Black Swan (2010)

In Los Angeles, Arclight Hollywood!

Voor de mensen die naar de VS reizen. Zorg dat je naar een van deze voorstellingen gaat!

Ik ben helaas bar slecht in het schrijven van recensies dus ik ga er ook geen gooi naar doen.

Laten we het houden op een persoonlijke mening:

Natalie Portman gaat hier een oscarnominatie voor krijgen! Zonder enige twijfel.

Het verhaal zit zo subliem in elkaar dat elke scene een genot voor het oog is, je verveelt je geen enkel moment en de tijd vliegt voorbij.

De editing is geniaal, Clint Mansell heeft het ook weer geflikt met een prachtige soundtrack, en er zitten een paar prachtige scenes in met ongelooflijk camerawerk. De gehele cast is fenomenaal en ik ben echt letterlijk weggeblazen door deze film!

Ik ga woensdag opnieuw naar een screening die gedraaid wordt in LA.

5*

"I just want to be perfect."

Hoge verwachtingen is het minste wat je kunt zeggen bij de regisseur van Requiem for a Dream, maar ondertussen hebben we al vaker geleerd dat iedere film kan tegenvallen, hoe geniaal de regisseur in het verleden ook is gebleken.

Black Swan is niet zo'n tegenvaller. De uitwerking van het verhaal zit goed en de overgang van witte naar zwarte zwaan, van licht naar donker in Nina verloopt mooi. Na een eerste kijkbeurt stel ik me nog wat vragen bij het nut van sommige scènes (o.a. de masturbatiescènes), maar het verhaal gaat vlot en blijft je boeien. Enkel het eerste uur had wat meer mogen gebeuren, want daarna komt alles in (te) snel tempo op je af.

Op acteervlak niets aan te merken. Natalie Portman heeft verdiend een Golden Globe nominatie gekregen en het zou me niet verbazen indien ze ook de effectieve winst in de wacht zou slepen. Ook een Oscarnominatie lijkt me binnen bereik. Perfect geacteerd: van het schuchtere meisje dat je zelf een klap zou willen verkopen omdat ze zo verlegen is, naar de bij momenten arrogante ster die zelfs van haar moeder geen tegenspraak meer dult.
Mila Kunis was goed, maar niets speciaals en de aandacht voor haar verbaast me. Ik vond haar vermakelijker in Forgetting Sarah Marshall, maar goed, tegenwoordig moet je voor de 'grote prijzen' meer en meer aan bepaalde vereisten voldoen (drama: meedoen in arthouse films, komedie: een oude rot in het vak zijn). Maar het is een goede actrice en het is mooi dat ze wat erkenning krijgt, al is het volgens mij voor de verkeerde rol.
Ook Barbara Hershey als de moeder die het succes van haar dochter wil beleven alsof het dat van zichzelf is, Vincent Cassel als veeleisende leraar en Winona Ryder als de stervende zwaan zijn perfect gecast.

Visueel ook niets op aan te merken: effects zijn goed en de trucjes met de spiegels geven een beklijvende sfeer mee die de film naar een hoger niveau tilt. Clint Mansell zorgt weer voor de score, die helaas nergens memorabel wordt. Soms is de muziek wat ongepast (ziekenhuisscènes met Beth), dan past het weer perfect (de onheilspellende tikjes in het appartement net voordat Nina de tekeningen van de muren rukt). De regie zit natuurlijk goed, met o.a. de spiegels en de headshots die hij ook al in Requiem gebruikte.

Black Swan is goed, maar stelt na de hype een tikje teleur en is nergens vernieuwend. Het had wat donkerder mogen zijn, gezien het thema. Drama in overvloed, maar het komt nergens zo hard aan zoals we weten dat Aronofsky het kan doen aankomen.

4*

Op deze manier wordt Darren Aronofsky wel één van mijn favoriete regisseurs natuurlijk. Binnenkort 'The Wrestler' weer eens herzien, maar eerst mocht deze Black Swan haar vleugels spreiden.

Rivaliteit en totale gekte. Natalie Portman speelt de sterren van de hemel als verlegen en bescheiden moederskindje, die al lang niet meer bij haar moeder in had moeten wonen. De relatie tussen Nina en haar moeder zorgt in 1e instantie al voor een duister, complex fundament, die niet helemaal / altijd te plaatsen valt. Zo'n scéne met de twee en die taart om Nina haar ''overwinning'' te vieren is bijna eng. En dat is pas het begin van een glijbaan waar we naar beneden vliegen en Aronofsky steeds meer zeep op de baan lijkt te gooien, want naar het einde toe wordt je echt totaal in één, groot en diep dal gedonderd.

Waar een nooit vreugdevolle plaatsing als 'Swan Queen' de 1e helft van de film aanvoert en op een rustige, intrigerende manier naar helft twee zwemt, stevenen we af op een angstaanjagende zwanendans waar Aronofsky spiegels, stekels, nagels, rode ogen en vleugels uit de kast haalt én paranoïde en schizofrene streken met het publiek uithaalt. Wat is er nou eigenlijk allemaal waar wat Nina ziet? Lily leeft en de de 'Swan Queen' loopt rond met een stuk scherf in haar buik. Nina is helemaal gek - wanneer we haar zelfs duivelse tafarelen uit zien halen met haar rode ogen, duistere geluiden en haar zélfs zien transformeren naar een (bijna) échte zwarte zwaan, weet je het als kijker zeker; Aronofsky rules.

Sommige scénes lijken er met de veren bijgesleept en de seksscéne tussen Kunis en Portman blijft helaas wat braaf, maar twee gebroken benen, een totaal uit de hand lopende relatie tussen moeder en dochter, een visueel imponerende nachtclub-scéne en een Nina die steeds panischer begint te worden met haar gekrab, uitrekkende nagels en vellen, zorgen toch wel voor een angstaanjagende duik naar het einde toe.

Mansell zorgt voor een machtige score - al wordt deze niet volop benut. Sowieso fluctueert het gebruik van muziek tussen redelijk en redelijk briljant. Niet altijd even gepast. De editing is simpelweg uitstekend; geweldige freakshow regelmatig, een paar mooie shots en het camerawerk past prima binnen het geheel. De finale is uitstekend, al heb ik het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden. De transformatie is in ieder geval schitterend, net als de duivels heersende sfeer op dat moment met een Nina die (met een gat in haar buik) van alles en iedereen gehakt maakt, bijna ''Perfect'', zoals de 'Swan Queen' was, naar haar zeggen, op het einde. Portman mag die Oscar mee naar huis nemen in ieder geval.

De aanwezigheid van enkele overgrote cliché's is geen groot probleem, al is de film niet altijd even vernieuwend en zullen veel kijkers snel ''ah, dit heb ik eerder gezien'' denken. Bepaalde vondsten komen echter regelrecht uit Aronofsky zijn mouw - hij gooit alles in z'n blender en zorgt voor een meeslepend, spannend en regelmatig totaal gestoord (Ryder met die vijl in haar hoofd) geheel waar de zwanen best wel brood van lusten. De film zal veel mensen best met een aantal vragen laten zitten; is die Cassell bijv. écht zo op sex uit met zijn meiden, zit Nina haar moeder écht in het publiek op het laatst en die rode ogen, wat is dat? Geweldige gast die Aronofsky; wiskunde, drugs, levensboom, worstelen, zwanen.

Uiteenlopende onderwerpen. Stuk voor stuk geweldige uitwerkingen. Benieuwd hoe hard Rourke z'n klappen aankomen binnenkort, een ram van zo'n zwarte vleugel kwam iig regelmatig érg hard binnen.

Weer een fantastisch filmpje van de beste man Aronofsky.

Portman speelt fantastisch hierin, geweldige acteerprestatie daarnaast is Cassel en doet zelfs Klunis het erg goed. Eerste keer dat ik Klunis kan waarderen trouwens. De film zelf is goed maar persoonlijk staat deze onderaan het rijtje van de films die Aronofsky heeft afgeleverd.

Vroeger toen ik nog een klein zwijntje was heb ik het zwanen meer gezien en was onder de indruk. Er blijft ook heel veel hangen van dat stuk al was het misschien wel 8 a 10 jaar geleden. Deze film laat je veel proeven van de muziek en sfeer van het zwanen meer maar nog beter van een erg originele uitwerking van het verhaal daarvan.

Er zitten erg goede scenes in en heb op het moment eigenlijk geen minpunten. Redelijk verhaal, geweldige uitwerking en acteerwerk. Toch had het van mij nog wel intenser en donkerder mogen zijn. Aronofsky houd hier allemaal aan de brave kant vergeleken met Requim for a dream.

4

Wauw. Darren Aronofsky en Clint Mansell flikken het weer! Hun symbiose komt ook in deze film weer erg goed tot uiting. Ze trekken alle registers open.

De cast is meer dan oké. Natalie Portman speelt buitenaards. (haar beste tot nu toe, if I may be so bold?) Elke emotie word er met volle overtuiging in gegooid. Ze heeft me echt geraakt met dit performance. Ook Vincent Cassel speelt erg goed.

De cinematografie is prachtig gedaan. De dansscènes zijn prachtig uitgebeeld, de spanning goed opgebouwd en het viel mij op dat de ogen van portman wel eens d.m.v. belichting beschaduwd werden, net als de Black Swan, erg intelligent gedaan.

Het verhaal was ook weer geniaal. In het laatste uur waren er een paar snel opeenvolgende plottwist die mij erg verraste, en dat is altijd fijn. Ook het einde was prachtig. Ik had dit echt niet zien aankomen (wat achteraf gezien misschien eigenlijk wel gemoeten had ).

En de muziek. Wat is de muziek weer prachtig. Maar zoals ik al zei, gaat het, net als in hun eerdere collaboraties, verder dan alleen muziek voor de film. Mansell weet met zijn Score scènes boven hun normale sferen uit te laten stijgen. Ze nemen je mee in de wereld van het Swan Lake.

Het enige minpunt wat ik kan bedenken, is dat 'ie om de een of andere reden minder is dan eerder werk van Mansell en Aronofsky. Beste film van 2010!

Aardige Aranofsky.

Wederom een audio-visueel feest van de beroemde regisseur. Met in de hoofdrol een sterke Portman, die het begrip empathie nieuw leven inblaast als gefrustreerde balletdanseres. Het verhaal wordt mooi gebracht en kent een prima naargeestige sfeer, maar een en ander verloopt uiterst voorspelbaar en dat neemt een hoop sjeu weg.

Goed.

En weer een fraaie film van regisseur Aronofsky. Black Swan is een creepy drama met thriller- en horrorelementen, visueel zeer indrukwekkend en met een eersteklas cast. Vooral Portman is heel erg goed in de complexe hoofdrol. Het verhaal is niet heel erg verrassend, maar het script zit intelligent en vooral intrigerend in elkaar, met veel aandacht voor detail. De wereld van ballet wordt op fascinerende wijze in beeld gebracht. Camerawerk, montage en score zijn prachtig op elkaar afgestemd. Daarnaast is de film intens en sporadisch erg erotisch. Het resulteert allemaal in een dromerige, soms hypnotiserende kijkervaring die naadloos aansluit bij Aronofsky's eerdere werk.

I just want to be perfect!

Een erg mooie film dit, waarmee Aronofsky wat mij betreft weer helemaal terug is. Zijn eerste twee films waren erg goed, maar zijn laatste twee film vond ik wat minder. Qua script sprak deze film mij erg aan en gelukkig komt het er ook uit. Ja gave film dit, misschien zelfs wel Aranofsky’s beste.

Dat deze film Oscarnominaties gaat opleveren is wel duidelijk. Het zou zelfs een grote schande zijn als Natalie Portman straks niet genomineerd wordt. Wat een schitterende hoofdrol levert ze hier af als balletdanseres Nina. Een rol om letterlijk en figuurlijk verliefd op te worden, prachtig gewoon. De film heeft veel te bieden. De uiteindelijke afloop zelf is op zich niet verrassend, het is vooral de manier waarop er naar toe gewerkt wordt, die enorm boeiend en mooi is uitgewerkt. Aronofsky creëert een enorm sterke sfeer, soms creepy en beangstigend, dat visueel van grote pracht is.

Vooral de relaties tussen Nina en de verschillende karakters in de film zijn goed uitgewerkt en vaak ook mysterieus en onvoorspelbaar. Verder is de rest van de cast ook in orde, waarbij Mila Kunis en vooral ook Vincent Cassell prima acteerwerk afleveren. Verder is de muzikale score van Clint Mansell erg goed. Het zorgde er in combinatie met de beelden voor, dat ik op sommige momenten in een soort van trance kwam en dat is echt een lekker gevoel om van een film te krijgen. Mooi, mooi, mooi.

Dikke 4,0*

WAUW.

Ik kon het afgelopen nacht niet relativeren; zelden ben ik zo gegrepen door een film. Ik kan nu eindeloos doorgaan over de goede aspecten van de film, maar dan zal er een volledige pagina gewijd zijn aan mijn recensie en dat lijkt me nou niet echt de bedoeling.

Ik noem even Aronofsky; ondanks zijn nog prille loopbaan als regisseur, kan ik niet anders toegeven dat ik hem de beste filmregisseur van dit moment vind. In dit drama pakt hij alle elementen uit de balletwereld en maakt er een oersterk en aangrijpend verhaal van.

Natalie Portman speelt verbluffend, net als de rest van de (hele) goeie cast (Cassel, Kunis en Ryder).

Verder vind ik de karakteruitdieping bijster goed. Iedereen heeft zo zijn issues en dat word al heel snel duidelijk door de kleine dingetjes die voorbijkomen.

Ik ben niet zo happig op het uitdelen van de maximale score, maar momenteel kan ik geen slechte dingen benoemen, dus rest mij niets anders dan de volle 5 sterren te geven aan Black Swan.

Gaat het ooit nog weer goed komen met Aranofsky?

De man bracht 2 hyperkinetische meesterwerkjes met π en Requiem for a Dream en wist het allemaal te overtreffen met zijn magnum opus The Fountain waarin hij schijnbaar alles heeft gelegd wat hem dierbaar is. Nadien kwam er het doorsnee en middelmatige The Wrestler en, ik zou bijna zeggen, aansluitend deze Black Swan.

De ring is ingeruild voor het podium, het worstelpak voor een tutu en een monsterachtige man voor een lieflijk meisje, maar ook Black Swan gaat over ultieme dedicatie aan de show, de professie, het publiek. Natalie Portman speelt Nina die haar grote kans krijgt in Tsjakovski's 'Zwanenmeer', maar een bemoeizieke moeder, talentvolle rivale, moeilijk te peilen regisseur en vooral de eigen verwachtingen en eisen maken de druk onmenselijk. Half hallucinerend redt Nina het tot op de grote opening, maar het zal het eindstation blijken.

Hoewel stijlvol en vlekkeloos in beeld gebracht deed het me allemaal niet zo veel. Het is gewoon ontzettend jammer dat Aranofsky zich, nu ja verlaagd is niet het goede woord, maar simpelweg bezig houdt met dit soort projecten. Zijn unieke stiel is ingeruild voor een veel veiliger type filmmaken die het ongetwijfeld weer goed gaat doen bij de Oscars, maar ik herken mijn favoriete regisseur zo niet terug. Black Swan zit goed in elkaar, met een sterke cast en mooie muziek, maar echt pakken deed het me pas in het laatste half uur.

3*.

Na de film moest de film eerst op me inwerken en ik moet zeggen een hele dikke voldoende , de film is kil en afstandelijk en roept weinig emotie op, ondanks dit gegeven wat misschien wel het sterke punt van de film is . Natalie Portman heeft een mooie kop maar geen mooi lichaam of je moet natuurlijk van deze visgraten houden daar in tegen was Mila Kunis heet en erg sexy ( meer mijn keus dus). Ook nog kleine rollen van Barbara Hershey en

Winona Ryder

'' You're stiff! Stiff like a dead corpse! ''

Black Swan. Mijn eerste gedachte was: '' Oh boy, geen film over een of ander onschuldig, balletdansend miepje wiens ambitie is om de absolute top te behalen. '' Maar toch werd mijn nieuwsgierigheid gewekt, met name door de cast. Natalie Portman, Mila Kunis en Vincent Cassel waren wel een kans waard. Al dacht ik In eerste instantie wel dat Keira Knightley in de hoofdrol was. Hoe ik daar bij kwam is me nog steeds een raadsel. De regisseur schept ook hoge verwachtingen, dus ik ging er toch met goede moed in. Zeker omdat een vent als hij het lef heeft om een film over ballet te maken. Chapeau.

Gelukkig was het alles behalve het goodiegoodie zoetsappig verhaaltje dat ik verwacht had. Black Swan gaat veel dieper dan dat. Het heeft een interessant gegeven en laat de kijker meedenken: is Lily een geestesverschijning, een waanvoorstelling? Nathalie zet hiermee een fantastisch personage neer. Letterlijk heel fragiel en breekbaar, maar de transformatie die ze doormaakt is schitterend in beeld gebracht. Wat een knap talent is zij en geweldig hoe zij deze rol, en dit verhaal weet te dragen. Mila Kunis is prachtig in haar bijrol. Sexy, overtuigend en mysterieus. Fijn dat zij eindelijk een beetje van het 70's show imago af kan komen op deze manier. Ze heeft laten zien dat ze ook klaar is voor de serieuzere rollen.

Er zitten een flink aantal memorabele en indrukwekkende scènes in deze film. Denk aan de scène waarbij Nathalie's moeder haar uit aan het kleden is alsof ze een 6 jarig meisje is, en hoe knap ze zich daar, beschaamd als ze is, doorheen slaat. Erg fijn dat het nergens lachwekkend wordt, eerder tragisch. De prachtige soundtrack helpt ontzettend goed bij dit soort momenten. Mansell, right?

Veel dingen in deze film, zijn volgens mij multi-interpretabel. Over de rol van de moeder bestaan nogal wat misverstanden, volgens mij. De een ziet haar als een monster die haar dochter gek heeft gemaakt, door altijd maar veel van haar te eisen en haar perfectionistisch te willen maken. Zo heb ik het niet geïnterpreteerd. In mijn ogen was ze juist overbeschermend, ze had tenslotte ook een dochter die geestelijk niet gezond was. Ze knipt haar dochter haar nagels af zodat ze zichzelf niet kan verwonden. Moeder is geen pushend monster, ze wil haar dochter beschermen. Nina ziet dit helemaal anders door haar psychose, waanbeelden, whatever. Ze heeft ontiegelijk veel warmte en moederliefde, en voor mij kwam dat ook goed uit de verf. Een andere theorie is dan weer, dat de moeder er nooit geweest is.

Lily was echt maar vormde geen enkele bedreiging voor Nina's rol. Ze hadden geen sex, zaten niet in dezelfde taxi, had geen sex met Vincent en ze was ook niet the Black Swan. Dit waren allemaal fantasieën van Nina. Ik zie zelden acteurs of actrices die zo hun hart en ziel in een rol weten te leggen, maar wat Portman hier doet is fenomenaal. Zij kan er niks aan doen dat de makers besloten om Nina niet meer 'achtergrond' of 'diepgang' te geven.

Vincent Cassel was fascinerend en bizarre. Op een gegeven moment begin je aan alles te twijfelen (Is hij ook wel 'echt?'), aan wat je ziet, wat je hoort, wat er wel gebeurde of wat er juist helemaal niet gebeurde. Cassel is perfect gecast. Hij weet als geen ander de vreemde, enge maar toch sexy ballet director te zijn, en hij heeft overduidelijk chemie met Nina.

Daarnaast is het ook een film over seksuele ontwikkeling, en de oneliners liegen er niet om. "I just like my pussy licked. And you like to lick." en '' Oh my god! Was I good?'' zijn uitspraken die veel mensen zich zullen herinneren wanneer ze aan deze film denken.

Mijn favoriete moment is wanneer Nina veranderde in een Zwaan: Die benen! Wauw. Schitterend. Even zat ik met open mond naar het beeld te staren. Eigenlijk is het lastig om een favoriete scène te kiezen, het zijn erg gewoon teveel die grote indruk op me maakten.

De performances, soundtrack, de cinematography.. Intens en indrukwekkend zijn de juiste woorden om deze film te beschrijven. Terecht dat deze film oscarnominaties kreeg. I just loved it. Ik ga dan ook geen 4.0* geven, wat ik in eerste instantie van plan was, maar een mooie, solide 4.5* want dat verdient deze film.

Gaat dat zien, laat je meeslepen en wordt betoverd door het prachtige verhaal, de muziek, de settings, de overweldigende acteerprestaties en de constant boeiende sfeer. God, ik blijf maar vol lof over deze film spreken. Wellicht omdat ik zulke verwrongen verwachtingen er van had. Ik ben heel blij te hebben gezien en ervaren dat deze volledig misplaatst waren. Laat je niet afschrikken door het 'ballet gebeuren', het is zoveel meer dan dat.

WAUW WAUW WAUW!

Perfect Blue? - No, Perfect Black!


En hij is er weer hoor, de nieuwe Aronofsky, samen met zijn voorliefde voor Perfect Blue. Dat het meesterwerk van Kon, en één van mijn favoriete films, een inspiratie is voor Aronofsky liet ie al zien met de badkuipscene in Requiem. Met Black Swan maakt hij bijna de live action versie van Perfect Blue. En dat is in perfecte handen van Aronofsky. En na zijn afwezigheid bij The Wrestler doet Libatique de cinematografie ook weer. Echt mijn soort film dit, een verhaal waar droom en realiteit door elkaar heen lopen, waar niets is wat het lijkt. De kijker wordt van het kastje naar de muur gestuurd en moet deze beklemmende trip maar zelf ervaren. Want dat is het, beklemmend.


Black Swan begint aardig rustig, we leren Nina kennen en in een voortkabbelend tempo zijn we getuige van hoe ze dé uitverkorene wordt om de hoofdrol van het Swan Lake te vertolken. Cinematografisch weer magistraal, sterke score van Mansell en ook het acteerwerk is uitmuntend. Ook fijne idyllische castingkeuze voor Kunis. Ik ben nooit een voorstander geweest van haar, maar wat is ze hier op haar plaats. Ook best mooi in deze film . Portman steelt toch wel de show want die acteert 'perfect'. Cassel is ook weer uitstekend, zoals gewoonlijk. Ik weet niet wat het is met balletscholen e.d., maar dat vindt ik altijd wel een onheilspellende plaats. Dat zal de nasleep van Suspiria wel zijn denk ik.


De kracht zit 'm vooral in de tweede helft. De tweede helft is fast paced, psychisch ongemakkelijk en mystiek. Lang geleden dat ik dat zo intens bij een film heb gevoeld, ik denk dat de laatste keer bij Inland Empire was, waar de meester van het psychisch ongemak weer een freakshow neerzette. Dat is eigenlijk veelzeggend voor deze Black Swan. Aronofsky speelt met gemak tussen repulsion en attraction, en dat maakt dit zo'n meesterlijke prent. Dit is geen cinema die je moet kijken, dit moet je voelen. Dat type surreële cinema dat Lynch ook maakt. Wat vele proberen maar nooit in slagen, dat soort cinema. Echt een aaneenschakeling aan schimmige scenes, waar de transformatie echt magistraal is. De spiegel scene, de vel trek scene, de tunnel scene, de badkuip scene, de vrij scene van Cassel en Kunis en nog vele van dit soort kleine subtiele scenes maken de distortion zo enorm krachtig. Ook fijn dat Aronofsky niet met een zogenaamde twist komt of met een hele explanation scene. Hij laat het in het midden, en dat houdt het mysterieus. Zo hoort het. De uur aanloop naar de onheilspellende 40 minuten is grandioos. Ik hoor veel kritiek dat de aanloop te lang duurt maar juist perfect om het gewenste effect te krijgen. Eenmaal op stoom is Black Swan niet meer te stoppen. Totale waanzin.


Voor de rest ook veel lof voor de dialogen, veel seksuele toespelingen, geen gecensureerde vocabulaire maar ook de 'fysieke' scenes mogen er wezen. Sterke seks scene tussen Portman en Kunis maar ook de seduce scene en masturbatie scene(s) zijn erg sterk. Niet al te gedurfd maar wel erg effectief geschoten waardoor de intimiteit voelbaar is. Veel close-ups, stevig lichaam contact, erg sterk geconstrueerd. Het hoeft niet expliciet te zijn. Naast de transformatie was ik ook erg onder de indruk van de Swan lake uitvoering. Echt werkelijk prachtig, de muziek, het camerawerk, de scherpe montage en een uitmuntende Portman. Ik heb helemaal niets met ballet, maar Aronofsky heeft mij met ballet als middel weten mee te voeren, ontroeren en mijn stupéfait doen staan. Excuseer, maar ik kan dit niet omschrijven met wat lomp algemeen beschaafd Nederlands. Ik denk dat ik me wat meer in deze complexe maar schitterende kunstvorm ga verdiepen.


Ik ben zwaar onder de indruk. Libatique en Aronofsky zijn terug, en ze zijn beter dan ooit. Zo onder de indruk dat alle woorden tekort schiet maar als ik dan iets moet zeggen dan noem ik het feit dat Black Swan de film is erg dicht in de buurt komt om kunst genoemd te worden, of het gewoon is. Maaar dat is een andere discussie. Bewust of niet, maar dit is een prachtige live action versie van Perfect Blue. Nog specialer is het omdat ik die film ook een warm hart toedraag. Ook afgezien daarvan is dit een film met ongekende klasse, met een ongrijpbare magie die zo weinig films hebben en dat juist dit meesterwerk op mijn pad komt als ik net in een top 10 crisis zit laat mij geloven in voorbestemming. Kon Satoshi is in Augustus overleden maar dit is, ook al is het onedoeld, een prachtige ode aan deze grootmeester. Jammer dat ie dit niet heeft kunnen zien, had ie mooi gevonden. En geef Portman die oscar. Nu maar The Fountain herzien. Dit wordt een must see in de bios, nu nog mijn vriendin mee krijgen.

Moest ik niet van de uitstekende box office en de lovende kritieken gehoord hebben, zou ik ook wel durven opperen dat dit een mogelijke cultfilm zou worden. Black Swan is een duidelijk you hate it or you love it geval, lijkt me.

Tijdens het kijken van de film moest ik herhaaldelijk aan het eerste deel van Martyrs denken. Beide films hebben het over een soort escalerend mentaal proces bij het hoofdpersonage, dat als gevolg heeft dat het personage vanuit zijn eigen psyche met allerlei horrorkwellingen zit opgescheept. Om er uiteindelijk ook aan tenonder te gaan. Bij films als Black Swan en Martyrs moet je de horror niet (in de eerste plaats) zoeken in de gore of de enge visuele effecten, maar de psyche die achter de horror schuilt. Ik vind Black Swan dan ook geen psychologische thriller, laat staan een drama, maar psychologische horror waar ik meer van wakker ga liggen dan van de afgerukte ledematen of de gruwelijk schreeuwende Japanners uit andere horror.

Aronofsky is helemaal terug. Met The Fountain maakte hij een kunstwerkje dat ondanks zijn visuele pracht mij niet kon aanspreken door de abstracte inhoud. In The Wrestler vertelde hij een krachtig verhaal dat weliswaar me niet erg lang bijbleef. Met Black Swan heeft hij geen kunstwerkje of verhaal gemaakt, maar een Film, net zoals Requiem for a Dream een Film was die mij deed vermoeden dat Aronofsky een van de meest talentvolle regisseurs van onze generatie is. Black Swan bewijst dit.

Net zoals in RFAD presenteert Aronofsky ons een aanvankelijk sober portret van een bepaalde gesloten wereld waar je als buitenstaander moeilijk vat op kan krijgen. Het gekwelde personage van Portman daalt in een steeds diepere toestand, en de transformaties die daarbij horen escaleren mee met haar. Van kleine details zoals een knipogend schilderij tot de on stage transformatie ; het past allemaal erg goed in het plaatje. Ik moest denken aan het vroege werk van Polanski en Cronenberg (The Fly, anyone?)Vergezeld van een groezelige cinematografie en geweldige muziek (Mansell heeft goed begrepen dat Tsjaikovski staat als een huis en dat je aan een balletfilm niet te veel hoort te foefelen qua muziek) maakt deze plot dat ik steeds meer verrukt werd naarmate de film vorderde.

Verder zou ik ook nog wat kunnen zeggen over de sterke plot (ik vind de link tussen de sterke concurrentiestrijd, de paranoia die stress met zich meebrengt en de dualiteit van de zwarte en witte zwaan althans erg goed gevonden) en de geweldige acteerprestaties (Cassel straalt zoals steeds klasse uit, ook in het Engels), maar de sterkte hiervan spreekt zo voor zich bij het kijken van de film dat ik het maar aan de toeschouwer laat om hierover te beslissen.

5*. Na herziening wordt dit wellicht de tweede Aronofsky in m'n top 10.

Beste film van 2010!

Aronofsky heeft weer eens bewezen dat hij één van de beste regisseurs is ter wereld. Die man verdiend gewoon in elke toplijst te staan en prijzen te winnen. Hij haalt bij mij weer een mooi cijfer. De volle 5*. De reden is dat deze Black Swan een puur artistiek meesterwerk is. De acteerprestaties zijn meer dan goed, ze zijn perfect. Het verhaal klopte en krijgt ook een mooie A+. Alles maar ook alles was gewoon mega goed aan deze film. Had het echt niet zien aankomen nadat ik de trailer zag.

Welja ik kan alleen maar goede dingen vermelden. En aan iedereen aanraden!

Ik had in eerste instantie helemaal geen zin in deze film. Ik vond de poster mooi, de cast was goed, maar het plot sprak mij totaal niet aan, en met Aronofsky als regisseur kon het niet al te best zijn, aangezien ik zijn andere films ook niet echt kon waarderen. Maar na de recensie van mijn vriend, die dan zo heerlijk vol passie kan schrijven over iets wat hij geweldig vind, ben ik toch om. Sowieso vind ik het gewoon leuk om alle films uit zijn top 10 te kijken, en aangezien hij in eerste instantie ook niks met het plot had, en achteraf toch verrast was, ben ik nieuwsgierig geworden

Gisteravond dus toch maar opgezet, en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb! Want wat is Black Swan een pareltje van een film Aronofsky heeft mij deze keer echt verrast, en Black Swan springt ver boven de rest van zijn films uit.

Laat ik beginnen met de cast, want die was in deze film erg goed. Portman heeft mij echt weggeblazen met haar perfect neergezette personage van Nina. Wat een staaltje acteerwerk was dat van haar, haar beste werk tot nu toe. Ze is gelijk erg hoog in mijn achting gestegen, en heeft mij daarmee ook verrast want ik vond haar er als actrice meestal niet bovenuit springen, maar bewijst in Black Swan zeker dat ze een geweldige actrice is, die veel diversiteit heeft. Daarnaast heeft Mila Kunis ook een rol als Lily, die dat overigens ook geweldig neerzet. Wat is zij volwassen geworden, en dit was de eerste keer dat ik haar niet meer als Jackie zag uit That 70's Show. Gelukkig maar Ze kan dus ook veel meer dan dat ze tot nu toe heeft laten zien. Lily wordt in eerste instantie neergezet als een mysterieus en gemene vrouw die het op Nina gemunt heeft, die tot het uiterste gaat om de rol van Nina te krijgen, en een psychologisch spelletje met haar speelt. Uiteindelijk blijkt dat natuurlijk helemaal niet waar, en heeft ze eigenlijk het beste met Nina voor. Geniaal gedaan dus, want als kijker zijnde heb je dat tot op het laatste moment helemaal niet door. Dat was bij mij tenminste zo. Natuurlijk ga je op een gegeven moment twijfelen wat er nou echt is, en niet. Maar eigenlijk is de hele film gewoon één grote waanzin. Vincent Cassel was ook goed, en erg overtuigend als eng, en vies mannetje. Daarbij hielp het ook wel dat ik hem er ook echt eng uit vind zien. En laten we Hershey niet vergeten die ook een geweldige rol neerzet als de moeder van Nina.

Een moeder is toch ook wel wat nare trekjes heeft. Ik heb al een aantal theorieën gehoord over de moeder, dochter band. En ik ben er nog niet helemaal uit hoe het nou in mekaar zit. In eerste instantie lijkt het zo dat ze gewoon een moeder is die erg beschermend is naar haar dochter, die haar wil behoeden voor het maken van fouten, die weet dat haar dochter soms in de war is en die niet tegen grote druk en stress kan. Maar toch ook wil dat haar droom wel uitkomt en dat ze niet haar carriére op hoeft ze geven zoals dat zij dat vroeger wel moest. Maar tegelijkertijd ziet ze wel de wond op Nina haar rug, wat eigenlijk niet kan omdat dat niet echt is, en alleen een hersenspinsel is van Nina haar persoonlijkheidsstoornis. Zo ook het wanhopige moment dat haar moeder wil dat ze taart eet, en dat ze in de kamer zit als Nina aan het masturberen is. Dat zijn dingen die niet kloppen, waar volgens mij veel meer achter zit. Maar ik denk dat je de film daar eerst nog een aantal keer voor moet kijken, eer dat je echt een mening kan vormen over hoe dat nou zit. Wel leuk dat Aronofksy ruimte overlaat voor de kijker om daarover te discussiëren, en hun eigen mening daarover te vormen.

De tweede helft van de film heeft een heel eigen sfeer, en het einde wordt uiteindelijk waanzinnig neergezet. De combinatie van muziek, dans, en de complete madness van Nina is prachtig om te aanschouwen. Wat een mooie beelden, je wordt er bijna in gezogen. Wat zal dit een genot zijn om over een tijdje in de bioscoop te mogen aanschouwen. Iets waar ik nu al naar uitkijk. Ik heb ballet altijd al wel mooi gevonden, en het Zwanenmeer heeft gewoon iets bijzonders, iets moois en breekbaars en dat word in deze film geweldig neergezet. Het dansen, de muziek, het is gewoon kunst. Ik zou graag een keer naar een echte voorstelling gaan van dit stuk, maar dat terzijde.

De film heeft een hoop memorabele scénes, die als kijker niet snel zat vergeten. Denkend aan de disco scene, de scene in de tunnel, het langzaam gek worden van Nina, (met haar benen, de spiegels, de vinger scene met het vel trekken (ieeuw) En zo kan je er nog veel meer opnoemen. Wat mij vooral erg geraakt heeft is de scene van haar transformatie van de witte zwaan naar de zwarte, dat gecombineerd met haar madness, haar met bloed doorlopen ogen, de muziek en de kostuums vond ik waanzinnig, overweldigend. Ik had zo met haar te doen, wou haar helpen, het was alsof ik er zelf gewoon bij was. Ik zat echt aan mijn beeld gekluisterd. Prachtig dat je dat als kijker zo kan ervaren.

Ik ben dus echt enorm onder de indruk van Black Swan. En ik heb niets anders dan lof voor de film. Portman heeft een geweldige rol neergezet en kan als actrice bij mij niet meer stuk. Ik ben echt aangenaam verrast, vooral omdat ik dat totaal niet aan zag komen, en dat is nou juist het leuke van film kijken.

Ik kan niet wachten tot 3 februari, dan kan ik dit pareltje eindelijk in de bioscoop kijken!

5*

Vind dit niet een eenvoudige film om een mening over te hebben - daar is het wel een wat te ingewikkeld ding voor. En eigenlijk houd ik daar niet zo van - een film hoort vind ik toch vooral vermaak te zijn en daarnaast een beetje tot nadenken te stemmen. Niet andersom, en dat is wel wat deze film doet. Misschien dat ik er daarom morgen of volgende week wel heel anders over denk - en dat ik deze film nog een paar keer ga kijken staat vast.

Een ding is wat mij betreft ook op voorhand buiten twijfel - Natalie Portman moet hiervoor een oscar krijgen. Ze speelt werkelijk beter, mooier, en met meer zelfopoffering dan ik hiervoor ooit gezien heb.

Het verhaal past mooi bij het verhaal - ik bedoel, de film past wat bij in de film als het verhaal van Het Zwanenmeer verteld wordt, maar dat is net niet helemaal het verhaal zoals ik dat daarbij in m'n hoofd heb. En daarmee valt de film door de mand, eigenlijk, en dat is naar, want dat was niet nodig geweest.

Daarmee ook wat deze film van een meesterwerk onderscheidt. Het is aan alles te zien dat dit zo iets had kunnen worden. De acteurs zijn daar - en ze schitteren allemaal. De cameraman is er - alles perfect in beeld. Geniale visuele vondsten - zoals de tattoos van Mila Kunis.De belichting is er - nouja, met uitzondering van die scene in die donkere kroeg, maar daar hoort-ie ook niet. Het verhaal was al klaar sinds de tijd van Tsjaikovsky - daar had alleen de extra laag van de waanzin van Nina aan toegevoegd hoeven te worden.

Waar gaat het dan mis? Volgens mij alleen doordat de regisseur de weg kwijt geraakt is, teveel over het paard getild is. In die Beschrankung zeigt sich den Meister, zei Hitchcock daarover geloof ik.

Best wel een sterke film.

Black Swan was nou niet een titel dat ik gezien het plot heel snel zou willen zien, maar de lovende recensies en vele nominaties voor prijzen hebben me toch benieuwd gemaakt naar het eindresultaat. Helemaal als je weet dat de geweldige Darren Aronofsky de regisseur is. Pi, Requiem for a dream, The Wrestler en The Fountain waren 4 enorm goede films van hem. Ofwel, zijn complete werk is geniaal.

Black Swan is voor mij na het kijken van de film wel de minste van de 5 films van hem geworden. Maar dat ligt vooral aan de kwaliteiten van de 4 andere films. Black Swan begint redelijk rustig maar eindigt met een enorme smak als je beseft wat er allemaal is gebeurd. Realiteit en hersenspinsels zijn nog moeilijk te onderscheiden. Visueel wordt dit proces echt prachtig getoond. Ik had overigens van de regisseur van het visueel wonderschone The Fountain ook niet anders verwacht. Het wordt allemaal enorm stijlvol en boeiend weergegeven. Naast het visuele aspect is ook de soundtrack bijzonder geslaagd.

Ik moet zeggen, het is me allemaal veel beter bevallen dan dat ik vooraf had verwacht. Maar...ik vond het geen overdonderende film. Daarvoor vond ik de hele aanloop naar het laatste deel waar de film echt los komt soms langdradig. Het laatste gedeelte compenseert wel veel, maar zeker niet alles. Daarvoor is mijn affiniteit met ballet toch wel echt 0,0. Gelukkig draait het natuurlijk niet compleet om het ballet zelf, maar het is natuurlijk wel een overheersend aspect. Gelukkig weet het psychologische gedeelte veel te compenseren.

Natalie Portman...ik ben er nooit een groot fan van geweest, maar haar hoofdrol zet ze wel ontzettend goed neer. Ik zou er niet zoveel moeite mee hebben als ze hiermee in de prijzen zou vallen. Zeker in haar bizarre relatie die ze met haar moeder onderhoudt zie je dat ze best behoorlijk kan acteren.

Voorlopig geef ik de film 3,5*. Wie weet zit er ooit nog wel een verhoging in na een herziening.

Knappe film, die het vooral van de uitwerking moet hebben.

Want hoe graag Aronofsky misschien ook wil, echt heel erg origineel is het nu ook weer niet.

Het hele artiest vs personage gebeuren, de tweeslachtigheid good vs evil in het kunstwerk, personages die doorwerken in de acteurs, druk en concurrentie etc.

Dat is allemaal niet bepaald iets nieuws natuurlijk.

Natalie Portman heeft wel een erg moeilijke, intense rol die ze uitstekend invult. Wat mij betreft is dat dan ook echt het hoogtepunt van de film.

Verder niet helemaal my cup of tea dit, hoewel ik dol ben op mooie balllerina's . maar toch absoluut een knap gemaakte film.

Interessante film over het harde leven van een ballerina. Vreselijk leven lijkt me toch mooi in beeld gebracht.

4 sterren

Een nogal saaiig eerste uur waarin ik alleen kon genieten van de Deneuve-achtige vertolking van Nina (zie dat er meer moesten denken aan Repulsion / Polanski), hoewel achteraf gezien een rustige opmaat richting het einde, maar da's achteraf. Het gehobbel van de camera vlak achter haar aan begon ook wat vervelend te worden, gelukkig zorgen de spiegels nog voor een paar leuke camera-trucjes (ook in de eerste helft van de film).

Maar vanaf de disco-scene slaat de film voor mij positief om. Het begin van een goede climax, de steeds grotere verstikking voor Nina. Geen toeval ook dat er vrijwel alleen maar (benauwende) binnen-scenes zijn.

Fataal perfectionisme in de balletwereld, vind het niet eens zo'n geweldig aansprekend onderwerp maar wel groots uitgevoerd. Beetje vergelijkbaar met de worstelende mannen film: het is maar net hoe je het brengt. De setting van fragiele danseresjes staat loodrecht op de psychische aftakeling die hard in beeld wordt gebracht (en dus rauw op je dak valt). Best indrukwekkend hoe de klassieke muziek steeds nadrukkelijker de 'metamorfose' begeleidt. Black Swan biedt ook aardig wat ruimte voor interpretatie en mede daarom voor herhaling vatbaar. En vanwege de ballerina's.

Bijzondere film. Ik vermeed altijd vroeger films over ballet en naar de top klimmen-films, maar Black Swan heeft het verschil gemaakt. Wit meets Zwart. Krachtig!
Met een beetje schaamte bekijk ik mijn eerste Darren, nooit echt aan toegekomen om de films te kijken, maar ik dacht: ik geef een recente film de kans om mij over te halen om meer van dit regie spel te bekijken. En ja hoor, Black Swan weet met een sterk staaltje regie een enorme indruk achter te laten. Als kijker zit je bijna op de lip van de hoofdpersoon, wat ik gek genoeg niet zo snel zou goed keuren, maar in deze film was het juist enorm krachtig. Je had echt een gevoel dat je meeliep, er naast stond, als een soort geest die in Nina's huid kruipt. De cast speelt lekker op elkaar in, nergens echt bijzondere acteer prestaties, de spanning en emoties zitten meer in de montage, vond ik. Vond Barbara Hershey wel erg goed spelen als geobsedeerde moeder!
Mooi en tegelijkertijd een beetje vies om de lichamelijke veranderingen, naar aanzien van haar psychische verandering te zien. Nare beelden, die nagels en vel trekken enzo, en natuurlijk de verandering in een zwarte zwaan was enorm mooi uitgewerkt.
Verder ben ik altijd een enorme voorstander van klassieke muziek, in combinatie met recente werken en nogal donkere films. Heerlijk, het voegt zoveel sfeer toe. Wellicht bewust gedaan door de voorstelling, maar alsnog!
Zeer sterke film die op een ander level spannend weet te zijn. Weet alleen niet of dit een memorabele film is, misschien over een maandje in de bioscoop zien om een echte kijkervaring te ervaren. Wellicht verhoging, maar tot nu een welverdiende 4 sterren. Black Swan heeft me in ieder geval over gehaald om Darren wat beter te willen leren kennen.

Bij het aankondigen van deze film hield ik eigenlijk al meteen mijn hart vast. Want ondanks dat ik The Wrestler niet heb gezien, kreeg ik de indruk dat Aronofsky een knieval naar de commercie had gemaakt (ondersteund doordat hij sterk gelinkt werd aan een superheldenfilm). Natalie Portman heb ik altijd al een hekel aan gehad, maar toch begon het te kriebelen en niet onterecht. Black Swan is namelijk gewoon een film zonder concessies, waar Aronofsky weliswaar een andere stijl hanteert dan vroeger, maar echt toegankelijker wordt het er niet van.

Aronofsky heeft bij Black Swan gekozen voor de dicht-op-de-huid-benadering. Elke scène (correct me if I'm wrong) bevat Nina (Natalie Portman) en dit is dan ook haar verhaal, vanuit haar point of view. Denk qua stijl dan bijvoorbeeld aan een film als Keane en dan kom je al heel dichtbij.

Black Swan is vooral verstikkend, heel erg verstikkend. Vanaf seconde een is duidelijk dat Nina niet goed in haar vel zit, dat er iets mis is en dat het slechts een kwestie van tijd is voordat samenstort. Dit is geen 'rise and fall'-film, maar een 'fall and fall and fall', met een steeds grotere snelheid. Daar staat dan wel weer tegenover dat de strijd van Nina om ook de 'Black Swan' te beheersen, tegelijkertijd met de miserie ook progressie brengt.

Ik zie dat veel mensen zich bezig houden met wat er werkelijk precies gebeurt, maar dat lijkt me, zeker gezien het feit dat het perspectief bij iemand met hevige psychische problemen ligt, nogal natte-vinger-werk. Hoe verder in de film, hoe meer waanbeelden ontstaan; dat kan je dan ook maar beter accepteren.

In eerste instantie vond ik de film iets te pompeus en grotesk, maar eigenlijk past dat bij nader inzien goed bij het thema en Aronofsky. Goede film dus. En ja, Portman, zoals al van de poster afstraalt, is dit haar beste rol en zal ze hier ook nooit overheen komen.

Best wel verfrissend filmpje in deze tijden van toch vrij-standaard werkjes.

Ik arriveerde enkele minuten te laat in de zaal en op het scherm waren allerlei ballerina's aan te schouwen. Ik dacht holy crap waar ben ik beland...

Gelukkig bleek het best chill te zijn. Ik wist niet precies wat er aan de hand was, het leek alsof ze hallicuneerde.

De 'seks' die erin zat was best aangenaam om naar te kijken, ik ga er niet om liegen.

En what-the-fuck, staat Vincent Cassel uit La Haine daar les te geven. Aparte switch voor hem...

Camerawerk was ook wel prima, zaten wat mooie lange shots in.

Muziek was in orde.

Vrij weinig mis mee, maar ik zal 'm niet snel gaan herkijken. Puur door de balletsport die toch vrij centraal staat.

Black Swan

Een schitterende film. Zoals eerder al is aangehaald is deze film een breath of fresh air in een tijdperk van middelmatige 3D en vaak erg simpele films. Een combinatie van goed camerawerk, nog beter acteerwerk en een verhaal dat je telkens weer op het verkeerde been zet en ruimte laat voor eigen interpretatie zorgt ervoor dat de pakweg honderd minuten voorbij vliegen.

Vooral het feit dat je helemaal zelf betekenis kunt geven aan de symboliek en het tragische verhaal van Het Zwanenmeer doet het bij mij erg goed. Met name de manier waarop het oorspronkelijke verhaal en de verhaallijn van de film samensmelten vind ik erg knap gedaan. Dat de originele soundtrack er ook bij zit maakt het geheel helemaal af.

Eén van de beste films die ik recentelijk heb gezien en wellicht de beste van Aronofsky tot nu toe.

4.5*

Wat een fantastische, geweldig, mooie spannende film. Zoooo subtiel en elegant en ontzettend spannend gedurende de hele film. Iedere minuut, iedere shot is nagedacht over het gevoel dat het moet overbrengen op de kijker en daar zijn ze meer dan voldoende in geslaagd. Ook prima te doen voor mannen zelfs als het zwanenmeer je niet trekt. Prachtige vrouwen in deze film en ontzettende veel spanning en mysterie maken dit een topper. veel plezier met dit juweeltje

Aranofsky is een regisseur die mij tot nu toe nog niet heeft teleurgesteld. Dat wil zeggen: Al zijn films hebben wel iets wat me altijd bij zal blijven of waar ik echt van onder de indruk was. Echter heeft geen van zijn films over de hele lijn kunnen overtuigen. Vandaar dat ik van tevoren al wat mixed feelings had bij het gaan naar Black Swan.
Dit gezegd hebbend, zal ik het over Black Swan hebben. Het eerste half uur zat ik mij af te vragen wat ik in godsnaam in het filmtheater deed. De plot heeft me nooit echt aangesproken, het thema leek mij niet mijn ding en om nou te zeggen dat Aranofsky's film een bioscoopbezoekje waard zijn? Nee. Er zat wel wat leuke scènes (bv. de opa in de trein), maar om nou te zeggen dat ik echt het verhaal ingezogen werd? Niet echt.
Tot het moment dat de hallucinaties komen. De rare waanbeelden, de grauwe sfeer en de verhouding tussen Thomas en Nina. Dan wordt het weer het soort film wat ik gewend ben van hem: een grote trip. Iets wat ingetogener dan zijn overige films, wat zeker een pluspunt is. Met uiterste precisie gaat de film voort. Wat begon als een onschuldige film, verandert in een psychologische ondergang. Dit ging al mijn verwachtingen te boven. Pas tijdens de aftiteling merkte ik hoe ademloos ik heb zitten kijken. Echt prachtig. Ook het ballet, met name de laatste dans, werkte hypnotiserend. Hoe heet dat bekende stukje uit het Zwanenmeer, dat bombastische stukje?

Conclusie: Wat begon als een redelijk saaie film, bleek veel beter dan ik ooit had kunnen denken. Een film die ik binnenkort weer eens ga herkijken. Aranofsky's beste!

Hooggespannen verwachting natuurlijk vooraf. Black Swan is namelijk gemaakt door de uiterst vakkundige regisseur Darren Aronofsky. En als klap op de vuurpijl speelt het liefste meisje van filmland de hoofdrol in deze film: Natalie Portman. Kortom, ik was benieuwd of dit een topper is geworden.

En wel, dat is het! In het begin vond ik het nog gewoontjes, al is het kijkje in de balletwereld best boeiend. Maar gaandeweg gaat het bergafwaarts met de overigens uitstekend acterende Natalie Portman. Het wordt net als andere Aranofsky-films een intense trip die nooit meer loslaat. Het einde is ook weer perfect gekozen. Kortom, ik heb genoten .

Tja, waarschijnlijk na de vele positieve reacties, en een met 5* beoordeelde review op FT iet teveel verwacht van deze film! Was hij slecht? Nee hoor, zeer zeker niet. De film wist mij te boeien van begin tot eind. En Natalie speelt de rol echt schitterend. Maar volgens mij kijk ik teveel films... Als ik de reacties hierboven lees, lijkt het alsof de film ontzettend origineel is. Alsof je echt goed moet opletten om het te volgen. Alsof de film heel vaag is.... Ik citeer uit een recensie

Nou nee! Als je een beetje film kijkt, is dit niets nieuws. Sterker nog. Het einde zie je na een 3 kwartier wel aankomen! Begrijp me niet verkeerd, dit is zeker een film die je moet zien. Maar 5 sterren waard. Neuhhhh.... gewoon netje 3.5 ster. Prima filmpje... net meer, niet minder.

Zag vorige week 'Let me in', en die film deed mij veel meer. Die nam ik mee naar bed, en de volgende dag speelde hij nog door mijn hoofd.

"En hij gaf vleugels aan zijn woorden"

Waar Ram in The Wrestler 'low culture' was, is Nina hier in Black Swan 'high culture'. Zoals ik begrepen had wilde Aronofsky er oorspronkelijk één film (dubbelportret?) van maken. Het zijn twee prachtige films geworden. Ram, uiteindelijk vleugellam, bleef letterlijk 'down to earth' in zijn struggle. Nina moet de andere kant op en bevlogen boven zichzelf uitstijgen, maar ook zij eindigt neerwaarts na een apotheose. Thematiek van de extravante The Fountain en de andere twee vorige films is nooit ver weg. Aronofsky lijkt steeds dezelfde film te maken op een andere stijlvolle manier.

Aronofsky noemt Blck Swan een sprookje: het gaat immers ook over "Het zwanenmeer". In een sprookje verwisselen personages makkelijk van rol omdat ze door een tovenaar betoverd worden en zo gevangen zitten in een gedaante of juist daaruit bevrijdt worden. Sprookjes bevatten veel elementen die steeds terugkeren, maar door een transformatie krijgt het een onverwachte lading. Aronofsky gebruikt al die elementen van Zwanenmeer op zijn eigen manier. In dit geval hebben wanen betreffende zwart en witte zwanen iets met gedaanten en (on)betrouwbare identieiten te maken. Aronofsky werkt dit metamorfose gegeven uit op een vanzelfsprekende manier en spreidt het op allerlei gebieden uit:... niet voor niets spelen identiteit en spiegels een voorname rol en dus ook het eeuwige gevecht met lichaam en geest. De juiste 'vorm' vinden: bloed, zweet en tranen.

Het grandioze aan Black Swan is dan ook de gedoseerde opbouw: het begint in een rusitge documentaire stijl maar gaat geleidelijk over in een surreële wereld eindigend in een apotheose. De pesronage lijken eerst realistisch bedoeld maar gedurende de film blijken het beelden te zijn uit Nina's perceptie. De personages worden bewust niet teveel uitgediept, het gaat om Nina's obsessieve beleving. (zoals Tommy in The Fountain).

Sprookjes elementen die voor Nina werkelijkheid worden. Zo is er een strenge in ambitie gefnuikte moeder die dochter dwingend onder haar duistere vleugels houdt. De bevlogen choreograaf, die als boze tovenaar geen 'bevelsmiddel' onbeproefd laat om zijn 'prinses' naar hoge artistieke sferen te doen stijgen. En daar is elf lily, die de metamorfose in sociale vaardigheden en sexueel opzicht perfect representeert, ze lijkt een boodschapper/hulp (haar tattoo: vleugels) van de choreograaf. En Nina, de schuchtere geremde prinses, is natuurlijk de onschuldige witte Zwaan die ook een doorleefde zwarte Zwaan moet worden. Een echte metamorfose is stressvol...Maar wat ik hier expliciet probeer te maken is bij Aronofsky suggestief en dus onderhuids gelaten.

Nathalie Portman is grandioos... haar close-ups: geweldig hoe ze vorm geeft aan Nina's emoties. Haar uiteindelijke gedaanteverwisseling als THE Black Swan met killerinstinct en met zelfmoord van witte zwaan is, in die perfectionistische atmosfeer en in de geest van een traditionele Zwanenmeer zelfs ironisch 'volmaakt' en zeldzaam ontroerend tegelijk. Je moet op je hoogtepunt sterven....

Voor mij dus een meesterwerk. 5*