Rubber (2010)

''Leuk een film over een moordende autoband!'' toen ik deze film ging kijken, maar als ik wist dat deze film zo vervelend was had ik hem liever niet gekeken.

Het komedie gehaalte is 0 en hetzelfde geld voor de horror wat er overblijft is een ongeloofelijke saaie film met telkens de zelfde setting saaie beelding van een rollende autoband (het leek soms wel een kleuterfilm) .

De gore valt wel tegen maarja wat verwacht je anders van een autoband?, en de gore die er was zag er zeer lelijk uit en de muziek in de film was ook zeer vervelend.

Tja een rotfilm enkel een leuk concept maar daar blijft het bij.

1*

De hele film schommelt tussen intrigerend (het idee) en oninteressant (het uiteindelijke resultaat) maar toch aardig om een keer gezien te hebben. Het is en blijft een B-film.

De gebruikte camera lijkt wel een Canon EOS 5D.

Ik vind de poster op het Blu-ray doosje toch wel mooier en meer passend dan wat hierboven wordt afgebeeld.

Aanvankelijk vond ik deze vreselijk, maar geleidelijk aan werd de film steeds interessanter doordat er op boeiende wijze met filmconventies gespeeld wordt. Ik denk dat deze film serieuzer is dan velen denken.

vanavond 2:35 op canvas dat zijn pas tijden voor de fanatieke film kijker

of je neemt hem op , dat ga ik zeker doen.

Lijkt me wel een aardige film.

Toch maar niet kijken...

Ik kan het niet laten om een film met z'n poster te gaan zien..

en met zo'n verhaal.

Ik kreeg er gewoon geen band mee.

lol

ik had het graag willen zien, maar mijn ogen vielen dicht

Het was nog wel de moeite waard vanwege wat humor en absurdisme (met het publiek, de begeleider en de agent die van zijn briefje ging oplezen), maar de moorden begonnen snel te vervelen en na de mededeling ''3 days later'' ging het helemaal bergafwaarts.

ik vond hem wel aardig

het is zeker wel orgineel en grappig en absurd..

misschien komt er een halfje bij.

Enorm ondergewaardeerd.

Ik hou normaal nooit zo van absurdisme en realisme, heb vaak het gevoel van 'doe maar normaal dan doe je al gek genoeg'. Hier heb ik er juist ontzettend van genoten, vanaf de openingsspeech aan het begin tot dat schitterende einde. De gore, nep? Klopt, maar daar ging het volgens mij ook in eerste instantie helemaal niet om.

Waar het dan wél om ging is me nog steeds niet helemaal duidelijk, maar ik vond het spannend, dat lekkere ongemakkelijke gevoel. Knap ook dat je als kijker zonder verdere aanwijzingen precies weet wat de autoband 'denkt'.

Schitterend in beeld gebracht ook.

Ik zag deze film een paar uur voordat ik de nieuwe James Bond zag. Vond Rubber toch een heel stuk boeiender, spannender en origineler.

4,0*

Toch wel een zeer eigenaardig gegeven, een moorddadige autoband.

Maar voor mij werkte het niet, vond de ganse film saai.

Onlangs had ik de blu-ray nog zien liggen en twijfelde of ik hem zou aankopen, dankzij Canvas heb ik de film nu gewoon op TV gezien, en ben ik blij dat ik hem niet heb aangekocht.

Voor mij is het een film om snel te vergeten.

Een wat vreemde film die een geweldig uitgangspunt heeft maar een vervelende uitwerking die vooral te lijden heeft onder het repetitieve karakter van de kills.

Zoals gezegd, uitgangspunt is natuurlijk briljant en het begint ook allemaal erg goed met die No Reasons-monoloog. Ook de eerste 'stapjes' van de band zijn visueel erg mooi om zien.

Maar het leukste vond ik nog wel het film-in-de-film gegeven. Het zogezegde publiek dat gelijktijdig naar de film kijkt en er zelf deel van uitmaakt. Zorgde soms voor lekker surrealistische momenten.

Jammer dat er verder weinig inhoud in zit en uiteindelijk maar wat aanmoddert.

Natuurlijk had ik er weinig van verwacht, maar dat het zo saai zou zijn had ik zelfs niet verwacht. Het idee was wel vermakelijk, maar op den duur was het meer een repetitief kunstje dan wat anders. Die No Reasons-monoloog vond ik ook wel leuk, maar daar bleef het helaas bij.

Tegenvallende film over een autoband die tot leven komt en een spoor van vernieling achter zich laat. Qua originaliteit scoort de film zeer hoog, maar dat maakt nog niet een goeie film. De opening is nog wel goed en verder wordt er soms ook leuk gespeeld met realiteit vs film, maar voor de rest is deze film niet aan mij besteed.

Zoals voor op de blu ray wordt vermeld:

'The best killer tire movie you'll ever see!'

klopt helemaal hehe

tijd geleden gezien....

vooral niet kijken.

Hier sluit ik me volledig bij aan. Ging met hoge verwachtingen kijken, maar helaas.

Concept is leuk maar na de zoveelste achtervolging op de "hielen" en head explosion had ik het wel gezien. Vrij mat voor een film/horror parodie en uiteindelijk zelfs saai, het leukste was nog wanneer die meid in de bestelwagen de pop inspreekt.

Leuke film, mooi geschoten en een fijne soundtrack bij momenten. Visueel inderdaad mooi, vooral hoe de band tot leven komt. Zoals hierboven vermeld is het jammer dat er geen afwisseling is in de kills. Ook had er nog meer in kunnen zitten, een echte achtervolging op de band had mij erg leuk geleken. Misschien iets voor een 2e deel?

Tot nu toe 3*, voornamelijk door de slappe kills.

'The best killer tyre movie you have ever seen!'

Het gebeurt niet vaak dat films snel nadat ze uitkomen een cultstatus bereiken. Deze 'Rubber' slaagde er zelfs in nog voor de release. Het plot (een autoband met de kracht om dingen op te blazen en een slecht humeur) was genoeg om een kleine hype te veroorzaken in die filmkringen die het betere pulpwerk kunnen waarderen. Dupieux had er zich dan ook vanaf kunnen mak en met totaal over-the-top actie, foute oneliners, en een paar knappe actrices; en de film zou warm onthaald zijn. Dat was echter niet wat de man die door sommigen bekender is onder z'n pseudoniem Mr. Oizo van plan was met deze film, en gelukkig maar.

De film opent meteen geniaal. In een openingsscène die meteen de toon zet voor de rest van de film neemt de geweldige Stephen Spinella enkele films op de hak (vooral Spielberg wordt aangepakt, pluspuntje) en geeft in een ruk mee dat de film waar we naar gaan kijken een ode is aan 'no reason'. Dat belooft. Het shot verwijdt en het wordt duidelijk dat de speech niet enkel voor de kijker bedoeld was, maar ook voor een groep toeschouwers in de film zelf, die ook op de film zitten te wachten. Een film met een publiek, dat met ons mee naar dezelfde film gaat kijken? Ik kan een grote grijns niet onderdrukken.

Samen met het publiek maken we dan kennis met de grote held van de film: Robert. De band, inderdaad. In het begin gaat het allemaal nogal onwennig, maar algauw heeft hij de smaak van het rollen te pakken en leert hij zich ook de deugden van het hebben van telekinetische krachten eigen maken. Dupieux kiest niet bepaald voor een moordend tempo en de gore, maar eerder voor een eerder poëtische, absurde aanpak, wat de humor ten goede komt. Een douchende autoband? Hell yeah. Ondertussen is ook de begeerlijke Roxanne Mesquida ten tonele verschenen, in wie Robert een speciale interesse heeft gekweekt nadat ze besloot dat een autoband nu niet echt een probleem gaf als die haar zag douchen. Zoals een toeschouwer uit de film terecht opmerkte: 'Dit is de eerste keer dat ik me zo kan identificeren met een band'. Hierna escaleren de zaken nogal snel en zijn we alweer op weg naar een fantastisch einde, waar ik niet te veel over zal weggeven.

Het publiek is een verschrikkelijk goeie vondst van Dupieux. Niet alleen geeft het hem een kans om naast de avonturen van Robert een tweede verhaallijn te starten, het zorgt ook voor een welkome afwisseling tussen de avonturen van Robert door,en geeft meteen de hele film dat heerlijk absurdistische sfeertje mee.

Ik ben dus redelijk positief over dit filmpje. Rubber lapt alle geldende filmregels aan z'n laars, heeft een uitstekende casting, is grappig en verveelt geen moment, mede door de perfecte speelduur (reken op een goeie 75 minuten). Een snelle herziening volgt waarschijnlijk.

Ruime 3.5*

Een autoband komt ergens in de woestijn tot leven en blijkt over psychokinetische gaven te beschikken. Eerst laat hij voorwerpen ontploffen, vervolgens kleine dieren en tenslotte schedels van mensen. Hij achtervolgt een meisje naar een broeierig motelletje en wordt steeds moorddadiger. Het nonsensikaal plot waarbij voortdurend geknipoogd wordt naar het publiek ging mij al gauw vervelen. De film neemt zich hoegenaamd niet ernstig en is meer een slapstick-komedie dan een SF-horrorfilm. Maar dergelijk genre is nu eenmaal niet aan mij besteed. Ik heb de knullige prent met veel moeite en een zekere ergernis uitgekeken.

Flauw.

No reason

Rubber was de laatste film die Canvas uitzond naar aanleiding van Halloween. Een vreemde keuze leek me want de twee voorafgaande films waren The Thing from Another World en The Body Snatcher maar bon, wie ben ik om hun programmatie in twijfel te brengen. Ik was tenslotte toch al langer van plan om de film over een moordende autoband eens kans te geven dus nu was daar een mooie gelegenheid voor. Daarjuist had ik nog een paar vrije uurtjes en Rubber paste daar perfect in.

Maar wat een absolute kutfilm is me dit geworden. Ik verbaas me dan ook over de score die de film hier op MovieMeter nog krijgt want het doet me denken dat ik iets heb gemist. Op zich zijn er wel wat leuke ideeën verwerkt maar werkelijk alles wordt zo lang uitgesponnen dat het niet meer leuk is. Neem nu het einde waar de band terug komt als een driewieler. Ik geef toe, een leuk momentje maar dat zit je echt minutenlang naar een rijdende driewieler te zien en op den duur wordt dat gewoon vreselijk saai. Net zoals de moorden trouwens die op het eerste zicht wel leuk beginnen (eerst een waterflesje, dan een glazen flesje, dan een konijn, ...) maar de band kan maar op één manier moorden en dat is door hoofden te laten ontploffen en ook dat heb je op den duur wel allemaal gezien. Ik denk dat ik ook misschien met wat verkeerde verwachtingen de film ben begonnen want ik verwachte meer een complete rampage van de band. Nu vallen de meeste doden door het vergiftigen van het publiek (waar de band op zich geen klop mee heeft te maken!) en krijgen we voor de rest gewoon beelden van een band die aan het douchen is, die in een tuinstoel zit of naar de televisie kijkt.

Viel me wel op dat de film op zich vrij mooi is geschoten. Voor een low budget film te zijn (althans dat veronderstel ik toch) zien de beelden er erg mooi uit. Pluspuntje ook voor Dupieux die er in slaagt om een freakin' rubberen band toch nog enige emotie te geven. Je kunt zien wanneer hij blij is en wanneer hij kwaad is maar dat is volgens mij toch ook te wijten aan een gepaste soundtrack. Het wordt er allemaal niet interessanter op maar het zijn dit soort puntjes die me toch nog enig geïnteresseerd hielden. De autoband is dan ook degene die het beste acteert in deze voor de rest met irritante mensen gevulde film. Alleen Stephen Spinella als de 'no reason' agent was wel lekker op dreef in het begin maar dat waren ook maar 5 minuten van de 80.

Neen, niets voor mij dit. Langs de ene kant kan ik begrijpen dat er mensen dit schitterend vinden maar met uitzondering van een paar leuke ideeën is Rubber tot op het vervelende toe repetitief en lijken de 80 minuten erg lang te duren. Leuk idee maar misschien had het beter tot zijn recht gekomen als een kortfilm.

1*

Ik heb me toch wel vermaakt met de film. Wie een gore/slasher of zelf horror verwacht kan er wat bedrogen uitkomen, aangezien de film vooral absurd is. Van horror is eigenlijk helemaal geen sprake op het feit na dat er hoofden in ontploffen; de setting, het tempo, en de wijze waarop alles in beeld is gebracht zijn allemaal verre van horror. Verwacht dus geen enge film.

Dat gezegd hebbende vond ik de toevoeging van het publiek erg goed gedaan en ook de wijze waarop de film zichzelf op de hak blijft nemen vond ik goed gedaan: het is ronduit grappig hoe de autoband zo makkelijk veranderd in een levend wezen. De reacties die dit oplevert voor het publiek, en de "acteurs" veranderd dan ook snel van realisme naar absurditeit. Ik ga er vanuit dat het de bedoeling was van Dupieux om de vierde wand zo nadrukkelijk te breken. (ik verwacht dan ook dat dit 1 van de redenen is dat de film een lage score krijgt). Echt 'in de film zitten' gebeurt dan ook niet. Altijd is er wel een element aanwezig die nadrukkelijk aangeeft dat dit niet de realiteit is.

Het einde is tenslotte geweldig!

Geen absolute topper, maar ook niet zo slecht als het merendeel van de MM' ers hem hier beschrijft. De film is wel degelijk grappig, met de juiste bril op. Maar ga hier niet heen als je op zoek bent naar (b-)horror of een immersieve ervaring.

Ik wist al langer van het bestaan van deze film af. Je weet wat je kan verwachten. Echter blijkt er naast het verhaal van Robert, dat hoewel stupide ook oprecht grappig kan zijn, ook een tweede luik te zijn waarin de acteurs, oftewel toeschouwers van de film (?), de film op onverklaarbare wijze ondersteunen / belachelijk maken. De scenes met Robert zijn het belangrijkste want daar kun je nog wel om lachen. Het intro was ook wel grappig maar voor de rest zijn de scenes met de toeschouwers behoorlijk achterlijk, vooral omdat het letterlijk nergens over gaat. Het publiek wordt uitgenodigd om het verhaal van Robert de autoband te volgen door middel van overdreven goede verrekijkers. En het doel van de organisatoren blijkt het vergiftigen van de toeschouwers door middel van eten of zo. Nou ja, fock it, het gaat om een autoband die mensen laat ontploffen en dieren vermoord. Daarom kijk jij deze film.

Waarom schrijf ik uberhaupt een review. Rook een joint en kijk deze film.

Het einde, waarin Robert wordt gereïncarneerd als driewieler was trouwens het grappigste stuk

Een joint helpt zelfs niet bij deze film!

Jawel, bij "de rise of Robert". Lijkt me ideaal voor wanneer je stoned bent.