Black Swan (2010)

Wat mij het meest naar deze film trok was dat ik wist dat Aronofsky een fan was van de sublieme animatiethriller Perfect Blue van Satoshi Kon en dat Black Swan klonk als een balletversie van de film. Uiteindelijk verschillen Black Swan en Perfect Blue zowel thematisch als qua scènes vrij veel van elkaar, maar ze delen een belangrijk ding: het zijn beide films die in een hoog tempo en in een nietsontziend ritme de geestelijke aftakeling van een jonge vrouw tonen, waarbij de scheidslijn tussen waarheid en illusie moeilijk te zien lijkt.

Black Swan gaat daarin overigens niet zover als Perfect Blue. Persoonlijk vond ik Black Swan gewoon prima te volgen. Natuurlijk, er waren veel waanbeelden, maar daar legde ik me snel bij neer en aan het einde was het wel duidelijk genoeg gemaakt wat nou waar was en wat niet. Met simpel puzzel- en denkwerk kom je er al snel, terwijl Perfect Blue bewust een niet geheel kloppende puzzel is. Niet dat ik dit per se als een voor- of nadeel voor een van beide films wil noemen. Beide aanpakken zijn effectief. We hebben de afgelopen jaren zoveel mindfucks gehad dat de truukjes om de kijker te verwarren doorzichtig zijn geworden. Aronofsky stopt echter geen waanbeelden in zijn film als truuk om de kijker te verwarren, maar omdat ze gewoon bij het wereldbeeld van de hoofdpersoon passen. Een van de beste dingen die ik kan zeggen over Black Swan is dat het nooit als een plotfilm aanvoelt en nooit bewust te lijken willen scoren met simpel effectbejag. Alles lijkt in het teken te staan van hoe Natalie Portmans personage alles meemaakt. Dat maakt de film uiteindelijk gewoon goed verklaarbaar en ook minder afstandelijk.

Black Swan is vooral een uiterst geslaagde dramatische thriller, waarbij de filmstijl tegelijkertijd van het type dicht-op-de-huid en artistiek is. De regie is geniaal, met een schitterende samenspel tussen beeld en geluid. Het moet gezegd worden hoe bijzonder de film is om naar te luisteren, niet slechts de muziek, maar vooral ook de verschillende geluidseffecten. Bij The Wrestler probeerde Aronofsky al een soort documentairestijl toe te passen die subjectief is in plaats van objectief, wat je eerder zou verwachten. In Black Swan wordt deze techniek verder toegepast en het is daarbij ook een plezier om de camera soms mee te zien dansen met de personages.

Aan Natalie Portman moest ik hier wel even wennen. Haar acteerwerk was al vanaf het begin af aan bijna hysterisch en eerlijk gezegd bestaat haar rol voor bijna 90% uit moeilijk kijken. Het is geen realistische performance, maar daar wordt volgens mij ook niet naar gestreeft en uiteindelijk blijkt deze manier van acteren perfect bij de film aan te sluiten. Wat ik verder bij niemand teruglees is dat Portmans personage helemaal geen enkel plezier lijkt te halen uit ballet. Houdt ze van haar vak? Ik betwijfel het. Waarschijnlijk hield ze er ooit van, maar ze is zo obssesief erin geworden dat de liefde al lang verdwenen is. Ze danst nu omdat ze zich heeft ingeprent dat dit is wat ze wil en moet doen. Althans zo ervaarde ik het.

Al met al een boeiende film. Ik moet toegeven, ik werd er nooit echt verliefd op. Zonder dat ik daar een specifieke reden voor kan noemen heb ik hier niet de indruk met een meesterwerk te maken te hebben. Het is gewoon een uitstekende film.

4 sterren.

Aronofsky is een van de weinige regisseurs van wie ik alle films heb gezien. En de laatste twee keer was dat allerminst tot groot genoegen. Gelukkig komt hij met Black Swan sterk terug. Ik zie dat velen de film hier vooral vergelijken met The wrestler maar mijns inziens wordt juist teruggegrepen naar Requiem for a dream.
Met als inzet het doel van de perfectie (cq het geluk) wordt vanaf het begin een neerwaartse spiraal in gang gezet die maar tot één ontknoping kan leiden. Steeds sterker vindt bij het hoofdpersonage zowel fysieke als geestelijke aftakeling plaats, net als in het eerder genoemde drugsdrama. Wel is Aronofsky rijper geworden, of commercieler, want de visuele hallucinaties van Black Swan zijn wat conventioneler in beeld gebracht dan hij dat in zijn vroege werk deed. Een derde overeenkomst is de dominante rol van muziek, sowieso een dragend element van deze film (en reden om hem in de bios te gaan zien). Ik ken de muziek van Tsjaikovski onvoldoende om de bewerkingen van Mansell eruit te kunnen halen, maar het leek me een perfecte symbiose.
De dansscenes zelf zijn mooi (incluis de discoscene!), hoewel de manier waarop het gebruikt wordt, de opening bijvoorbeeld, nogal voorspelbaar is. Maar goed, zo vaak zien we uberhaupt geen ballet in film, dus wat maakt het uit. Het verhaal is niet het sterkste aspect van Black Swan, en vooral het gegeven dat het personage van Portman moet afrekenen met haar zwarte kant om de zwarte zwaan goed te kunnen spelen lijkt me een vreemde paradox. Jammer dat hieraan niet wat meer aandacht is besteed en dat de plot nauwelijks verrast, dit had de film meer diepgang kunnen geven.
Tot slot nog lof voor de indrukwekkende prestatie van de vederlichte Portman. Zeer goeie rol.
Black Swan schurkt dicht tegen de vier sterren aan, maar ik houd het voorlopig op 3,5 en heb er helemaal geen bezwaar tegen om deze film nog een keer te bekijken.

Prachtige psychologische film die meerdere malen een loopje met de realiteit neemt. Aronofsky neemt je op een hallucinerende trip mee de gedachten in van de behoorlijk gestresste Nina, een danseres dat leeft voor ballet en zo bezeten is van haar beroep dat ze alles perfect wilt hebben en uitvoeren.

Portman krijgt de kans om te schitteren en die grijpt ze met beide handen, chapeau voor haar optreden in Black Swan

Ze zet haar rol zo intensief en vol met passie neer dat het gewoon onmogelijk is om haar niet goed te vinden. Ook haar vele ballet uitvoeringen zijn voor een leek als ik ook onweerstaanbaar in beeld gebracht.

Daar lieg ik overigens geen woord van, want de manier hoe alle ballet oefeningen en voorstellingen in beeld zijn gebracht is gewoon hypnotiserend. Prachtige camerawerk van een zeer hoog niveau.

Ook het verhaal is bijzonder sterk, de psychologische aftakeling is mooi en bevreemdend in beeld gebracht. Op vele momenten kan je de film zelf parallet trekken met het optreden van Portman in het zwanenmeer. Dat is eigenlijk ook het knapste van de film, hoe een toneelstuk met het echte leven verweven kan worden.

Het mooie blijft dat de herzieningswaarde van deze extreem sfeervolle film ontzettend hoog is, waarvoor bedankt Aronofsky

4,5*

De apotheose op het eind was werkelijk magistraal. De woorden van Natalie Portman in de laatste scene ''I was perfect'' bezorgde me kippenvel.

In mijn ogen een hedendaags meesterwerk.

Mensen die 1 of 2 sterren aan deze film geven,hebben hem duidelijk niet begrepen.

Pff, ik moet zeggen dat ik het maar een akelige film vond, maar dat is niet negatief bedoelt. Het is een film zoals Aronofsky het best kan maken, echt zo'n mindfucker. Ik wist van tevoren ook niet zoveel van de film, dus dat scheelt wel. En met ballet heb ik verder ook vrij weinig. Wist ook niet waar het zwanenmeer over ging. Maar het verhaal is erg sterk, alleen af en toe draven ze wel een beetje door met de beelden, maar dat is typisch Aronofsky. De muziek is weer eens erg mooi gedaan door Mansell.

De acteerprestaties zijn van zeer hoog niveau. Natuurlijk is het Nathalie Portman die boven iedereen uitsteekt met haar rol, maar ik was ook behoorlijk verrast door Mila Kunis. Had niet verwacht dat ze ook in dit soort films haar plek zou vinden. En ook Vincent Cassel deed het goed.

4* wellicht verhoog ik hem later.

Darren Aronofsky heeft al een imposante staat van dienst met zijn reeks aan intelligente en grensverleggende films. Mijn verwachtingen voor Black Swan waren dan ook groot. Ook hier weer is het thema de vergankelijkheid van de mens tegenover... de eeuwige zoektocht naar de perfectie. Nathalie Portman zet het hoofdpersonage neer als een eenzame ballerina die haar onschuld verliest als zij opgaat in een strijd om de beste te willen zijn in haar ballet-groep. Ze wordt niet geholpen door de bittere cynicus die Vincent Cassel neerzet en die het arme wicht tergt met zijn brute werkwijze en seksuele machtsspelletjes. En dan is er ook nog het door Mila Kunis gespeelde karakter dat luchtigheid en geveinsd gemak symboliseert. De cinematografie is weergaloos in hoe het de constante dualiteit in alles weet te verbeelden- licht/donker, goed/slecht, mooi/lelijk, e.d. En toch bleef er een halfslachtig gevoel hangen toen de eindcredits over het beeld rolden. De film nadert in al zijn facetten (stijl,inhoud,acteren) bijna een staat van perfectie, maar helaas wist het mij te weinig te ontroeren. De reden hiervoor zit hem in het continue gebruik van horror-elementen om de innerlijke struggle van de hoofdpersoon te duiden. Het leidde voor mij alleen af van het werkelijke drama en maakte dat ik uit de vibe van het geheel raakte. Het raakte me niet meer, sterker nog, ik begon elke sympathie voor haar te verliezen. In die zin vind ik The Wrestler - qua thematiek verwant aan Black Swan - een veel sterkere film, mede omdat deze ook een warmte naar de hoofdpersoon uitstraalt die ik hier miste.

Altijd fijn te merken dat filmmakers met minder stilering des te meer weten te overtuigen. Deed Arnonofsky het al met The Wrestler (één van de beste films van het afgelopen decennium); hij doet het opnieuw met Black Swan.

Hulde aan Portman!

4*

Aronofsky is gewoon briljant, al z'n films vind ik ronduit fantastisch, en elke nieuwe moet dan ook een ernstig hoge verwachting met zich mee dragen. Zo gaat het bij mij eigenlijk al vanaf The Fountain, zo ook Black Swan dus. Gelukkig heb ik recentelijk dit topic en trailers aardig weten te vermijden, dus ik kon er redelijk blanco ingaan.

Black Swan heeft wat mij betreft weer aan alle verwachtingen voldaan maar net niet overtroffen. Het is wel 'gewoon' weer een erg sterke film, maar ik had gehoopt dat Aronofsky weer in de buurt van Pi en The Fountain zou komen, maar daar is het net wat te rechtlijnig voor. Maar voor de rest is het echt grote grote klasse. Visueel meer ingetogen à la The Wrestler, al was die ook nog meer herkenbaar, maar alsnog zitten er echt hele mooie dingen in. Vooral als er spiegels aan te pas kwamen was het best verbluffend. Ook het camerawerk en de editing was erg hoogstaand, vooral in de dansscenes zelfs. Heb helemaal niks met ballet, ben er nog nooit geweest, maar gelukkig houdt de cinematografie elke beweging levendig.

Verder ontwikkelt de film zich steeds meer naar bodyhorror vermengd met psychologisch drama, in de stijl van Cronenberg. Ik had ook een associatie met Mulholland Drive door die lesbische gevoelens, en de identiteitskwestie, maar dat was best ver weg allemaal.

En dan het laatste stuk, dat is erg erg indrukwekkende cinema. Ontzettend krankzinnig, spannend en freaky. Meeslepend gespeeld ook door Portman, kan inderdaad geen betere rol van haar bedenken, vind d'r vaak zelfs erg matig, hier allesbehalve. Erg sterk neergezet, een psychotisch personage neerzetten is echt niet makkelijk, velen zijn er aardig in gefaald. Ook Kunis was best te harden, en Cassel is eigenlijk altijd wel goed. Het is vooral het slot dat het hem doet, tot dan was het denk ik niet meer dan 4* geworden, maar de climax is echt fenomenaal. Het eind is ook het enige passende einde vind ik, al moet ik ook zeggen dat het thematisch eigenlijk gewoon hetzelfde einde is als The Wrestler, daar had misschien wat meer variatie in gezeten, met het risico dat het gekunsteld zou worden weliswaar, dus wat mij betreft heeft Aronofsky wel een goeie keuze gemaakt. Als ik het zo naga, eigenlijk hebben al zijn films een fantastisch slot, had eigenlijk ook niet anders verwacht dus. Weet nog niet helemaal wat ik met de identiteit van Lily aanmoet, maar voorlopig ben ik van mening dat ze slechts ten dele geprojecteerd is door Nina, maar erg veel kan het me ook niet schelen.

Geweldige film dus alweer, ook met een film die tegen de horror aanhikt maakt Aronofsky er iets geweldigs van. Dan rest nog de vraag, wanneer maakt hij de eerste film die mij tegenvalt?

4.5*

Aronofsky is echt een koorddanser. Hij bewandelt maar wat graag de fijne lijn tussen kunst en kitsch (het wat minder gewaagde The wrestler niet meegerekend dan (cf. Lynch' The straight story)). Soms werkt het uitstekend (Pi, Requiem for a dream), soms neemt hij teveel hooi op de vork en bezwijkt het project onder z'n eigen pretenties (The fountain). Helaas moet ik Black swan tot die laatste categorie rekenen.

Na het pretentieuze/neurotische Pi en het afschuwelijke Requiem for a dream ging Aronofsky eindelijk de goede weg op met The Wrestler. Eindelijk weg van dat makkelijk scorende snelle montage-trucje. Elke keer als ik dat langs zag komen moest ik weer aan die eerste jaars montage studenten denken die er prat op gingen snel te kunnen monteren omdat ze de knoppen wisten te vinden, maar totaal voorbij gaan aan WAAROM je snijdt.

Nu hij het wat rustiger aan doet en behalve de acteurs ook filmisch precies genoeg tijd neemt om te registreren en te dirigeren vallen zijn ideeën op zijn plaats.

Black Swan is geweldig. Ik ben al sinds Leon een groot fan van Portman maar hier steelt ze de show. Ben ooit zelf dicht bij een ballerina geweest die aan de beginnende top stond en het lijkt inderdaad een gecontroleerde anorexia-Betty Ford kliniek. 2 Cm te breed in de taille en je kunt je carrière vaarwel zeggen.

Haar psychose is wonderwel geloofwaardig neergezet. Niet alleen door Portman, maar ook door Aronofsky.

De theorie die hierboven staat is best interessant, maar ik had 'm niet nodig. De film zegt genoeg.

5*

Qua verhaal lijken Black Swan en Aranofsky's vorige film The Wrestler meer op elkaar dan dat je op het eerste oog zou verwachten. Net als bij Mickey Rourke destijds in The Wrestler draait het in Black Swan om een personage (Nina Sayers) dat volledig opgaat in haar passie. De drang bij Nina (Natalie Portman) om zowel de witte als de zwarte zwaan te spelen in het beroemde stuk het Zwanenmeer, is zo groot dat niets of niemand haar kan stoppen.

Aranofsky gaat in Black Swan echter nog een stuk verder. De overgave waarmee het personage vertolkt door Portman zich stort op de rol, is niets minder dan angstaanjagend. Vooral in het middenstuk is de film daardoor enger en spannender dan bijna iedere horrorfilm die ik ooit zag. Daarnaast veel lof voor het acteerwerk in de film. Vincent Cassel is fantastisch, Mila Kunis en Barbara Hershey schitteren maar wat Portman laat zien is zo goed, dat er bijna gaan woorden voor te vinden zijn.

En net toen het leek alsof het allemaal nauwelijks beter kon, bleek dat toch nog mogelijk. Het laatste half uur waarin realiteit en werkelijkheid door elkaar heen lopen is geniaal en het beste half uur film dat ik ooit gezien heb. ,,It was Perfect.”

Een uitgebreidere recensie: Black Swan « Tim's Filmblog - filmmad.wordpress.com

Nathalie Portman's personage staat als een huis en de wereld waarin zij leeft is bijzonder geloofwaardig. De film laat erg prettig de grauwe kant achter het podium zien en de worsteling voor passie van het personage Nina is een geweldige leidraad in deze Drama/Horror. Ik kreeg al kippenvel door de manier waarop Portman haar moeder via de telefoon vertelde dat ze de rol had gekregen. Helaas verliest de film zich na een tijdje in genrecliché's die het geheel uit haar dramaturgische concentratie halen. Het zit hem niet zozeer in de CGI (die ik hier zelfs ongelooflijk goed vind werken, vooral de zwarte zwaan scene toont een briljant gebruik van computer effecten) maar wel over de clichématige horroreffecten en twist tegen het einde. Iets wat ik zo graag wil geloven wordt met simpele schrikeffecten en geforceerde plotelementen afgebouwd en het einde heeft geen geloofwaardigheid meer. zo wil ik er nog best in meegaan dat ze de tweede helft zo gepassioneerd danst dat ze een snijwond niet doorheeft maar dat ze hier dan A. aan dood gaat en dat B. die wond pas (na ong. een uur) besluit hevig te gaan bloeden, toevallig net op de dramatische climax... Tsja, dan zie ik die oude Aronofsky weer die koste wat kost darmatischer wil eindigen dan een Shakespeare zonder daar écht de middelen voor te hebben. het eerste uur van Black Swan was briljant en maken de film zeker tot memorabel maar als de afronding degelijk was geweest hadden we pas écht een meesterwerk gehad.

Een film die tot de kelders van de ziel van de mens gaat. Stukje bij beetje worden de puzzelstukjes duidelijk tot aan de climax van het einde. Goed vertolkt door Portman net als Hershey die zo in het echt haar werkelijke moeder zou kunnen zijn, goed gecast. Film ziet er verzorgd en sfeervol uit en laat je de twijfels en angsten van de hoofdpersoon mee voelen. Ik denk dat dit een typische love or hate film is. Ik vond dit in ieder geval een uitstekende film.

Wat een ontzettend goede film! En wat een spanning. De kijker wordt de hele tijd gedwongen het leed aan te zien van Portman en krijgt amper rust. Je weet dat je van het ene op het andere moment nare dingen kan gaan zien en je blik wordt vastgehouden. Soms had ik in de bioscoop zelfs de neiging om even weg te kijken, bijvoorbeeld bij de scene dat ze het velletje van haar vinger aftrekt. Dit ziet er erg realistisch uit. Dat de spaning in de hele film wordt vastgehouden betuigd van het hoge niveau van deze film. Ik ben niet zo'n fan van ballet maar als je in de film het camerawerk ziet zou je het misschien wel worden. Natalie acteert erg goed en de verhaal is erg mooi.
Schizofrenie blijft een mooi gegeven voor de film
Zeker een aanrader!

Groots - maar net niet monumentaal.

Aranofsky is goed op weg een memorabel oeuvre op te bouwen. Met Black Swan dan zijn eerste echte blockbuster afgeleverd. Die toch compromisloos gemaakt is en een bepaald scherp en rauw randje heeft weten te behouden.

De neerwaartse spiraal tegen Het Zwanenmeer afzetten is slechts het (weliswaar goed gekozen) vertrekpunt, maar de uitwerking moet de film maken.

De visuele benadering is naturel en persoonlijk, wat de beleving van de waanbeelden goed in de hand werkt. Goede timing zorgt ervoor dat de kijker dezelfde reactietijd heeft als Nina op haar flitsen van waanzin. Van de andere kant houdt het dicht-op-de-huid-gehalte de film ook een beetje klein, terwijl de setting en met name de auditieve laag van de film schreeuwt om grootsheid.

Wat de score betreft heeft Mansell natuurlijk al basismateriaal met sterk dramaturgische lading; met name de geluidseffecten tillen de film naar een hoger plan. Niet het allerhoogste, want net wat meer distortion hier en daar had de gekte compleet gemaakt. Maar ach, dat zou voor Aranofsky een herhaling zetten zijn, natuurlijk.

Gezien het uitgangspunt, de setting en de audiovisuele potentie van het geheel, had ik hier stiekem het magnum opus van Aranofsky verwacht. Black Swan heeft me gesterkt in het vertrouwen dat hij dat nog gaat maken. 4,5*

" Pjotr Iljitsj Tsjaikovski "

Ik wist niet wat ik mocht verwachten van deze film de reden daarvoor is om dat ik deze eigenlijk niet echt wilde zien ik dacht dat dit een gewoon ballet drama ging zijn. Maar wanneer ik zag dat het ook een thriller was en dat mijn mede filmliefhebbers hier op MM er zo hoog van spreken en schrijven heb ik hem toch maar bekeken en ik kan jullie enkel bedanken want ik heb hier een prachtige filmervaring gekregen.

Voor mij is dit de beste Aronofsky tot nu toe al moet ik wel zeggen dat ik Pi (1998) nog niet heb gezien maar ik ga er zeker eens werk van maken. Ik was vooral vanaf het begin al weggeblazen door de sfeer waarin de film zich bevind ok Aronofsky zijn films hebben dat altijd wel maar hier is het gewoon schitterend ik zat meteen in en ben er nooit meer uitgeraakt nog steeds eigenlijk niet.

Dit is een prachtige psychologische thriller om je duimen van af te likken. Het verhaal zat goed in elkaar en de opbouw van de film is gewoon tot in de puntjes perfect en ook de special effecs waren van hoge kwaliteit.

Maar waar ik toch het meest van verschoten ben was Natalie Portman man wat speelde ze enorm sterk haar rol haar acteerprestatie verdiend zeker die oscar waarvoor ze genomineerd is maar ook Vincent Cassel en Mila Kunis (die we vooral kennen van That '70s Show) acteerden zeer goed.

En ik zou het bijna nog vergeten maar de manier waarop Aronofsky die muziek van Tsjaikovski in de film verwerkt is zeer sterk gedaan het zuigt je als het ware nog meer in de film. Eigenlijk wil ik gewoon zeggen dat dit voor mij de beste film is van 2010.

Ik ga deze dan ook meteen 4,5* geven

Wat een film! Ik had al hoge verwachtingen, en die zijn helemaal waargemaakt. Heerlijk die onderhuidse spanning, het prachtige camerawerk, sterk acteerwerk, de duistere schrikmomenten en stuk voor stuk intrigerende karakters. Met een drietal films in mijn persoonlijke top 100 (incl. Black Swan) bewijst Aronofsky nu echt dat hij de man is waar we als filmliefhebbers afhankelijk van zijn bij het afleveren van hoogstaande kwaliteit uit Hollywood.

Hoewel Aronosky hier een klassiek verhaal vertelt, en de film best vergelijkbaar is met bijvoorbeeld het werk van Cronenberg of Polanski, kan niet ontkend worden dat Aronofsky op dit moment alles haalt uit de middelen die anno 2010 beschikbaar zijn. Visueel is deze film dan ook een parel. Vooral in de tweede helft van de film gebruikt hij deze middelen om sommige scènes nog een extra lading van verwarring en psychologische horror te geven.

Op verschillende filmsites heb ik nu al verschillende interpretaties van de film gelezen. Hoewel de meeste punten mij al na een eerste kijkbeurt duidelijk waren, is het altijd fijn om vermoedens bevestigd te zien worden. Hierbij gaat het er vooral om dat Nina in het verleden en wellicht ook in het heden misbruikt werd door haar moeder. Aronosky verwijst hier verschillende keren naar in de film. Extra knap is het dat Aronofsky hier niet direct de nadruk op legt, terwijl het wel belangrijk is bij het interpreteren van het verhaal. Eigenlijk maakt dit de film alleen maar donkerder.

Ik heb al verschillende keren gelezen dat Aronosky de softe kant opgaat, maar voor mij is Black Swan net zo'n stomp in mijn maag als Requiem for a Dream is geweest. Wellicht minder expliciet, maar die onderhuidse gevoelens zijn bijna ondraaglijk zwaar en zwart. Het leven zoals Nina leidt, gun je helemaal niemand. Zo geïsoleerd van de buitenwereld, waarbij zij zowel gevangen zit in haar eigen lichaam, als ook in bepaalde mate blijvend gevangen wordt gehouden door haar moeder.

Net als bij de eerdere werken van Aronofsky laat hij de kijker weer heel dicht op de huid van de karakters plaatsnemen. Het maakt van zijn nieuwste werk, Black Swan, wederom een indrukwekkend en intrigerend stukje film. Visueel is de film zeker interessant, maar de grote poeha bleef gelukkig uit, alles werd in mijn ogen mooi en integer gebracht, zonder teveel poespas om de poespas. Black Swan is dan ook het perfecte toneel voor de hoofdrolspelers om te schitteren. En onder de regie van Aronofsky komt dat meestal helemaal in orde.

Zo ook hier. Natalie Portman speelt een onvoorstelbaar sterke rol. Het is een alles behalve makkelijke rol, maar vol overgave draagt Portman, ogenschijnlijk met zichtbaar gemak, de film op haar fragiele schouders. Haar tegenspeelster Kunis weet overigens ook wel enigszins te verrassen. Cassel vond ik daarentegen dan weer zo zo, niet echt bijzonder. Ditzelfde geldt een klein beetje voor de plot, het is nergens echt uitzonderlijk of verrassend. Was blij dat er geen uitleggerig slot kwam, waarin zou blijken hoe de vork in de steel zat, maar verder was het vrij rechttoe rechtaan qua vertelwijze. De ijzersterke vertolking(en) en het vakmanschap van Aronofsky en zijn hele crew maken Black Swan echter tot meer. Behoorlijk veel meer.

4 sterren.

heb nog nagedacht over het thema en de oververtegenwoordiging van vrouwen in de zaal. ik denk dat de regisseur (zijn centrale thema is obsessie en perfectie) een soort tweeluik heeft gemaakt. the wrestler (mannen) en black swan (vrouwen) het thema is in principe hetzelfde, maat het blijft in mij n ogen een melodrama, als je de perfecte enscenering en de vertolking van de acteurs er buiten laat. (worstelen met seksualiteit, overheersende moeder, die het haar dochter eigenlijk verwijt, dat ze nooit verder gekomen is als ballerina, dochter moet dit goed maken, het krabben e.d. duidelijke zelfmutatie enz. enz.)

Dit wordt mijn eerste bericht na aanleiding van een film die in mijn ogen veel te hoog gewaardeerd wordt. Black swan is de eerste misser van Darren A. Waar hij in zijn vorige films zijn subtiele, minimalistische maar confronterende stijl ware meesterwerken waren, slaat hij hier toch echt de plank volledig mis. De film is rommelig en ik mis, waar rfd en wrestler duidelijk was wat hij neer wilde zetten, de kracht van het doel. Ik zal deze film dan ook moeten beoordelen met een 1.5.

Prachtig, meeslepend en enorm indrukweekend!

Het gebeurd echt zelden dat ik tranen laten lopen bij een film in de bioscoop.

Als hij op dvd komt ga ik hem zeker nog een paar keer bekijken, omdat je dingen soms weer dieper en andes kunt bekijken.

Zoals dat misbruik waar jullie over speculeren.. zelf had ik het zo nog niet bekeken.

Wel dat ik de moeder een vreemd type vond.. kon het nog niet helemaal plaatsen.

De manier van filmen vond ik juist mooi. Dat maakte het wat meelevender.

De scene tussen Natalie en mila.... top!

De meningen zijn erg verdeeld, over het algemeen krijgt hij hele goeie beoordelingen!

Maar de mensen die hem niets vinden, vinden het ook echt helemaal niets.

Ik vond hem in iedergeval erg goed! En het zal me niet verbazen dat deze film ( en helemaal hoe Natalie Portman in deze rol opging) een aantal awards in de wacht zal slepen.

Geen film maar kunst.

Hoog waren de verwachtingen voor Black swan. De kritieken hier op Moviemeter logen er niet om en de film is sowieso praktisch niet op slechte kritieken te betrappen. De mensen die deze film slechte kritieken toebedelen begrijpen de essentie van de film waarschijnlijk ook helemaal niet..want als je de essentie begrijpt kun je de film niet anders zien als een waar kunstwerk die je nog voor lange tijd bij zal blijven en meerdere malen wil gaan bekijken om het sterke verhaal wederom voor je ogen te zien ontrafelen. Het thema schizofrenie is misschien niet bijster verrassend of origineel de uitvoering is simpelweg verpletterend te noemen! Zoals Cassel zijn personage ook spreekt over de uitvoering van zijn versie van het zwanenmeer Eigenlijk spreekt hij voor de gehele film!

De film zelf is een grote voorstelling met Nathalie Portman die werkelijk een verbluffende performance weggeeft. Ik durf zelfs te zeggen dat dit een van de sterkste performances is die ik in mijn hele leven gezien heb. Meerdere malen liepen de rillingen dan ook over mijn rug zelfs toen ik de bioscoopzaal al geruime tijd verlaten had..

Ballet als thema klinkt misschien niet aantrekkelijk (vooral voor mensen die hier geen barst om geven, waarvan ik er een ben) maar zelfs de grootste ballet hater zal verstommen bij de verbluffende prestatie die deze film neerzet.

Mijn recensie is misschien niet optioneel genoeg doordat de film me heeft gegrepen en vervolgens niet meer uit zijn greep los kon laten. Het maakt me echter niet uit en belemmert me niet om deze film met de volle 5 sterren te beoordelen en zeer hoog in mijn top 10 te laten eindigen..

Film van wereldformaat en een ware klassieker die iedere zichzelf respecterende filmkijker gezien MOET hebben.

5,0*

Aronofsky toch weer op de weg omhoog

Na The Wrestler leek het even dat Aronofsky zijn 'eigen' - vooral audiovisuele - stijl had laten varen. Dat was immers een vrij droog registrerende film, iets dat eigenlijk compleet tegen de eerdere Aronofsky films inging. Maar met Black Swan heeft hij toch weer de lijn van zijn vroegere films doorgezet: Het audiovisuele perfect afstellen op het thema van de film.

De film komt langzaam op gang, maar geeft wel gelijk de stijl van de film weer. Een korrelige stijl met mooie contrasten en veel shaky camerawerk, maar dan niet in de 'dogme-stijl', een stuk meer stijl. Prachtige ondersteuning van de muziek, die afwisselend klassiek is, zoals het natuurlijk ook hoort bij een film over klassiek ballet en dan weer een soort ambient/electronic... Prachtige afwisseling en over het algemeen heel sterk.

Acteerwerk is grotendeels prima in orde. Portman en Cassell wil ik zelfs subliem noemen in deze film. Verder viel me op dat er een heel sterke 'club-scene' in zat, die echt weer eens fijn uit de verf kwam. Het laatste half uur denderde vanaf toen als een trein door, heerlijk. Fijne kleuren, snelheid, geen tijd verspillen, prachtig de mentale gesteldheid weergegeven.

Voor mijn gevoel op dit moment, nét geen absolute topper, maar er wel heel dicht tegenaan. Het begin is misschien net iets te gewoontjes.

Verder wel één van de sterkere films van de laatste tijd en Aronofsky dus weer back...

4,5*

Lang geleden dat ik zo ben weggeblazen door een film. Echt een bioscoopfilm voor mij ook, door de intense muziek en de visuele pracht. Ik moest ook bijkomen van de film, de adrenaline gierde door mijn lijf. Ook een film die regelrecht mijn top 10 binnen stormt - iets dat ik normaliter nooit doe.

Wat kun je nog over de acteerprestaties van Natalie Portman zeggen? Hartstochtelijk. Ze heeft alle facetten van het acteren onder controle. Ze danst van het scherm. Ze lacht als een onschuldig zwaantje. Ze huilt geloofwaardig. Het laatste half jaar heb ik V for Vendetta, Leon en Black Swan gezien en ze is - mede door de rollen in deze films - één van mijn favoriete actrices geworden. Zeker haar rol in Black Swan spant de kroon. * zie overigens nu pas dat ze in Jeruzalem geboren is * Vincent Cassel kan niet meer stuk bij me sinds zijn rollen in Public Enemy Number 1 en 2. Ook hier doet hij wat hij moet doen; zijn kille blik doet veel werk. Mila Kunis doet het niet slecht, maar ze zorgt wel voor een oppervlakkig Hollywood tintje bij mij, al is het gering en slechts een klein minpuntje. Verder is ze toch wel enigszins mysterieus, zoals het moet zijn.

Die onderhuidse spanning vind ik heerlijk. Het duistere sfeertje past perfect. De kleine horror momentjes maken het af. Het moment dat Nina haar benen op vreemde wijze brak deed me zelfs even aan the Exorcist denken.

Ik heb al veel suggesties langs zien komen wat betreft het inhoudelijke verhaal dat Black Swan in zich heeft. Ik houd het gewoon op de meest veilige interpretatie. Ook de rol van haar moeder is duidelijk voor mij. Ze zorgt voor extra druk op het (ballet)leven van haar dochter. Ze heeft die carrière zelf nooit kunnen hebben, dus ze zal er alles aan doen om haar dochter die carrière wel te geven. Hierin overdrijft ze toch het krankzinnige, ze is veel te beschermend (ze behandeld Nina nog als een kind van 12). Ze kan haar dochter niet loslaten, terwijl Nina haar beschermde, veilige wereld los moet laten om de zwarte zwaan te kunnen zijn.

Genoeg memorabele scènes. De finale (laatste 20/30 minuten) is één groot hoogtepunt, met absoluut toppunt het veranderen in the Black Swan.

Van 't weekend maar eens zien wat Natalie heeft te zeggen tijdens haar speech bij de Oscaruiteiking.

Ik denk er zelfs over na om nog een keer naar de bioscoop te gaan, om al dit schoons opnieuw te aanschouwen.

Dikke 4,5*.

Meeslepende visueel pareltje, zoals we van Aronofsky gewoon zijn. maar doorheen de gehele film, tenzij bij het laatste half uur, vond ik de verhaallijn zo wak. meisje relaxt, ziet een flits op elke manier die je in standaardthrillers zien, overreageert en vwala, een dansscene waar ze vernederd wordt of schrikt van iets.

Maar dat is een 'klacht' die ik bij vele aronosfky's heb. Hij concentreert zich zo hard op een emotioneel aspect van de hoofdrolspeler, dat de gehele context en verhaal van de film verdwijnt en de personages een-dimensionale karikaturen worden.heel erg goed gespeelde karikaturen, uiteraard, maar hun wereldvreemdheid wringt bij mij.

verder: ons Natalie + Sex + Milan Kunis = hoera.

Aronofsky weet eindelijk z'n eigen neerwaartse spiraal om te buigen.

Hij laat het gritty drama weer even voor wat het is en keert terug naar de steeds dieper zinkende personages. Visueel nog steeds niet zo sterk als z'n eerdere films, al mag het laatste half uur er echt wel zijn.

Portman is sterk en draagt de film. Veel beter dan wat ze de afgelopen jaren getoond heeft. Verder is de soundtrack van Mansell oké, maar na Pi weet ik gewoon waartoe hij écht in staat is. Bijrollen zijn een beetje simpel, maar de film is dan ook echt vooral geconcentreerd op de rol van Portman.

Leuke parallellen met Perfect Blue voor de parrallenfans, al had ik het tijdens de film niet eens echt door, behalve dan tijdens de treinritjes, die qua sfeer erg dicht bij elkaar liggen.

Sterke film, al lijkt het een korte heropleving. Volgende Aronofsky wordt The Wolverine, heb er een redelijk hard hoofd in. Gewoon nog maar even nagenieten van deze film dan.

Dikke 4.0* en een uitgebreide review

Mooie film.

Met 'Black Swan' wordt de werkdruk van het optreden in een thriller jasje gestoken. De wisseling van realiteit en de absurde, bloederige beelden maken het wat uitdagender, maar echt spannend wordt het nergens.

Het verhaal lijkt alles aan interpretatie over te laten, terwijl alles wel rond komt. Desondanks blijf je toch onbevredigd achter. Hoewel ontwikkeling op ontwikkeling volgt had ik tot ver in de film het idee dat het echte verhaal nog moest beginnen.

De strijd voor perfectie wordt origineel vertolkt terwijl de echte perfectie al behaald is door Natalie Portman die de film tot een hoger niveau tilt.

Wij hadden de hele aftiteling nodig om bij te komen. O, de muziek was ook sfeervol.

Dit is weldegelijk een (psychologische) thriller. Maar waarschijnlijk net iets meer voor dames dan voor heren, omdat er veel vrouwenthema's voorbij komen. Hij is geregeld spannend. Met de opening is meteen de toon gezet. Dat was ook een van de spannendste scene die erin zat. En brengt je meteen in de sfeer van de film. Verder zie je de enge momenten vaak wel aankomen, niet altijd zijn ze even effectief. En soms zijn ze gewoon goor. Ze waren voor mij wel effectief bij de 2 mastrubatiescenes. 1 in bad en de ander op haar kamer..
Maar eigenlijk is voor deze film de gedachtengang van Nina belangrijker. En de reden voor mijn eerste zinnen in deze alinea. Daarin zijn ze heel goed geslaagd. Ook de balletwereld is heel waarheidsgetrouw neergezet.

Dan de acteurs. Ik kan het niet laten om Ryder eerst te noemen. Wat is zij toch heerlijk grillig. Wat zij hier in die paar scenes neerzet is heel erg knap. De scene met de vijl is er een die mij mij nog als een van de besten is blijven hangen. Bij deze een dikke pluim/veer voor Winona.

Portman is natuurlijk een droom van een actrice. In The Other Boleyn Girl heeft ze me bijvoorbeeld aan het huilen gekregen. Dus aan haar is het wel toevertouwd om om vrouwen-problematiek neer te zetten. Ook hier is dat zeker weer gelukt. Je wil ook echt dat ze haar droom bereikt.

Kunis betekent waarschijnlijk in een een of andere taal sexy. Een uitstraling om jaloers op te worden. Die ogen. Ze zou zeker een goede reden zijn om lesbisch te worden. Goede vertolking van zo'n type vriendin die je in vanalles mee kan slepen.
Cassel is een geweldig goede creep. Geeft een zeer geloofwaardige rol weg. Ik wil hem niet in een donker steegje tegenkomen.
Hersey doet het goed als bezorgde (?) moeder.

Bravo trouwens voor de casting in uiterlijk van de dames. Deze thematiek en het donkere haar, trekken, lichaamsbouw (ballet) en verdere uitstraling is een grote plus.

Natuurlijk moet ook iets over de kostuums en het decor gezegd worden. Daar is ook over nagedacht. Al is het maar met iets simpels als kleuren. Er zijn veel dingen doorgezet van het verhaal en de karakters op kostuums en decor. Het decor van de voorstelling zelf was zo mooi. Ik wil die show ook een keer zien. Ook veel plussen voor de zwanen kostuums en de witte jurk de Portman aanhad bij het feest. Die wil ik ook hebben. Prachtig. Ook grappig dat het blauwe monster van Het Zwanenmeer zelf (ook mooi gemaakt), nog even droog hoi zei tegen Nina, op de premiere, in de coulissen. Dat brak even de sfeer. Ik moest lachen.

Al met al een film die je toch wel op het grote scherm gezien moet hebben. 4,5*

Een behoorlijk hoge waardering voor deze film hier. Zelf had ik minder met deze traag op gang komende film die me niet echt heeft weten te boeien.

Van deze film had ik eigenlijk geen hoge verwachtingen maar na hem gezien te hebben is hij me reuze meegevallen. Het verhaal was best aardig (deed me soms wat denken aan The Wrestler) en de uitvoering ook. Natalie Portman deed het goed als paranoïde balletdanseres en de bijrollen van Mila Kunis en Vincent Cassel waren ook dik in orde.