Rubber (2010)

Lieutenant Chad (het enige leuke personage in de film) laat meteen in het begin al een waarschuwing uitgaan naar het publiek. “Ladies, gentlemen, the film you are about to see today is an homage to the "no reason" - that most powerful element of style”.

En hij krijgt gelijk. De volgende 82 minuten zijn volkomen onzinnig en gaan over iets dat zonder reden gebeurt. Over iets belachelijks. Iets absurds. De volgende 82 minuten gaan over een autoband met de naam Robert die al rollend de woestijn doorkruist en onderweg al seriemoordend tekeer gaat. Tja.

De gequote zin is onderdeel van een monoloog die over willekeur gaat. Een zeer hilarisch stukje tekst, waar ik smakelijk om heb moeten lachen. De theorie van de willekeur wordt er zeer humoristisch in uitgelegd. Hierna volgt er in de film weinig smakelijks meer. Hier en daar heus nog wel een grappig momentje, maar geen scènes die in de schaduw van de opening kunnen staan. Misschien had de film op z’n hoogtepunt moeten stoppen.

Veel is erg. Niet alles is erg. Ideeën genoeg die interessant zijn. Het wordt alleen zo kreupel uitgewerkt. Zo is de film een film in een film. Ergens op een zandheuvel staan toeschouwers met verrekijkers die de avonturen van Robert volgen. Leuk bedacht, maar behalve dat het absurd is en geen reden heeft voegt het niets aan de film toe. Ze zijn er zonder reden, zeg maar. En zo is de hele film zonder reden. Niets heeft enige context. En dat is na verloop van tijd vermoeiend en onleuk.

De technische uitvoering van de voortrollende autoband is trouwens perfect. Ik las dat de autoband op afstand werd bestuurd en af en toe met een helpende hand in beweging werd gebracht. Niks geen CGI. Gewoon het edele handwerk. Pluim daarvoor.

Hoewel het idee om een autoband menselijke eigenschappen te geven heerlijk absurd klinkt en idioot grappig kan uitwerken, valt dat in deze film tegen. Nadat de eerste komische schok over alle absurde situaties en onzinnigheid is weggeëbt valt er niet veel meer te genieten en te lachen. Daarvoor is er teveel 'no reason' en is Robert niet mens genoeg.

Trailer net gezien en een gevoel van ramptoerisme komt over me...

To see of not tot see, that's the question...

Origineel, absurd zeker niet de beste film maar wel kostelijk geamuseerd

Erg vermakelijk.

Wrong vond ik weinig aan, al toonde die film wel goed het stijltje wat Dupieux nastreeft. Ondanks dat deze Rubber eerder is gemaakt, beviel me deze een stuk beter. Uiteraard een belachelijk uitgangspunt op een erg serieuze manier gebracht. Alles lijkt hier beter samen te komen. Het visuele, de muziek, het acteerwerk. Alles staat in dienst van het onzinnige plot, en dat werkt.

3,5*

Na Realité tweede van Dupieux die ik zie, en hoewel ik wederom niet helemaal overtuigd ben (weer een wat mager drietje) is hij toch wel een leuke regisseur, al is het maar omdat zijn films zo supervaag en origineel zijn. Ik zou ook niet weten waar ik zijn stijl mee kan vergelijken, en dat spreekt in zijn voordeel. Rubber is vooral een grappig idee, en daarin past ook het publiek dat meekijkt en commentaar levert, en de agent die in de film benoemt dat het een film is (ik weet niet zeker of dat onder het doorbreken van de vierde wand valt omdat hij zich nooit rechtstreeks wendt tot ons, de kijkers).

Normaal worden dergelijke ideeën lachend terzijde geschoven, maar Dupieux gaat er gewoon mee aan de slag en dat valt te prijzen. Toch is het net niet genoeg om een hele film mee te vullen, en sommige dingen vond ik ook niet goed uitgewerkt- na de vergiftiging van vrijwel al het publiek en de agent die zijn sceptische collega's ervan probeert te overtuigen dat ze acteurs zijn had de film zijn kruit wel zo'n beetje verschoten en zo ging het een beetje uit als een nachtkaars.

Deze Komedie / Horror film zag ik voorbij komen in de "Horrorfilm Challenge" en leek me wel leuk als tussendoortje (mede ook door de filmposter) en zeker ik nu weer mijn eerste volle werkweek erop heb zitten na de vakantie.

In dit verhaal draait het om autoband Robert, die in de woestijn zonder duidelijke reden tot leven komt. Hij ontdekt zijn telekinetische vermogen om zonder te bewegen explosies te veroorzaken. Hij begint klein, met het verpletteren van schorpioenen, flessen, blikjes. konijntjes en kraaien, maar heeft het gaandeweg op een grotere prooi voorzien, namelijk de mens. Ondertussen worden zijn verrichtingen vanaf een heuvel met de verrekijker gadegeslagen door een groepje nieuwsgierigen.

Regisseur Quentin Dupieux (beter bekend als dancemuziek producent Mr. Oizo wiens nummer "Flat beat"uit 1999 ons allemaal een aanstekelijk nummer gaf en een jeans reclame die hij regisseerde met een vreemd uitziende pop genaamd Flat Eric) is in staat geweest om met een zeer klein budget en een camera een vermakelijke en fascinerende film te maken. Eigenlijk is het een grote middelvinger naar alle remakes, sequels en alle andere "big budget" Hollywood films. De hoofdpersoon, een autoband, krijgt door het juiste camerawerk een geheel eigen karakter. Alles is fraai in beeld gebracht, zoals de stoffige woestijn, de verlaten wegen en een rollende autoband die onderweg de nodige slachtoffers maakt.

De film begint met een politieagent (Stephen Spinella) die uit de kofferbak van een auto stapt die net daarvoor een aantal stoelen omver heeft gereden. De politieagent breekt door de "vierde muur" heen door recht in de camera aan ons als publiek te vertellen dat de beste films een nogal groot “no reason” gehalte hebben. Waarom is "E.T." bruin ? Waarom worden de twee mensen in "Love Story" verliefd op elkaar ? Na het einde kom je er overigens achter dat de politieagent helemaal niet tegen jou als kijker praat, maar tegen een groep mensen die met een verrekijker het hele verhaal over de band van een (initieel) veilige afstand bekijken ?

Deze groep mensen zeggen ook wat jij als kijker denkt en leveren daardoor het juiste commentaar aan de film. Het is een leuk sub-plot die vrijwel niets toevoegt aan het verhaal maar daardoor de film eigenlijk nog vreemder maakt dan hij al is. Het breekt eigenlijk alle filmregels en is daarom extra leuk. De uit elkaar spattende hoofden die door Robert de autoband worden veroorzaakt, deden me erg aan de film "Scanners (1981)" denken. Er zitten in deze film geen CGI effecten maar "old school" movie props.

"Rubber" is gewoon grappig, leuk, vermakelijk, vol zelfspot en enorm sarcastisch. Deze Komedie / Horror film die totaal aders is, is gewoon leuk om eens gezien te hebben. Verwacht niks, denk niet na en heb gewoon 82 minuten lang plezier met deze bizarre film !

En dat werd dus to See. Niet dat ik hier nu veel van verwachtte, maar dit viel toch wel erg tegen.

Het idee is op zijn minst interessant en nieuw te noemen. Toch is de aanloop met publiek te raar en de uiteindelijke band die tot leven komt eentonig. Pas als er interactie met mensen plaats vind begint het allemaal wat meer te krijgen. De sheriff slaagt erg echter weer in iets raars van te maken.

Knap gefilmd is het wel, de muziek fraai, de Françoise niet verkeerd en een enkele grap lijkt redelijk te slagen. Toch blijft Rubber net wat teveel hangen in een onbegrepend fase tussen experimentele kitch en misschien een best wel orgineel concept. Enkele kritische noten kunnen de film niet ontzegt worden, zoals het publiek dat afgetekend wordt als sensatiezoekers die niets willen missen ook al is het troep.

Conclusie is voor mij dan ook dat zoverre komedie mijn genre is, niet echt, Rubber daar zeker niet ondervalt. Tegenvaller, helaas.

Eerste Dupieux.

Als regisseur kende ik hem al langer en ik had Rubber een aantal jaar terug in Amerika al voor de helft gezien. Aangezien ik de andere helft nog niet zag had het geen zin om te stemmen. Onlangs kon ik de film dan toch in zijn geheel zien, en net als toen bleek het een erg leuke en heerlijk aparte film te zijn.

Op voorhand lijkt dit vooral een absurde film te zijn in het kader van bijvoorbeeld SyFy. De meest belachelijke ideeën op de meest serieuze manier mogelijk uitwerken. Ondanks dat de toon van Rubber best serieus te noemen is, haalt de film juist zijn humor uit de inhoud en toon. Dupieux mikt (soms wel iets te hard) op originaliteit en weet hier erg goed in te slagen.

Het acteerwerk is helaas een beetje slap met uitzondering van wat namen. Het probleem met dit soort films is dat ze wel goed acteerwerk vereisen aangezien ze best druk uitoefenen op de cast. Dat kan in deze film alleen niet worden volbracht helaas. De echte ster van de show is daarnaast ook de band. Heerlijk aparte verschijning, in een film die op een gekke manier erin slaagt om van deze band een ideale verschijning te maken.

Visueel ziet het er goedkoop, maar ook treffend uit. Ideale details, sterke cameravoering en een toon waar je u tegen zet. Dupieux slaagt erin om met weinig veel te bereiken. Het boeit en intrigeert gewoon, de regie is heerlijk strak. Veel horror zit er misschien niet in afgezien van wat bloederige explosiescenes, maar het draait uiteindelijk ook allemaal om de diepere laag en die werkt goed.

Een horrorkomedie van de absurdste soort, die daar ook zijn kracht uit weet te halen. Op voorhand lijkt dit een film die gedoemd is om te falen, maar niets is minder waar. Wel jammer dat de film niet echt de waardering krijgt die het verdient, want de inhoudelijke meerwaarde van Rubber maken deze film tot een van de origineelste van de laatste tijd.

Oei, dat waren een paar hele lange minuten om deze onzinfilm uit te kijken.

Aan de ene kant leuk om naar te kijken maar... dit filmpje hoef ik niet meer te zien.

“Ladies, gentlemen, the film you are about to see today is an homage to the "no reason" - that most powerful element of style.”

Dan toch voor Halloween-avond heb ik de keuze gemaakt deze film op te zetten, en achteraf was de film toch vermakelijker dan ik dacht, voor ‘Halloween’ had ik toch beter een andere keuze moeten maken, want echt bloederig was de film nou ook weer niet. De film kent overigens wel prima gore scenes, daar zal ik later wel even op terug komen. Deze komische horrorfilm kwam echter al enige tijd geleden op mijn radar maar, ik was vrij sceptisch om de film daadwerkelijk aan te zetten, het leek me allemaal niet zo héél bijzonder. Nu hou ik vaak wel van dit soort domme films, en dat bleek nu ook maar weer. Ik heb me wat dat betreft prima vermaakt, al was het einde vrij lastig en taai om uit te zitten.

‘Dupieux’ ken ik veder ook niet echt. Dit is mijn kennismaking met zijn filmstijl en ook zijn werk, en het beviel me opzich wel. Al had ik verwacht dat hij überhaupt meer in de horrorwereld zou zitten, nu ik zo naar zijn naam zoek is hij blijven steken in het komische gebied, wat opzich niet héél erg is hoor, je merkt toch wel dat daar zijn passie wat meer lag. Ook in deze film heeft dat komische aspect namelijk wat meer de overhand, wat ik niet heel erg vind omdat ik mezelf al had voorbereid op deze situatie, toch had ik (zeker na het lezen van het plot) meer horrormomenten verwacht, misschien meer bloed maar gewoon sowieso wat meer actie. Al leek me dat ergens ook weer lastig, met een concept als dit.

Qua cast is er niet zo veel te noemen. Ik vond op zich het publiek wel geinig, al zie je die niet zo veel. Voor de rest volg je uiteraard een autoband, het is allemaal niet zo’n spektakel overigens. De cast die we zien zijn (net zoals de film) gewoon van B-niveau, wat op zich ook wel van te voren te bedenken was trouwens. Neemt niet weg dat men het prima deden voor het niveau, het was dan wel niet van hoog niveau, het was prima om te zien.

Tja, het verhaal is best leuk. De film neem Hollywood, filmlegendes, het publiek en vooral zichzelf totaal niet serieus wat (en ik denk dat, dat juist de kracht van deze film was) toch vrij snel bekend was, omdat de film letterlijk zo opende met een openingsspeech voor de "no reason" theorie. Grappig wel.

Over grappig gesproken, dat vond ik in het algemeen toch wat ver te zoeken. De film was in mijn ogen eigenlijk niet zo komisch als ik had gehoopt, ik had vooral gehoopt op veel domme, flauwe en misschien wat donkere humor, dat dus in combinatie met aardig wat goede horrormomenten die (zoals ik ook al zei) nogal uitbleven. Dit zorgde er voor mij toch voor dat ik na een kleine vijftig minuten ook wel een beetje uitgekeken was op de film, terwijl de film juist in het begin nogal door vloog. Het was dubbel hoe de film zichzelf verwerkte, met veel vreemde momenten die ook weer smaakmakers moesten worden.

Ik heb wat dat betreft een prima avondje gehad maar, als horrorfilm zou ik deze film totaal niet aanschrijven. Ja, wanneer de hoofden explodeerden was het inderdaad een leuk horrormoment maar, daar bleef het ook bij. Het was vooral niet echt bloederig, en meer gebeurde er ook niet. De film had toch wat sterker gekund, en dat laat ‘Dupieux’ van zich af weten, en dat was jammer.

Rubber stond meerdere horrorchallenges op de lijst, maar sneuvelde op een of andere manier altijd. Waarom? No reason...

Dupieux levert een lekker filmpje af dat ik met een gerust hart onder camp schaar, vanaf de openingsscene tot het eind. Een film over een moordende autoband, en Dupieux weet er zowaar meer van te maken dan menig ander zou lukken. Hij doet niet zomaar wat en maakt zich er zeker niet gemakzuchtig vanaf, denkend dat het idee voldoende is. De practical effects zijn erg lekker, fijn dat er weinig CG is gebruikt.

Kennelijk geschoten in slechts 2 weken tijd, dat zie je er niet aan af.

3,5*

Mijn vijfde Dupieux en ik weet intussen dat je bij de man je steeds aan iets bijzonders mag verwachten. Mandibules (Film, 2020) was op zijn minst gezegd speciaal, maar deze 'Rubber' slaat echt wel alles.

Absurd tot en met, maar het sloeg wel aan. Hoe kom je erop om een doodgewone autoband tot leven te laten wekken. Dat is al één gegeven, maar dat die bovendien ook moorddadig is? Geweldig gewoonweg. Is het eerst nog onschuldig met een blikje of flesje. Dan evolueert het al snel naar dieren om dan de laatste stap te zetten naar mensen. Met een vibrerend geluid bezorgt hij heuse kopzorgen bij de mens.

Extra pigment is de film in de film. Een aantal toeschouwer-fans slaat de avonturen van de autoband van dichtbij gade. De droge satirische commentaren krijg je er bovenop. De sheriff krijgt daarbij een geniale rol. Eerst bij de openingsscène door recht in de lens te kijken en te verkondigen dat alles toevallig is en geen reden heeft. En dan op het einde wanneer hij zijn korps moet overtuigen dat alles nep is. Geweldig!

Ik vind dit toch best vermakelijk. Wie een foute B-film verwacht over een absurde moordenaar (moordobject?) komt van een koude kermis thuis. Want dit gaat weliswaar ook om een moordende autoband, maar dat is niet de crux. Het gaat veel meer om absurditeit in film, de nepheid in film, suspension of disbelief en het toeschouwer zijn, en allemaal van dat soort meta-onderwerpen. Kortom, een zelfbewuste absurdistische arthouse, in plaats van een schlocky B-film. En zeker met figuren zoals die politie-luitenant, die begint met een monoloog over een ode aan onlogica in film, is het nog best wel lekker wegkijken. Alsnog wel een beetje saai op momenten, maar ik vind dit soort experimenteel gedoe leuk genoeg voor een prima voldoende.

Van Dupieux zag ik enkel eerder Wrong (2012), die ik echt geweldig vond. Deze moet daar duidelijk voor onderdoen: het verhaal is wat rechtlijniger, waardoor de grap wat sneller uitgespeeld lijkt of herhaling/flauwigheid in ieder geval wat sneller op de loer ligt én visueel vond ik het weliswaar verzorgd - de manier waarop de band visueel een persoonlijkheid toegedicht wordt is vrij bijzonder gedaan - maar toch niet iets minder dan eerdergenoemde film.

Qua horror hoef je op enkele exploderende hoofden na uiteraard niets te verwachten, qua sfeer en teneur is dit een volbloed komedie. Leuk om een keer gezien te hebben maar na twee films ben ik wel wat (sceptisch) nieuwsgierig hoe houdbaar de humor van Dupieux doorheen zijn oeuvre blijkt te zijn. 3*