Rubber (2010)

Waarom is deze film gemaakt? Geen reden.

Rubber is toch wel een tegenvaller. Aan het lage gemiddelde wist ik dat dit een film is die je ligt of niet ligt. Mij lag de film niet. De film had niet echt een verhaal en het werd allemaal nogal saai. Acteerwerk was matig. Niet speciaal. 2*

Een auto die een stel willekeurig geplaatste stoelen op nauwgezette wijze omver rijdt, waarna er een man uit de kofferbak stapt, dat is erg grappig. Dat deze man er vervolgens 'n paar minuten voor uittrekt om de kijker duidelijk te maken dat deze film geen reden heeft, is dan weer jammer: een blik op de plotomschrijving heeft hetzelfde effect. En mijn reactie op de openingsscène kan worden geëxtrapoleerd naar de rest van de film: bij tijd en wijle is dit gewoon erg grappig - een autoband die op bed televisie kijkt, een autoband onder de douche, een autoband die in een driewieler reïncarneert (!) -, maar de rest van de tijd zit je te kijken naar ofwel de zoveelste moord die precies hetzelfde is als de voorgaande, of naar een vervelend stel toeschouwers die bepaald niet veel toevoegen aan de film. Het had Dupieux dan ook gesierd als hij wat minder graag absurdistisch had willen zijn en wat meer tijd had gestoken in de uitwerking van enkele van zijn andere ideeën. Ook het camerawerk is af en toe gewoon slecht, want te dicht op de huid gefilmd en vaak onscherp, en sommige scènes hadden wel wat sneller gemonteerd mogen worden. Toch geef ik Rubber een niet onaardige voldoende, omdat het uitgangspunt leuk is, hier en daar wat leuke creatieve dingetjes worden gedaan, maar vooral omdat Roxane Mesquida 'n verdomd mooie dame is.

Lekker lynchiaans filmpje. Ach, voor zover je een film over een killer autoband boeiend kan houden, was dit het niet helemaal. Maar was wel lekker vervreemdend. 2,5*/3*

Met het idiote gegeven van een autoband die tot leven komt heeft Quentin Dupieux een hilarische film gemaakt. Ik vroeg me af hoe lang je zoiets interessant kon houden maar door er ook nog wat menselijke hoofdpersonen in te stoppen is dat gelukt. Die acteren overigens niet allemaal even goed maar aan Stephen Spinella heeft de film wel een goede. Zijn openingsmonoloog is geweldig en zijn droge spel komt de humor ten goede.

De film duurt ook niet te lang en heeft een vrij geniaal einde. Ik ben benieuwd naar Dupieux's volgende film Wrong.

4*

Briljant.

De makers zelf lieten al duidelijk halverwege de film zien dat het publiek vergiftigd wordt door deze film, maar ik kon me in dat opzicht toch heel erg goed identificeren met de man in de rolstoel die ondanks alles gewoon door blijft kijken.

Heerlijk experimentele cinema waarvan ik prima begrijp dat lang niet iedereen hiervan zal genieten, maar ik heb me uitzonderlijk vermaakt met de complete absurditeit van het gegeven van een zelfbewuste autoband. De moorden zelf waren dan ook eigenlijk het minst interessante gedeelte van de film, het waren voornamelijk het zelfbewuste karakter van de dialogen, de sterke regie en de interessante soundtrack die de aandacht vast hielden. Helemaal de openingsscene is weergaloos en zet al meteen de toon voor hoe de film verder (zonder reden) zal gaan verlopen.

Kijkt helemaal op het einde weg als een videoclip, maar dat mag de pret niet drukken. Voor mij een uitzonderlijk geslaagd experiment.

Een wat vreemde film die een geweldig uitgangspunt heeft maar een vervelende uitwerking die vooral te lijden heeft onder het repetitieve karakter van de kills.

Zoals gezegd, uitgangspunt is natuurlijk briljant en het begint ook allemaal erg goed met die No Reasons-monoloog. Ook de eerste 'stapjes' van de band zijn visueel erg mooi om zien.

Maar het leukste vond ik nog wel het film-in-de-film gegeven. Het zogezegde publiek dat gelijktijdig naar de film kijkt en er zelf deel van uitmaakt. Zorgde soms voor lekker surrealistische momenten.

Jammer dat er verder weinig inhoud in zit en uiteindelijk maar wat aanmoddert.

Tegenvallende film over een autoband die tot leven komt en een spoor van vernieling achter zich laat. Qua originaliteit scoort de film zeer hoog, maar dat maakt nog niet een goeie film. De opening is nog wel goed en verder wordt er soms ook leuk gespeeld met realiteit vs film, maar voor de rest is deze film niet aan mij besteed.

Concept is leuk maar na de zoveelste achtervolging op de "hielen" en head explosion had ik het wel gezien. Vrij mat voor een film/horror parodie en uiteindelijk zelfs saai, het leukste was nog wanneer die meid in de bestelwagen de pop inspreekt.

'The best killer tyre movie you have ever seen!'

Het gebeurt niet vaak dat films snel nadat ze uitkomen een cultstatus bereiken. Deze 'Rubber' slaagde er zelfs in nog voor de release. Het plot (een autoband met de kracht om dingen op te blazen en een slecht humeur) was genoeg om een kleine hype te veroorzaken in die filmkringen die het betere pulpwerk kunnen waarderen. Dupieux had er zich dan ook vanaf kunnen mak en met totaal over-the-top actie, foute oneliners, en een paar knappe actrices; en de film zou warm onthaald zijn. Dat was echter niet wat de man die door sommigen bekender is onder z'n pseudoniem Mr. Oizo van plan was met deze film, en gelukkig maar.

De film opent meteen geniaal. In een openingsscène die meteen de toon zet voor de rest van de film neemt de geweldige Stephen Spinella enkele films op de hak (vooral Spielberg wordt aangepakt, pluspuntje) en geeft in een ruk mee dat de film waar we naar gaan kijken een ode is aan 'no reason'. Dat belooft. Het shot verwijdt en het wordt duidelijk dat de speech niet enkel voor de kijker bedoeld was, maar ook voor een groep toeschouwers in de film zelf, die ook op de film zitten te wachten. Een film met een publiek, dat met ons mee naar dezelfde film gaat kijken? Ik kan een grote grijns niet onderdrukken.

Samen met het publiek maken we dan kennis met de grote held van de film: Robert. De band, inderdaad. In het begin gaat het allemaal nogal onwennig, maar algauw heeft hij de smaak van het rollen te pakken en leert hij zich ook de deugden van het hebben van telekinetische krachten eigen maken. Dupieux kiest niet bepaald voor een moordend tempo en de gore, maar eerder voor een eerder poëtische, absurde aanpak, wat de humor ten goede komt. Een douchende autoband? Hell yeah. Ondertussen is ook de begeerlijke Roxanne Mesquida ten tonele verschenen, in wie Robert een speciale interesse heeft gekweekt nadat ze besloot dat een autoband nu niet echt een probleem gaf als die haar zag douchen. Zoals een toeschouwer uit de film terecht opmerkte: 'Dit is de eerste keer dat ik me zo kan identificeren met een band'. Hierna escaleren de zaken nogal snel en zijn we alweer op weg naar een fantastisch einde, waar ik niet te veel over zal weggeven.

Het publiek is een verschrikkelijk goeie vondst van Dupieux. Niet alleen geeft het hem een kans om naast de avonturen van Robert een tweede verhaallijn te starten, het zorgt ook voor een welkome afwisseling tussen de avonturen van Robert door,en geeft meteen de hele film dat heerlijk absurdistische sfeertje mee.

Ik ben dus redelijk positief over dit filmpje. Rubber lapt alle geldende filmregels aan z'n laars, heeft een uitstekende casting, is grappig en verveelt geen moment, mede door de perfecte speelduur (reken op een goeie 75 minuten). Een snelle herziening volgt waarschijnlijk.

Ruime 3.5*

Een autoband komt ergens in de woestijn tot leven en blijkt over psychokinetische gaven te beschikken. Eerst laat hij voorwerpen ontploffen, vervolgens kleine dieren en tenslotte schedels van mensen. Hij achtervolgt een meisje naar een broeierig motelletje en wordt steeds moorddadiger. Het nonsensikaal plot waarbij voortdurend geknipoogd wordt naar het publiek ging mij al gauw vervelen. De film neemt zich hoegenaamd niet ernstig en is meer een slapstick-komedie dan een SF-horrorfilm. Maar dergelijk genre is nu eenmaal niet aan mij besteed. Ik heb de knullige prent met veel moeite en een zekere ergernis uitgekeken.

Flauw.

No reason

Rubber was de laatste film die Canvas uitzond naar aanleiding van Halloween. Een vreemde keuze leek me want de twee voorafgaande films waren The Thing from Another World en The Body Snatcher maar bon, wie ben ik om hun programmatie in twijfel te brengen. Ik was tenslotte toch al langer van plan om de film over een moordende autoband eens kans te geven dus nu was daar een mooie gelegenheid voor. Daarjuist had ik nog een paar vrije uurtjes en Rubber paste daar perfect in.

Maar wat een absolute kutfilm is me dit geworden. Ik verbaas me dan ook over de score die de film hier op MovieMeter nog krijgt want het doet me denken dat ik iets heb gemist. Op zich zijn er wel wat leuke ideeën verwerkt maar werkelijk alles wordt zo lang uitgesponnen dat het niet meer leuk is. Neem nu het einde waar de band terug komt als een driewieler. Ik geef toe, een leuk momentje maar dat zit je echt minutenlang naar een rijdende driewieler te zien en op den duur wordt dat gewoon vreselijk saai. Net zoals de moorden trouwens die op het eerste zicht wel leuk beginnen (eerst een waterflesje, dan een glazen flesje, dan een konijn, ...) maar de band kan maar op één manier moorden en dat is door hoofden te laten ontploffen en ook dat heb je op den duur wel allemaal gezien. Ik denk dat ik ook misschien met wat verkeerde verwachtingen de film ben begonnen want ik verwachte meer een complete rampage van de band. Nu vallen de meeste doden door het vergiftigen van het publiek (waar de band op zich geen klop mee heeft te maken!) en krijgen we voor de rest gewoon beelden van een band die aan het douchen is, die in een tuinstoel zit of naar de televisie kijkt.

Viel me wel op dat de film op zich vrij mooi is geschoten. Voor een low budget film te zijn (althans dat veronderstel ik toch) zien de beelden er erg mooi uit. Pluspuntje ook voor Dupieux die er in slaagt om een freakin' rubberen band toch nog enige emotie te geven. Je kunt zien wanneer hij blij is en wanneer hij kwaad is maar dat is volgens mij toch ook te wijten aan een gepaste soundtrack. Het wordt er allemaal niet interessanter op maar het zijn dit soort puntjes die me toch nog enig geïnteresseerd hielden. De autoband is dan ook degene die het beste acteert in deze voor de rest met irritante mensen gevulde film. Alleen Stephen Spinella als de 'no reason' agent was wel lekker op dreef in het begin maar dat waren ook maar 5 minuten van de 80.

Neen, niets voor mij dit. Langs de ene kant kan ik begrijpen dat er mensen dit schitterend vinden maar met uitzondering van een paar leuke ideeën is Rubber tot op het vervelende toe repetitief en lijken de 80 minuten erg lang te duren. Leuk idee maar misschien had het beter tot zijn recht gekomen als een kortfilm.

1*

Ik heb me toch wel vermaakt met de film. Wie een gore/slasher of zelf horror verwacht kan er wat bedrogen uitkomen, aangezien de film vooral absurd is. Van horror is eigenlijk helemaal geen sprake op het feit na dat er hoofden in ontploffen; de setting, het tempo, en de wijze waarop alles in beeld is gebracht zijn allemaal verre van horror. Verwacht dus geen enge film.

Dat gezegd hebbende vond ik de toevoeging van het publiek erg goed gedaan en ook de wijze waarop de film zichzelf op de hak blijft nemen vond ik goed gedaan: het is ronduit grappig hoe de autoband zo makkelijk veranderd in een levend wezen. De reacties die dit oplevert voor het publiek, en de "acteurs" veranderd dan ook snel van realisme naar absurditeit. Ik ga er vanuit dat het de bedoeling was van Dupieux om de vierde wand zo nadrukkelijk te breken. (ik verwacht dan ook dat dit 1 van de redenen is dat de film een lage score krijgt). Echt 'in de film zitten' gebeurt dan ook niet. Altijd is er wel een element aanwezig die nadrukkelijk aangeeft dat dit niet de realiteit is.

Het einde is tenslotte geweldig!

Geen absolute topper, maar ook niet zo slecht als het merendeel van de MM' ers hem hier beschrijft. De film is wel degelijk grappig, met de juiste bril op. Maar ga hier niet heen als je op zoek bent naar (b-)horror of een immersieve ervaring.

Ik wist al langer van het bestaan van deze film af. Je weet wat je kan verwachten. Echter blijkt er naast het verhaal van Robert, dat hoewel stupide ook oprecht grappig kan zijn, ook een tweede luik te zijn waarin de acteurs, oftewel toeschouwers van de film (?), de film op onverklaarbare wijze ondersteunen / belachelijk maken. De scenes met Robert zijn het belangrijkste want daar kun je nog wel om lachen. Het intro was ook wel grappig maar voor de rest zijn de scenes met de toeschouwers behoorlijk achterlijk, vooral omdat het letterlijk nergens over gaat. Het publiek wordt uitgenodigd om het verhaal van Robert de autoband te volgen door middel van overdreven goede verrekijkers. En het doel van de organisatoren blijkt het vergiftigen van de toeschouwers door middel van eten of zo. Nou ja, fock it, het gaat om een autoband die mensen laat ontploffen en dieren vermoord. Daarom kijk jij deze film.

Waarom schrijf ik uberhaupt een review. Rook een joint en kijk deze film.

Een film zonder reden.

En inderdaad, dit is toch wel echt een van de meest onzinnigste films die je kan bedenken. Dit keer een horrorfilm over een demonische..... ja, je leest het.....autoband. En meteen valt het al op: De band heeft telekinetische krachten, en ik denken dat die band gewoon alles en iedereen ging platwalsen. Eerlijk gezegd had ik dat ook veel liever gezien. Want met die krachten komt de film alleen maar traag op gang en blijft ook aan de trage kant en is het wat mild wat betreft blood and gore.

Maar dat neemt nog niet weg dat ik me flink geamuseerd heb met deze zalige onzin en ook de toeschouwers (Rubber is dan een soort toneelstuk in een film of weet ik veel wat) waren ook erg lomp. Ook die politieagent was echt een held!

En dit is dan (overduidelijk) een Franse satirische knipoog naar al de cultfilms uit de jaren 70-80 films...zonder reden!

3,5*

Het is niet helemaal de campy horror die ik had verwacht, maar toch vooral een soort zelfbewuste knipoog naar het medium film. Daarom worden de karakters ook steeds gewezen op de onzinnige spelregels die de film aan hen stelt. Zomaar zonder reden. Dat idiote concept wordt zo serieus doorgevoerd dat het vanzelf wel grappig gaat worden. Toch had het allemaal best in een korte film gekund en niet zo bizar uitgerekt hoeven worden.

"I hope it's not some old silent film."

Aan de hand van Wrong (2012) had ik al ondervonden dat de heer Quentin Dupieux op zijn zachts gezegd vrij opmerkelijke films maakt. Rubber stond wat dat betreft al een tijdje in mijn vizier.

De film begint dan ook gelijk goed met de intro van een politieagent die enkele gebeurtenissen uit een aantal 'klassieke films' aanduidt als 'No Reason'. Dingen die zonder enige reden gebeuren, wat bij Rubber eerder regel dan uitzondering is. Hierbij is het aanwezige publiek een aardige toevoeging die alles aanschouwt en hun ongezouten mening geeft bij de acties van de autoband Robert.

Ik kon het wel appreciëren hoe Robert zichzelf voortbewoog met een dichte cameravoering; waardoor het dynamisch aanvoelt. Leuk om te zien hoe de autoband zich aanpast aan verscheidene obstakels en als iets 'm niet aanstaat gebruikt 'ie gewoon zijn telekinetische krachten om het te doden. De fraaie setting helpt hier erg bij, ondersteund door een geweldige soundtrack die het afmaakt.

Alleen is het jammer te noemen dat de film niet weet wanneer het moet stoppen, het voelde voor mij op momenten iets te langdradig aan; waardoor de frisheid er een beetje van af was. De reïncarnatie als driewieler is hier een voorbeeld van.

Al met al best interessant om eens gezien te hebben, alleen had dit gegeven beter gewerkt als een korte film.

2,5 Sterren.

Regisseur Dupieux scoorde in 1999 een grote hit met het nummer "Flat Beat" onder het alias Mr Ozio (met zo'n soort van geel knaagdier in de video).
Inmiddels heeft ie zich gestort op de feature-films waar de tong hier net iets te ferm in de wang gaat.
Een horrorfilm over een autoband die met z'n telekinetische gaven diverse hoofden doet exploderen. Dan wordt er nog flink geknipoogt naar het aanwezige publiek, met als hoogtepunt dat zo halverwege een acteur compleet uit z'n rol stapt, omdat er inmiddels toch geen kijkers meer zijn.
Verder zat ik nog de hele film naar David Bowie te zoeken, om er pas bij de aftiteling achter te komen dat het ging om de acteur David Bowe

Een hele vage film, maar meteen ook weer grappig.

Niet teveel bij nadenken en alles gewoon op je af laten komen

Ach, een rubberband met telekinetische gaven als killer; het is weer eens wat anders dan je doorsnee slasherflick. Helaas vond ik de uitwerking veeleer wat zoutloos.

De intro - hier al velen malen aangehaald - is lichtelijk geniaal; met smart wachtte ik op wat komen ging, maar dat bleek dus nogal tegen te vallen. Eens de film uit de startblokken is gaat het bergafwaarts. De humor die ik nog kón bespeuren lag me dikwijls niet zo, en het leeuwendeel van de randzaken kon me gestolen worden.

De cast moest het ook ontgelden; vreemd, want bij het eveneens door Dupieux geregisseerde 'Wrong' viel die juist op in positieve zin. De rubberband was zowaar de beste acteur van de meute.

De rubberband zelf is op zich nog wel leuk, maar ook daar had meer in gezeten. De eerste keer dat het ding telepathisch aan het moorden slaat is het geinig, de tweede keer minder, om vervolgens steeds repetitiever aan te voelen. Tegen het einde aan dreigde ik een paar keer in slaap te sukkelen.

Leuk geprobeerd, niet meer. 2,0*.

Een film die je blanco in moet gaan en waar ik eigenlijk in eerste instantie maar weinig van verwachtte! Maar WTF...wat een fascinerende horrorfilm over moordlustige autoband Robert met telekinetische gaven is dit! (een beetje te vergelijken met Scanners) Regisseur Quentin Dupieux die misschien veel bekender is onder de naam Mr. Oizo en vooral zijn elektronummer Flatbeat uit 1999 In die videoclip zagen we dan ook al de kwaliteiten van de regisseur. Hij is dit keer in staat geweest om met een zeer klein budget en een camera een zeer plezierige film te maken. Parallel met het verhaal van de levende band maakt de kijker ook kennis met ‘de toeschouwers’, een groepje mensen dat in de woestijn de avonturen van de band volgt met een verrekijker alsof ze een film bekijken. Het zal echter niet bij kijken blijven... Ondertussen breekt het eigenlijk alle filmregels en is daarom extra leuk. Verwacht niks, denk niet na, de de film heeft geen reden maar dat maakt deze bizarre film niet minder leuk!

Naar aanleiding van het sterke Réalité (2014) gaan kijken maar hoewel kijkbaar begint deze band toch al gauw te slepen. Kan me dan ook wel vinden in de kritiek van een van de toeschouwers dat het allemaal te lang duurt. Zeker geinige elementen aanwezig maar het duurt allemaal te lang.

Lieutenant Chad (het enige leuke personage in de film) laat meteen in het begin al een waarschuwing uitgaan naar het publiek. “Ladies, gentlemen, the film you are about to see today is an homage to the "no reason" - that most powerful element of style”.

En hij krijgt gelijk. De volgende 82 minuten zijn volkomen onzinnig en gaan over iets dat zonder reden gebeurt. Over iets belachelijks. Iets absurds. De volgende 82 minuten gaan over een autoband met de naam Robert die al rollend de woestijn doorkruist en onderweg al seriemoordend tekeer gaat. Tja.

De gequote zin is onderdeel van een monoloog die over willekeur gaat. Een zeer hilarisch stukje tekst, waar ik smakelijk om heb moeten lachen. De theorie van de willekeur wordt er zeer humoristisch in uitgelegd. Hierna volgt er in de film weinig smakelijks meer. Hier en daar heus nog wel een grappig momentje, maar geen scènes die in de schaduw van de opening kunnen staan. Misschien had de film op z’n hoogtepunt moeten stoppen.

Veel is erg. Niet alles is erg. Ideeën genoeg die interessant zijn. Het wordt alleen zo kreupel uitgewerkt. Zo is de film een film in een film. Ergens op een zandheuvel staan toeschouwers met verrekijkers die de avonturen van Robert volgen. Leuk bedacht, maar behalve dat het absurd is en geen reden heeft voegt het niets aan de film toe. Ze zijn er zonder reden, zeg maar. En zo is de hele film zonder reden. Niets heeft enige context. En dat is na verloop van tijd vermoeiend en onleuk.

De technische uitvoering van de voortrollende autoband is trouwens perfect. Ik las dat de autoband op afstand werd bestuurd en af en toe met een helpende hand in beweging werd gebracht. Niks geen CGI. Gewoon het edele handwerk. Pluim daarvoor.

Hoewel het idee om een autoband menselijke eigenschappen te geven heerlijk absurd klinkt en idioot grappig kan uitwerken, valt dat in deze film tegen. Nadat de eerste komische schok over alle absurde situaties en onzinnigheid is weggeëbt valt er niet veel meer te genieten en te lachen. Daarvoor is er teveel 'no reason' en is Robert niet mens genoeg.

Erg vermakelijk.

Wrong vond ik weinig aan, al toonde die film wel goed het stijltje wat Dupieux nastreeft. Ondanks dat deze Rubber eerder is gemaakt, beviel me deze een stuk beter. Uiteraard een belachelijk uitgangspunt op een erg serieuze manier gebracht. Alles lijkt hier beter samen te komen. Het visuele, de muziek, het acteerwerk. Alles staat in dienst van het onzinnige plot, en dat werkt.

3,5*

Na Realité tweede van Dupieux die ik zie, en hoewel ik wederom niet helemaal overtuigd ben (weer een wat mager drietje) is hij toch wel een leuke regisseur, al is het maar omdat zijn films zo supervaag en origineel zijn. Ik zou ook niet weten waar ik zijn stijl mee kan vergelijken, en dat spreekt in zijn voordeel. Rubber is vooral een grappig idee, en daarin past ook het publiek dat meekijkt en commentaar levert, en de agent die in de film benoemt dat het een film is (ik weet niet zeker of dat onder het doorbreken van de vierde wand valt omdat hij zich nooit rechtstreeks wendt tot ons, de kijkers).

Normaal worden dergelijke ideeën lachend terzijde geschoven, maar Dupieux gaat er gewoon mee aan de slag en dat valt te prijzen. Toch is het net niet genoeg om een hele film mee te vullen, en sommige dingen vond ik ook niet goed uitgewerkt- na de vergiftiging van vrijwel al het publiek en de agent die zijn sceptische collega's ervan probeert te overtuigen dat ze acteurs zijn had de film zijn kruit wel zo'n beetje verschoten en zo ging het een beetje uit als een nachtkaars.

Deze Komedie / Horror film zag ik voorbij komen in de "Horrorfilm Challenge" en leek me wel leuk als tussendoortje (mede ook door de filmposter) en zeker ik nu weer mijn eerste volle werkweek erop heb zitten na de vakantie.

In dit verhaal draait het om autoband Robert, die in de woestijn zonder duidelijke reden tot leven komt. Hij ontdekt zijn telekinetische vermogen om zonder te bewegen explosies te veroorzaken. Hij begint klein, met het verpletteren van schorpioenen, flessen, blikjes. konijntjes en kraaien, maar heeft het gaandeweg op een grotere prooi voorzien, namelijk de mens. Ondertussen worden zijn verrichtingen vanaf een heuvel met de verrekijker gadegeslagen door een groepje nieuwsgierigen.

Regisseur Quentin Dupieux (beter bekend als dancemuziek producent Mr. Oizo wiens nummer "Flat beat"uit 1999 ons allemaal een aanstekelijk nummer gaf en een jeans reclame die hij regisseerde met een vreemd uitziende pop genaamd Flat Eric) is in staat geweest om met een zeer klein budget en een camera een vermakelijke en fascinerende film te maken. Eigenlijk is het een grote middelvinger naar alle remakes, sequels en alle andere "big budget" Hollywood films. De hoofdpersoon, een autoband, krijgt door het juiste camerawerk een geheel eigen karakter. Alles is fraai in beeld gebracht, zoals de stoffige woestijn, de verlaten wegen en een rollende autoband die onderweg de nodige slachtoffers maakt.

De film begint met een politieagent (Stephen Spinella) die uit de kofferbak van een auto stapt die net daarvoor een aantal stoelen omver heeft gereden. De politieagent breekt door de "vierde muur" heen door recht in de camera aan ons als publiek te vertellen dat de beste films een nogal groot “no reason” gehalte hebben. Waarom is "E.T." bruin ? Waarom worden de twee mensen in "Love Story" verliefd op elkaar ? Na het einde kom je er overigens achter dat de politieagent helemaal niet tegen jou als kijker praat, maar tegen een groep mensen die met een verrekijker het hele verhaal over de band van een (initieel) veilige afstand bekijken ?

Deze groep mensen zeggen ook wat jij als kijker denkt en leveren daardoor het juiste commentaar aan de film. Het is een leuk sub-plot die vrijwel niets toevoegt aan het verhaal maar daardoor de film eigenlijk nog vreemder maakt dan hij al is. Het breekt eigenlijk alle filmregels en is daarom extra leuk. De uit elkaar spattende hoofden die door Robert de autoband worden veroorzaakt, deden me erg aan de film "Scanners (1981)" denken. Er zitten in deze film geen CGI effecten maar "old school" movie props.

"Rubber" is gewoon grappig, leuk, vermakelijk, vol zelfspot en enorm sarcastisch. Deze Komedie / Horror film die totaal aders is, is gewoon leuk om eens gezien te hebben. Verwacht niks, denk niet na en heb gewoon 82 minuten lang plezier met deze bizarre film !

En dat werd dus to See. Niet dat ik hier nu veel van verwachtte, maar dit viel toch wel erg tegen.

Het idee is op zijn minst interessant en nieuw te noemen. Toch is de aanloop met publiek te raar en de uiteindelijke band die tot leven komt eentonig. Pas als er interactie met mensen plaats vind begint het allemaal wat meer te krijgen. De sheriff slaagt erg echter weer in iets raars van te maken.

Knap gefilmd is het wel, de muziek fraai, de Françoise niet verkeerd en een enkele grap lijkt redelijk te slagen. Toch blijft Rubber net wat teveel hangen in een onbegrepend fase tussen experimentele kitch en misschien een best wel orgineel concept. Enkele kritische noten kunnen de film niet ontzegt worden, zoals het publiek dat afgetekend wordt als sensatiezoekers die niets willen missen ook al is het troep.

Conclusie is voor mij dan ook dat zoverre komedie mijn genre is, niet echt, Rubber daar zeker niet ondervalt. Tegenvaller, helaas.

Eerste Dupieux.

Als regisseur kende ik hem al langer en ik had Rubber een aantal jaar terug in Amerika al voor de helft gezien. Aangezien ik de andere helft nog niet zag had het geen zin om te stemmen. Onlangs kon ik de film dan toch in zijn geheel zien, en net als toen bleek het een erg leuke en heerlijk aparte film te zijn.

Op voorhand lijkt dit vooral een absurde film te zijn in het kader van bijvoorbeeld SyFy. De meest belachelijke ideeën op de meest serieuze manier mogelijk uitwerken. Ondanks dat de toon van Rubber best serieus te noemen is, haalt de film juist zijn humor uit de inhoud en toon. Dupieux mikt (soms wel iets te hard) op originaliteit en weet hier erg goed in te slagen.

Het acteerwerk is helaas een beetje slap met uitzondering van wat namen. Het probleem met dit soort films is dat ze wel goed acteerwerk vereisen aangezien ze best druk uitoefenen op de cast. Dat kan in deze film alleen niet worden volbracht helaas. De echte ster van de show is daarnaast ook de band. Heerlijk aparte verschijning, in een film die op een gekke manier erin slaagt om van deze band een ideale verschijning te maken.

Visueel ziet het er goedkoop, maar ook treffend uit. Ideale details, sterke cameravoering en een toon waar je u tegen zet. Dupieux slaagt erin om met weinig veel te bereiken. Het boeit en intrigeert gewoon, de regie is heerlijk strak. Veel horror zit er misschien niet in afgezien van wat bloederige explosiescenes, maar het draait uiteindelijk ook allemaal om de diepere laag en die werkt goed.

Een horrorkomedie van de absurdste soort, die daar ook zijn kracht uit weet te halen. Op voorhand lijkt dit een film die gedoemd is om te falen, maar niets is minder waar. Wel jammer dat de film niet echt de waardering krijgt die het verdient, want de inhoudelijke meerwaarde van Rubber maken deze film tot een van de origineelste van de laatste tijd.

“Ladies, gentlemen, the film you are about to see today is an homage to the "no reason" - that most powerful element of style.”

Dan toch voor Halloween-avond heb ik de keuze gemaakt deze film op te zetten, en achteraf was de film toch vermakelijker dan ik dacht, voor ‘Halloween’ had ik toch beter een andere keuze moeten maken, want echt bloederig was de film nou ook weer niet. De film kent overigens wel prima gore scenes, daar zal ik later wel even op terug komen. Deze komische horrorfilm kwam echter al enige tijd geleden op mijn radar maar, ik was vrij sceptisch om de film daadwerkelijk aan te zetten, het leek me allemaal niet zo héél bijzonder. Nu hou ik vaak wel van dit soort domme films, en dat bleek nu ook maar weer. Ik heb me wat dat betreft prima vermaakt, al was het einde vrij lastig en taai om uit te zitten.

‘Dupieux’ ken ik veder ook niet echt. Dit is mijn kennismaking met zijn filmstijl en ook zijn werk, en het beviel me opzich wel. Al had ik verwacht dat hij überhaupt meer in de horrorwereld zou zitten, nu ik zo naar zijn naam zoek is hij blijven steken in het komische gebied, wat opzich niet héél erg is hoor, je merkt toch wel dat daar zijn passie wat meer lag. Ook in deze film heeft dat komische aspect namelijk wat meer de overhand, wat ik niet heel erg vind omdat ik mezelf al had voorbereid op deze situatie, toch had ik (zeker na het lezen van het plot) meer horrormomenten verwacht, misschien meer bloed maar gewoon sowieso wat meer actie. Al leek me dat ergens ook weer lastig, met een concept als dit.

Qua cast is er niet zo veel te noemen. Ik vond op zich het publiek wel geinig, al zie je die niet zo veel. Voor de rest volg je uiteraard een autoband, het is allemaal niet zo’n spektakel overigens. De cast die we zien zijn (net zoals de film) gewoon van B-niveau, wat op zich ook wel van te voren te bedenken was trouwens. Neemt niet weg dat men het prima deden voor het niveau, het was dan wel niet van hoog niveau, het was prima om te zien.

Tja, het verhaal is best leuk. De film neem Hollywood, filmlegendes, het publiek en vooral zichzelf totaal niet serieus wat (en ik denk dat, dat juist de kracht van deze film was) toch vrij snel bekend was, omdat de film letterlijk zo opende met een openingsspeech voor de "no reason" theorie. Grappig wel.

Over grappig gesproken, dat vond ik in het algemeen toch wat ver te zoeken. De film was in mijn ogen eigenlijk niet zo komisch als ik had gehoopt, ik had vooral gehoopt op veel domme, flauwe en misschien wat donkere humor, dat dus in combinatie met aardig wat goede horrormomenten die (zoals ik ook al zei) nogal uitbleven. Dit zorgde er voor mij toch voor dat ik na een kleine vijftig minuten ook wel een beetje uitgekeken was op de film, terwijl de film juist in het begin nogal door vloog. Het was dubbel hoe de film zichzelf verwerkte, met veel vreemde momenten die ook weer smaakmakers moesten worden.

Ik heb wat dat betreft een prima avondje gehad maar, als horrorfilm zou ik deze film totaal niet aanschrijven. Ja, wanneer de hoofden explodeerden was het inderdaad een leuk horrormoment maar, daar bleef het ook bij. Het was vooral niet echt bloederig, en meer gebeurde er ook niet. De film had toch wat sterker gekund, en dat laat ‘Dupieux’ van zich af weten, en dat was jammer.

Rubber stond meerdere horrorchallenges op de lijst, maar sneuvelde op een of andere manier altijd. Waarom? No reason...

Dupieux levert een lekker filmpje af dat ik met een gerust hart onder camp schaar, vanaf de openingsscene tot het eind. Een film over een moordende autoband, en Dupieux weet er zowaar meer van te maken dan menig ander zou lukken. Hij doet niet zomaar wat en maakt zich er zeker niet gemakzuchtig vanaf, denkend dat het idee voldoende is. De practical effects zijn erg lekker, fijn dat er weinig CG is gebruikt.

Kennelijk geschoten in slechts 2 weken tijd, dat zie je er niet aan af.

3,5*

Mijn vijfde Dupieux en ik weet intussen dat je bij de man je steeds aan iets bijzonders mag verwachten. Mandibules (Film, 2020) was op zijn minst gezegd speciaal, maar deze 'Rubber' slaat echt wel alles.

Absurd tot en met, maar het sloeg wel aan. Hoe kom je erop om een doodgewone autoband tot leven te laten wekken. Dat is al één gegeven, maar dat die bovendien ook moorddadig is? Geweldig gewoonweg. Is het eerst nog onschuldig met een blikje of flesje. Dan evolueert het al snel naar dieren om dan de laatste stap te zetten naar mensen. Met een vibrerend geluid bezorgt hij heuse kopzorgen bij de mens.

Extra pigment is de film in de film. Een aantal toeschouwer-fans slaat de avonturen van de autoband van dichtbij gade. De droge satirische commentaren krijg je er bovenop. De sheriff krijgt daarbij een geniale rol. Eerst bij de openingsscène door recht in de lens te kijken en te verkondigen dat alles toevallig is en geen reden heeft. En dan op het einde wanneer hij zijn korps moet overtuigen dat alles nep is. Geweldig!

Van Dupieux zag ik enkel eerder Wrong (2012), die ik echt geweldig vond. Deze moet daar duidelijk voor onderdoen: het verhaal is wat rechtlijniger, waardoor de grap wat sneller uitgespeeld lijkt of herhaling/flauwigheid in ieder geval wat sneller op de loer ligt én visueel vond ik het weliswaar verzorgd - de manier waarop de band visueel een persoonlijkheid toegedicht wordt is vrij bijzonder gedaan - maar toch niet iets minder dan eerdergenoemde film.

Qua horror hoef je op enkele exploderende hoofden na uiteraard niets te verwachten, qua sfeer en teneur is dit een volbloed komedie. Leuk om een keer gezien te hebben maar na twee films ben ik wel wat (sceptisch) nieuwsgierig hoe houdbaar de humor van Dupieux doorheen zijn oeuvre blijkt te zijn. 3*