Black Swan (2010)

Is bij mij hetzelfde geval. Yogi Bear wordt bij ons gedraaid en allemaal troep, maar deze film niet.. Ik ga er dinsdag een half uur voor reizen om 'm eindelijk 'in het groot' te kunnen zien. Tsja, soms kan ik heel wat over hebben voor een film

Een witte zwaan die een woeste worstelaar moest worden?

Woon je op Terschelling?

Na het zien van deze film kan ik maar één conclusie trekken: De oscar voor Natalie Portman is meer dan terecht. Een topprestatie van haar die ze in deze film levert. Ook de casting verdient een compliment: Ik denk niet dat er een andere actrice was geweest die dit beter had gedaan.

Deze film is een meesterwerk.

In alle films?

Dat is de overeenkomst inderdaad. Wat mij betreft zou Nina als White Swan zo de tweelingzus kunnen zijn van Edward Norton en Lily van Tyler Durden. De karaktereigenschappen komen aardig overeen. De hoofdpersoon verandert of probeert te veranderen in iemand die zich volledig kan laten gaan zonder geremd te worden door wie of wat (moeder/baas/maatschappij/pijn/[...]) dan ook. "Stop trying to control everything and just let go! Let Go!" Dat is één van de quotes uit Fight Club die perfect de metamorfose beschrijft die de hoofdpersoon doormaakt. Precies een quote die zo uit Black Swan had kunnen komen.

Dat is in ieder geval wat ik er in zie. Als jij er iets anders in ziet: prima. Dat is het mooie aan deze film(s). Je kan het op verschillende manieren interpreteren.

In de eerste planningen zouden de twee lotgevallen elkaar ontmoeten.

Gelukkig niet nee

Wat mij betreft zit het er middenin. Als je screencaps zou maken zou het inderdaad vaak op The Wrestler lijken, maar qua editing (visueel en sound) en sommige mis en scenes lijkt het veel meer op z'n gestileerde eerdere werk.

Nou enkel het laatste kwartiertje dan zou ik zeggen...

Dan heb je een andere film gezien als ik. het begint een beetje als de veel aardsere en meer sobere stijl van The Wrestler (waarin een enkele typische-Aranofsky-scene zat die daar bijna niet op zijn plaats leek), maar het wordt toch al heel snel iets compleet anders. Black Swan ontspoort dan op een positieve manier en Aranofsky's trucendoos gaat open. En ik zie toch echt een spektakel met met de muziek samenvloeiend beeld, nadrukkelijke editing en veel gestileerdere shots.

En ook Requiem begint nog vrij gewoon en werd steeds extravaganter. De stijlopbouw is bijna gelijk. Thematisch zijn Pi, Requiem For A Dream, The Wrestler en Black Swan vier variaties op hetzelfde, alleen The Fountain is de vreemde eend.

Eerder de laatste vijf kwartier.

Maar de film bouwt het vooral steeds meer op om in een apotheose te eindigen.

Vond RFAD toch veel meer een stylisch gebeuren. Pas bij de discoscene (na een uur) komt er echt een flow in, maar die is veel minder ritmisch dan bij RFAD. Het is juist dat strakke pompende en herhalende wat ik kenmerkend voor Reqieum vind. Dat zie ik hier nergens terug, dit is allemaal handheld en veel minder volgens een strak patroon. Maar ok, het bouwt wel op naar een apotheose. Dus ik snap waar je op doelt.

Wat een zielige figuur die Nina, kreeg medelijden. Beetje seksuele / horror mix met een aparte freaky sfeer. En ballet niet echt mijn ding.. Hou het op 3,5 *

Ik ben heel blij dat Aronofsky het zo niet gedaan heeft.

Is ook al in een heel vroeg stadium afgestapt van dat plan

Ik weet nog niet zo heel goed wat ik met deze film aanmoet. Darren Aronofsky weet altijd wel weer aardig de positieve en de duistere kant van iets te illustreren. Of het nou de Worstelwereld is of de junkie drugswereld. Het heeft in zijn films extreme voor en nadelen en er komt in zekere zin ook iedere keer weer die obsessieve strijd naar voren. Doorgaan of stoppen, doorgaan of stoppen. Die strijd kan dus uit de hand lopen en Black Swan laat daarin best een extreme vorm zien. We zitten allemaal vast aan een persoonlijk moraal. En als gevoel en verstand met elkaar in conflict zijn en je omgeving is ook van invloed, dan maakt dat het er niet echt makkelijker op. Tenzij,.... maar daar gaat deze film niet over.

Aan de ene kant voelt het als 1 grote herhalingsoefening, maar aan de andere kant niet. Ik ervaar het weer als The Wrestler, maar dan met surrealistische elementen eraan toegevoegd. Het komt op hetzelfde neer, maar dan vanuit een ander perspectief. In The Wrestler is hij al afgeschreven terwijl Black Swan juist gaat over de bloei van succes. In The Wrestler weet hij vooral wat hij kon en in Black Swan haalt zij nog niet alles eruit wat erin zit. De obsessie is in ieder geval steeds aanwezig. Iets bereiken. Een doel nastreven, je grenzen verleggen en tot het uiterste gaan. Maar het houd ergens op, maar als je dat punt bereikt hebt, kun je (wellicht) zeggen: Het is volbracht.

Je leeft of je wordt geleefd? Dat kun je je afvragen in onze huidige samenleving met alle regeltjes en wetten die er zijn, maar jij als individu kan dat ook met jezelf hebben. Er zijn conflicten. Je verstand, je gevoel, je moraal, etc. Jezelf een spiegel voorhouden. En dat is waar ik altijd aan moet denken als ik een film van Darren Aronofsky gezien heb. Reflectie in de zin van: Jezelf een spiegel voorhouden om zo stil te staan bij hoe je bijvoorbeeld werkt, welke keuzes je daarbinnen maakt, welke vaardigheden je inzet en hoe dat voelt.

3,5*

Soundtrack binnen!

Mooie film, verveelt geen moment en is vaak spannend en erg iteressant. Pluim naar de cinematografie en visuele verzorgers ook. Verder heb ik niets toe te voegen aan al het voorgezegde.

* 4,0

Zoals de meeste Aronofsky films, zwaar overhyped. Toch is dit één van zijn betere.

Toegegeven, Portman heeft haar Oscar verdiend. Niet moeilijk ook, ze is voortdurend op de voorgrond en acteert hemels. Black Swan vond ik beter werken als psychologisch drama dan als thriller, en het is door de ogen van Nina dat alles verteld wordt. Dat ze mentaal niet stabiel is en aan één of andere vorm van schizofrenie lijdt, wordt al snel duidelijk. De overbezorgde moederfiguur is er om haar te beschermen, in de eerste plaats tegen zichzelf.

Stuurde haar moeder haar naar het ballet als therapie ? Misschien wel. Niet duidelijk. De regisseur slaagt erin om elke beweging met gratie in zijn lens te vangen en brengt de passie en toegewijdheid van balletdansen mooi over. Passionele waanzin voor Nina. Ballet is passie, maar door haar diep opgeborgen seksualiteit en verlangens lukt het niet om die over te brengen. . Het einde komt niet geheel onverwacht en sluit het af als de zwanezang van haar carrière.

Boeiend gefilmd maar zo baanbrekend was het nu ook weer niet. 3,5*

Heb hier eigenlijk nog niemand de film baanbrekend zien noemen.

Hoe denk je er dan over als je 5* geeft?

Dat die erg goed is?

Niet meer dan dat? Als ik de vele commentaren lees van 5-stemmers, denk ik juist dat velen de film geniaal vinden.

Maar dat is toch iets anders dan baanbrekend. Verder is de film in zoverre baanbrekend dat hij een hele grote groep weet aan te spreken die weinig tot niks met ballet op hebben. Verder steekt het ook allemaal best kunstig in elkaar.

Het lijkt me ook geinig om Mickey Rourke in een balletpakje (dus inclusief tutu) de zwanendans te zien uitvoeren. Lijkt me zeer apart

En daarna een Bavaria halen in de bar.

Hij is ook niet revolutionair, maar is dat dan een vereiste aan een hele goede (5*) film?

Dubbel gevoel over deze film.

Sterk geacteerd, boeiend, spannend. Maar toch sprak het geheel mij niet echt aan.

Tis nu eenmaal zo. Puur persoonlijk

Ik beschouw de film in sommige aspecten best vernieuwend (baanbrekend is weer een overdreven woord). Ik doel hier met name op de verschillende effecten die Aronofsky in de film verwerkt heeft. De CGI in deze film is in een aantal gevallen bijna niet zichtbaar, maar draagt wel bij aan de gehele ervaring. Met name in het laatste deel van de film is de CGI onmisbaar.