Black Swan (2010)

Een film over een balletdanseres die gekozen wordt voor de hoofdrol in Het Zwanenmeer. Het uitgangspunt lijkt er op te wijzen dat de film gedoemd is voor een ladysnight of op z'n minst een uitsluitend vrouwenpubliek en zo te verdwijnen in de talloze dansfilms. Maar met de komst van Darren Aronofsky en de prestatie van Natalie Portman krijgt de film een heel andere stijl. Dit is geen melige dansfilm maar een heuse thriller die de passie van het dansen en de zware druk die erbij komt zien, mooi naar voren. Deze film toont het verschil tussen techniek en gevoel in dansen.

Dat het zwanenmeer wordt gekozen is de beste keuze. Niet alleen is dit één van de mooiste, bekendste en moeilijkere balletvoorstellingen, maar ook het verhaal leent zich perfect voor het parallel lopende verhaal rond de dansers en de band met de leraar. Aronofsky toont net als in Requiem for a dream hoe je in een neerwaartse spiraal kan terecht komen en zo persoonlijke grenzen begint te overschrijden. Vooral Natalie Portman heeft verdiend haar Oscar gewonnen, ze is perfect in deze rol. En het is niet verwonderlijk dat ook oa de film en regie een nominatie hadden.

Black Swan is een heuse aanrader en een adembenemende thriller. Een echte aanrader en nu al kandidaat voor mijn eindejaarslijstjes van 2010.

Verrukkelijke film waarin Aranofsky stilistsch vooral terugkeert naar Requiem For A Dream en een tegelijk een soort update maakt van The Red Shoes uit 1948. Is dat nog vooral een drama over opoffering voor de kunst, Black Swan zet alles dikker aan. Zit vol geluidseffecten, horrorelementen, geweldige muziek (waaronder mooie variaties op de balletmuziek van Tsjaikovski) die vrijwel één geheel vormen met de beelden en de spiraal naar beneden. Voor mij duidelijk een terugkeer naar de juiste vorm, na het mislukte The Fountain en het mooie, maar net iets te gewone The Wrestler.

Kom niet bij deze Aranofsky voor subtiliteit of nieuwe invalshoeken in dit soort verhalen. Dit is vooral een stijlding. Dit is een film die het moet hebben van een achtbaangevoel, van de symbose tussen muziek, beeld en editing. Samen de ondergang van Portman beleven. Portman verdiende de oscar absluut, maar deze film had vooral ook best regie en een aantal technische categorieën mogen winnen.

Van mij mag hij nog wel een handvol van dit soort films maken. Kleur ze telkens een beetje anders in en ik zit in de zaal.

4.0*

Meeslepend, melodramatisch gruwelsprookje waarin we samen met een fabuleuze Natalie Portman afzinken richting waanzin. Darren Aronofsky put uit het cliché “artiest verliest zich in personage” een opwindende en morbide brok cinema die in een adembenemende finale naar zijn hoogtepunt kolkt. Waar je me kon vinden tijdens de laatste 20 minuten? Juist, op dat puntje van die stoel.

Black Swan begint redelijk sober en gaat visueel verder waar The Wrestler stopte. De beelden zijn korrelig en de camera kleeft zijn protagonist op de huid. Naargelang de film vordert ondergaat de beeldtaal samen met Nina een metamorfose en trekt Aronofsky de registers open. Minder extravagant dan RFAD, maar niettemin indrukwekkend. De score is weer behoorlijk pompeus, maar bij momenten erg overtuigend.

En dan is er nog Oscarwinnares Portman. Met haar ietwat afstandelijke en fragiele uitstraling is ze spot-on gecast als onzelfzekere ballerina die koste wat het kost de perfectie wil bereiken, en dus op zoek moet naar haar seksuele identiteit. Ook Kunis en Hershey doen het goed en de charismatische bad boy Vince Cassel is zoals altijd top als god van de balletcompagnie. Prima bijrollen dus, maar wel in de schaduw van een begenadigde Portman.

Ijzersterke, subjectieve en viscerale cinema waarmee Aronofsky nog maar eens zijn talent bewijst. Ruim 4*

Ik weet nog niet zo heel goed wat ik met deze film aanmoet. Darren Aronofsky weet altijd wel weer aardig de positieve en de duistere kant van iets te illustreren. Of het nou de Worstelwereld is of de junkie drugswereld. Het heeft in zijn films extreme voor en nadelen en er komt in zekere zin ook iedere keer weer die obsessieve strijd naar voren. Doorgaan of stoppen, doorgaan of stoppen. Die strijd kan dus uit de hand lopen en Black Swan laat daarin best een extreme vorm zien. We zitten allemaal vast aan een persoonlijk moraal. En als gevoel en verstand met elkaar in conflict zijn en je omgeving is ook van invloed, dan maakt dat het er niet echt makkelijker op. Tenzij,.... maar daar gaat deze film niet over.

Aan de ene kant voelt het als 1 grote herhalingsoefening, maar aan de andere kant niet. Ik ervaar het weer als The Wrestler, maar dan met surrealistische elementen eraan toegevoegd. Het komt op hetzelfde neer, maar dan vanuit een ander perspectief. In The Wrestler is hij al afgeschreven terwijl Black Swan juist gaat over de bloei van succes. In The Wrestler weet hij vooral wat hij kon en in Black Swan haalt zij nog niet alles eruit wat erin zit. De obsessie is in ieder geval steeds aanwezig. Iets bereiken. Een doel nastreven, je grenzen verleggen en tot het uiterste gaan. Maar het houd ergens op, maar als je dat punt bereikt hebt, kun je (wellicht) zeggen: Het is volbracht.

Je leeft of je wordt geleefd? Dat kun je je afvragen in onze huidige samenleving met alle regeltjes en wetten die er zijn, maar jij als individu kan dat ook met jezelf hebben. Er zijn conflicten. Je verstand, je gevoel, je moraal, etc. Jezelf een spiegel voorhouden. En dat is waar ik altijd aan moet denken als ik een film van Darren Aronofsky gezien heb. Reflectie in de zin van: Jezelf een spiegel voorhouden om zo stil te staan bij hoe je bijvoorbeeld werkt, welke keuzes je daarbinnen maakt, welke vaardigheden je inzet en hoe dat voelt.

3,5*

Zoals de meeste Aronofsky films, zwaar overhyped. Toch is dit één van zijn betere.

Toegegeven, Portman heeft haar Oscar verdiend. Niet moeilijk ook, ze is voortdurend op de voorgrond en acteert hemels. Black Swan vond ik beter werken als psychologisch drama dan als thriller, en het is door de ogen van Nina dat alles verteld wordt. Dat ze mentaal niet stabiel is en aan één of andere vorm van schizofrenie lijdt, wordt al snel duidelijk. De overbezorgde moederfiguur is er om haar te beschermen, in de eerste plaats tegen zichzelf.

Stuurde haar moeder haar naar het ballet als therapie ? Misschien wel. Niet duidelijk. De regisseur slaagt erin om elke beweging met gratie in zijn lens te vangen en brengt de passie en toegewijdheid van balletdansen mooi over. Passionele waanzin voor Nina. Ballet is passie, maar door haar diep opgeborgen seksualiteit en verlangens lukt het niet om die over te brengen. . Het einde komt niet geheel onverwacht en sluit het af als de zwanezang van haar carrière.

Boeiend gefilmd maar zo baanbrekend was het nu ook weer niet. 3,5*

Er is al veel gezegd en geschreven over deze nieuwe film van Aronofsky. En in de meeste berichten/recensies kan ik me goed vinden, want dit is toch één van de betere films van de laatste tijd.

Zeer overtuigend geacteerd door met name Portman. Ryder is goed, Cassell valt me wat tegen en Kunis vind ik een kleine miscast. Ook al duurt de aanloop wat lang, de transformatie van Nina is fenomenaal met schitterende haast surrealistisch aanvoelende scenes en eindigend in een fantastische en vooral bevredigende climax.

Ook al had hier misschien meer ingezeten, Black Swan is gewoon een hele sterke film die iedereen met de verwachting van een saaie film over ballet zal verbazen en versteld laten staan.

Een hele dikke aanrader!

4*

Aronofsky eens te meer op de automatische piloot, al levert dat natuurlijk wel weer een geweldige film op. De man barst gewoon van het talent. Toch heb ik het idee dat hij na het megalomane The Fountain niet echt meer zijn ziel en zaligheid in zijn projecten weet te leggen. Alleen het laatste half uur zie ik hem zichzelf weer een beetje te buiten gaan en dan is het pas echt genieten.

Black Swan is in zijn geheel gelukkig nog wel een stuk ambitieuzer en grootser qua opzet dan The Wrestler. Het is heerlijk om je te verliezen in het mooi gelaagde script. Samen met een fan-tas-tische Natalie Portman duiken we in de kolkende psyche van een stervende zwaan die maar niet weet te achterhalen of je nu terughoudend of voluit leven moet. Super hoe toneelstuk, narratief en cinematografie parallel aan elkaar lopen. Van veilig en bedeesd tot steeds uitbundiger en uit de bocht vliegend.

In zijn apotheose wordt Black Swan door Aronofsky pas echt tot grote hoogtes gestuwd. Uiteindelijk stort de zwaan dan toch neer, maar de esthetische waarde van het kunstwerk blijft behouden. Sterker nog, die wordt tijdloos.

Toch toont Aronofsky zich hier wat mij betreft nog teveel een Witte Zwaan, al is hij wel weer een beetje op weg naar de dark side, getuige het laatste half uur. Maar hij is nog lang niet de extreem extroverte en flamboyante Zwarte Zwaan die we door Pi, Requiem For A Dream en The Fountain hebben leren kennen. Met Wolverine zie ik hem dat ook niet worden, maar wie weet wat daarna nog volgt.

4,5*

Persoonlijk kon het verhaal mij niet boeien. Mijn vriendin wou hem graag zien dus heb ik het met haar mee gekeken. De hele discussie over haar baas/trainer is niet nodig, neem aan dat iedereen ziet dat hij haar wou provoceren om "los"te komen. Zet eerder mijn vraag tekens bij moeder die alles ziet gebeuren bij haar dochter en haar toch blijft "pushe" en haar dat wereldje in duwt tot er geen weg terug is.

Ik heb weinig zinnigs voor de rest over de film te zeggen want het is niet mijn smaak. Ik vond wel dat de hoofdrol speelster erg op haar plek was in haar rol.

Een ontzettende meevaller. Alleen maar negatief commentaar over gehoord maar blijkt een erg intense een mooie film te zijn. Had zelf nooit gedacht dat een film over ballet me zou aanspreken maar de hele psychologie en concurrentie achter de sterdansers is erg mooi uitgevoerd. De neiging om 'perfect' te zijn gaat boven alles. Black Swan is ook erg intens en zelfs benauwd gefilmd en bij vlagen ook spannend tot eng.
De vergelijking met het stuk 'swan lake' en het verhaal in de film is ook erg mooi. De transformatie van witte zwaan naar zwarte zwaan en de uiteindelijke zelfdestructie komen goed tot uiting.
Daarbij is de manier waarop Nina het toneelstuk naar de echte wereld reflecteert weliswaar
absurd maar niet onrealistisch in beeld gebracht.

De enige kritiek is dat het overduidelijk is dat Portman zelf de danspassen niet doet, valt erg op dat als ze danst alleen of haar gezicht en bovenlichaam is te zien of haar gezicht.
Al met al een prachtig intens plaatje van een regisseur die hoog in aanzien blijft.

4*-

Geen gezellige film.

Ook geen makkelijke film om zo maar even te bespreken. 't Gaat eigenlijk om een balletdanseres die ze niet allemaal op een rij heeft, al neig ik eerder naar de omschrijving van een behoorlijk gestoorde meid. Moet zeggen dat Portman wel erg sterk acteerde, zeker wat het paranoïde schizofrene gestoorde gedeelte betreft.

Film kwam vrij slap op gang maar heeft de verdienste om - net zoals het ballet en de muziek - crescendo te gaan naar het einde toe. Film is eigenlijk één grote balletopvoering. En er zit wel erg erg veel ballet in. The Wrestler ging over een worstelaar en logischerwijs komen er dan ook worstelpartijen in voor, maar ik had de indruk dat er in Black Swan verhoudingsgewijs een stuk meer ballet in voor kwam, ook daar waar het volgens mij niet altijd nodig was. Soit, komt misschien omdat ik ballet gewoon minder interessant vind.

Het verhaal is eigenlijk best voorspelbaar en verliest tegen het einde toch een stuk aan geloofwaardigheid. Nina verwondt zichzelf behoorlijk ernstig en bevrijdt zich op die manier van haar remmingen, maar danst wel lekker de sterren van de hemel om dan in de finale act met veel te veel bloed neer te storten. Dat bloed werd pas in de laatste act (de witte zwaan) goed duidelijk en kwam in de act daarvoor (de zwarte zwaan) al helemaal niet voor. Klopt dus ergens niet tenzij ik iets gemist heb.

Nou ja, zag er verder best wel fraai uit, met hier en daar wat lugubere special effects en ook de choreografie van de hele opvoering was best te pruimen. Je ziet dat hier gewoon kwaliteit in zit.

De personages zijn soms wat vaag en behoorlijk vlak. Komt dit omdat we ze enkel vanuit Nina's perspectief zien? Ik weet het niet.

Al bij al best wel geslaagd, vooral dankzij het heftige tweede deel en de fraaie uitwerking ervan en een uitstekende Portman.

Gisteren de film gezien in een vreemde bioscoop, aangezien ze hem in mijn gewoonlijke bioscoop niet draaiden.

Ik ging hem eigenlijk gewoon kijken voor de reputatie; Toekomstige top250iger en oscarwinnaar. De film zei me eigenlijk niet veel, en de verwachtingen waren niet al te hoog. Die verwachtingen waren zeker ingelost, maar daar bleef het wel bij.

Het is zeker wel een film die je bij de keel grijpt. De waanbeelden van de hoofdpersoon zijn bijzonder meeslepend. Maar het probleem is dat je op het einde van de film nog steeds af vraagt wat je hebt gezien. Het is allemaal nogal een beetje te vaag om het daarbij te laten, met als gevolg dat je op het einde van de film niet weet wat te denken.

Daar waar Requiem for a dream bijzonder gefilmd was (ik vond er niets aan, maar das een kwestie van smaak), is het hier nogal standaard. Niets springt echt uit het oog.

Dialogen zijn ook niet bijster. En acteerprestaties variëren sterk van persoon tot persoon. Zowat elke bijrol uit de film verbleekt bij het niveau van de hoofdrolspelers, die terecht bekroond zijn.

3,0*

Na het zien van Black Swan wist ik niet echt wat ik er nou mee moest. Er waren dingen die me enorm op de zenuwen werkten (te veel ballet, slappe dialogen, te aanwezige muziek), maar er waren ook dingen die me erg aantrokken (cinematografie, acteerwerk, intensiteit).

Het wordt al snel duidelijk dat Nina meer problemen heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. Ja, ze is teruggetrokken, maar wie kon weten dat dit meisje zo in de war was? Als zij de felbegeerde hoofdrol in het Zwanenmeer toegewezen krijgt gaat het van kwaad tot erger. Hoewel hier goede dingen uitkomen (ze durft eindelijk tegen haar moeder in te gaan) zijn de gevolgen desastreus. Zelfmutilatie is een groot onderdeel in deze film. Of niet? Want wat is er nu echt en wat is alleen echt voor Nina? Dat gegeven is prachtig uitgewerkt, maar onderscheidt zich niet van andere schizofrenen in bijvoorbeeld The Machinist en Shutter Island. Wel word je op een paar aardig smerige beelden getrakteerd wat een smakelijke verrassing is voor de horror-liefhebber, maar een afknapper voor de ballet-liefhebber.

Overall is dit een erg bijzonder filmpje, maar één keer kijken vind ik ook wel genoeg. Dit vooral, omdat de balletscènes wel erg vaak en lang aanwezig zijn. Ook de eindscène stoorde me verschrikkelijk. Er zijn namelijk grenzen aan wat het menselijk lichaam aankan en dansen met een buikwond die blijkbaar erg (en erg inconsistent) bloedt is niet in die mate mogelijk. Ook de cliché eind-monoloog was een enorme afknapper.

Ik weet nog steeds niet echt wat ik met deze film aanmoet, maar vanwege de prachtige cinematografie, een fantastisch acterende Natalie Portman en de oogverblindende schoonheid van Mila Kunis 3,5* voor Black Swan.

Heel jammer dat ik deze film in een kleine bredere zaal van slechts 10 rijen diep zag, er was alleen nog maar plek op rij 5 en daardoor zat ik te dicht op het doek naar mijn zin. Half onderuit liggend ging het echter veel beter. Het geluid was wel heel ok. Ik zal 'm nog eens op TV kijken.

Ik vond deze film een heel goede psychologische schets geven van wat er kan gebeuren als iemand onder grote druk staat van bv een moeder, choreograaf en dansgezelschap. Het geheel van spanning, innerlijke strijd en passie/dwangmatigheid om perfect te worden is hier fantasievol uitgebeeld. Ik ben blij dat er wat "duisternis" werd getoond, anders zou de film voor mij te saai zijn, ondanks de prachtige beelden. Dan zou het een soort Showgirls zonder enige magie worden.
Ik vond juist de rol van Cassel perfect omdat hij met deze manier van handelen precies de juiste snaren van Nina kon raken. En als bepaalde onderdelen van zijn handelen fantasieën van Nina waren dan blijft staan dat zijn aanpak voor haar toch belangrijk was om te presteren.
Een interessant uitgewerkte film.

Black Swan was lang in de running voor beste film van het jaar volgens vele critici. Opmerkelijk, want men kan het een geweldig drama of spannende thriller willen noemen, maar eigenlijk is dit gewoon een soort arthouse horrorfilm met enkele grote namen, met een niet al te opmerkelijk verhaal. De setting was wel fraai bedacht, en de balletscènes hadden echt wel een apart soort schoonheid; je kon de botten bijna horen kraken en het zweet ruiken.

Nathalie Portman is een goed actrice, en hier speelt ze erg sterk. Haar ontwikkeling van muurbloempje tot mooie zwaan was echt goed. De rest van de cast wasook uitstekend, hoewel je Mila Kunis nog steeds niet echt kunt bestempelen als geweldig actrice. De contoversiële scène tussen de dames was één van de hoogtepunten (!) uit de film.

De film komt erg (érg) langzaam op gang, en ik had het op een gegeven moment niet meer, want ik kwam er tijdens deze scènes achter dat ik niet iemand ben die van al te veel subtiliteit houd; de latere, iets meer grafische scènes lagen mij beter. De laatste 3 kwartier vond ik dus ijzersterk; ik zou willen dat de film iets sneller op gang was gekomen. De film eindigde wel op het perfecte moment.

Ik vond dit dus wel een mooie film, maar het meesterwerk dat velen er van maken zie ik er helaas niet in.

Waarschijnlijk zou ik deze film nooit gekeken hebben als het niet aan de hoge beoordelingen lag. Heb er ook geen moment spijt van dat ik deze film gekeken heb. De symboliek (mag ik dat zo noemen?) in dit verhaal is erg goed bedacht en fraai neergezet door de regisseur. De acteerprestaties vond ik zelf eigenlijk minder dan verwacht, maar dat valt in het niet.

Goede film, maar het duurde wel even voordat ik het verhaal een beetje doorhad.

Zeer goed.

Erg overtuigend geacteerd door Portman. Terechte winnares.
Al vind ik het spel van Mila Kunis op de een of andere manier toch net even wat prettiger.
Maar dat zal wel door haar rol komen.
Kunis vond ik ook al erg aangenaam om naar te kijken in films als Forgetting Sarah Marshall en The Book of Eli. Die oscar voor haar zal er dan ook wel een keertje gaan komen als ze voor dit soort films gevraagd blijft worden.
Wat mij betreft had ze dan ook best een nominatie voor best supporting actress verdiend voor deze film.

Verder erg mooie maar soms moeilijke film met een hoop psychologische beeldspraak.
In het begin nog een beetje de neiging gehad om hem af te zetten, maar het bleef me toch vasthouden.
Effecten als het lostrekken van de huid en het groeien van de veren zijn netjes gedaan.

4*

Na 30 minuten heb ik me meerdere malen zitten afvragen waar deze film nou zo'n hoge waardering aan verdiend. Een gezapig drama, het verhaal kabbelde, geen spanning, veel te veel inhoudelijke balletscenes, matig acteerwerk. Toen kwam Nina's eerste waanbeeld met haar vinger en riep ik hardop 'eindelijk'. Dat in het verloop er dan wat standaard schrikmomenten komen (het gebeurd meerdere malen dat Nina zich omdraait en er iemand achter haar staat ), die je in middelmatige thrillers ziet, gaf niet veel hoop op een goed vervolg.
De komst van Lily maakt het geheel wat interessanter door de onderhuidse spanning. Als liefhebber van That 70's Show was het even vreemd om Mila Kunis in een andere rol te zien en deed mijn best om haar niet als de verwende bitch te zien. Maar dan komen er toch aanwijzingen dat Lily hier ook in de hoek valt. En dan weer niet. Daardoor pakte het acteerwerk van Kunis me eigenlijk meer dan van Portman.
Als de film ongeveer het laatste half uur ingaat neemt de thriller het definitief over van het drama en dat is ook verreweg het sterkte gedeelte. Nina's waanbeelden en schizofrenische gedrag grijpen je bij je strot en daar wordt het ook duidelijk waarom Portman een Oscar heeft gewonnen (hoewel het niet prettig kijkt naar zo'n supermager ding).

Dat laatste deel zorgt ervoor dat je alsnog met een goed gevoel naar de aftiteling zit te kijken. Dat is wellicht de grootste kracht, maar over de hele film gezien geen topper in mijn ogen.
Naar mijn idee was het de film ten goede gekomen als het begin wat minder traag op gang was gekomen. De overvloed aan balletscenes doen ook geen goed. Immers, dat is 'slechts' de setting waarin de film gedoopt wordt. Ik vergelijk het dan met The Fighter, waarin de boksscenes onderdanig zijn aan het familiegebeuren. Het acteerwerk van Kunis en Portman is erg goed. Ik was verrast door de masturbeerscene(s), dat zien we Portman ook niet dagelijks doen, en dan krijgen we ook nog eens lesbische actie inclusief pussy-eating. Ook wel speciaal te noemen voor een Hollywood-film in deze context.

Hoe dan ook, hoewel ik het geen meesterwerk vind, typ ik er wel een heel epistel over. Dat zegt dan ook wel weer wat. Als de eerste helft sterker was geweest, gaf ik een 8, nu een 7.

Zelf na het kijken van deze film in een kleine Finse bioscoop met Finse en Zweedse ondertiteling kan ik toch blijven zeggen dat Aronofsky één van mijn favoriete regisseurs is. Deze film heeft precies waar ik de afgelopen maanden op zat te wachten. Met de sublieme acteerprestatie van Portman, de briljante scores van Mansell en het top regisseer werk heeft deze film mij laten zien en voelen wat entertainment van de hoogste top is. Darren gaat voor "Perfection", 5*

Deze een week of twee geleden wezen kijken (om vriendin plezier te doen).

Weet nog steeds niet wat ik er nou echt van moet denken.
Goed? Slecht?

In ieder geval werkte de film voor mij op een bepaalde manier zeer vervreemdend (wat is echt en wat niet?), maar inhoudelijk stelde het toch niet heel veel voor.

Balletdanseres wil hoofdrol in Zwanenmeer en krijgt steeds meer waanideeen. That's it!

Voor een in zo'n hoge mate bejubelende film had ik er eigenlijk net nog meer van verwacht.
Vond hem uiteindelijk wel boeiend en zeker het einde was qua symboliek erg mooi gedaan.

Acteerprestatie van Portman was zeker goed en ik kan begrijpen dat ze hier een oscar voor heeft gekregen,

ook Hershey in de rol van de moeder leverde een goede prestatie, hoewel ik nooit echt vat kon krijgen op of ze nu wel of niet het goed bedoelde, of dat alles alleen maar in het hoofd van Portman zich afspeelde Overigens de hier en daar geopperde vroegere incestueuze relatie kon ik nergens uit op maken.

Aan het begin van de film vond ik dat het camerabeeld wel heel erg heen en weer schokte, ik erger mij daar altijd aan, heeft totaal geen functie en houd je tegen in het verhaal gezogen te worden.
Gelukkig was dit de rest van de film niet meer het geval, of viel het gewoon niet meer op.

Opvallend ook dat van het ballet zelf feitelijk eigenlijk niet eens zoveel te zien was en dan nog voornamelijk meer via de gemoedstoestand van Portman en niet zo zeer het optreden zelf.

Ik moet hem zeker nog eens opnieuw bekijken, voor nu een zeven, ofwel 3,5 ster.

Voor deze film geef ik 2,5*. Heeft de film echter alleen maar te danken aan de acteer prestaties die worden neergezet. Ik vind het acteerwerk in de film erg sterk, maar de verhaallijn. Ja ik snap het. Ambitie en alles wat erbij komt kijken maar komop!

Ze wordt helemaal gek, er komen dingen uit haar huid en zo kan ik vrijwel de hele film opnoemen. Ik heb de hele film gekeken en vrijwel de gehele tijd zitten kijken met het idee; 'What the fuck?'. En dan komt het einde, hoge verwachtingen.. Krijg je opeens de credits.

Uiteraard is het ook mogelijk dat deze films niet geschikt zijn voor mannen, maar maak daar dan ook zo'n aanduiding voor zoals ze die hebben voor 16+, 18+, seks enz!

Vanaf de eerste scene pakt de film je stevig beet en de toon wordt hierdoor al meteen gezet. Het verhaal is naargeestig en ongemakkelijk, maar dat werkt in combinatie met het goede acteren van Portman en Cassel wel goed. De dansscenes zijn dreigend door de sublieme manier waarop ze gefilmd zijn, zoals eigenlijk alles een dreiging is/ lijkt voor Nina. Dit is heel sterk en overtuigend gedaan. Richting de climax wordt het vrij heftig maar dan is de film ook op het juiste moment afgelopen. Erg vrolijk wordt je niet van deze film, maar dat de film goed in mekaar steekt en uitstekend is geacteerd en geregisseerd staat buiten kijf.

Bij de film is de film wat saai, maar naarmate de film vordert, en Nina steeds Mentaal Zieker wordt, is de film heel wat spanndender!

4****

Perfect.

Maar dat is de film zeker niet, laat ik dat vooropstellen. Het verhaal is flinterdun en dient mijns inziens dan ook alleen om zoveel mogelijk spiegels in beeld te brengen. Daardoor duurt het na de openingsscène ook erg lang voordat de film enigszins op gang komt. Toch, wanneer de film zijn climax bereikt in het laatste halfuur zit je als kijker zeer geboeid te kijken. De dunne grens tussen realiteit en fantasie vervaagt, wat resulteert in een visueel spektakel.

Nee, dan is ballet toch een stuk interessanter dan wiskunde. 3,5*

Het wordt een beetje een gebed zonder einde van mijn kant, maar ik ga hem misschien toch weer verlagen naar 3,5. Mede doordat ik op een andere site iemands (negatieve) visie over de film heb gelezen, en me daar wel in kon vinden, en nu ook beter begrijp waarom het me emotioneel niet aangreep.

Hij maakt wat mij betreft een heel goed punt over de oppervlakkigheid van de bijrollen. De personages moeten het hebben van één karaktertrek, die op zichzelf ook nog eens erg clichématig zijn;
De overbezorgde balletmoeder die zelf graag een carriere had gehad, en zodoende (?) een nogal problematische relatie met haar dochter ontwikkeld, de strenge balletleraar die er een nogal ongezonde manier van lesgeven op nahoudt, de (bij nader inzien) erg overbodige rol van Beth, wiens tijd als ballerina voorbij is, en dat niet kan accepteren, en Lily die, om haar losbandigheid te illustreren, te laat verschijnt, haar warming up overslaat, en de nacht voor de voorstelling nog uitgaat.
En in zekere zin geldt dit ook voor Nina zelf. Schuchter, timide meisje, wat nog een meisjeskamer heeft, en alles doet voor haar balletcarriere, en die dan op het laatst, bij wijze van 'doorbraak' eens ageert tegen haar moeder, en haar knuffels weggooit. Had qua script toch sterker en origineler gekund wat mij betreft.

Daarnaast vind ik dat je geen binding met Nina voelt, omdat je totaal niks weet over haar achtergrond, waar ze vandaan komt, waarom ze op haar 28e nog bij haar moeder woont. Je wordt in de film gegooid alsof (en dat vond ik een vrij sterke vergelijking) je bij de film Cast Away begint bij het stuk dat die gast op het eiland aanspoelt. Het interesseert je dan geen reet hoe het hem vergaat, omdat je zijn achtergrond niet kent.
Dit had ik zelf ook bij Nina, je ziet de hele film lang haar gekwelde blik, en haar moeite om los te komen, maar zelf voelde ik totaal geen compassie met haar omdat je niks weet over haar drijfveren, hoe ze gekomen is waar ze nu is, waarom ze uberhaupt moeite heeft met het vinden van passie in zichzelf. Ja, wellicht door haar moeder, maar hoe dat nu precies zit is eigenlijk maar gissen en speculeren.

Misschien dat haar levensverhaal, en diepzinnige karakters in deze film niet het belangrijkst zijn, (het gaat uiteraard vooral om hoe Nina uiteindelijk de Black Swan vindt in zichzelf en hoe alles in beeld gebracht is, wat erg sterk gedaan is, daar hoor je mij niks over zeggen), maar het had alsnog wel beter uitgewerkt kunnen worden dan nu het geval was, zodat het verhaal van Nina de kijker meer aangrijpt.

3.5* en ik hoop dat ik het daar nu bij kan laten

Laatst voor de tweede keer herzien. Wat een film. Elke keer als ik de film opnieuw bekijk vallen me weer andere subtiele details op. Geluid, kleine special effects die niet schreeuwen om aandacht. De eerste keer dat ze naar de schilderijen die haar moeder van haar maakte kijkt bijvoorbeeld. 1 schilderij daarvan rolt steeds met haar ogen. Heel subtiel. Ook de clubscène is magnifiek gemaakt. Wel vele malen beter wanneer die scène in de bioscoop wordt gedraaid met bas en surround geluid. Dat horrorelement tegen het einde kwam ook niet ongelegen. Het paste perfect in de setting.

Het verhaal is absoluut sterk, evenals het acteerwerk van de cast. Dat Natalie Portman 'één bedroefde blik heeft' heeft mij nooit gestoord. Sterker nog, ik merkte het niet eens. Die vrouw kan acteren zeg. Wat een verdiende Oscar. Het gevoel wat deze film me geeft is denk ik met niks te vergelijken. Die soundtrack ook .

Had 'm trouwens in Blu-Ray maar het beeld was soms ronduit korrelig. Viel me echt op. Komt dat omdat ze met een bepaald soort camera hebben gewerkt?

Ik heb de film 1 maal gezien, en het riep behoorlijk wat vragen op. Na het zien/lezen van:
Black Swan - The Freedomain Radio Review
faithallen.wordpress.com/2011/01/03/black-swan-movie

deze sites valt alles op zijn plaats. Erg sterke film, het thema dat naar voren komt verdient sowieso altijd meer aandacht dan het krijgt.

Reacties als deze

Pi meets The Shining meets ballet? Meets harde geluidseffecten en mensen die uit het niets opduiken (altijd eng), meets een vaagheid die groot genoeg is om je eigen draai aan het verhaal te geven - hoewel dat volgens mij helemaal niet nodig is: als 'gewoon' een film over ballet en prestatiedruk is deze film ook al prima geslaagd -, meets een goede Natalie Portman, meets mooi camerawerk. Kanttekening: zoals Reinbo in zijn recensie ook al aangaf, is de keuze voor handheld niet altijd een beste. De prachtige openingsscène illustreert eigenlijk al meteen hoe Aronofsky het had moeten doen: strak en gestileerd bij de Witte Zwaan, verstoord zodra de zwarte prins opduikt. Meets een hele hoop bombast op het einde: dat vond ik eigenlijk wel een beetje jammer. Goed, gezien het balletthema is het geen onverantwoorde keuze, maar de enorm aanwezige muziek gaat je op het eind best wel op de zenuwen werken en haalt ook veel van de engheid weg (spannend blijft het wel gelukkig). Over de climax van Portmans instorting - de scène waarin ze haar benen breekt - heb ik ook zo mijn twijfels: bij het eerste been was het nog goor, bij het tweede been kon ik een gniffel niet onderdrukken. Opnieuw jammer, want het maakt het moeilijker om het voorgaande nog heel erg serieus te nemen. Meets... onvoldane verwachtingen? Goede film hoor, dat Black Swan, maar het is niet het meesterwerk dat er van wordt gemaakt.

3,5*

Wow, psychologische thriller met vanaf het uur de vaart van een TGV.

Niet eens zo bijzonder verhaal, maar wel een erg meeslepend. Geweldig om die hersenspinsels van Nina proberen te doorgronden. Nooit verveeld, vanaf het begin tot het eind helemaal mee opgeslorpen. Vanaf de disco-scène komt er ook een geweldige vaart in de film. Bijna hallucinant met die draaiende beelden, de balletscènes, ..

Even indrukwekkend zijn de acteerprestaties. Natalie Portman zet hier haar beste rol ooit neer (die Oscar is gewoon logisch). Vincent Cassell speelde weer puik, hij kwam heel natuurlijk over als de nja, dansleraar met de eigen methodes om het beste uit z'n leerlingen te halen. Ook was het voor mij een aangename kennismaking met Mila Kunis na That 70s Show. Ik had haar nog nooit in een filmrol gezien (denk ik), maar dit beloofd. Echt een moordwijf, meer graag.

Darren Aronofsky ken ik al van Reqiuem of a Dream, die van mij een mooie 0,5* kreeg. Deze film echter kwam mij veel beter over. Veel interessanter.

Toch wel een 4,5*. Binnenkort nog eens zien, want dit is echt een zware film.

Een film die niet bracht wat ik ervan verwacht had en dan druk ik me eigenlijk nog zacht uit.

Op audiovisueel vlak vond ik het niet beter dan middelmaat, voor Aronofsky in principe een belediging. Natuurlijk worden de dansende ballerina’s meermaals mooi in beeld gebracht, maar ik miste dynamiek, een overdonderend decor, een prikkelend kleurenpallet, gedurfde camerastandpunten, … Met zo’n thema kan en moet daar meer uit te halen zijn. Hetzelfde geldt voor de obligate scène in de nachtclub die naar huidige normen weinig indruk maakt. Daarnaast bedacht ik me dat ik de film hoogstwaarschijnlijk mooier had gevonden in zwart-wit. Thematisch gezien zou het zelfs meer voor de hand gelegen hebben. Bovendien is de soundtrack me op enkele mooie pianocomposities na nauwelijks opgevallen, niet bepaald een slecht teken, maar ook niet bijster goed.

Middelmaat dus, maar een echte teleurstelling was de stereotiepe karakterisering van de personages (Porter, Kunis, Cassel) en de ongeloofwaardige metamorfose die Nina doormaakt. Bij momenten dreigt de film hierdoor zelfs stuurloos te worden. Misschien is surrealistisch een beter woord, al vind ik dat in dit geval een compliment dat Black Swan niet verdient.

Ook al heb ik me op zich toch wel vermaakt met deze film, ik kan op dit moment geen enkele reden bedenken om hem te (willen) herzien.

Erg sterke film, het begint misschien ietwat langzaam. Maar de spanning wordt zo wel goed opgebouwd om het verval van Nina goed in beeld te brengen en hoe ze uiteindelijk zo para wordt.
Wat hier goed bij helpt is de dichte cameravoering die Portman wel erg dicht volgt.

Ook erg mooi om de symboliek te zien van de 'strijd' die er tussen Nina en Lily heerst en dat gaat zo ver dat Nina Lily zo een beetje overal ziet en zelfs in haar hoofd vermoord.

Het einde heeft overigens wel iets weg van The Wrestler.

Al met al een erg sterke film: 4,5 sterren.