Black Swan (2010)

Met erg weinig verwachtingen deze film ingegaan,

maar heeft me verrast, vooral de sfeer, de casting en de muziek !

Portman een terechte oscar winnares.

Een film over een balletdanseres die gekozen wordt voor de hoofdrol in Het Zwanenmeer. Het uitgangspunt lijkt er op te wijzen dat de film gedoemd is voor een ladysnight of op z'n minst een uitsluitend vrouwenpubliek en zo te verdwijnen in de talloze dansfilms. Maar met de komst van Darren Aronofsky en de prestatie van Natalie Portman krijgt de film een heel andere stijl. Dit is geen melige dansfilm maar een heuse thriller die de passie van het dansen en de zware druk die erbij komt zien, mooi naar voren. Deze film toont het verschil tussen techniek en gevoel in dansen.

Dat het zwanenmeer wordt gekozen is de beste keuze. Niet alleen is dit één van de mooiste, bekendste en moeilijkere balletvoorstellingen, maar ook het verhaal leent zich perfect voor het parallel lopende verhaal rond de dansers en de band met de leraar. Aronofsky toont net als in Requiem for a dream hoe je in een neerwaartse spiraal kan terecht komen en zo persoonlijke grenzen begint te overschrijden. Vooral Natalie Portman heeft verdiend haar Oscar gewonnen, ze is perfect in deze rol. En het is niet verwonderlijk dat ook oa de film en regie een nominatie hadden.

Black Swan is een heuse aanrader en een adembenemende thriller. Een echte aanrader en nu al kandidaat voor mijn eindejaarslijstjes van 2010.

De vrouwelijke versie van Fight Club.

N811 schreef:

(quote)

dat dacht ik ook in de pauze

De vrouwlijke versie van Fight Club? Mag ik vragen waarom je dan denkt?

Want het kan geen mening zijn he dat je dat zegt..

Black Swan gaat over iets heel anders dan Fight Club namelijk..

tsjaa vrouwen vechten dingen op een andere manier uit dan mannen he, met dansen bijvoorbeeld.

Ja maar wat heeft het dan met Fight Club te maken ?

Bij Fight Club draait het niet om vechten hoor, als je de film al heb gezien?

Ik zou dan eerder zeggen de vrouwelijke versie van The Wrestler.

ja waarschijnlijk The Wrestler eerder maar ik denk dat het voor hun met de sfeer van de film te maken zal hebben.

Ik zie toch heel wat overeenkomsten tussen de transformatie van Edward Norton tot Tyler Durden in Fight Club en de transformatie van White Swan tot Black Swan in deze film. Het verhaal eromheen is natuurlijk helemaal anders, maar dat is ook niet wat deze films zo bijzonder maakt, naar mijn idee. Fight Club is net zo min een vechtfilm als dit een balletfilm is.

De gebruikte methode om de transformatie van de hoofdpersoon te laten zien is ook min of meer vergelijkbaar in beide films (zelfde soort mind fuck).

Het deed me in ieder geval niet denken aan "The Expendables"

Maar goed ik lees dat anderen hem ook soms deden denken aan de Wrestler dus ik zal er wel volledig naast zitten !

Toch jammer dat de film waarschijnlijk in rating zal zakken nu ook mensen de film gaan bekijken die in eerste instantie weinig affiniteit met dergelijke films hebben, maar door het succes nu toch de poging wagen... en dan, niet zo verrassend, teleurgesteld uitkomen.

Tuurlijk, ieders mening telt, maar als ik sommige lage beoordelingen check en de bijbehorende top 10, vind ik eigenlijk dat bepaalde mensen beter niet serieus hadden mogen stemmen op deze film. Maar dat komt dan natuurlijk ook weer uit de mond van iemand die deze film echt ongelooflijk goed vindt.

Qua stijl lijkt die wel, maar qua verhaal moet je me toch echt eens uitleggen. Of papagaai je gewoon andere na.

Worstelaar Randy the ram had er alles voor over om in de picture te blijven en Balletdanseres Nina had dat ook om de hoofdrol te vertolken. En het einde was trouwens een soort kopie.

Duidelijk toch !

Het is dan ook de enige overeenkomst tussen beide films (op het feit dat de regisseur ook hetzelfde is ).

Ik heb toch ook niet gezegd dat het hele verhaal op elkaar lijkt (wat ook niet zo is). Ik heb alleen gezegd dat het verhaal me soms deed denken aan The Wrestler.

P.S. ik weet niet wat de term bazaal of basaal inhoudt. Via google vond ik daarover het volgende "Basaal is kennis- en expertisecentrum op het gebied van bekken(bodem)problematiek (bekkenfysiotherapie) en seksuologie". Maar ik neem dat je dat er niet mee bedoelt

Ik bedoel er mee dat je heel erg naar de basis/ essentie kijkt. Het gaat beide ' om personen die iets willen....'

Maar qua situatie en uitwerking zijn ze totaal verschillend.

Moet idd basaal zijn.

Dat is toch het leuke aan films. Iedereen bekijkt het vanuit zijn oogpunt en hebben er ook vaak een andere mening over. Qua situatie was het inderdaad totaal verschillend, maar qua uitwerking eigenlijk niet zo (vooral het einde wat ik toch erg op elkaar vond lijken).

Vind ik niet, er zijn veel verschillen maar ik zie ook een paar kleine overeenkomsten op de grootste overeenkomst na natuurlijk.

Verrukkelijke film waarin Aranofsky stilistsch vooral terugkeert naar Requiem For A Dream en een tegelijk een soort update maakt van The Red Shoes uit 1948. Is dat nog vooral een drama over opoffering voor de kunst, Black Swan zet alles dikker aan. Zit vol geluidseffecten, horrorelementen, geweldige muziek (waaronder mooie variaties op de balletmuziek van Tsjaikovski) die vrijwel één geheel vormen met de beelden en de spiraal naar beneden. Voor mij duidelijk een terugkeer naar de juiste vorm, na het mislukte The Fountain en het mooie, maar net iets te gewone The Wrestler.

Kom niet bij deze Aranofsky voor subtiliteit of nieuwe invalshoeken in dit soort verhalen. Dit is vooral een stijlding. Dit is een film die het moet hebben van een achtbaangevoel, van de symbose tussen muziek, beeld en editing. Samen de ondergang van Portman beleven. Portman verdiende de oscar absluut, maar deze film had vooral ook best regie en een aantal technische categorieën mogen winnen.

Van mij mag hij nog wel een handvol van dit soort films maken. Kleur ze telkens een beetje anders in en ik zit in de zaal.

4.0*

@campodellarana

In alle films vechten hoofdpersonages tegen hunzelf.. en toevallig in Black Swan en Fight Club zijn het psychoses.. dus dat is wat jij noemt, de overeenkomst??

Ik denk dat Black Swan juist meer overeenkomsten heeft met Atonement.. als je Atonement heb gezien (vooral het einde) weet je waar ik het over heb.

Misschien dat je je afvraagt hoe komt PhongForce daar nou weer bij..? Stuur maar een prive bericht

Wat mij betreft is juist de basis hetzelfde (en nog wel meer overigens). Sta er dan ook niet van te kijken dat The Wrestler en Black Swan in eerste instantie één film moest worden.

Het zijn inderdaad companion pieces, waarbij iemand uit de high culture en low culture gevolgd worden.

Het is stylistisch toch exact hetzelfde als The Wrestler. Hand held en close op de huid. Requiem kenmerkt zich toch juist door zaken als split screen, herhaling en montages bumpers. Nee, zie weinig overeenkomst in style met Requiem. Enkel dat het een downfall betreft, maar dat is inhoud, geen style.

Meeslepend, melodramatisch gruwelsprookje waarin we samen met een fabuleuze Natalie Portman afzinken richting waanzin. Darren Aronofsky put uit het cliché “artiest verliest zich in personage” een opwindende en morbide brok cinema die in een adembenemende finale naar zijn hoogtepunt kolkt. Waar je me kon vinden tijdens de laatste 20 minuten? Juist, op dat puntje van die stoel.

Black Swan begint redelijk sober en gaat visueel verder waar The Wrestler stopte. De beelden zijn korrelig en de camera kleeft zijn protagonist op de huid. Naargelang de film vordert ondergaat de beeldtaal samen met Nina een metamorfose en trekt Aronofsky de registers open. Minder extravagant dan RFAD, maar niettemin indrukwekkend. De score is weer behoorlijk pompeus, maar bij momenten erg overtuigend.

En dan is er nog Oscarwinnares Portman. Met haar ietwat afstandelijke en fragiele uitstraling is ze spot-on gecast als onzelfzekere ballerina die koste wat het kost de perfectie wil bereiken, en dus op zoek moet naar haar seksuele identiteit. Ook Kunis en Hershey doen het goed en de charismatische bad boy Vince Cassel is zoals altijd top als god van de balletcompagnie. Prima bijrollen dus, maar wel in de schaduw van een begenadigde Portman.

Ijzersterke, subjectieve en viscerale cinema waarmee Aronofsky nog maar eens zijn talent bewijst. Ruim 4*

Deze film moest normaalgezien deze week zijn uitgekomen.

Ik vind het toch niet kunnen dat ze deze film niet uitzenden in mijn favoriete bioscoop

Gisterenavond nog eens na gevraagd aan de vaste portier, en die zei dat men hogerop beslist had om andere films te draaien (Justin Bieber bijvoorbeeld ?!?)

Of hoe sommige beslissingen de mensen aanmoedigen om gebruik te maken van het illegale circuit! Toch maar eens zien of ze in geen andere bioscoop in de buurt deze uitzenden.