Rubber (2010)

Nieuwsgierigen naar deze film, laat u niet misleiden door de lage score. Rubber is een van de fijnste films die ik in een lange tijd heb gezien, en als dat je nog niet kan overtuigen, kan ik nog aanhalen dat ik dit een van de meest unieke films vind die ik ken.

Rubber is leuk omdat het verhaaltje op twee manieren wordt weergegeven. Enerzijds heb je het erg droge gebeuren rond de band zelf die random mensen begint te vermoorden. Anderzijds heb je het metafilmische kader rond dit verhaal. Het einde van Reconstruction kwam in me op tijdens het kijken daarnet, maar er zijn vast nog talloze andere voorbeelden. Dit is een film over film, maar reken wel op een veel hogere graad aan silliness dan in een film als Reconstruction.

Het is de combinatie tussen dat heerlijk droog absurde van het verhaal en het fijne kader rond de film die de film voor mij zo speciaal maakt. Neem daarbij mooie woestijnshots en een meer dan uitstekende score en je krijgt een film waar je niets meer van kan verlangen. Dupieux is een fijne producer, maar ik ga vanaf nu eerder zijn films dan z'n muziek volgen. 4,5*

Een leuk concept, maar het idee achter deze film werd zo ver doorgeduwd dat de film feitelijk gewoon slecht wordt.

Het is een "hommage to no-reason". Dus d.w.z. dat zowat alles wat gebeurt in deze film geen reden heeft. Plezant om weten, maar het verknalt de volledige film die hierdoor compleet onbenullig wordt en ronduit saai is.

Spijtig, er zat veel potentieel in, maar het leuke ideetje werd hier een ongrappige rode draad.

He's been reincarnated as a tricycle

Instant culthit, een classic, een modern meesterwerkje, een bron van originaliteit, een bron van zelfspot en zelfrelativering, maar vooral een bron van fun...pure, onvervalste..fun.

Rubber dus, geen rubber voor je jongeheer, maar een autoband. Geen normale autoband, maar een killer autoband, waarom? NO REASON. En wat begint de film briljant zeg, de politie-agent met z'n no-reason-speech is werkelijk le-gen-da-risch!! Het zet alles meteen in 't juiste perspectief, fans van pulp zullen het beamen en niet-kenners zullen weten waar ze aan toe zijn, de toon is gezet .

Het idee van een real-life publiek dat toekijkt in de verlaten woestijn is echt fenomenaal, hun commentaar zet echt continue de perfecte toon, ten alle tijden humoristisch en tegelijk altijd met een kern van waarheid. De onderbrekingen van het publiek, het gelul van de agent en algemene gedoe binnen de film zijn compleet in strijd met de filmregels, en daar is Rubber op een briljante manier opzettelijk mee bezig. Het levert bij mij iig een lach op, van de eerste minuut..tot aan de laatste.

Want damn(!) wat is deze film grappig. Vaak heel subtiel en erg spot-on wat betreft het publiek dat soms problemen heeft om te relativeren. Quentin Dupieux erkent het probleem en pakt het bijzonder slim aan. Vaak gewoon gort droog en er is niet eens veel voor nodig, al is het maar een band die omvalt .

Het eerste half uur is vooral het volgen van de killer, maar is dat dan niet saai? Nee! Alles behalve.. Het is broodnodig. De meneer van rubber krijgt een soort 'gezicht' mee, je ziet hem boos wanneer iets niet lukt, en vrolijk wanneer hem dat wél lukt . Zowel zijn manier van bewegen tijdens/nadien als de (geweldige, subtiele) soundtrack maken dat goed duidelijk. Na een goed half uur begin je je toch af te vragen waar het heengaat, gelukkig is de timing werkelijk perfect en neemt de film wat vaker een ander standpunt in.

Sowieso is de film visueel opvallend fraai. Het landschap wordt perfect neergezet, vooral in het eerste half uur is het een bron van sfeer. De dynamische cameravoering, het dicht op de huid..(rubber) zitten geeft het echt een levendig gevoel mee. Wat dat betreft is het camerawerk essentieel in zo'n (redelijk vaak) silent filmpje als Rubber.

Hopelijk wordt deze film nou eens goed op waarde ingeschat. Nogmaals: een instant cultclassic, geen twijfel mogelijk. Een absolute must-see voor het groepje pulp-liefhebbers hier op MM.

Jammer, ondanks Jeroen's aanstekelijke recensie heb ik me toch voornamelijk verveeld bij Rubber. Toegegeven het uitgangspunt is fucking brilliant en vooral het begin met een "net geboren" band is erg grappig gedaan. Het No reason gedoe is opzich geinig, maar beledigt eigenlijk ook een beetje de intelligentie van de kijker. Alsof je niet door zou hebben dat je naar pulp zou zitten te kijken met deze film. Beetje een onnodige toevoeging, ondanks dat het geinig is.

Maar dan slaat de verveling toe, de vervelende intermezzo's met dat niet grappige volk dat alles vanaf een bergje volgt is gewoon extreem vervelend, niet grappig en vooral ook tijdrovend. Zelden zulke saaie dialogen meegemaakt, ondanks dat de gedachten achter zo'n toeschouwers gedoe wel leuk is.

Er zitten teveel helaas te veel saaie momenten in de film. Ook had ik de moorden toch creatiever verwacht, de eerste keer is het leuk om een band te zien trillen en vervolgens de hoofden zien exploderen. Maar na de tweede keer heb je het wel gezien. Vooral vanwege de trailer had ik een erg creatieve film verwacht, maar eigenlijk gebeurt er te weinig mee. De leukste momenten zitten in de trailer, bijvoorbeeld een douchende autoband. Erg grappig. Maar ik heb het idee dat de film te simpel wilde scoren met dit soort momenten, je ziet hem een keertje op bed, in een stoel, in een zwembad. Beetje te makkelijk naar mijn smaak.
Had iets meer gekkigheid verwacht, de sfeer komt me iets te droog en serieus over.

De tussenkomst richting het einde met die toeschouwer in die caravan is wel geinig en het einde met die driewieler is ook een prima idee, maar slaat ook weer te ver door in de langdradigheid. Tien seconden is het leuk, maar kap daarna dan ook. Ik hoef niet drie minuten naar een rijdende driewieler te kijken, dan is de grap wel weer voorbij.

Nee, toch een behoorlijke teleurstelling voor mij. Er had veel meer uitgehaald kunnen worden. Nu zitten alle leuke momenten al in de trailer en dat zegt genoeg.

2*

Vond het ook wel geinig allemaal. Soms wat langzaam, maar nooit sloom. Enkel het idee is natuurlijk al hilarisch en het film in film gebeuren is niet nieuw verder, maar wel lollig. De openingsscène is daarentegen echt briljant. Absurdisme op zijn leukst. Over de strekking gewoon erg vermakelijk, maar op de een of andere manier had ik het stiekem toch wat absurdistischer verwacht en wat minder existentialistisch. Uiteindelijk komt de echte lol dus van de zelfreflectieve kant van de film, de rol van de autoband wordt helaas een beetje eentonig. Toch een fijn filmpje, je moet het maar bedenken (én maken...).

Genieten.

Alleen jammer dat het promo materiaal van deze film de film zelf geen eer aan doet. Beetje begrijpelijk en slim, dat wel, aangezien de mensen vooral reageren op het verhaaltje van de band, maar het absurde tweede luik van de film is hier minstens zo belangrijk.

Vind het niet zozeer duidelijke pulp, maar meer humor zoals in Dai-Nipponjin. Uiterst belachelijk uitgangspunt dat op serieuze en trage manier neergezet wordt, en daar z'n humor uithaalt. Slechts in bepaalde scenes breekt de film uit dat keurslijf om iets totaal absurds neer te zetten.

Dupieux heeft alles onder controle (letterlijk ook, hij doet bijna alles zelf), behalve z'n acteurs. Jammer, want daarom moet je iets meer moeite doen om de goeie ideeën te apprecieren. De delivery van de cast is meestal behoorlijk slecht, enkel Spinella verdient wel een pluimpje. Die intro is geniaal.

Gaaf filmpje, geweldig einde ook, maar ik denk dat de meeste mensen enigszin teleurgesteld zullen zijn op basis van de trailer. Niet geheel onbegrijpelijk ook, maar niet omdat de film verder niet goed genoeg zou zijn.

4.0* en een uitgebreide review

Verrassend aangenaam tussendoortje
Van tevoren had ik een soort standaard pulp-horrorfilmpje verwacht en eigenlijk is dat het natuurlijk ook, maar deze film heeft toch net wat meer te bieden. De humor is namelijk een stuk aangenamer, visueel is het geinig en gaandeweg bouwde ik als kijker zelfs een soort van band op met de...band.

Voor die slachting die hij op het einde toe richt kon ik ook wel begrip opbrengen als je ziet hoe wij als mensen met banden omgaan...
Ook gebeuren er veel dingen zonder enige reden in deze film en daar moest ik eerst wel even aan wennen, maar uiteindelijk klopte het hele plaatje als geheel toch wel...( )

Gezien het einde is er kans op een vervolg. Een massale slachting in Hollywood ofzo... of in Kopenhagen, New Delhi, Sydney of St.Petersburg...

Een film voor diegene die eens iets anders wil. Een soort Rivella onder de films: "een beetje vreemd, maar wel lekker". Een voorbeeld van hoe pulp ook leuk kan zijn.

3,0 - 3,5*

Extreem bedroevende film.

Rubber heeft een erg origineel idee, maar de uitwerking is zeer vervelend en amateuristisch.

Ik had er best wel zin in na enkele positieve recensies en het feit dat ik altijd wel open sta voor horror met een knipoog. Recent oa nog erg genoten van Tucker & Dale vs Evil. Maar Rubber deed me echt niks. De film duurde maar 80 minuten, maar het voelde als een eeuwigheid.

De film begint erg leuk met de agent die vertelt over ''geen reden''. Gevat en grappig. Maar dat was dan ook meteen het enige hoogtepunt van de film. Ik was snel klaar met het kijken naar een rollende band die door een zeer irritant geluid te maken iets kan laten ontploffen. Een fles, een konijn, een hoofd..boring. Dat publiek wat er naar kijkt zou het grappig moeten maken, maar ze waren vooral storend en dom. Dit zal wel een filmpje voor een zeer select gezelschap zijn. Ik kon er helemaal niks mee. Wel nog een plusje voor de manier van filmen. Ergens zag het er best sfeervol uit.

1* (halfje voor de leuke intro)

Bijkans geniale film. Van het moment dat de agent zijn glas met water leeg gooide in het begin, wist ik dat dit iets ging worden wat ik wel zou kunnen appreciëren. Vanaf dat moment was het voor mij 80 minuten genieten, waarbij het absurdisme me bij tijd en wijle nog het meest deed denken aan Gummbah en zijn cartoons.

4.5* en voor nu even een plaatsje in mijn top 10

Rubbertje rubbertje aan de wand ... Lol.

Erg leuk onzinnig maar gestyleerd filmpje dat bij velen het verkeerde keelgat in zal schieten. Normaal zou ik zeggen, stop dan ook niet alles in je mond, maar bij Rubber, is het hoewel in mijn optiek onterecht, enigzinds begrijpenljik.

Rubber begint naar verwachting erg bijzonder, een rubber band komt tot leven. Het schudt geïrriteerd het zand van zich af, en rijdt op zijn dooie gemakkie een flesje aan gort, de zandpaden af.

Op zijn pad komt hij van alles tegen; een bierflesje, een konijn, een kraai, een montesorihuftertje in een blauw pakkie, een lekker jong schoonmaaksterje, en een manke stoel met gezond verstand.

Pissig als hij is, of misschien wel nieuwsgierig, of hek, misschien wel zonder geen enkele fucking reden. Discrimineren doet het niet, of het nu een onschuldige goedgesnavelde kraai is of een lekker wijf met 'ass', het moet kapot, en zonder pardon, kapot gaat het.

Maar, niet zonder poes of pas. Deze bijdehante autoband is slechts een deeltje van het Rubber.

Het Rubber, dat in tjokjeloop tempo voort krabbelt, beschikt niet alleen over een hele hoop verwachte ubderdroge humor, maar beschikt tevens over een ander, onverwacht maar hilarisch stukje film: Pottenkijkers. Pottenkijkers inderdaad, wat mot die band nou joh, een stelletje bijelkaargeraapte 'oh oh gerzoërs' met verrekijkers dienen net als ik, als toeschouwer. Alleen moet ik m'n klep houden, en komen zij aan het woord, dat scheelt mensen van moviemeter, want zij zijn grappig, en ik niet.

Maar tevens geeft dit deze Rubber een aangenaam stukje dynamiek, dat zelfs met een biertje of twee, nog gewoon te volgen is. Either way, de lol kan niet op. Nu portretteer ik deze film misschien iets te veel als Lol en plat vermaak, maar Rubber is wel degelijk meer dan dat, sure, het leunt veel op het humor aspect, maar o.a de CGI en het sounddesign in combinatie met het ietwat trage tempo is zeer geslaagd.

Al met Rubber een dikke pluim voor Dupieux, 4 sterren en wie weet daar voorbij.

Rubber is het soort film dat door de meute waarschijnlijk de grond ik zal worden gebrand maar door de experimentele kijker zal worden toegejuicht. Met de weirde plot zul je nu eenmaal niet zo veel mensen aanspreken ben ik bang. Mijn zieltje heeft Robert in elk geval gewonnen. Voortaan zal ik alle banden met respect behandelen, want banden zijn cool!

Mr. Oizo, de regisseur, moet dat ook gedacht hebben want hij besluit om een afgedankte autoband op de voet te volgen, vanaf zijn 'geboorte'. Je ziet hem zijn eerste rolletjes maken wat vaak resulteert in een doffe plof na wat wankelen. Hij maakt kennis met allerlei obstakels die hij wel of niet de baas kan en hij ontdekt een unieke gave die hij bezit, namelijk dingen opblazen met zijn gedachte. Nadat hij de mensen een vrachtlading aan autobanden ziet verbranden besluit hij wraak te nemen. In feite kijk je meer dan de helft van de film dus naar een rollende autoband en na een tijdje werd ik wel erg melig. Het ziet er gewoon zo droog uit, ook al is het wanneer hij alleen maar omvalt. Het mooiste is nog dat ik op een gegeven moment ook het gevoel had naar een persoon te kijken, zo gedraagt hij zich ook. Regelmatig hard gelachen dus, met als toppunt dat ie onder de douche stond!

Dit speelt zich allemaal af in de woestijn en vooraf aan de film krijgen we te horen dat alle gebeurtenissen in de film voor 'no reason' zijn. Dus zonder enige reden staan er een groepje toeschouwers met ieder een verrekijker op de loer. Je weet niet waarom, maar al snel blijkt dat ze het leven van Robert willen volgen alsof ze naar een film kijken. Zij voorzien de kijker dan ook regelmatig van commentaar wat af en toe hilarisch is. Spinella is enorm droog als cop die de 'film' zo snel mogelijk af wilt hebben zodat ie naar huis kan. Het is echt zo vaag om te zien, soms wist ik echt even niet waar ik naar aan het kijken was.

Voor de gore-liefhebber zijn er tientallen ontplofte hoofden te bewonderen en zelfs wat (nep)dieren. Buiten dat zat ik de hele film met een big smile op m'n smoel omdat het kijken naar een rollende autoband blijkbaar leuker is dan gedacht. Echt bizar, want het wordt langzamerhand een echt karakter, een beetje zoals Wilson the Volleyball in Cast Away. Een levenloos voorwerp waar je op den duur toch een band (haha!) mee schept. Ik ben zeer aangenaam verrast dus en de volgende keer dat ik in een actiefilm een autoband zie rollen zal ik altijd terugdenken aan de grote held Robert die niet met zich laat sollen!

Originele, zeer absurde film, bij vlagen erg komisch maar qua gegeven te dun om de volle lengte te blijven boeien. Het zelfbewuste aspect van alles (de kijker wordt toegesproken en in de film kijken toeschouwers naar de gebeurtenissen als naar een bioscoopscherm) zorgt helaas soms voor een wat pretentieuze toon. De inventieve cameravoering en de maffe toestanden houden alles nog net onderhoudend. De laatste scene is hilarisch: "it's been reincarnated as a tricycle!".

Absurdisme ten top. Trailer, maar vooral poster brengen je op het verkeerde been. Dit kan positief, maar ook negatief uitpakken. Voor mij was gelukkig het eerste het geval. Na een geweldige opening weet de film te boeien door al het creatieve en experimentele wat de makers in zich hadden. Hoewel het segment met de band hier en daar wat aan de langdradige kant is, weet het feit dat er een bewuste kijker is en dat alles gespeeld wordt mij het meest te interesseren.

Zoiets verzin je natuurlijk gewoon tijdens een avondje in de kroeg of terwijl je thuis op de bank zit met je vervelende vrouw naast je, die steeds maar tegen je zit te kakelen. Ik nam de film de eerste 20 min eigenlijk nog vrij serieus totdat ik echt besefte dat ik naar een moordende autoband met een telepathische gave zat te kijken. Maar wat is het probleem nu eigenlijk? In Star Wars gebeuren en zie je nog veel vreemdere dingen. Yoda of Robert de levende autoband. Kan allebei niet.

Ik geef 3,5* omdat een koe gras eet en ik vind de onzin in Star Wars toch net iets leuker.

Laffe film. Blijkbaar durfde de regisseur het niet aan om zomaar een absurd verhaal over een moordende autoband te vertellen. In de plaats daarvan probeert hij op krampachtige wijze duidelijk te maken dat we het vooral niet serieus moeten nemen. Onlangs zag ik Ekusute over moordende haarstukjes. Net zo onzinnig als een moordende autoband, maar gelukkig word je daar niet steeds lastig gevallen door een regisseur die met een vette knipoog uitlegt dat alles voor "no reason" is.

Fantastisch absurde thriller over een bezeten autoband, die je uiteraard met een hele vette knipoog moet bekijken. Een typisch geval van love it or hate it.

Aangezien ik hou van dit soort nergens opslaande films (die er visueel ook nog niet onaardig uit ziet) was dit een traktatie voor me. Ook al is de insteek van Dupieux overduidelijk om een film te maken die een nergens op slaat, heb ik me daar nergens aan gestoord. Daarvoor was ik te veel geboeid door de verschillende personages maar bovenal door de overigens mooi tot leven gebrachte killer-autoband.

Het is knap om bijna 90 minuten te kunnen vullen met een dergelijk plot, zonder echt saai te worden. Alle ingrediënten zoals humor, gore, spanning en een klein beetje naakt zijn in de goede hoeveelheden aanwezig om een goede thriller/horror neer te zetten. Zeker niet de beste in zijn soort maar wel een kijkervaring die mij in ieder geval nog wel even zal bijblijven.

4*

Nou, ook maar eens een stukkie typen over deze krankzinnige film. Het begon zo veelbelovend. Die speech van die politie agent, werkelijk een top scène. Maar daarna...

Het eerste kwartier zat ik in mezelf te mopperen. Wat is dit voor een film, degene die me dit aangeraden heeft zal het wel te horen krijgen, dit slaat toch helemaal nergens op! !@#$%^&* en nog wat verder... en toen... kwam het konijntje (ach gossie) in beeld en ging ik plots weer rechtop zitten.

Het gegeven is vrij standaard. Je neemt een road trip, je voegt daar een verliefdheid aan toe en manieren om te zorgen dat je de politie af kunt schudden. Klinkt je bekend in de oren? Natuurlijk, wanneer we dit zinnetje lezen denken we aan een knappe blonde stoot, een sullige kerel die haar achterna reist op zijn trip door de USA en in de problemen komt. Vergeet blondie, vergeet de sul en beeld je dan een autoband in die dit allemaal meemaakt. Juist ja.

De toeschouwers werden gelukkig ook steeds leuker en van de ergernis die ik het eerste kwartier voelde, was niks meer te zien. Ik zat te genieten en was weliswaar nieuwsgierig geworden. Hoewel het best wat korter had gekund, was het wel vermakelijk. De eerstvolgende keer dat ik een band moet verwisselen, zal ik hem heel goed controleren en checken. Enge mormels!

Erg leuke film met diverse bizarre uitgangspunten. Het begint al sterk met de entree van de sheriff waarna zijn geniale no-reason speach volgt. Het briljante in die speach is dat behalve dat het grappig is, hij eigenlijk op een dieper niveau ook nog gelijk heeft, vooral als hij The Pianist aanhaalt. De inbreng van de toeschouwers is geniaal, hun commentaar maakt dat de film niet saai wordt en ja, het is een mooi spel met het concept film.
De muziek die te horen is voordat de titel in beeld verschijnt is fantastisch, rest wat minder maar zeker ook niet slecht. Uiteindelijk is dit een ontzettend originele film die ook nog eens behoorlijk grappig is in al z'n droogheid. 4*.

Originele autoband.

De originaliteit, prima vormgeving en soundtrack kunnen niet verhullen dat het verhaaltje niet overal en even sterk blijft boeien. Toch schiet het overdreven uitleggerige sfeertje met knipoog niet in het verkeerde keelgat en blijkt het knap werk hiermee voldoende weg te kunnen komen. Een autoband die er behagen in schept kleine dieren op te blazen verdient in elk geval veel van de eer. Mr. Oizo mag vaker een filmpje maken.

Goed.

Je moet toegeven, het verhaal is erg origineel. Dat is ook zo'n beetje het enige wat de film te bieden heeft. Style over substance kan ik over het algemeen wel waarderen, maar dan moet de film ook wat te bieden hebben. Rubber had dat niet voor mij.

Anderhalf uur naar een autoband kijken wat maar een trucje kent, en naar een stel toeschouwers en karakters die allen even oninteressant zijn. Een beetje tijdverspilling. Veel leuks gebeurt er ook niet. De intro is nog wel leuk, en de zonder reden speech is dat ook. Visueel zit de film dan ook best knap in elkaar en ook de mzuiek is goed. Maar dan moet de film nog wel vermaak bieden, en dat doet Rubber niet. Hetzelfde trucje wordt tot vervelends toe herhaald. Band gaat trillen, en bam kop eraf. Had wel wat creatievers verwacht qua moorden. De film is qua humor, net als de omgevig waarin het zich afspeelt, gort droog. Veel momenten werkte vaker niet dan wel. De personages zijn erg saai, en enkel die agent levert nog wat leuks af. Verder zijn ze er gewoon, zonder reden. Het einde is best o.k., maar dan volgen ze dat fietsje een minuut of tien .

Mijn aandacht begon na een minuut of tien al weg te zakken. Erg vervelende zit, en zonder reden uitgekeken.

Inderdaad. Dat ontkracht de film behoorlijk. Het idee blijft natuurlijk fantastisch en het resultaat is aardig, maar kon me helaas niet de hele speelduur boeien. 6/10*

Rubber Rules!

Wat een lekker maf intro, qua toonzetting gelijk helemaal goed!

Daarna volgt een droge humor voorstelling van jewelste, waarbij de regisseur geen enkele moeite doet om te verbloemen dat wij naar een film kijken. Je hebt bijna het gevoel alsof je in een bioscoop zit met al dat publiek en hun commentaar op de film erbij. Het concept is al goud waard en Rubber stelt dan ook niet teleur. De ontmoeting met het konijn is geweldig omdat het er allemaal zo extra lief en schattig uitziet. De andere moorden zijn ook grappig. Het enige punt van kritiek is dat ik het wel leuk had gevonden als niet telkens het hoofd van de romp werd gescheiden bij de slachtoffers, maar voor de verandering eens een keer een ander lichaamsdeel. De situaties waarin Rubber menselijke trekjes krijgt en overnacht in een hotel zijn ook hilarisch! De muziek is daarnaast zeker noemenswaardig genoeg om even positief te vermelden. Een dikke 4*

Aanstekelijk. Compleet bezopen natuurlijk, maar daar trekt Robert zich niks van aan. Zijn eerste omwentelingen zijn nog wat onwennig, maar het pientere autobandje leert snel. Hij slaapt, drinkt, doucht én sloopt. Van inleiding tot slot kurkdroog gebracht, net zoals het publiek dat zich vergaapt aan de rollende hoofdrolspeler.

Een geinige insteek met een randje dat in het slot scherp wordt uitgespeeld met de bemoeial in de rolstoel. Dupieux weerstaat ook nog eens de verleiding om het van extra topping te voorzien. Rubber vliegt nergens uit de bocht, blijft keurig binnen de grenzen van het absurde en dat maakt het wel zo charmant. Klein maar fijn.

Dit is echt niks voor mij! Ik ben een filmliefhebber maar deze vind ik nergens op slaan! Het idee is misschien wel origineel bedacht maar kan mij voor de rest niet boeien! Ik denk inderdaad dat je eerst een flinke borrel op moet hebben om er nog wat van te genieten!

Ik zou graag een van die mensen zijn die dit geweldig vinden. Zowel als ode aan pure bullshit, als aanklacht/parodie op zinloos geweld. Het gegeven, autoband die tot leven komt en een tikkeltje destructief is, is natuurlijk harstikke leuk, maar het werkt niet voor mij. Begin is super geinig, maar je raakt snel uitgekeken. Robert(zo heet de hoofdpersoon ) doet steeds hetzelfde kunstje en de makers moeten duidelijk af en toe een uitstapje maken naar een andere 'verhaallijn'. In dit geval een zogenaamd publiek dat de daden van Robert op voet volgt met behulp van verrekijkers. Absurd, net als de leuke rol van de sheriff, maar niet bevredigend. Helaas......

Dit is gewoon niet zo best, volgens mij wisten de makers dit van tevoren al want de film doet ook gewoon héél erg treurig overkomen. Geen glimlach te vinden over de gehele film, en als een film dan toch als sub-genre komedie heeft, valt dit toch wel heel erg tegen. Want humor is er helaas niet te vinden.

Het droge sfeertje is in de eerste 10 minuten best aardig te noemen, maar als al snel blijkt dat dit 80 minuten lang zo door zou gaan, deed dit mij niet echt veel goeds.

Rubber is een eerbetoon aan de 'geen reden' in films. Rubber zelf heeft geen reden, er is geen verhaal en geen logica. Dit is misschien wel de doodsteek van Rubber. Want dit Franse horrorfilmpje is daardoor geen enkel moment interessant te noemen.

Rubber is origineel met het autobandje dat aan het moorden slaat, maar daar is ook alles mee gezegd. Want ieder personage gaat op dezelfde manier dood, en de setting blijft de gehele film helaas meer dan hetzelfde. Het hele publiek dat meekijkt heeft geen toegevoegde waarde en is eerder irritant, dan leuk.

Nee, Rubber is geen film die aan mij is besteed en krijgt van mij een dikke onvoldoende.

Nee, dit is duidelijk niets voor mij.

Het hele concept van een autoband met telepatische gaven sprak me eerlijk gezegd wel aan Maar de uitwerking laat wat mij betreft wel wat te wensen over.

Het begin van de film waarin de acteur uitleg komt geven over het ontbreken van een reden voor de gebeurtenissen die we gaan zien vond ik wel lachen en ook de scènes waarin 'Robert' langzaam maar zeker aan het moorden slaat zijn daadwerkelijk leuk en de explosies zijn ook nog eens echt verrassend realistisch gedaan.

Maar het moment dat het 'publiek' in beeld verschijnt en de film begint te bekritiseren was Dupieux me al bijna kwijt. Ik snap dit truukje niet en vond het ook niet grappig; ik heb het idee dat Mr. Oizo gewoon erg apart wilde zijn, maar de reden hiervoor is ironisch genoeg totaal aan me voorbij gegaan.

Als het script gewoon Roger had gevolgd en bloedserieus met het knotsgekke concept was omgesprongen had ik dit best wel een leuke film gevonden. De scènes waarin Roger het meisje onder de douche bespiedt en die waarin jongen iedereen het bestaan van Roger probeert duidelijk te maken vond ik echt wel leuk. En dan nog de hilarische vondst van Roger's reïncarnatie op de koop toe? Briljant gevonden, maar voor mij wordt het verpest door die koddige scènes die de vaart volledig uit de film halen.

Dit had ik beter geschikt gevonden als korte film met de focus exclusief op Roger de autoband, in plaats van deze met voor mij te veel onnodig aparte scènes.

Leuk, maar wel vrij teleurstellend. Had hier namelijk toch iets meer van verwacht.

Ik kan maar niet begrijpen hoe Dupieux op dit idee is gekomen. Hé, laten we een film maken over een autoband die tot leven komt, en iedereen's kop eraf blaast.
Opzich klinkt dat best geniaal, en dat is het ook eigenlijk wel. Maar toch miste ik iets....

Het begin waar Robert (?) (kennelijk heet hij zo, aangezien het in het plot zo beschreven staat) tot leven komt, deed mij een beetje denken aan die scenes uit zombiefilms waar die ook uit de grond opstaan. Weet niet of dit de bedoeling was of dat dat gewoon aan mij ligt.

Vanaf dan hoort de hele film geniaal te zijn... Helaas is hij dat niet.. Scene's waarin hij schorpioenen overrijd, of konijnen opblaast, zijn nou niet bepaald exciting...
Vond die hele trip die die maakt ook maar vrij slaapverwekkend.

Toch zitten er ook wel (zeker naar het einde toe) erg leuke scenes in. Zo kwam er bij mij wel een glimlach op het gezicht, als je de gezichtsuitdrukkingen zag van die mensen, wanneer ze een autoband voorbij zagen rollen. Ook de scenes in het motel (waar hij lekker tv kijkt en uitgebreid een douche neemt ) zijn erg leuk. Ook het deel waar hij zijn soortgenoten verbrand ziet worden is geinig.
Verder zijn de droge scenes waarin je hem bijvoorbeeld in een stoel rustig een auto-race wedstrijd op tv zit te kijken gewoon erg grappig.

Een minpunt vond ik dan wel weer de kills. Leuk hoor, 1 of 2 keer iemands gezicht opblazen, maar na 4 of 5 keer heb je het ook wel gezien. Vond dat dat toch wel wat varierender mocht zijn.

Al met al is het best een leuke film, maar zitten er (zeker de eerste 3 kwartier) gewoon teveel niet boeiende scenes in....

Het briljante, onovertroffen basis-idee wordt toch wat matigjes uitgewerkt eigenlijk. De scenes met de autoband zijn bijna allemaal geniaal maar de bevreemdende scenes daaromheen met de toeschouwers en dergelijke wat overbodig; had liever meer actie gezien met de zwijgende hoofdrolspeler die de groeven van Tommy Lee Jones combineert met diens intensiteit.

2,5*.

Zelden een film gezien die mij zo met verbazing achterliet als dit maffe filmpje. Als ik de scenarist zou vragen wat hier nu de betekenis van is dan zou hij denk ik mij zonder meer geantwoord hebben dat het geen enkele betekenis heeft. Alles gebeurt nu eenmaal zonder reden zoals de politieagent in het begin van het filmpje aankondigde. Bijzonder grappig en origineel vond ik het allemaal wel.
Een van de mafste scènes vond ik de opening toen die politiewagen slalommend de stoeltjes omver reed en ook zeer komisch waren natuurlijk die scènes met die ontploffende hoofden. Ik heb echt in een deuk gelegen. Vond het overigens wel sympathiek van de autoband dat hij niet het hoofd liet ontploffen van de zeer aantrekkelijk ogende Sheila (Roxana Mesquida). Erg mooi zoals zij onder de douche stond.
Dit filmpje verveelde mij dus niet - droge humor ligt mij doorgaans wel - en ik denk ook dat dit filmpje best wel een grote culthit gaat worden, hoewel nu niet bepaald voor het grote filmpubliek en zeker ook niet voor het doorgaans nogal serieuze arthouse publiek.

3,5*