Sharktopus (2010)

Sapperdepitjes, wat een dolle rit. Sharktopus is weer zo'n monsterfilm die als uitwerpselen in het riool door Syfy verspreid wordt. Het betreft hier namelijk een knotsgekke B-rampenfilm, die het moet stellen met een minimum aan budget (input) en een maximum aan hilariteit (output). Uiteraard haalde producer Corman samen met de reeds half beruchte regisseur O'Brien zijn inspiratie van 'Mega Shark vs. Giant Octopus', alleen besloten ze er hier nog een schepje bovenop te doen. Een kruising tussen alle voorgaande ongein vormde zich langzaam in hun bescheiden hersenstam en na een bevalling die wellicht niet langer dan dertig seconden duurde, werd dit gedrocht de wereld in gekatapulteerd.

De opbouw is zeer typisch. Een paar amateurkiekjes op het strand moeten de sfeer bepalen en dienen ook doorheen de film als tegengewicht voor de overige gebeurtenissen. Na een nogal benepen moment, waarin een zwemmend meisje haast ten prooi valt aan een hongerige haai, ontwaren we al meteen de fameuze Sharktopus, die vooralsnog als verlosser voor de dag komt. Een gigantische tentakel rijst uit het water, grijpt de haai rond zijn middel en nijpt hem dood. Het zijn duidelijk slechte tijden voor haaien, want met zo'n ultieme strandredder worden mogelijke ongevallen hardhandig in de kiem gesmoord. Sharktopus, die officieel de naam 'S11' draagt, is een wel zeer bijzondere gevechtseenheid. Een melange van haai en octopus, die gecontroleerd wordt door een soort router op zijn lelijke kop. Een router van D-Link veronderstel ik, want niet veel later houdt het ding al op met werken.

Het verhaalverloop en de structuur van de film zijn werkelijk abominabel. Het komt erop neer dat een team van drie personen de jacht op het monster inzet, terwijl er af en toe overgeschakeld wordt op de volslagen nutteloze en simpelweg vervelende zijsporen waarop de rest van de cast zich bevindt. Het opsporingsteam is echter naast het tentoonspreiden van zijn totale incompetentie nergens toe in staat en dobbert als een bende foorapen rond op zee, hopend op de geur van een onwelvoeglijke sushimix. Die drie personen bestaan onder meer uit een irritante streber, die haar basisemotie op 'venijnig' heeft ingesteld en een typische onversaagde held, die alles in werking stelt om het vrouwtje van zijn charmes te overtuigen. Jammer dat hij vertolkt wordt door een minstens even naargeestige pooier, zeker omdat hij in wezen het hoofdpersonage moet voorstellen, aangezien superster Roberts amper in beeld komt.

Naast de dolle avonturen van dit boeiende gezelschap wordt er vaak ras overgeschakeld op vrolijke vakantiepret, ondersteunt door een aanstekelijke Mexicaanse trompetchanson. Deze scènes handelen meestal over de tot dusver onbekommerde toeristen, die allicht luttele seconden later op originele wijze de strijd om leven verliezen van het op hol geslagen wangedrocht. Momenten als deze moet je koesteren als liefhebber van het genre. Ze bevatten stuk voor stuk dolkomische taferelen. Er zijn er te veel om op te noemen maar het hoogtepunt voor mij was dat waarop een meisje met een metaaldetector te grazen werd genomen, gevolgd door een hilarische reactie van haar compagnon. Ik wil verder niets verklappen, maar neem van mij aan dat er een flink aantal gelijkaardige scènes wordt voorgeschoteld.

Daarnaast wordt tevens een halfbakken koppel journalisten voorgesteld dat, zoals de meeste van hun soort, op sensatie belust is. Via hun charmante contactpersoon proberen zij in contact te komen met het monster, dat inmiddels al aan tientallen mensenlevens vroegtijdig een punt heeft gezet. De eigenlijke journaliste, een vrouw die je onmogelijk kan aankijken zonder haar nek te willen omdraaien, houdt nooit op met het uistoten van kleurloze bullshit. Maar goed, in vergelijking met haar cameraman kan ze meteen voor Godin der Opwinding doorgaan. Die brave man is het levende bewijs dat we van apen afstammen. Zijn articulatie, de inhoud van zijn tekst, zijn woordkeuze, zijn algemene uiterlijk. Voorwaar een medisch wonder! En tegelijk dus het dieptepunt van de film. Kortom, twee volstrekt oninteressante en overbodige persoonlijkheden die je liefst zo snel mogelijk in de muil van Je-Weet-Wel ziet verdwijnen.

De film hangt aaneen van merkwaardigheden en het is in geen geval een sinecure om ze allemaal op te sommen. Zo kan ik alleszins niet bevatten waarom het lot van een op hol geslagen superwapen in de handen van drie onbekwame sufferds terecht komt. Het leger zou makkelijk bijtijds een eind hebben kunnen maken aan de miserie, maar komt spijtig genoeg nooit aan bod. Dit is erg vreemd, daar het monster weinig subtiel te werk gaat en in feite zonder veel moeite de aandacht van de hele wereld kon trekken. Zo schrikt het lieverdje er niet van terug om zich open en bloot op het strand of een andere publieke locatie te begeven, hierbij handig gebruik makend van zijn vinnen en tentakels. Edoch, de meeste vraagtekens gaan uit naar zijn onverklaarbare, schijnbaar eeuwigdurende eetlust. Ruw geschat moet hij de maaginhoud hebben van een met hormonen behandelde blauwe vinvis. Hij houdt nimmer op met dineren en zou op het einde eigenlijk aan een loodzware indigestie moeten neerstuiken.

Het einde is waanzinnig. Op dat moment is reeds gebleken dat geweren duizenden kogels bevatten en dat zowat alle confrontaties gebaseerd zijn op een onwaarschijnlijk toeval. Nadat een honderdtal mensen als laatste beeld de potsierlijke bek van het monster zagen, krijgen de held en de inmiddels bedaarde vrouw een geweldig idee. Ze gaan een soort granaat op zijn kop schieten en deze via een computer laten ontploffen. In hemelsnaam, waarom bedenken ze dat nu pas? Tevens is het compleet krankzinnig hoe onze held een houten stok gebruikt om het monster in toom te houden en het zo naar de vrouw te lokken. Niet veel later volgt dan de laatste scène, waarin al het verdriet en de verloren dierbaren even vergeten worden, en er plaats wordt gemaakt voor alweer een vrolijk Mexicaans wijsje. Ach, Sharktopus kan het tenminste niet meer navertellen.

De SFX is erbarmelijk. Zelden een meer onbeholpen hoop pixels bijeen gezien. Vooral de tanden van de goddeloze creatie zien er niet uit en doen in een flits aan het gebit van de brullende orang-oetang/cameraman denken. Desalniettemin een pluspunt, want een realistischer beeld zou totaal misplaatst zijn.

Het acteerwerk is het absolute nulpunt. 0 Kelvin werd al na amper vijf minuten bereikt en dreigde gedurende de rest van het ongerijmde vertelsel nog dieper te zakken. Na 25 minuten stuit je wel op een klein lichtpuntje. De eerste acteur die niet linea recta door de mand valt speelt een officieuze radiopresentator. Spijtig dat ook hij uiteindelijk een onbelangrijk zijpersonage blijkt te zijn en daarbovenop zoals iedereen een irrelevante rol vertolkt. Over het algemeen loert de plaatsvervangende schaamte constant om de hoek en lijkt niemand moeite te doen om daadwerkelijk een acceptabele rol neer te poten. Roberts bevindt zich op hetzelfde niveau als zijn tegenspelers, ook al is het enige wat hij doet whisky zuipen en controversiële onzin uitkramen.

Enfin, nogmaals een enorm slecht gemaakte rampenfilm, die geen enkel aspect positief uitwerkt. Slechts als we ons verliezen in de sombere wereld van B-rommel, beginnen we de heldere kant van het leven te zien. Sharktopus is veel meer over the top dan zijn voorgangers en lijkt zichzelf niet zo serieus te nemen. Ik heb meer gelachen met dit dubieuze brouwsel dan met verschillende Syfy/Asylum nonsens samen. Eindelijk, na vele maanden, ontdek ik een film in deze categorie die voor 100% de moeite waard was. Horror? Nou, de spataders van mijn grootmoeder zijn enger, en die vallen echt wel mee voor haar leeftijd. Geheel van de pot gerukt? Zonder enige twijfel.

2,50

Vanavond was het dus zover, een kratje bier werd open getrokken en we gooiden deze slechte film er maar in. Gelijk hadden we, wat is dit ontiechlijke syfy rommel zeg.

Werkelijkwaar alles is tenenkrommend, de editing, het acteerwerk(hoe verzin je sommige acteurs zeg), het verhaalis te belachelijk voor woorden en als toppunt natuurlijk de CGI. Sharktopus leek uit een oud playstation spelletje te zijn gelopen. Dat er geen budget is oké, maar dit kan ik gewoon niet meer verkroppen. Zelfs de slangen in Anaconda 3 en 4 zagen er nog beter uit. Ook is deze film helaas te low budget om er nog een stel tieten tegenaan te gooien, dus houd je eigenlijk geen enkel positief gevoel over aan de film.

Prima film om met vier man op de bank af te kraken met een biertje erbij(al is het wel flink doorbijte richting het einde). Elk ander verstandig mens zou ik op elk ander moment/situatie afraden om dit wanproduct ooit te gaan kijken.

0,5*

Meuk.

Maar wel leuke meuk . Het grootste minpunt aan Sharktopus (& eigenlijk alles van Syfy) is de speelduur. Het is met vlagen namelijk heel leuk, maar aan de andere kant sleept het zichzelf té vaak voort met saai geneuzel. Filter 't slappe gelul eruit, eindig met 60minuten film en je hebt een veel leuker werkje.

Sharktopus kent z'n hoogtepunten, veelal omtrent het monster himself. Geweldig hoe die kop boven het water zweeft met een 8-tal tentakels eronder, tentakels die af en toe wat slachtoffers naar binnen gooien of wanneer de maag vol is; wegslingert. Hoe de half haai, half octopus eruit ziet kan me werkelijk niets schelen.

Als de wat saaiere stukken er gewoon uit geknipt waren, was het een dikke voldoende, nu eindig ik op een krap 6je. Fun is 't zeker maar zoals wel vaker; er zat meer in.

Oscarmateriaal

Wie is de grootste baas, Roger Corman, Eric Roberts of toch Sharktopus zelf?!? Hoe dan ook, een leuke b-film die te belachelijk voor woorden is maar met liefde de wansmaak serveert. Telkens als het verhaal dreigt in te dutten komen er een paar schaars geklede dames voorbij en we kunnen weer verder, zullen we maar zeggen. De cast laat geregeld enorme steken vallen waarbij vooral de journaliste er een zootje van maakte, en het had wel iets spannender gemogen allemaal maarja laat ik maar niet te veel vragen.

2,5*.

Achja, je weet wat je kan verwachten. Bikinibabes die nog voordat hun naam bekend is het afleggen tegen een geanimeerd uit de kluiten gewassen monster.

De actrices zijn gecast voor hun figuur. Geef ze is ongelijk. Dit is wat de kijkers willen. Ik vond Kerem Bursin wel een beetje irritand met z'n overhemd open om z'n sixpack te showen. Man doe dat overhemd dicht, zeker gezien die regenwolken die voortdurend boven die zee hingen.

de Sharktopus is hilarisch. Mooiste moment vond ik dat hij die vrouw opslokt wanneer ze aan het bungeejumpen is. Ook het deel in het resort is wel geinig.

Het grootste minpunt is toch wel dat de film te lang duurt. 89 minuten is teveel van het goede, zeker bij een film als deze. Na een uurtje had ik het wel gezien.

Briljante poster trouwens: http://thatwasabitmental.files.wordpress.com/2011/06/sharktopus2d.jpg

Erg lollig. Met het juiste verwachtingspatroon valt er nog best wat te genieten van een dergelijke film. Sommige scènes zijn heerlijk droog (die bungeejump-scène ) en met acteurs als Eric Roberts in je gelederen heb je nog wat aardig acteerwerk ook. De speelduur had inderdaad wat korter gemogen, het scheelt misschien een half puntje, maar al met al was dit een fijne dosis pulp.

3*

Edit: Roger Corman

Nathan Sanders [Eric Roberts] heeft namens Blue Water Corporation een mutatie van een haai en een octopus gemaakt dat moet dienen als superwapen. Hoewel het nog in de experimentele fase wil zijn leidinggevende [Peter Nelson] direct gebruik maken van deze technologie. En natuurlijk, er gaat iets mis waardoor de Sharktopus niet langer te beheersen is en de kust onveilig maakt. Oud-werknemer Andy Flynn [Kerem Bürsin] en Nathans dochter Nicole [Sara Malakul Lane], die een sleutelrol speelde bij de ontwikkeling van de Sharktopus, krijgen opdracht het losgeslagen monster te stoppen zonder het te vernietigen. Onzinnige, kolderieke horrorfilm met slechte special effects en flauwe grappen. Ideaal hersenloos vermaak voor een slaperige zaterdagavond dus! Geniet van de hilarische Mariachi muziek en drie hoeraatjes voor The Puerto Vallarta Dancers!