Black Swan (2010)

Ik heb weinig toe te voegen aan mijn voorgangers, maar ik doe het toch, want deze film verdient alle lof.

Wat een magistrale film is dit toch zeg! De hele film werkt met al zijn elementen, zoals het plot, het ballet, het acteerwerk, de muziek, de sfeer en de effecten, toe naar een ongekende apotheose. De film grijpt je vast, schud je door elkaar en blaast je weg om je in verwarring, verwondering en ontzag achter te laten. Ik kom woorden tekort. En dan die camera, handgehouden, neemt letterlijk deel aan de dans om alles dicht op de huid en met de grootste intensiteit vast te leggen. Een perfect mengsel van verschillende kunstvormen leidden tot dit foutloze meesterwerk.

Een tegenvaller.

Aardige ballet fragmenten , voor de liefhebber waarschijnlijk niet interessant.

Als thriller nog wel spannend, jammer van de horror elementen, die blijken we dus allemaal symbolisch te moeten opvatten. Nou dan had ik wel wat subtielere symboliek willen zien en een realistischer levensverhaal had ook geholpen.

Kortom : een hoop opgeklopte nonsens.

Ja beeld was scherp, acteer prestaties goed, maar als alleen de basis in orde is wat toch wel het minste is om te mogen verwachten, zijn 2 sterren voor de moeite nog veel.

Eigenlijk zou ik deze film nog wel een keer willen zien.

In mijn herinnering is hij erg mooi, maar ik hoor ook minder enthousiaste verhalen er over.

Ik heb hem destijds niet in de bioscoop gezien, maar gewoon thuis.

Ik ben gek op dans en ben daarom erg blij met de mooie balletfragmenten.

Absoluut chapeau voor Natalie Portman!

Ik snap niet wat sommige mensen bedoelen, keek de film voor de 1e keer en ik snapte het verhaal gelijk..

Een prachtige film waarin een vrouw ver gaat voor haar verlangens. Dit wordt op een extreme manier uitgewerkt. Boeiende film, goed geacteerd en goed gefilmd.

Prachtig, sentimenteel drama.

Meermaals gezien, maar hij blijft goed. Het verhaal, de cinematografie, de soundtrack en de acteerprestaties. Het klopt allemaal. Met name Natalie Portman speelt een verbluffende rol. De manier waarop zij haar personage neerzet is briljant.

Sterke film, beste van 2010.

Geniale film maar dat had ik van te voren ook verwacht. Nina is duidelijk in strijd met zichzelf en leeft op de rand van schizofrenie. Dit soort chaotische, paranoïde ideeën zorgen voor briljante cinema. De film maakt erg goed gebruik van spiegels en er zitten kleine details in. Soms mis je iets of weet je niet zeker of je iets goed gezien hebt. De scéne waarin ze in die lange tunnel op een vrouw afloopt is een gegarandeerd kippenvel moment. De film brengt de kijker telkens weer in verwarring. Verfrissend en beangstigend.

Het is dat deze op tv kwam, want anders had ik hem waarschijnlijk nooit zelf aangeschaft.
Ik heb helemaal niks met ballet, vind het ronduit saai. Uiteraard wel erg knap, want je moet onmenselijke capriolen met je lichaam en dan vooral je voeten uithalen. Erg knap van Portman dus, daar zal wat maandjes training in hebben gezeten.
Ik wilde de film op de helft wegzappen, want het was echt niet om doorheen te komen. Gelukkig is het 2e deel iets spannender en zijn de schizofrene gedachtes van Portman goed in beeld gebracht. Alles wel redelijk voorspelbaar. Ze heeft haar zwarte zwaan in zichzelf gevonden en kan nu met de gedachte dat ze perfectie heeft bereikt met een gerust hart sterven. Gaaaap ! Nee, dat ballet mag van mij morgen nog worden afgeschaft. Hoe goed het acteerwerk ook mag zijn, er is met dit onderwerp haast niks te beginnen voor een regisseur.
Gezien en ook al weer vergeten.

Eerste helft was erg traag, ik heb overwogen hem af te zetten. Toch niet gedaan, maar de tweede helft maakt veel goed. In feite is dit een coming-of-age film. Hier moet een meisje zich losworstelen van haar overcontrolerende moeder en eindelijk volwassen worden door de strijd met haar duistere zijde aan te gaan. Heel aardig uitgewerkt, met qua beeld veel sobere zwart-wit contrasten, wat natuurlijk past bij het thema van de film. Film ademt vaak ook een claustrofobische sfeer.

Er wordt wel veel psychologische diepgang gesuggereerd, maar op de keper beschouwd is het eigenlijk een eenvoudig verhaal, dat ik dus niet nog een keer hoef te zien. Al met al een film die goed te kijken is (zelfs met die irritante reclames), al vond ik het einde wel een beetje te perfect en te mooi.

Een echte Aronofsky film.

Hij deed me heel erg denken aan Requiem for a dream

.De dramatische sfeer

.De muziek

.De rare hallucinaties van Nina

.Het einde

Zoals vermeld staat, je moet al wat fantasie hebben om mee te kunnen gaan in in het verhaal.

Niks voor mij, had meer verwacht, trailer was goed tot ik film bekeek.

Toch 1* omdat Nathalie Portman toch wel een geweldige knappe actrice is.

Een film die ik niet zelf zou uitkiezen om te kijken, maar hij begon ineens toevallig op tv en voor ik het wist zat ik helemaal in het verhaal. Dat op zich is al een pluspuntje voor een film.

Ballet op zich doet mij niets en ik vind het saai om naar te kijken, maar er speelde zich daarnaast genoeg af om geboeid te blijven verder zien.

Iets te veel gekkigheid vond ik er wel inzetten en die half erotische toets aan de film hadden ze er ook beter uitgelaten ipv het zo te brengen.

Al bij al had ik me toch wel vergist in mijn vooroordeel over Black Swan en viel hij dus wel mee.

3 sterren

Had deze al een tijdje liggen, en eergisteren was het dan eindelijk zo ver. En ik moet zegge: het is lang geleden dat ik nog zo'n sterke psychologische thriller heb gezien. Een uitstekende Natalie Portman in de hoofdrol (en een goede Mila Kunis in de niet onbelangrijke bijrol).

Het verhaal bouwt mooi op; je wordt als kijker onmiddellijk mee gesleurd in de competitieve sfeer binnen de dansscene en met een topregisseur als Aranofsky worden ook nog enkele prachtige scenes in beeld gebracht. Dat Natalie Portman geen echte balletdanseres is stoort me dan ook geenszins.

Prima filmpje, en een kanshebber voor m'n persoonlijke top 10 in de toekomst!

4*

Goede film.

Portman speelt echt, misschien wel haar beste rol ooit, geweldig. Zelfde valt te zeggen over Kunis. Goed origineel verhaal en je wordt er echt in gezogen. Einde vond ik ook mooi. Misschien wel een erg deprimerende film, maar hij is toch echt erg goed.

Valt alleen wel op dat Portman nooit volledig in beeld is als ze moet dansen.

Sterk, maar net niet uitzonderlijk. Aronofsky is duidelijk op z'n best wanneer hij z'n hoofdrol over het randje duwt. De basis die hij daarvoor legt in het eerste uur had ietwat steviger kunnen zijn. Niet dat het sleept en alle elementen zijn aanwezig (hulde voor de akelige moeder), het is de opbouw van de hoofdrol waar het een beetje wringt. Portman gaat als fragiel en frigide kuiken tot het gaatje, maar die kwetsbaarheid is zo nadrukkelijk en direct aanwezig, dat haar onvermijdelijke afzink het met iets minder impact moet doen.

Dat neemt niet weg dat wanneer er een versterkertje wordt genomen, de film dat ook doet en het belandt in z'n meest enerverend deel. Verhaaltje zit sowieso goed in elkaar met Nina's persoonlijkheid en beide zwanen. Na een wilde nacht, de befaamde scène is ronduit eng gefilmd, heeft Aronofsky de film volledig op stoom met iets dat dat je psychologische body horror zou kunnen noemen. De muziek zal me niet bijblijven, dat met die prentjes aan de muur wel. Portman schittert en de transformatie? It was perfect.

Met weinig voorkennis deze maar eens bekeken. Stuk trippyer dan ik verwachtte, maar dat viel niet verkeerd, kan zo'n film waar een en ander op verschillende manieren te interpreteren valt wel waarderen. Ook de enige van dat soort dat 5* bij me scoort, waarschijnlijk doordat het toch ietsje minder zweverig is als een donnie darko of mulholland dr. Maar naast het verhaal en de uitwerking daarvan blinkt de film ook op de andere vlakken heel erg uit. Acteerwerk is subliem, uiteraard Natalie Portman maar ook de andere cast-members als Vincent Cassel en Mila Kunis, en muziek die ik niet zelf op zou zetten maar wel naadloos aansluit. Ook erg fijn gefilmd, iets wat het al geniale slotstuk nog beter tot z'n recht doet komen.

5*

Anderhalf jaar geleden al eens gezien, in het Duits! Ik was bij vrienden in Duitsland op bezoek, en als we dan een film kijken, is dat natuurlijk nagesynchroniseerd. Normaal heb ik daar niet zo'n probleem mee, want ze hebben een voorkeur voor pulp, maar hier vond ik het echt jammer. Vandaag dan eindelijk herzien. Het was in het Duits al te zien dat dit een klasse film is, maar in het Engels komt het echt overtuigend over.

Ook ik vond Perfect Blue fantastisch, en de links tussen beide films is duidelijk aanwezig, maar van Black Swan kan gezegd worden dat het meer dan voldoende eigen smoel heeft, in tegenstelling tot Inception, die andere film die ook gebaseerd is op een film van Kon, Paprika. Met Perfect Blue mag deze film het thema gemeen hebben van de overdaad aan spanning die het staan aan de top teweeg kan brengen, maar hier wordt het vermengt met een ander thema dat ik minstens zo interessant vind: ook al ben je technisch volmaakt, zolang je jezelf niet kan geven wordt het niet memorabel.

Ik ben niet thuis in het balletwereldje, maar heb wel ervaring in het (amateur)orkestwereldje, dat volgens mij enkele parallellen vertoont, en waaraan ik moest denken gedurende de film. Ik heb het meegemaakt, mensen die messen in andermans rug steken omdat de ander concertmeester is en niet zij. Bij audities binnen amateurorkesten is er vaak nog wel een duidelijk verschil tussen auditanten, vaak springt er iemand qua techniek toch wel bovenuit, maar in het professionele wereldje is dat toch anders. Van vrienden die in een professioneel orkest speel heb ik wel eens gehoord dat er een klarinettist is afgewezen, die technisch volmaakt speelde. Maar, zo schijnt er door iemand van de autitiecommissie gezegd te zijn: "Ik krijg er geen harde plasser van." Van het spel, bedoelde hij, want de betreffende klarinettist was geen vrouw. Het hoofdpersonage in Black Swan heeft blijkbaar last van eenzelfde probleem. Hoe los te laten. Of beter gezegd: hoe gecontroleerd los te laten.

Genoeg interessante invalshoeken dus. De uitwerking van de personages mag er dan ook zijn. Een choreograaf, gespeeld door Kassel, die behoorlijk ver gaat om het uiterste uit zijn ballerina's te krijgen. De "methodes" die hij hanteert zijn erg interessant, en tegelijkertijd geloof ik wel dat het hem alleen om de prestatie gaat. Mila Kunis is prima als fotonegatief van het hoofdpersonage, technisch blijkbaar minder volmaakt, maar wel in staat om los te laten. Maar vooral Portman zet werkelijk fantastisch een ballerina neer die naar perfectie streeft, zichzelf niet durft los te laten, en tegelijkertijd psychisch niet al te stabiel is.

Mooie muziek, Tsjaikovski is niet mijn favoriete componist, maar ik vind zijn muziek vaak wel meer dan alleen aangenaam. Ook vakkundig geschoten, duidelijk vanuit de gedachte om het gevoel van intensiteit te maximaliseren, dus vaak dicht op de acteurs bij de dansscènes. Een nadelig bij-effect is dat het vaak niet veel zicht op het voetenwerk van de ballerina's geeft, en dat lijkt mij toch het belangrijkste in ballet. Een excuus kan zijn dat dit feitelijk niet echt over ballet gaat, maar toch het blijft jammer.

Een redelijk intense kijkervaring, psychologisch interessant uitgewerkt, en audiovisueel ook meer dan aardig. Het is vakkundig, en het werkt goed, maar het gevoel overheerst wel dat er audiovisueel wat meer uit de kast gehaald had kunnen worden om het echt verpletterend te maken, zeker in vergelijking met enkele eerdere films van de regisseur. Desalniettemin zijn de 4* meer dan verdiend.

Deze film opnieuw bekeken samen met mijn vriendin wie wel een liefhebster is van ballet en deze prent dus wel mooi vond.

En ik kwam ook meer in het verhaal dan de eerste maal. Maar blijf ik Vincent Cassel beter vinden in gangsterrollen.

Toch een hogere score dit keer.

Voor mij werkte de film niet helemaal: ik kwam niet in het verhaal, ik voelde als het ware dat iemand een verhaal aan het vertellen is dat HEEL erg en HEEL dramatisch is en vooral HEEL erg mooi visueel gebracht, maar voor mij was het allemaal net tè en - dodelijk - formulewerk/voorspelbaar. Prima vakwerk, niet slecht, maar zeker geen film die een enorme indruk heeft gemaakt. En dat viel mij na alle prijzingen en prijzen dus toch een beetje tegen.

Wat een ingrijpende film. Black Swan is meeslepend, dreigend, mysterieus en zorgt ervoor dat je 100 minuten lang volkomen het verhaal in gezogen wordt.

De film kent veel passages die je aan het nadenken zetten, en zelfs na de slotscene blijven sommige gebeurtenissen een vraagteken. Daarin ligt de kracht van deze film: Black Swan was oprecht eng en ontzettend spannend.

De manier waarop hoofdrolspeelster Portman constant door waanvoorstellingen op de hielen wordt gezeten is angstaanjagend. Ik had niet verwacht dat Portman in staat zou zijn zo´n rol als deze zo overtuigend neer te zetten. Zeker het feit dat ze 80% zelf gedanst heeft is bewonderenswaardig, en ze zag er ook echt uit als een ballerina. Mila Kunis speelt een heerlijke donkere rol, waar ze geknipt voor is. Ik kende haar enkel van het zouteloze Ted; hier laat ze zien echt te kunnen acteren.

De regie en montage is indrukwekkend.

Waarom dan geen echt hoge score? af en toe vond ik de film iets te ver het zwarte gat induiken, en wist ik niet helemaal meer wat ik ervan moest denken. Dit ervoer ik afwisselend als een sterkte en een zwakte.

Zo direct na het bekijken van deze film geef ik 4*, maar ik zal deze zeker nog eens herzien. Een terechte top 250/hoog gemiddelde.

Ook ik had vooroordelen hierover. Ik heb niks met ballet, dus een film erover was nou ook weer niet iets waar ik echt op zat te wachten. Natalie Portman is een goede actrice, maar verder was er niet echt iets wat me aansprak. Na er veel goede berichten over gehoord te hebben, heb ik me er toch maar eens aan gewaagd.

Black Swan bleek de meest spannende film te zijn die ik in lange tijd gezien heb. De film neemt even de tijd om de dagelijkse routine van Nina aan te halen, maar al zodra ze Thomas bijt, doemt er een wat lugubere sfeer op. De waanvoorstellingen van Nina worden goed in beeld gebracht en ik vond ze meer dan eens oprecht angstaanjagend. Uiteindelijk mag ik concluderen dat ik Black Swan enger vond dan de reguliere horrorfilm.. Niet bepaald wat ik verwacht had voor ik hier aan begon.

Er zijn enkele dingen die me onwijs aanspraken aan de film. Ten eerste is Nina een bijzonder interessant hoofdpersonage, omdat je er gemakkelijk van overtuigd bent dat ze de rol wil bemachtigen en ze tot alles in staat is om haar doel te bereiken. Dat maakte het geheel al onvoorspelbaar en spannend; ik had geen idee wat dit betekende voor het verdere verloop van het verhaal. Daarnaast brachten de vele hallucinaties me meer dan eens op het verkeerde spoor. Natalie Portman acteert haar rol dusdanig overtuigend dat ik niet meer het idee had naar een actrice te kijken. Zij wás gewoon Nina. Ook de mooie Mila Kunis laat zich van haar beste kant zien. Eén van de beste rollen die ik van haar gezien heb. De overige cast presteerde op niveau, maar het was uiteraard vooral Portman die door haar sterke spel de aandacht krijgt.

Daarnaast viel mij ook de goede cinematografie op. Alle balletscènes werden niet alleen goed uitgevoerd, maar ook mooi in beeld gebracht. Het gedeelte met de Zwarte Zwaan zag er ongelofelijk sterk uit. Strak geschoten en in combinatie met de muziek leverde dat een indrukwekkend plaatje op. Hetzelfde geldt overigens voor de finale, die eindigt met Nina's sterfte. Niet alleen het ballet, waar ik normaal gesproken eerder bij in slaap zou vallen, ziet er fantastisch uit; ook het gebeuren in de nachtclub is een goed voorbeeld. Aan zaken als belichting, montage en camerawerk was zichtbaar de nodige aandacht besteed.

Uiteindelijk is het een film geworden die best wel impact op me heeft gemaakt. Het zware leven dat de dansers moeten leiden om aan de top te komen en de rivaliteit tussen hen wordt op een goede wijze aangehaald. Dit mondt uit in een nachtmerrie die tot de laatste minuut voor spanning zorgt. De personages zijn goed uitgewerkt en filmtechnisch is het ook nog een genot om naar te kijken. Darren Aronofsky levert hiermee een prachtfilm af, die me nieuwsgierig maakt naar andere films van hem. Black Swan is een zeer interessante thriller die zeker nog wel een tijdje door mijn kop blijft spoken.

4,5*

De echte hype is natuurlijk alweer lang geleden, maar ik vond nog altijd dat ik Black Swan dan ook maar eens zelf moest gaan bekijken, en van het weekend kwam het er eindelijk van. Ik denk dat ik te hoge verwachtingen had, want Black Swan is me helaas nogal tegengevallen.

Eerst maar eens wat ik wel goed vond. De openingsscène bijvoorbeeld, erg mooi. Sowieso heb ik niets tegen ballet, en dus liet ik me daardoor überhaupt niet afschrikken. Ik vind die hele obsessieve wereld ook wel degelijk een interessant decor. De choreograaf (ik vind Vincent Cassel overigens van de hele cast het beste spelen) drijft zijn dansers tot het uiterste en verder, en de sfeer onderling is ook niet bepaald gezond. Dit heeft wel tot resultaat dat ze fantastisch presteren. Ook Nina's laatste dansscènes waren erg mooi. Verder is de muziek fantastisch, maar de credits daarvoor gaan natuurlijk vooral naar Tsjaikovski. De kostuums en ook de manier waarop die niet aan de wetten van de natuur lijken te zijn gebonden zijn eveneens schitterend - al in de openingsscène vinden er wonderlijke transformaties plaats. Sowieso vind ik dat een groot deel van de film er erg goed uitziet, de poster hierboven trouwens vind ik ook erg goed.

Dan wat ik minder vond. Natalie Portman acteert zeker goed, maar Nina is een personage dat mij volstrekt koud laat. Haar ontwikkeling gaat ook vrij voorspelbaar, bijna volgens een nauwkeurig gevolgd stappenplan, zodat het nergens verrast en zelfs gaat storen soms. Ja, Nina's moeder pusht haar veel te veel, en ja, Nina is met haar roze meisjeskamer vol knuffels nog niet bepaald volwassen. Dat Nina mentaal verre van stabiel is, valt dan ook niet moeilijk te raden, en dat ze steeds verder verzinkt in gekte is niet meer dan logisch. De hallucinaties zijn zo weinig subtiel dat ze me lang niet zo in verwarring brachten als waarschijnlijk de bedoeling was. Als blijkt dat ze niet Lily maar zichzelf heeft neergestoken reageerde ik dan ook met een milde verbazing en zelfs een beetje teleurstelling. Ik ergerde me regelmatig aan Nina, alleen al om haar meisjesstemmetje en kinderlijke gedrag. Haar manier om zich hieraan te ontworstelen is een aaneenschakeling van puberale scènes waar ik niet veel gelukkiger van werd. Ga dan ook niet op topniveau aan ballet doen, als je zo weinig sterk in je schoenen staat! Het einde vond ik tevens weinig geslaagd. Het eindpunt van Nina's psychose is niet dat ze moordt en na haar laatste dans wordt afgevoerd naar een cel dan wel psychiatrisch ziekenhuis, maar dat ze sterft (of in ieder geval, die suggestie wordt gewekt) nadat ze van iedereen nog even gehoord heeft hoe perfect ze wel niet was. Ik vond het te sentimenteel, ik had liever een wranger einde gezien.

Toen Black Swan afgelopen was, was ik niet bepaald onder de indruk van wat ik zojuist gezien had. Het is zeker geen slechte film, alleen al vanwege de acteerprestaties, de dans, het decor, de vormgeving en de muziek. Maar met zoveel goede punten had ook zeker een betere film gemaakt kunnen worden.

De leefwereld van Nina (Natalie Portman) beperkt zich grotendeels tot twee locaties: thuis en het balletgebouw. Ze is opgegroeid in een overbeschermde omgeving. Hoewel ze al volwassen is, slaapt ze in een roze slaapkamer met troeteldiertjes. Haar moeder (Barbara Hershey) gaf haar eigen carrière voor haar op. Alles staat in het teken van Nina's grote droom: de hoofdrol dansen in Het Zwanenmeer.

In fel contrast met haar veilige thuis staat het balletmilieu, dat achter een illusie van schoonheid en perfectie de harde realiteit verbergt: blessures, stress, rivaliteit, eetstoornissen. Choreograaf Thomas Leroy (Vincent Cassel) vraagt het uiterste van zijn danseressen.

Om zich te verplaatsen van thuis naar het balletgebouw en terug moet ze door een tunnel. Associaties met tunnelvisies en bijna-doodervaringen wellen op. In het wit gekleed ziet ze een in het zwart geklede lookalike haar pad kruisen, een voorafspiegeling van haar obsessie met de witte en de zwarte zwaan uit Tsjaikovsky's ballet.

Tweemaal breekt ze toch uit naar de buitenwereld, wat haar geen gunstig beeld oplevert. In het ziekenhuis gaat ze Beth (Winona Ryder) bezoeken, een afgedankte en bijgevolg suïcidale prima ballerina van wie ze de plaats in probeert te nemen ("I just wanted to be perfect, like you."). Lily (Mila Kunis), een danseres met minder beroepsernst, leert haar het uitgaansmilieu kennen en brengt haar in contact met haar sluimerende donkere kant.

Nina lijdt aan boulemie en doet aan automutilatie. In haar paranoïde verbeelding is Lily de zwarte zwaan die de prins verleidt.

We zien dingen die zich enkel in Nina's hoofd afspelen: een wensdroom (begin), een natte droom (met Mila Kunis), en haar hallucinaties. Hierbij hebben de jongens van de visuele effecten zich uit kunnen leven. Haar spiegelbeeld leidt een eigen leven, haar knieën buigen naar achteren zoals bij een loopvogel en ze krijgt de vleugels van een zwarte zwaan.

Schokkende camerabewegingen suggereren de turbulentie in Nina's geest. Het motief van de dubbele identiteit (witte zwaan - zwarte zwaan) wordt weergegeven door reflecties in spiegels, ruiten en de glimmende vloer.

In de making of tonen ze dat ze zich niet op een matras laat vallen, maar dat de matras in verticale positie naar haar toegereden wordt. Als Mozes niet naar de berg komt, komt de berg naar Mozes.

De hoogromantische muziek van Tsjaikovsky past bij de dramatiek en de emotionele ontwikkeling die Nina doormaakt. Ik vind het altijd interessant als één kunstvorm door een andere geïnspireerd wordt, in dit geval een film door een ballet.

Mensen die na het zien van deze film nog steeds niet snappen dat ballet alleen een achtergrondrol speelt hebben wat gemist!

Vreemd, akelig, intressant en intrigerend goed verbeeld hoe het is om een 'psychologische aandoening' van dit soort onder de leden te hebben.

Ook denk ik dat het geen straf is om deze film te herzien -en er met andere ogen naar te kijken.

Tegen m'n verwachtingen in een ijzersterke Aronofsky.

Erg knap weergegeven, het fragiele karakter van Portman dat steeds verder transformeert en meer en meer ontstijgt uit haar oude, onschuldige zij. UItstekend geacteerd ook, Portman zet een erg goed personage neer, en ook Vincent Cassell laat z'n kunnen zien met een sterke rol. De karakterontwikkeling binnen de film en die manier waarop deed me ook veel denken aan Requiem for a Dream, ook van Aronofsky, alleen dan toch net iets braver.

Soundtrack is op de momenten waarop de film moet scoren erg goed. Heb het dan vooral over de wat intensere scenes zoals het avondje uit met Lily. De rest is grotendeels wat standaard opvul piano deuntjes maar gelukkig nergens storend of zo, en heeft eigenlijk ook wel zo z'n functie binnen de film.

Visueel was het wel oké (laatste paar scenes wel erg goed), maar eigenlijk toch wel wat beter verwacht gezien de hele ballet/dansschool setting in de film. Kijk naar bijvoorbeeld Suspiria en je ziet wat ik bedoel. Had allemaal wel wat stijlistischer gekund wat mij betreft, wat de film nog wat extra's had kunnen geven. Is verder geen groot kritiekpunt of zo, aangezien er genoeg anders interessants te zien is met onder andere een aantal erg sterke scenes waaronder die nachtmerrie scene, de clubscene en de eindscene. Erg knap stuk voor stuk.

Al bij al erg aangename film. 4,5* vind ik eigenlijk wat te hoog, en een 4* wat te laag, maar geef hem dan toch maar het voordeel van de twijfel.

Tijdje terug gezien en toen vond ik hem wat tegenvallen. Ik ben er dan ook anders naar gaan kijken. Wat vooral opvalt is de magnifieke opbouw van deze film al blijf ik vooral het eerst uur bijna dodelijk saai vinden. Het gepingel met balletstapjes konden mij totaal niet boeien. Maar het "tweede" deel is ijzersterk. De kentering komt met name als haar tegenspeelster voornamelijk naar voren komt, misschien gestuurd door haar leraar, wie zal het zeggen. Natuurlijk is deze film ook behoorlijk vaag. Dat komt door de beelden van Nina die naast lijdt aan perfectie ook een sterke vorm heeft van schizofrenie. Daardoor weet je soms niet wat zich echt afspeelt. Daarnaast heeft deze film ook wat horrorkantjes. Haar moeder is waarschijnlijk de schuld van alles. Haar kinderdroom moet Nina perfectioneren. De uitstap met "trip" verandert haar door al haar knuffels weg te gooien en een beetje haar eigen leven gaat leiden. Desondanks blijft ze een perfectionist en behoorlijk lijdt aan een vorm van automutilatie met verstrekkende gevolgen.

De rollen worden uitstekend vertolkt. Een film die lang niet iedereen "mooi" zal vinden. Ik vind hem bijzonder knap in elkaar gezet.

“This is your moment, Nina. Don't let it go.”

Waanzinnige film. Je wordt echt omver geblazen door de intensiteit en kracht die de film uitstraalt, de weergaloze acteerprestaties en de schitterende montage. Vooral naar het laatste half uur met de balletvoorstelling van het ‘Zwanenmeer’ van Tsjaikovski en Nina die zowel de witte als zwarte zwaan moet spelen heb ik met open mond zitten kijken. Alles komt samen in één langgerekte scene en de waanzin, gekte en briljantheid van Nina wordt fantastisch gespeeld door Natalie Portman die zich helemaal vereenzelvigd met het personage.

Portman is sowieso vanaf het begin briljant en haar prestatie kan niet genoeg geroemd worden. Van het naïeve meisje in het begin van de film die alleen de witte zwaan (gevoelig, fragiel) kan spelen transformeert ze in een roekeloze, doorgedraaide en aan waanvoorstellingen lijdende vrouw die op het laatst helemaal opgaat in haar rol van zwarte zwaan (passievol, duister, sensueel). Die ogen van haar op het laatst zullen mij nog lang bijblijven. Regisseur Darren Aronofsky maakt veel gebruik van spiegels en ruiten om de transformatie van Nina visueel vorm te geven en het werkt geweldig. Ook dingen zoals het verminken, Nina’s zoektocht naar haar eigen seksualiteit en kleine dingen zoals het zwarte topje onder een witte trui maken allemaal onderdeel uit van Nina’s verandering. Naast Portman zijn ook Kunis en Cassel waanzinnig goed. Cassel weet een goede tiran neer te zetten en Kunis weet de speelse maar ook wat geniepige Lily erg sterk te spelen. Barbara Hershey heeft ook een goede rol als (te) beschermende moeder die Nina de hele tijd pusht om een betere balletdanseres te worden. Ik durf het wel aan. Black Swan is een hedendaags meesterwerk.

Ik heb eigenlijk niet echt iets met ballet, maar ik hou wel van klassieke muziek en op film zien die danseressen er zeker niet slecht uit. Komt nog bij dat Het Zwanenmeer van Tsjaikovski een van mijn favoriete muziekstukken is.

De film verteld het verhaal van Nina (die haar naam te danken heeft aan een liedje van ABBA) die tegen elke prijs de rol van de zwaan wil spelen. De film begin met een drama over de hoge prestatiedruk en concurrentie in de balletwereld. Waarna duidelijk wordt dat er op mentaal vlak het een en ander mis is met Nina (iemand van 29 die zich nog door haar moeder laat betuttelen), een stoornis waardoor ze dwangmatig krabt bijvoorbeeld. Er zijn enkele (lesbisch) erotische uitstapjes, waarna de film steeds meer surrealistische trekjes begint te vertonen als Nina de grip op de realiteit begint te verliezen. Uiteindelijk wordt het zelfs behoorlijk freaky, compleet met body horror.

Natalie Portman speelde een sterke hoofdrol. Apart om haar na Leon, Heat en Star Wars in zo'n rol te zien. Ook opmerkelijk hoe kinderlijk de fragiele Nina eigenlijk nog is (hetgeen natuurlijk verdwijnt zodra de zwarte zwaan bezit van haar neemt). Ben geen fan van Mila Kunis, echt zo'n actrice die in oversekste komedie-films speelt. Toch was ze hier beter als verwacht. Winona Ryder heeft overigens eigenlijk maar een hele kleine rol.

De film is zeer aardig opgenomen, met name het openingsshot was echt ouderwets goed. Alleen hadden de camerabewegingen van mij wel wat stabieler gemogen, waarschijnlijk wilde Aronofsky een realistische uitstraling, maar vloeiende bewegingen zijn veel mooier naar mijn mening. Prima muziek van Clint Mansell, toch had ik liever meer van Tsjaikovski's originele muziek gehoord.

Black Swan deed me erg denken aan de obscure film Étoile waar Jennifer Connely een balet-danseres speelt die bezeten wordt door danseres die eerder de rol van de Zwaan speelde in het Zwanenmeer. Die film kreeg aan het einde ook surrealistische en bovennatuurlijke trekjes. Ik ben er van overtuigt dat Connely, Aronofsky op het idee heeft gebracht voor deze film, net zoals ze eerder met het einde van Requiem for a Dream heeft gedaan (wat natuurlijk origineel uit Dark City stamt). Verder is de body horror (de vleugels die uit Nina's rug groeien) erg in de stijl van David Cronenberg. Het doet met name denken aan het moment waarop Seth vliegensprieten uit zijn rug trekt in The Fly.

Net zoals bij alle films die ik tot nu toe van Aronofsky heb gezien vind ik het erg moeilijk om de film te beoordelen. Het was een sterk drama dat goed in beeld is gebracht. Ook best aangrijpend en beklemmend af en toe. Toch mist er op een of andere manier iets waardoor ik geneigd ben een hoge beoordeling te geven. In ieder geval moet ik alle films van Aronosfksy nog maar eens een keer een herziening geven over een poosje.

(Overigens bijzonder irritant dat Netflix sommige films, waaronder deze, in slechte beeldkwaliteit heeft.)

Ik stel me mee achteraan de rij: Black swan ook lange tijd voor me uitgeschoven omdat ik nooit echt in de mood was een balletfilm te bekijken. De momenteel opnieuw controversiële Aronofsky (mother!) en de mooie Natalie Portman deden me overstag gaan.

Voor fijn plezier ben je met Aronofsky aan het verkeerde adres. Black swan geeft een intrigerende inkijk van de snoeiharde competitieve wereld van het ballet. Ballet is hier dan wel het thema, maar je kan best nog wel wat andere werelden met het motto "survival of the fittest" bedenken. De film doet me dan ook denken aan zijn eerdere productie 'The wrestler' waarbij de passie een obsessie/verslaving wordt waaraan je fysiek, maar vooral mentaal aan tenonder gaat.

Maar Black swan gaat verder dan The wrestler, dieper en intenser, maar vooral met een grotere symboliek en verwevenheid. Het zwanenmeer van Tchaikovsky, het verhaal van de witte en de zwarte zwaan, wordt perfect verbonden met Nina's leven, waarbij ook zij deze dubbelrol letterlijk in zich moet opnemen.

Black swan is een visueel en auditief pareltje met veel oog voor detail. De acteerprestaties zijn van een uitstekend niveau. Het toont nog maar eens aan dat Portman écht wel als een topreferentie mag beschouwd worden actrice. Net als in Jackie gooit ze hier hoge ogen. De schijnwereld en hallucinaties waren niet steeds te onderscheiden van de realiteit. Het maakt de film intens en mysterieus, een combi van drama en thriller. Een film ook die je letterlijk op je vel zit (zoals TornadoEF5 al aanhaalde), zeker bij die vingerscène.

Voor mij niet Aronofsky's beste film, maar wederom erg geslaagd. Ik ben fan: 4,0*

Deze film heb ik ooit nog op een regenachtige dag in Cairns gezien voor ticketprijzen waar ik tegenwoordig bijna een hele maand gratis voor naar de film kan (AU $ 16.50, tegen een vrij slechte wisselkoers toentertijd). Niet dat het het iets met de film vandoen heeft, maar sommige dingen vergeet je niet. Allicht ook omdat de film zo'n indruk maakte.

Na mother! wilde ik deze weer eens herzien, vooral omdat ik me niet echt meer kon heugen waarom ik de score ooit verlaagd had. Wat deze Black Swan zo veel beter maakt dan mother! is dat de basis nog in de realiteit ligt. Op zijn meest basic niveau gaat deze film over iemand die hard werkt om een doel te bereiken en met stress te maken krijgt, met alle ongemakken van dien. Op dat niveau is de film al ongelooflijk genietbaar en intrigerend, maar de film heeft zoveel hints en andere facetten dat je er zo veel meer uit kan halen. Over psychoses van vrouwen en als directe ode aan een Repulsion, over incest of over de ontmaagding zoals ik er gisteren ineens in zag.

Die psychologie van witte zwaan wordt zwarte zwaan is natuurlijk vrij simplistisch, maar Aronofsky brengt dat met zoveel passie en schwung dat dat allemaal niets uitmaakt. Dit is een achtbaanrit van begin tot eind, de boog altijd gespannen en steeds strakker tot hij mag knappen. Dit alles mooi geschoten met opvallend gebruik van spiegels en de kleuren zwart, wit en grijs en af en toe een vlokje andere kleur erdoor. Maar nergens krijg je het idee naar een zwart-witfilm te kijken. Ook heerlijk gemonteerd en anders dan in Requiem niet met de nadruk daarop maar volledig ondersteunend om de film heerlijk ritmisch te laten zijn. Of soms met goede ideeën en uitstekend getimed, zoals een lamp aanknippen en het beeld van voren dan direct of die discoscène. Tel daarbij de geweldige performances van Cassel die lekker Frans mag zijn maar wel autoritair en gelooofwaardig blijft, de sexy Kunis, de enge moeder en zij allemaal in de schaduw van Portman die geweldig is met haar kwetsbare kant.

En terug naar 5,0*, uiteraard.

Deze film net gezien, totaal buiten mijn normale keuzes toch de gok gewaagt, in zijn genre een meesterwerk vind ik persoonlijk .

De muziek, de sfeer, de opbouwende spanning, de waanideeën... Wat is echt, wat niet.

De paranoïde Nina, ik ben blij verrast, en heb me geen moment verveeld.

Uiteraard wist ik wel hoe het ongeveer ging eindigen, desalniettemin was het toch fantastisch om te zien. Natalie Portman speelde subliem.