik.

Het is mooi grafisch neergezet, hoewel er af en toe wat over de top mee om werd gegaan door bijna horror achtige schokkende scenes te maken. Vaak was het ook mooi om te zien hoe ze haar grenzen steeds verder ging verleggen met uiteindelijk haar eigen geestelijke dood als gevolg en daarop ook haar lichamelijke wat ik trouwens wel betwijfel. Ze hebben het lichamelijk gemaakt omdat het mooi paste bij de film, maar het hele idee was dat ze haar eigen ik doodde. Als ze haarzelf echt ( spoiler ) met glas had gestoken had ze meer gebloed en nooit die eindscene kunnen hebben doen. Dat is in ieder geval iets wat ik niet helemaal snap.

Verder een hele sterke rol van Portman, super acteerwerk. Zal ze wel even van bij moeten komen. Knap hoe die acteurs zoveel verschillende levens leiden, ik doe het ze niet snel na. Al die verschillende en heftige gevoelens oproepen gaat je niet in de koude kleren zitten denk ik zo.

Maar mooie film, na een wat stroef begin. Sommige scenes wat overdreven, maar mooie indrukwekkende combo van muziek en visueel met een indrukwekkend verhaal.

Wow, de film zojuist gezien. Portman spat echt van het scherm.. wat een talent voor acteren heeft zij.
Ballet doet mij niet zoveel, maar na het zien van deze film kan ik het wel wat meer waarderen.

Het is me nooit opgevallen dat Portman niet helemaal geschikt is voor de rol omdat ze niet de juiste lichaamsbouw heeft. Ik vind haar net zo iel als de anderen. Haar gezicht is wat breder, daardoor lijkt ze wat gezetter.
Ze komt best 'all-round' over op mij. Ze zal natuurlijk beter zijn in acteren dan in dansen. Maarja, dit is nog een steeds *film* en niet een pure ballet-voorstelling. Een behoorlijk groot verschil, naar mijn bescheiden mening.

De film deed mij ook een beetje denken aan A Beautiful Mind: De hoofdrolspelers zijn allebei geniaal in waar ze goed in zijn. Zo erg erg dat ze er in hun hoofd in doorslaan.
Je kunt het schizofrenie noemen, maar ook totale overgave ..of passie.

..De derde Aronofsky film die van mij de hoogste score krijgt.
Check ook eens The Fountain.

Geweldige film over een balletdanseres die de kans van haar leven krijgt als ze zowel de witte als de zwarte zwaan mag spelen in Het Zwanenmeer. De film begint op een documentaire-achtige manier à la The Wrestler (Darren Aranofsky's vorige film) maar de subtiele horror-elementen doen al snel hun intrede alwaar de film tijdens het slot alle remmen los gooit. Maar Aranofsky komt hier gemakkelijk mee weg, aangezien alles perfect is opgebouwd. Aan de andere kant is door die perfecte opbouw het verloop van de film enigzins voorspelbaar.

En dan heb ik nog niks gezegd over Natalie Portman die hier werkelijk de rol van haar leven speelt. Een veelzijdige en lichamelijk zware rol.

Hoe review je een ervaring? Want dat is wat Black Swan voor mij is. Ik werd dusdanig meegetrokken met de psychotische ervaring van danseres Nina (Nathalie Portman) dat het gevoel het filmkijken oversteeg. Ook al blijkt het onbegrijpeleijk dat iemand zo'n psychotische ervaring kan hebben als Nina, geloof ik toch dat iemand zo'n ervaring kan hebben (letterlijk). Ik had achteraf dan ook wat tijd nodig om bij te komen.

Mijn Review

Knap gemaakte obsessieve paranoia. Na de beruchte scène begon het echt goed te worden, omdat daarna het hele transformatiegebeuren begon. Eindvoorstelling was geniaal. Portman speelde geweldig, Cassel daar in tegen zwaar matig. 4*tje

Hebben en zijn,

'S morgens in de spiegel kijken is er om vragen, waarom deze nare gewoonte, als je weet dat je gewoon verdomde lelijk bent. Betraand masker huil niet, het is enkel je eigen spiegelbeeld dat jouw er van overtuigt dat hebben en zijn hetzelfde is.

Black Swan is intrigerende poëzie, zonder al te abstract te zijn. Desalniettemin zijn zwart en wit zonder twijfel twee tegenpolen, net zoals hebben en zijn dat zijn. Echter iets wat wit is, kan toch onmogelijk zwart zijn.

Waar Ying en Yang al een dergelijke poging deden, maakt Natalie Portman van deze twee tegenpolen definitief een monopool. Een monopool waar wit (hebben) staat voor geboorte en zwart (zijn) voor de dood.

Hebben is niets. Is lichaam. Is twee borsten of een penis. Zijn is de ziel, vervuld van goddelijke pijn.

Aronofsky weet het mooi te brengen. Echter iets minder poëtisch dan van te voren gedacht, stiekem gehoopt op Antichrist 2.0, alleen dan haar tegenpool. Wat gezegd is over Black Swan is gezegd, en dat ga ik zeker niet herhalen. Onthoud enkel dat dit het soort film is, die men zou moeten koesteren.

Deze eindelijk bekeken en 'k ben niet teleurgesteld. Het eerst uur was de film nog redelijk normaal, maar de rest van de film begon de film echt los te komen. De grote finale was geweldig. Vooral het zwarte zwaan gedeelte was echt kippenvel. Toen de grote finale er moest aankomen, viel die een klein beetje tegen, omdat het zwarte zwaan gedeelte toch indrukwekkender oogde. Het einde was wel gelijkaardig aan "The Wrestler", dus 'k vond het minder origineel, maar is zeker niet slecht.

Natalie Portman deed het echt geweldig en haar Oscar is zeker terecht.

Ook de muziek is overbekend, maar blijft zeker hangen.

'k vond de film absoluut de moeite waard om te bekijken en het is er eentje die 'k zeker nog eens zal her bekijken. De moeite

Hoe in godsnaam moet ik deze film beoordelen?

Goed geacteerd? Zeker (Natalie Portman was GE-WEL-DIG, ook Kunis vond ik dit maal meer dan behoorlijk) Mooie cinematografie en dergelijke? Zeker.
Maar of ik er van genoten heb? Ik zat meer met afschuw te kijken hoe Natalie (ik kan niet meer op het personage haar naam komen) ten onder ging in haar eigen perfectionisme. Je kan moeilijk stellen dat ik plezier beleefd heb, en een 2e kijkbeurt zal nog niet voor meteen zijn.

Het einde vond ik heel mooi en symbolisch. Het realistische is wel ver zoek uiteraard Gezien het feit dat ze nog een perfecte voorstelling kan doen, zonder dat er ook maar een spatje bloed te zien is.
Heel de zaal werd er muisstil van, en ik heb toch een paar dagen met de film in mijn hoofd gezeten.

Ehm... 3,5 sterren?

Heerlijke casting.

Deze film stond al een ontzettende lange tijd hoog op mijn ''must see list''. Ik had zelfs ongeveer 4 bioscoop afspraken staan voor deze film, ( Alle 4 vergeten of te laat ) maar nadat de film uitgebracht werdt op dvd en de groote- hype-storm is gaan slapen. Is deze film ook bij mij uit het vizier geraakt. Tot gister... Nadat ik bezig ben met de eeuwige zoektocht naar de Franse film Martyrs (2008) Is eigenlijk ook weer de aantrekkings-kracht van Black Swan wat toegenomen ( Vooral door de mysterieuze blue-ray kaft ) Toen ik weer eens een video-theek binnenwandelde en ze daar ook geen Martyrs hadden ( Iemand tip ) Is het sommetje 2-1 snel gemaakt.... : Black swan ging dus gister mee naar mijn huis.

This is your moment, Nina. Don't let it go.

De intro is op allegebieden voortreffelijk. Je ziet de passie,de ambitie en de angst van Nina subtiel en vooral choreografies prachtig gefilmd in een stilistische-longschot.Het is doordacht zoals de hele film/shot doordacht is. Het is zoals verwacht een psychologisch spel waar vertrouwen,ambitie en werkelijkheid centraal staan. Het wordt veelvuldig erkent met zelf-reflectie van Nina. Het temide meisje dat dacht de controlle te hebben om haar top-ambitie te verwezenlijke,maar eigenlijk niet door heeft hoe haar toestand werkelijk is. Ze is een interessant personage om in deze film te gebruiken en te volgen op alle vlakken. Ze is een personage dat je aan Aronofsky kan overlaten gezien zijn cv,dan zie je dat het op dat gebiedt wel goed komt. Aleen is de teleurstelling des- te- groter dat de andere personages eigenlijk zo oppervlakkig blijven als een stuiver. Ik stond wat perplex dat je letterlijk Nina gaat volgen, want de potentie dat er is bij de zij personage's wordt wat teniet gedaan,gemiste kans. (vooral de moeder kleine,maar essentieel rol )

Aronofsky lijkt met Black Swan meer op mainstream publiek te mikken, wat ik zelf erg jammer vindt. Het viel me vooral cinematografisch op. De film is tegen mijn verwachting in minder van god los dan ik had gehoop (Het kan ook komen dan ik zijn recente werk niet gezien heb ). Het verhaal wordt eigenlijk nergens echt hectisch verteld en je volgt Nina eigenlijk vrij rustig van a naar b zonder veel gekke shots of andere toestanden. Het neemt niet weg dat de basis- technieken ( belichting,decor,visual effects..etc) van hoog niveau zijn ( Editing) en dat deze regiseur overloopt van talent aleen op bepaalde momenten wilt met name het essentieele surrealisme niet heel lekker uit de verf komen of het zit weer tegen over-kill aan. Aronofsky houd de teugels te gespannen om de potentie echt waar te maken. De film heeft de klasse,maar van Aronofsky verwacht ik automatisch toch wat extra's en dat geeft hij niet in Black Swan. Met wat fantasie kan ik wel stellen dat Aronosfky hier de witte zwaan is..

Black Swan is een doffe diamand en Aronofsky weigert hem op te poetsen..

I just want to be perfect

Black Swan heeft altijd al mijn interesse gewekt maar één van mijn beste vrienden vond de film zo waardeloos dat mijn enthousiasme eigenlijk serieus getemperd werd. Ik was de film alweer vergeten toen ik ineens ontdekte dat deze bij veel mensen in de toplijst van 2011 kwam te staan. Zelf probeer ik dit jaar eens een degelijke toplijst te maken dus dit heeft tot gevolg dat ik op een korte periode alle films van 2011 kijk die me wel interessant leken/lijken. Black Swan was er daar dus één van.

Maar eerlijk gezegd, de verwachtingen worden toch niet in zijn geheel waargemaakt. Nu begrijp ik sowieso al niet wat mensen in Aronofsky zien want zijn vorige topper, The Wrestler, was ook een lichte teleurstelling. Dit terzijde weet hij me hier wel meer te pakken dan met zijn voorgaande film. Het begint al met een ontzettend sfeervolle openingsscène waarin het ballet op een heerlijk meeslepende en opzwepende manier wordt neergezet. Ik kreeg het gevoel dat dit wel eens erg interessant kon gaan worden maar dat gevoel verdween jammerlijk genoeg. Ik kan er dan ook niet direct mijn vinger op leggen maar het pakte me simpelweg niet. De rivaliteit tussen Nina en Lily wordt iets te lang uitgerokken om geheel te blijven boeien. Het gevoel ontsnapte me niet dat Aronofsky hier probeerde om hetzelfde gevoel als een David Lynch op te wekken maar daar niet in zijn geheel in slaagt. Gelukkig telt dit alleen maar voor de helft van de film (en zelfs die wordt hier en daar nog omhoog gehaald met een paar beklemmende scènes) en krijgen we een erg sterk einde met de uiteindelijke opvoering van Swan Lake. Alles lijkt op zijn plaats te vallen, althans dat vermoed ik toch maar ik ben al vreemde theorieën tegen gekomen dus het kan zijn van niet, en de film eindigt als een visueel spektakel. Het is dan ook in dat opzicht dat Black Swan nog enigszins een hoge score weet te halen. Waar het verhaal me grotendeels niet kon boeien, is dit wel visuele pracht. De balletscènes worden erg mooi in beeld gebracht. De film lijkt kil, emotieloos en onaantrekkelijk op je af te komen maar in combinatie met een geniale soundtrack van Clint Mansell wordt er hier een erg beklemmende sfeer neergezet.

Natalie Portman is een actrice die precies maar doet waar ze zin in heeft. Als jonge tiener speelde ze al erg sterk in Léon maar ze koos ervoor om ook te komen opdraven in actievolle spektakels zoals het recente Thor en de nieuwe Star Wars trilogie. Op zich hou ik wel van zo'n actrices/acteurs die zich na één succes niet willen distantiëren van andere, gemakkelijkere films. Black Swan kun je echter niet als een makkelijke film labelen maar Portman weet toch wel weer een serieuze indruk na te laten. Ik had eerst de indruk dat ik naar Keira Knightley zat te kijken maar de balletdanseres was dus wel degelijk Portman, die is echt wel ontzettend mager geworden. Jammer trouwens want een skelet is toch helemaal niet aantrekkelijk, geef mij Kunis dan maar. Die is trouwens ook wel serieus geëvolueerd ten opzichte van haar That 70's Show periode. In haar voorgaande films had ik nooit echt de indruk dat ze dat imago echt van haar wist kwijt te geraken maar daar is hier helemaal geen sprake van. Vincent Cassel mag natuurlijk ook niet ontbreken maar die is toch net dat tikkeltje minder dan Portman en Kunis.

Moeilijke film om te beoordelen. Qua plot is dit niet echt denderend en weet Aronofsky verhaalsgewijs absoluut niet te overtuigen maar het is een erg sterk sfeerbeeld en een degelijke cast die dit naar een hoger niveau tillen. Misschien later nog eens een herziening geven maar ik betwijfel of dit in mijn top 10 van 2011 gaat geraken, daarvoor zijn er betere films.

Dikke 3.5

Ik heb even een account aangemaakt op MovieMeter om mijn mening te delen over Black Swan. Het viel mij op in de comments dat er erg veel kritische kant tekeningen worden geplaatst bij het "flinterdunne" verhaal en er nogal oppervlakkig wordt geobserveerd.

Allereerst ben ik een persoon die graag geprikkeld wordt door een film, muziek of kunst in het algemeen. Wellicht dat ik de film dan ook heel anders heb bekeken dan de meeste bezoekers op MovieMeter, althans dat leid ik af uit de comments die ik heb gelezen. Eigenlijk kwam ik hier een kijkje nemen omtrent de filosofische discussie omtrent de betekenis achter de film, die kon ik helaas niet echt vinden, dus hierbij mijn mening omtrent dit meesterwerk. Wellicht dat iemand bereid is met mij van gedachten te wisselen en de discussie op gang te brengen om meer mensen te overtuigen van de kracht van deze film.

Laat ik beginnen met het feit dat de film cinematografisch er mooi in beeld is gebracht. Nathalie Portman schittert en in volle overtuiging de rol op zich heeft genomen. De score/muziek op uitzonderlijke wijze de film begeleid. Dat gezegd hebbende hieronder mijn persoonlijke interpretatie over het verhaal van de film.

De film kan op vele niveau's en verschillende manieren worden ervaart en worden bekeken. Oppervlakkig gezien geef de omschrijving op MovieMeter een redelijk beeld van de film. Ook als je de film puur oppervlakkig aanschouwt krijg je een goede film voorgeschoteld. Bij echte hardcore Europese film is dat wel eens anders, dan blijf je achter met een onbevredigd gevoel. Het uitzonderlijke aan Black Swan is de 2de, 3de, 4de en een van de vele andere lagen die de film met zich mee brengt.

Als je de ook oppervlakkig aanschouwt zie je de stress van Nina die gepaard gaat psychoses in haar drang naar perfectie. Naarmate de film vordert worden haar waanbeelden sterker en verliest ze zichzelf in het stuk.

Je kunt ook een parallel trekken tussen het leven van Nina en het stuk waarbij diverse personages uit haar leven synchroon lopen met het Zwanenmeer. Gedurende de film aanschouw je Nina die zich wil losschudden van haar ingetogen bestaan en haar moeder.

Ga je een stapje verder dan kun je stellen dat bijvoorbeeld Lily een onderdeel is van de psychoses en helemaal niet bestaat maar slechts een afspiegeling is van de zwarte zwaan in Nina zelf. Nina is constant in gevecht met haar identiteit en en het ontdekken van de zwarte zwaan, immers weer spiegelt Nina zichzelf aan Lily, soms subtiel, soms voor de hand liggend. Het laat de kijker weten dat er wellicht meer achter het verhaal schuilt. Aan het eind rekent Nina af met Lily en breekt ze haar vloek om volledig op te gaan in de rol van de zwarte zwaan.

Als je de film meer symbolisch bekijkt valt het op dat er in de film constant gerefereerd wordt naar een bepaald kleuren palet. Naast zwart/wit en de bijbehorende symboliek die parallel loopt met het stuk "het Zwanenmeer" valt het ook op dat er veel gebruik wordt gemaakt van roze. De combinatie van het roze en bloed symboliseert de maagdelijkheid van Nina en haar groei van het meisje naar een vrouw. Om enkele voorbeelden te geven haar roze slaapkamer, de roze jas, de grapefruit in het begin van de film: "It's so pretty and pink". Onderweg ontdekt ze meer over zichzelf en haar omgeving en breekt ze met haar verleden om als mens te groeien. Om tot vrouw uit te groeien raakt ze vertrouwd met haar seksualiteit en komt de combinatie roze en bloed constant terug op belangrijke momenten in haar persoonlijke groei. Je zou kunnen stellen dat het eind van de film slechts haar groei tot een volwaardige vrouw symboliseert waarna ze haar oude karakter letterlijk achter zich laat door zichzelf van het dat leven te beroven.

Verder zijn er vele andere karakteristieke motieven in de film die onder meer het ethische dilemma tussen goed en kwaad verder ontwikkelen. Haar drang om perfect te zijn is niets meer dan een reflexie van haar gevecht om als mens gelukkig te worden. Onderweg krijgt ze te maken met de verwachtingen van haar omgeving en het beeld dat ze van zichzelf heeft. Diep in haar zelf heeft ze een donkere kant die ze los wilt laten maar waarvan ze bang is voor de reacties uit haar omgeving. Om als mens te groeien laat ze meer van zichzelf zien en experimenteert ze met haar leven en twijfelt ze tussen het zwart en wit en de consequenties die dit met zich mee brengt. De witte zwaan symboliseert het geluk van korte duur omdat ze uit eindelijk verraden zou worden. De zwarte zwaan brengt haar perfectie en het geluk waar ze eigenlijk naar opzoek is maar is tevens de weg naar zelf destructie. De dagelijkse dilemma's waar veel mensen tegen aan lopen in hun zoektocht naar gelukt.

Persoonlijk aanschouw ik de film als een combinatie van verschillende factoren waarin de bovenstaande conclusies elkaar aanvullen. De film zie ik als een van de grootste cinematografische meesterwerken ooit, zo niet de grootste. De grote hoeveelheid aan diversiteit in de verhaalstructuur die op alle verschillende manieren, soms abstract, soms oppervlakkig afzonderlijk van elkaar kunnen worden aanschouwt is fenomenaal uitgewerkt. In combinatie met het prachtige beeld, de muziek en de acteer prestaties een film die je niet mag missen.

Ik spreek niet voor anderen, maar ik moet zeggen dat ik veel kritische kanttekeningen wel herken.

Black Swan: Aan artistiek 'geweld' en diepzinnigheid ontbeert het de film ook absoluut niet, alleen brengt de film als totaal misschien toch te weinig. Ik miste uiteindelijk de binding de uitwerking van het verhaal en de karakters.

Het is wellicht niet aan mij persoonlijk besteed, maar mede door het (diepzinnige) drama en de opbouw van het verhaal wordt dit gewoonweg ongeloofwaardig. Voorbeeld: Nina komt, mede haar 'onvolwassenheid' niet op mij over als een danseres die het ooit zo ver zou schoppen. Dit maakte het moeilijk om mij fatsoenlijk in te leven, hoewel die intentie er wel was. Daarin schiet de film toch ernstig te kort. Bovendien is het vrij voorspelbaar dat een (vanaf het begin) instabiel persoon, volledig kan gaan ontsporen. Op zich niet erg, maar wel veel minder shockerend (iets wat de makers wel wilde bereiken). Maakt het je als kijker op een gegeven moment wel uit of iets een hallucinatie is of realiteit? Nee!

Voor de rest is dit gewoon een zeer goede film, maar naar mijn gevoel, nog lang geen perfectie.

Indrukwekkend, hoe Aronofsky met een in principe vrij standaard verhaal zo'n straffe en beklemmende film weet te maken. Hij weet zich ook erg goed in te houden, zeker naar het einde vreesde ik dat hij zou ontsporen, maar nee, hij blijft net binnen de lijntjes en weet de langzaam opgebouwde spanning perfect af te ronden met een schitterend einde. Zoals steeds in de tandem Aronofsky -Mansell speelt de muziek een cruciale rol in deze opbouw, en moet ik met bewondering vaststellen dat Mansell er bovendien in slaagt weeral een compleet nieuw muzikaal register aan te spreken. Visueel houdt Aronofsky zich opvallend in, geen zotte montages of splitscreen trucjes meer, geen overdonderende kitsch-beelden, maar heel functionele visuele flair in een film die als ik eraan terugdenk precies enkel de kleuren wit, zwart en rood gebruikt heeft - en roze voor Nina's slaapkamer en de slagroomtaart
Het personage van Lily vond ik de grootste zwakte van de film - ik snap dat ze nodig is om de symboliek te voltooien en dat ze bewust het complete tegendeel van Nina moet zijn, maar hoe de relatie tussen beiden zich ontplooit had ik precies liever wat subtieler gezien. Voor een groot deel beeldt Nina zich alles eigenlijk in - dat had nog wat verder mogen gaan vond ik. Niet van die Fight Club toestanden, maar gewoon een klein stapje verder Dan vond ik de moeder pakken interessanter, wat een freaky wijf... En ook Thomas vond ik opvallend sterk als personage - een eikel, maar tegelijk heel gericht in wat hij doet om zijn dansers zo ver te krijgen als hij het wil, op de grens met het kliché maar net niet erover. Knappe film

Om ook maar eens even te reageren, Black Swan is inderdaad een slechte horrorfilm. Een slechte romantische film en een slechte actiefilm! Waarom? Omdat deze genres totaal niet aan de film toegeschreven kunnen worden!

Om nu even toch mijn mening te geven: ik vond het een meesterwerk! Het verhaal is inderdaad erg simpel, maar wil men nou zeggen dat Hitchcock (een van de grootste filmmakers) altijd een spectaculair en ingewikkeld verhaal verhaal had (Psycho, The Birds). Hetgeen wat mij ontzettend deed boeien was dat Aronofsky van zo'n simpel verhaal een indrukwekkend film kan maken.

Natuurlijk speelt de cinematografie een grote rol. Het eerste wat je direct opvalt is dat het visueel erg knap is uitgevoerd. Het is om je vingers bij af te likken! Het wordt allemaal zo mooi in beeld gebracht! Vooral de emoties van de hoofdpersoon Nina. Je leeft met haar mee, of je nu wil of niet. Erg knap!

Daarbij speelt Nathalie Portman deze rol voortreffelijk. Een terechte Oscar-winnares vind ik! Meesterlijk uitgevoerd. Van haar kunnen we nog grote werken verwachten.

Maar andere acteurs zoals Vincent Cassel en Mila Kunis moeten niet buiten beschouwing gelaten worden. Vincent Cassel acteert super als de mysterieuze choreograaf en Mila Kunis laat zien dat ze meer in haar mars heeft dan alleen films zoals Friends with Benefits.

En om toch nog even terug te komen op het verhaal: het is simpel, maar het gebeurt wel dagelijks. Mensen die met zichzelf in de knoop zitten! Natuurlijk wordt het in deze film allemaal wat groter weergeven dan het in werkelijkheid is, maar juist door die uitvergroting heeft de film het gewenste effect! Het wekt spanning op! Je zit geboeid te kijken tot de laatste minuut.

Lang geleden dat een film mij zo heeft meegesleurd!

5,0

Een goede dramafilm...
Niet zo echt spannend verhaal...
Prima acteerwerk...
Goed getrainde danseres...
Voor haar getrainde danseres, haar achterrug
is gewond, tja gewoon door, niet goed...
Wel goede achtergrond muziek (Dolby Digital)...
Mooi HD kwaliteit...
Ondanks beste oscarswinnares, geef ik niet hoger cijfer...

Eén van de zwakste films die ik de laatste jaren gezien heb. Onbegrijpelijk dat dit zoveel Oscars heeft binnengehaald en zulke goeie kritieken krijgt.

Je bent voortdurend, tot vervelens toe, niet mee met de plotwendingen, de paranoia van het hoofdpersonage.

Het is ook een zeer simpel en lang uitgerokken verhaal.

De verfilming is niet slecht, hoewel het er vingerdik op ligt dat Nathalie Portman een goeie stand-in heeft voor het balletwerk. Bij de dansscenes krijg je enkel steeds een beeld van haar te zien van de middel tot boven.

Een voor mij té kunstzinnige film over een onderwerp dat mij niet interesseert.

Dit is meer een film voor zij die al kippevel krijgt bij het woord ballet of enkel houden van alternatieve kunstfilms, denk ik.

Het is een film waar enkel de happy few van kunnen smullen.

het thema krankzinnigheid en waanzin hebben mij altijd geboeid.

maar helaas is dit geen waanzinnige goeie film.

waarschijnlijk hebben echte ballet liefhebbers hier meer "feeling" mee.

en nog meer mensen gezien de grote score hier.

maar mij deed het nix.

Na herziening op Blu-Ray totaal gepakt door de film. De eerste keer dat ik deze film zag vond ik Natalie Portman een zeer indrukwekkende rol neerzetten, maar vond ik het verhaal wat vaag. Ruim een jaar later zette ik deze film weer op en nu werd ik volkomen gegrepen door het verhaal en zat ik voornamelijk de laatste twintig minuten op het puntje van m'n stoel ademloos te kijken.

Na het lezen van het incestverhaal is de film nog duidelijker geworden en kan ik me prima vinden in die verklaring. Sommige dingen waren me opgevallen, andere weer niet. Gelukkig is dat een prima reden voor een nieuwe kijkbeurt want daar kan ik eigenlijk niet lang genoeg op wachten.

Dankzij een uitstekende Portman, fantastische muziek, geweldig camerawerk en de hand van Aranofsky verhoog ik de film met maarliefst anderhalve ster naar vierenhalve ster.
Wie weet na volgende herziening de volle vijf punten, wat ik zeker niet uitsluit!
Topper!

Mooi vormgegeven film waarbij camerawerk, geluidseffecten en muziek perfect zijn. Verhaal vind ik iets minder, maar het blijft je wel boeien, zeker omdat sommige voorspelbaarheden niet gebeuren.

Weer een erg bijzondere film van Aronofsky. In het begin lijkt het wel een beetje aan de saaie kant maar dat word wel al snel van de baan geveegd. Nathalie Portman is ook alweer geweldig als nogal eigenwijze maar onzekere balletdanser Nina. Ook Vincent Cassel was weer een kei als perfectionistische dansleraar. Black Swan is een soort van mentale thriller dat er doelt op het perfectie en de gevolgen ervan. Nina blijft rotzooien met haarzelf om de beste danser te worden en word daarmee ook onder druk gezet en gemanipuleerd door Leroy. Wat haar ook mentaal naar de afgrond drijft en dat word in de film ook eerst erg subtiel en nogal pijnlijk vertoond en het laatste halfuur begint de film een beetje tegen het horror gehalte te leunen, wanneer de hallucinaties van Nina alleen maar erger worden. De sfeer wil ook nog wel eens erg donker zijn en grijpt je mee. Ook de hele commotie en verhaal rond Nina en haar concurrent Lily is erg aangrijpend.

Hier schetst Aranofsky dus weer een film neer met de ingredienten die we alleen van hem kennen. Hij wil ook opvallend vaak de mentale en geestelijke raakvlakken op een pijnlijke manier weergeven. Wat dat betreft is dat hem met deze film ook gelukt.

Aanrader voor (niet) perfectionisten!

4,0*