Black Swan (2010)

Aargh nog een hele maand wachten.

Verdomde screener!

definitie cult film

Cultfilm - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Black Swan kan duidelijk nog géén cult-film zijn!

Ah ah ahhhhhhh

mooie film! Zo..

Eens in de paar jaar zie je een film

Die je pakt, die je vasthoudt en je niet meer loslaat

Dit is zo'n film (althans voor mij)

Twijfel tussen een 8 en 9..

Ik ga hem binnenkort nog een keer kijken..

Geef hem nu eerst een dikke 8!!!!

Perfect Blue? - No, Perfect Black!


En hij is er weer hoor, de nieuwe Aronofsky, samen met zijn voorliefde voor Perfect Blue. Dat het meesterwerk van Kon, en één van mijn favoriete films, een inspiratie is voor Aronofsky liet ie al zien met de badkuipscene in Requiem. Met Black Swan maakt hij bijna de live action versie van Perfect Blue. En dat is in perfecte handen van Aronofsky. En na zijn afwezigheid bij The Wrestler doet Libatique de cinematografie ook weer. Echt mijn soort film dit, een verhaal waar droom en realiteit door elkaar heen lopen, waar niets is wat het lijkt. De kijker wordt van het kastje naar de muur gestuurd en moet deze beklemmende trip maar zelf ervaren. Want dat is het, beklemmend.


Black Swan begint aardig rustig, we leren Nina kennen en in een voortkabbelend tempo zijn we getuige van hoe ze dé uitverkorene wordt om de hoofdrol van het Swan Lake te vertolken. Cinematografisch weer magistraal, sterke score van Mansell en ook het acteerwerk is uitmuntend. Ook fijne idyllische castingkeuze voor Kunis. Ik ben nooit een voorstander geweest van haar, maar wat is ze hier op haar plaats. Ook best mooi in deze film . Portman steelt toch wel de show want die acteert 'perfect'. Cassel is ook weer uitstekend, zoals gewoonlijk. Ik weet niet wat het is met balletscholen e.d., maar dat vindt ik altijd wel een onheilspellende plaats. Dat zal de nasleep van Suspiria wel zijn denk ik.


De kracht zit 'm vooral in de tweede helft. De tweede helft is fast paced, psychisch ongemakkelijk en mystiek. Lang geleden dat ik dat zo intens bij een film heb gevoeld, ik denk dat de laatste keer bij Inland Empire was, waar de meester van het psychisch ongemak weer een freakshow neerzette. Dat is eigenlijk veelzeggend voor deze Black Swan. Aronofsky speelt met gemak tussen repulsion en attraction, en dat maakt dit zo'n meesterlijke prent. Dit is geen cinema die je moet kijken, dit moet je voelen. Dat type surreële cinema dat Lynch ook maakt. Wat vele proberen maar nooit in slagen, dat soort cinema. Echt een aaneenschakeling aan schimmige scenes, waar de transformatie echt magistraal is. De spiegel scene, de vel trek scene, de tunnel scene, de badkuip scene, de vrij scene van Cassel en Kunis en nog vele van dit soort kleine subtiele scenes maken de distortion zo enorm krachtig. Ook fijn dat Aronofsky niet met een zogenaamde twist komt of met een hele explanation scene. Hij laat het in het midden, en dat houdt het mysterieus. Zo hoort het. De uur aanloop naar de onheilspellende 40 minuten is grandioos. Ik hoor veel kritiek dat de aanloop te lang duurt maar juist perfect om het gewenste effect te krijgen. Eenmaal op stoom is Black Swan niet meer te stoppen. Totale waanzin.


Voor de rest ook veel lof voor de dialogen, veel seksuele toespelingen, geen gecensureerde vocabulaire maar ook de 'fysieke' scenes mogen er wezen. Sterke seks scene tussen Portman en Kunis maar ook de seduce scene en masturbatie scene(s) zijn erg sterk. Niet al te gedurfd maar wel erg effectief geschoten waardoor de intimiteit voelbaar is. Veel close-ups, stevig lichaam contact, erg sterk geconstrueerd. Het hoeft niet expliciet te zijn. Naast de transformatie was ik ook erg onder de indruk van de Swan lake uitvoering. Echt werkelijk prachtig, de muziek, het camerawerk, de scherpe montage en een uitmuntende Portman. Ik heb helemaal niets met ballet, maar Aronofsky heeft mij met ballet als middel weten mee te voeren, ontroeren en mijn stupéfait doen staan. Excuseer, maar ik kan dit niet omschrijven met wat lomp algemeen beschaafd Nederlands. Ik denk dat ik me wat meer in deze complexe maar schitterende kunstvorm ga verdiepen.


Ik ben zwaar onder de indruk. Libatique en Aronofsky zijn terug, en ze zijn beter dan ooit. Zo onder de indruk dat alle woorden tekort schiet maar als ik dan iets moet zeggen dan noem ik het feit dat Black Swan de film is erg dicht in de buurt komt om kunst genoemd te worden, of het gewoon is. Maaar dat is een andere discussie. Bewust of niet, maar dit is een prachtige live action versie van Perfect Blue. Nog specialer is het omdat ik die film ook een warm hart toedraag. Ook afgezien daarvan is dit een film met ongekende klasse, met een ongrijpbare magie die zo weinig films hebben en dat juist dit meesterwerk op mijn pad komt als ik net in een top 10 crisis zit laat mij geloven in voorbestemming. Kon Satoshi is in Augustus overleden maar dit is, ook al is het onedoeld, een prachtige ode aan deze grootmeester. Jammer dat ie dit niet heeft kunnen zien, had ie mooi gevonden. En geef Portman die oscar. Nu maar The Fountain herzien. Dit wordt een must see in de bios, nu nog mijn vriendin mee krijgen.

Moest ik niet van de uitstekende box office en de lovende kritieken gehoord hebben, zou ik ook wel durven opperen dat dit een mogelijke cultfilm zou worden. Black Swan is een duidelijk you hate it or you love it geval, lijkt me.

Tijdens het kijken van de film moest ik herhaaldelijk aan het eerste deel van Martyrs denken. Beide films hebben het over een soort escalerend mentaal proces bij het hoofdpersonage, dat als gevolg heeft dat het personage vanuit zijn eigen psyche met allerlei horrorkwellingen zit opgescheept. Om er uiteindelijk ook aan tenonder te gaan. Bij films als Black Swan en Martyrs moet je de horror niet (in de eerste plaats) zoeken in de gore of de enge visuele effecten, maar de psyche die achter de horror schuilt. Ik vind Black Swan dan ook geen psychologische thriller, laat staan een drama, maar psychologische horror waar ik meer van wakker ga liggen dan van de afgerukte ledematen of de gruwelijk schreeuwende Japanners uit andere horror.

Aronofsky is helemaal terug. Met The Fountain maakte hij een kunstwerkje dat ondanks zijn visuele pracht mij niet kon aanspreken door de abstracte inhoud. In The Wrestler vertelde hij een krachtig verhaal dat weliswaar me niet erg lang bijbleef. Met Black Swan heeft hij geen kunstwerkje of verhaal gemaakt, maar een Film, net zoals Requiem for a Dream een Film was die mij deed vermoeden dat Aronofsky een van de meest talentvolle regisseurs van onze generatie is. Black Swan bewijst dit.

Net zoals in RFAD presenteert Aronofsky ons een aanvankelijk sober portret van een bepaalde gesloten wereld waar je als buitenstaander moeilijk vat op kan krijgen. Het gekwelde personage van Portman daalt in een steeds diepere toestand, en de transformaties die daarbij horen escaleren mee met haar. Van kleine details zoals een knipogend schilderij tot de on stage transformatie ; het past allemaal erg goed in het plaatje. Ik moest denken aan het vroege werk van Polanski en Cronenberg (The Fly, anyone?)Vergezeld van een groezelige cinematografie en geweldige muziek (Mansell heeft goed begrepen dat Tsjaikovski staat als een huis en dat je aan een balletfilm niet te veel hoort te foefelen qua muziek) maakt deze plot dat ik steeds meer verrukt werd naarmate de film vorderde.

Verder zou ik ook nog wat kunnen zeggen over de sterke plot (ik vind de link tussen de sterke concurrentiestrijd, de paranoia die stress met zich meebrengt en de dualiteit van de zwarte en witte zwaan althans erg goed gevonden) en de geweldige acteerprestaties (Cassel straalt zoals steeds klasse uit, ook in het Engels), maar de sterkte hiervan spreekt zo voor zich bij het kijken van de film dat ik het maar aan de toeschouwer laat om hierover te beslissen.

5*. Na herziening wordt dit wellicht de tweede Aronofsky in m'n top 10.

De film had ook op mij dit effect. Toen ik The Wrestler zag, had ik achteraf niet bepaald een beter of veranderd beeld van worstelen. Na deze film ben ik enigszins gefascineerd geraakt door ballet en het intieme kunstwereldje dat erachter schuilgaat.

Of dat genoeg is om er twee uur effectief naar te gaan kijken en er 60 euro aan uit te geven is echter een andere zaak.

Inderdaad, zal het voorlopig wel even met beeldmateriaal proberen .

Dilemma: Het is de nieuwste film van Darren Aronofsky, wiens 4 vorige films (Pi, The Wrestler, Requiem for a dream en The Fountain) me echt enorm goed bevielen. Maar het plot van deze film trekt me echt voor geen meter. Weet ook niet of ik dit op korte termijn ga kijken. Alhoewel...

Dat had ik dus ook in eerste instantie, maar hij is écht verbazingwekkend goed.

Verhaal is één ding, maar vind presentatie en sfeer toch belangrijker in een film.

Ik ben benieuwd dan. Ik zie weer veel hoge cijfers, maar kan het bijna niet voorstellen als ik dat simpele plotje bovenaan de pagina lees. Maar dat zal ook vast niet alles zeggen.

Je niet te veel blind staren op de ballet thematiek. Gewoon gaan kijken. Dit is Aronofsky's meesterwerk. Hiermee maakt hij zich onsterfelijk en hoort hij terecht in het rijtje met grootmeesters als Tarkovsky, Godard, Bunuel etc.

Ik ga wel mee hoor Ben wel benieuwd na je recensie. Al spreekt het plot me totaal niet aan verder, maar de cast vind ik wel aardig en de poster vind ik erg mooi

Overdrijven is ook een kunst...... talentvol filmmaker, maar op een unieke eigenstijl (daarvoor lopen zijn filmstijlen veel te veel uiteen) of de beïnvloeding van een hele generatie filmmakers heb ik hem nog niet kunnen betrappen....

Als overdrijven een kunst is is dat hier bij Black Swan wel op zijn plaats . Nee, je hebt ook gelijk maar ben wat overdreven lyrisch omdat ie met Black Swan een groots meesterwerk presenteert.

Zijn stijlen lopen inderdaad nog wat te uiteen, en hierdoor heeft hij nog geen vaste stijl of handelsmerken. Al hoop ik dat ie wat ie met Black Swan doet vasthoudt. Ook heeft hij over generaties geen andere cinéasten geïnspireerd en beïnvloedt. Dat kunnen we ook pas over tientallen jaren concluderen. Ik ben hem gewoon erg dankbaar voor dit werk, gun mij die superlatieven nou even .

Ik vind dit ook een prachtige film, maar net iets te schatplichtig aan Polanski's werk om het echt een weergaloos meesterwerk te gaan noemen. Niet dat daar op zich iets mis mee is, maar de film voelde bij mij ietwat aan als een mindere versie van Repulsion of The Tenant

Wel mee eens, deed mij het sterkst denken aan Perfect Blue maar voelde ook erg aan als Polanski's Repulsion. Alleen vind ik deze veel beter.

De mix tussen Perfect Blue, Repulsion en Fight Club.

Voor mij blijft Perfect Blue de ultieme mindfuck film; als kijker weet je niet wat echt en wat nep is, wordt je constant op het verkeerde been gezet wordt, terwijl op het einde alle puzzelstukjes op hun plaats vallen. Bij Black Swan had ik dit net niet en wist ik eigenlijk al gauw wat er aan de hand was. Het ging hier meer om de uitwerking van het feit wat er met Nina aan de hand was, hoe je als kijker kunt ontdekken waarom zij zo reageert; het harde balletwereldje, de druk van haar moeder, haar instabiele persoonlijkheid met antisociaal gedrag. Aronofsky liet namelijk net iets teveel clous achter en vond ik het qua opbouw niet bepaald subtiel te noemen.

Verder is het een erg solide film met uitmuntend acteerwerk van Nathalie Portman. Waanzinnig hoe zij zichzelf heeft overtroffen hiermee en ontzettend knap hoe overtuigend zij een ballerina weet te spelen; haar bewegingen en dans zijn ontzettend vloeiend en elegant, precies zoals een ballerina (echter alles boven de torso gefilmd). Aronofsky laat verder enigszins een getrouw beeld zien van het balletwereld, hoe dansers/danseressen zich volledig storten in hun kunst en wat daar buiten plaatsvindt totaal onbekend/onbelangrijk is.

Beste film van 2010!

Aronofsky heeft weer eens bewezen dat hij één van de beste regisseurs is ter wereld. Die man verdiend gewoon in elke toplijst te staan en prijzen te winnen. Hij haalt bij mij weer een mooi cijfer. De volle 5*. De reden is dat deze Black Swan een puur artistiek meesterwerk is. De acteerprestaties zijn meer dan goed, ze zijn perfect. Het verhaal klopte en krijgt ook een mooie A+. Alles maar ook alles was gewoon mega goed aan deze film. Had het echt niet zien aankomen nadat ik de trailer zag.

Welja ik kan alleen maar goede dingen vermelden. En aan iedereen aanraden!

Een paar daagjes geleden heb ik deze film bekeken..

en ik moet eerlijk zeggen dat ik normaal zeker niet vreemd ben van 'apartere' films, ik ben er juist wel fan van, maar niet van deze film..

Begrijp me niet verkeerd, het is zeker wel een goede film! Goede beelden, de personages zijn goed neergezet en het verhaal steekt goed in elkaar. Maar het is persoonlijk niet echt mijn smaak, het sprak me totaal niet aan!

Ik denk dat ik toch 3 sterren geef, puur omdat de flim zeker niet slecht in elkaar steek:)

Tijd voor een spoilertopic?

Goed idee; klik. Het begint hier nu wel een érg onoverzichtelijke en ''lege'' bedoening te worden voor mensen die de film nog niet zagen.

Deze berichten dan ook maar naar dat topic verplaatsen, HarmJan?

Da's misschien wel handig, maar dat kunnen alleen moderators regelen.

"I just want to be perfect..."

Na al die reacties vandaag op deze film heb ik hem maar even snel bekeken. Pff wat een mooie film zeg van Aranofsky, misschien wel zijn beste tot nu toe. Het acteerwerk is ook sterk, Portman verdient zeker een oscar voor haar rol (en wat ziet ze er mooi uit ).

De film zelf ziet er verder geweldig uit, met veel mooie dansscènes, en prachtige muziek (Swan Lake ). Ik heb nauwelijks een saai moment of slechte stukjes kunnen ontdekken, dus 5 sterren dan maar.

Aronofsky's beste. Natalie Portman gaat helemaal los op Tchaikovsky in dit hilarische en hysterische stukje gothic high camp. Argento, Cronenberg, Polanski en een beetje Powell & Pressburger...het gaat allemaal in de blender, met een van de beste (en zeker de meest geflipte) films ooit in de lange traditie van het backstage genre. Dit moet een culthit worden; Rocky Horror voor de heteroseksueel. Dikke 4,5*

Herzien. Boet niet in aan impact, Black Swan staat als een huis. De sfeer die halverwege gelijk omslaat blijft ontzettend beklijvend (en is dus niet afhankelijk van het verrassings element), het einde blijft indrukwekkend (wat is Portman toch briljant), cinematografie van Libatique is echt uitmuntend en camerawerk ook erg sterk, zonder te veel fratsen. Het gebruik van contrasten is in Black Swan zo magistraal gedaan, en dan komt in bijna elke scene zo sterk terug. Wat betreft theorie heb ik het ook rond, ook al is dit niet het uitgangspunt van Aronofsky, toch steekt het erg ingenieus in elkaar.

De uitvoering van Swan Lake is groots, de aankleding, makeup, de choreografie + uitvoering, muziek, alles klopt. Van de week nog een keer zien, wat is de herkijk waarde toch hoog van deze parel. De esthetiek die Black Swan bezit is zo moeilijk onder woorden te brengen zonder de film te kort te schieten.

Dit kan volgende maand wel eens mijn meest memorabele bios bezoekje ooit worden.

Het verhaal is zeer goed, het psychologische en moralistische aspect spraken mij zeer aan. En ook het acteerwerk is zeer goed. Ook credits voor de casting, weer de juiste acteurs gekozen.

MAAR krijg toch het gevoel dat Darren Aronofsky zich een beetje door Hollywood heeft laten inbinden na de problemen rond de produktie van de The Fountain. Ik zal wel de enige zijn, maar ik vind Black Swan een commercieele film: erg voorspelbaar en wordt veel gebruik gemaakt van foefjes die zijn effectiviteit al reeds hebben bewezen. Weinig vernieuwends wat dat betreft. Ik zag bijvoorbeeld grote overeenkomsten met Requiem for a dream, ook wat betreft bepaalde geluidseffecten, daarnaast waren de schrikmomenten ook niet bepaald orgineel gebracht. De emotionele effectiviteit op de kijker is naar mijn idee sterker in 'Requiem for a dream' en 'The Fountain'.

Maar misschien kan je ook gewend raken aan de 'Darren Aronofsky roller coaster' en heeft het zijn effect gewoon niet meer op mij.

Zeer onder de indruk van deze film. Zoals bij meerdere films met Natalie Portman spatten de 'mind control' technieken en hints weer van het scherm. Een Portman in gevecht met haar alter ego, het kapot slaan van de spiegel (wat weer het breken met je andere persoonlijkheid betekent) etc.

Maar een erg goede sfeer wordt gecreerd en je wordt als kijker toch een aantal keer op verkeerde been gezet.

Ik had in eerste instantie helemaal geen zin in deze film. Ik vond de poster mooi, de cast was goed, maar het plot sprak mij totaal niet aan, en met Aronofsky als regisseur kon het niet al te best zijn, aangezien ik zijn andere films ook niet echt kon waarderen. Maar na de recensie van mijn vriend, die dan zo heerlijk vol passie kan schrijven over iets wat hij geweldig vind, ben ik toch om. Sowieso vind ik het gewoon leuk om alle films uit zijn top 10 te kijken, en aangezien hij in eerste instantie ook niks met het plot had, en achteraf toch verrast was, ben ik nieuwsgierig geworden

Gisteravond dus toch maar opgezet, en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb! Want wat is Black Swan een pareltje van een film Aronofsky heeft mij deze keer echt verrast, en Black Swan springt ver boven de rest van zijn films uit.

Laat ik beginnen met de cast, want die was in deze film erg goed. Portman heeft mij echt weggeblazen met haar perfect neergezette personage van Nina. Wat een staaltje acteerwerk was dat van haar, haar beste werk tot nu toe. Ze is gelijk erg hoog in mijn achting gestegen, en heeft mij daarmee ook verrast want ik vond haar er als actrice meestal niet bovenuit springen, maar bewijst in Black Swan zeker dat ze een geweldige actrice is, die veel diversiteit heeft. Daarnaast heeft Mila Kunis ook een rol als Lily, die dat overigens ook geweldig neerzet. Wat is zij volwassen geworden, en dit was de eerste keer dat ik haar niet meer als Jackie zag uit That 70's Show. Gelukkig maar Ze kan dus ook veel meer dan dat ze tot nu toe heeft laten zien. Lily wordt in eerste instantie neergezet als een mysterieus en gemene vrouw die het op Nina gemunt heeft, die tot het uiterste gaat om de rol van Nina te krijgen, en een psychologisch spelletje met haar speelt. Uiteindelijk blijkt dat natuurlijk helemaal niet waar, en heeft ze eigenlijk het beste met Nina voor. Geniaal gedaan dus, want als kijker zijnde heb je dat tot op het laatste moment helemaal niet door. Dat was bij mij tenminste zo. Natuurlijk ga je op een gegeven moment twijfelen wat er nou echt is, en niet. Maar eigenlijk is de hele film gewoon één grote waanzin. Vincent Cassel was ook goed, en erg overtuigend als eng, en vies mannetje. Daarbij hielp het ook wel dat ik hem er ook echt eng uit vind zien. En laten we Hershey niet vergeten die ook een geweldige rol neerzet als de moeder van Nina.

Een moeder is toch ook wel wat nare trekjes heeft. Ik heb al een aantal theorieën gehoord over de moeder, dochter band. En ik ben er nog niet helemaal uit hoe het nou in mekaar zit. In eerste instantie lijkt het zo dat ze gewoon een moeder is die erg beschermend is naar haar dochter, die haar wil behoeden voor het maken van fouten, die weet dat haar dochter soms in de war is en die niet tegen grote druk en stress kan. Maar toch ook wil dat haar droom wel uitkomt en dat ze niet haar carriére op hoeft ze geven zoals dat zij dat vroeger wel moest. Maar tegelijkertijd ziet ze wel de wond op Nina haar rug, wat eigenlijk niet kan omdat dat niet echt is, en alleen een hersenspinsel is van Nina haar persoonlijkheidsstoornis. Zo ook het wanhopige moment dat haar moeder wil dat ze taart eet, en dat ze in de kamer zit als Nina aan het masturberen is. Dat zijn dingen die niet kloppen, waar volgens mij veel meer achter zit. Maar ik denk dat je de film daar eerst nog een aantal keer voor moet kijken, eer dat je echt een mening kan vormen over hoe dat nou zit. Wel leuk dat Aronofksy ruimte overlaat voor de kijker om daarover te discussiëren, en hun eigen mening daarover te vormen.

De tweede helft van de film heeft een heel eigen sfeer, en het einde wordt uiteindelijk waanzinnig neergezet. De combinatie van muziek, dans, en de complete madness van Nina is prachtig om te aanschouwen. Wat een mooie beelden, je wordt er bijna in gezogen. Wat zal dit een genot zijn om over een tijdje in de bioscoop te mogen aanschouwen. Iets waar ik nu al naar uitkijk. Ik heb ballet altijd al wel mooi gevonden, en het Zwanenmeer heeft gewoon iets bijzonders, iets moois en breekbaars en dat word in deze film geweldig neergezet. Het dansen, de muziek, het is gewoon kunst. Ik zou graag een keer naar een echte voorstelling gaan van dit stuk, maar dat terzijde.

De film heeft een hoop memorabele scénes, die als kijker niet snel zat vergeten. Denkend aan de disco scene, de scene in de tunnel, het langzaam gek worden van Nina, (met haar benen, de spiegels, de vinger scene met het vel trekken (ieeuw) En zo kan je er nog veel meer opnoemen. Wat mij vooral erg geraakt heeft is de scene van haar transformatie van de witte zwaan naar de zwarte, dat gecombineerd met haar madness, haar met bloed doorlopen ogen, de muziek en de kostuums vond ik waanzinnig, overweldigend. Ik had zo met haar te doen, wou haar helpen, het was alsof ik er zelf gewoon bij was. Ik zat echt aan mijn beeld gekluisterd. Prachtig dat je dat als kijker zo kan ervaren.

Ik ben dus echt enorm onder de indruk van Black Swan. En ik heb niets anders dan lof voor de film. Portman heeft een geweldige rol neergezet en kan als actrice bij mij niet meer stuk. Ik ben echt aangenaam verrast, vooral omdat ik dat totaal niet aan zag komen, en dat is nou juist het leuke van film kijken.

Ik kan niet wachten tot 3 februari, dan kan ik dit pareltje eindelijk in de bioscoop kijken!

5*