Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Vlijmscherpe satire die de regelrechte idiotie achter de wapenwedloop blootlegt: "We cannot allow a mineshaft gap!" De titelrol komt in feite nauwelijks in beeld en voor mij is het vooral de bubblegum-vretende generaal gespeeld door George Scott die de film draagt. Mijn favoriete scène is wanneer hij aan de president 'Plan R' uitlegt, demonstreert precies hoe vergezocht en stupide van die 'veiligheidsmaatregelen' wel niet kunnen zijn.

Net als later in Full Metal Jacket steekt Kubrick de draak met de Amerikaanse cowboy-mentalietit, met als hoogtepunt natuurlijk de legendarische bom-rodeo scène. Ook erg grappig hoe het doorzettingsvermogen en het vernuft van de soldaten voor een keer fatalistische i.p.v. heroïsche gevolgen heeft.

Ondanks het feit dat de Koude Oorlog al lang gedaan is, voelt de thematiek van de film nog steeds als brandend actueel aan. Daarom best verontrustend in zijn hilariteit..

Aparte film, wilde hem al kijken vanwege de opvallende titel. Voor een komedie heb ik toch echt weinig gelachen. Daarnaast waren de scenes in het vliegtuig ronduit saai. De film kwam, zeker wat betreft die scenes met het vliegtuig ook erg gedateerd over (zelfs voor een film uit 1964). Sellers vond ik vooral goed als Captain Mandrake, knap dat hij drie rollen weet te vertolken. Ook George C. Scott speelde sterk, ik vond het telefoongesprek van Ripper met zijn vriendin een van de betere scenes uit de film.

Een nipte voldoende: 3*

Briljante vinding van Kubrick!
Zowel de satire, de vele details, de dialogen, de humor en het historische politieke laagje zijn één voor een goed uitgewerkt door perfectionist Kubrick.
Het is een aanklacht tegen de hypocrisie van de wapenwedloop, maar ook vooral tegen de bureaucratie die er rondom heen hing en hoe dit drastisch en onvoorstelbaar uit de hand zou kunnen lopen.

Heerlijk hoe Sellers zich vormt naar de drie personages en hoe hij ze alledrie perfect vertolkt.
De scènes in the War Room zijn veruit de beste. De grootste bagatallisering die je kunt maken wanneer de president aangeeft dat het selectieprogramma wellicht niet klopte: "It's not fair to condemn the whole program because of one slip-up." Heerlijk!
En het gesprek met de dronken Russische president "I agree with you, It's great to be fine, Dimitri"...

Maar genoeg opgehemeld. Helaas was het tegen het einde een stuk minder lachen en was het einde an sich ook een enorme tegenvaller. Ik las dat er nog een ander einde lag, maar het komt over alsof Kubrick het zelf ook niet echt wist en uiteindelijk maar iets moest.
Vera Lynn die de eindscène begeleidt was dan weer een vrolijke noot aan het einde.
En uiteindelijk wellicht de boodschap van Kubrick; we hebben het niet in de hand wat er achter onze rug van burger-zijnde gebeurd, dus we kunnen ons er het beste niet druk om maken...

4* en een verhoging sluit ik zeker niet uit.

Uniek

Na een half jaar in de boeken te hebben gezeten, pogingen te hebben gedaan om de precieze Koude Oorlog, de wederzijdse afschrikking te begrijpen, was ik toch erg benieuwd naar Kubrick's visie hierop. En tada: dit was het. Op de een of andere manier heb ik altijd het gevoel dat ik bedrogen begin bij een film van Kubrick, ik denk altijd van te voren te weten wat voor een soort film het wordt, en als de film begint, is het iets totaal anders dan wat ik dacht te weten. Zo ook bij onze Dr. Strangelove, niet zo zeer de hoofdpersoon in mijn ervaring, maar wel een tof en bizar karakter. De humor is niet zo zeer heel komisch, maar vooral scherp en diep. We zien weer fantastische sets vol detail, jammer van het vliegtuig, zoals velen vond ik dit de wat mindere shots, maar dat lag natuurlijk aan de techniek. En heeft uiteindelijk wel zijn charme. Doordat het een korte speelduur heeft, lijkt het af en toe op een aflevering van iets moois, doordat ik toch enige verhaallijn miste zoals bij zijn andere films, heb je toch een raar gevoel. Iets aparts. Dat is wellicht ook de kracht van Stanley, dat al zijn films zo verschillend zijn. Dat je hem denkt te kennen, maar dat je er ver naast zit. Hoogtepuntje vond ik dan toch wel de quotes, film zat er vol mee, en bijna allemaal erg memorabel. Een dikke aanrader, gedurfde unieke film.

4 sterren

Amusante film.

Peter Sellers is echt geniaal in zijn 3 verschillende rollen. Je ziet gewoon dat hij zich amuseerde bij het vertolken van zijn personages, wat echt aanstekelijk werkt op de kijker (of althans toch op mij). Ook het verhaal is leuk gevonden en is natuurlijk ideaal om amusante scènes te creëren.

Leuke film, zonder meer.

Kubrick laat weer een apart werkje zien maar ik vond ik dat het een klein beetje flauw bleef. In de vergaderzaal staat iedereen als een standbeeld mee te luisteren met het telefoongesprek zonder dat ze er bij nadenken, en Buck Turgidson kan vrijwel alles zeggen wat hij wil zonder onderbroken te worden. Bepaalde zaken die wèl sirieus zouden moeten zijn worden in een humoristisch plaatje gegooid en dat zorgde er voor mij voor dat ik niet echt meer verrast werd. Toch konden de sfeervolle settings en het bijzondere maffe script me aardig vermaken en zitten er een aantal bijzondere scènes tussen.

Haha, één van de beste quotes uit de film inderdaad. Regelmatig flink moeten lachen, al denk ik dat de humor niet voor elke kijker even duidelijk is. Het moet je wel liggen. Peter Sellers speelt zijn 3 rollen briljant, zonder hem zou het stukken minder leuk zijn. Toch ben ik uiteindelijk niet super enthousiast, her en der sloop de verveling er toch lichtjes in.

3,5*

Ik kan niet zeggen dat ik hem geweldig vond.

Deze film wilde ik al een tijdje kijken. Het verhaal is eigenlijk vrij eenvoudig alleen ik zie het eigenlijk als een bijzaak in de film. Dit is natuurlijk allemaal een soort van experimentje. Peter Sellers die 3 rollen speelt, de geniale humor. De 3-dubbele rol vond ik niet heel geslaagd. Ik ben niet zo'n fan van hem als acteur.

De humor was het grote pluspunt. De ontzettend scherpe grappen worden goed afgewisseld met de simpele ''ik ga achter op de racket zitten'' humor.

Redelijk intensief kijken wel. Het zwart wit stoorde me een beetje en nu en dan had het ook wel wat duidelijker gemogen.

De humor red deze film.

no! I'm not just calling you to say hello.
Well ofcourse I would like to say hello to you.

3*

Ik heb de film net gezien en moet zeggen dat er een hoge mate van intelligentie verwerkt is bij het maken van de film, maar toch kan me de komedie in de film niet bekoren. Ik denk dat dat komt doordat ik nog jong ben en dat de humor veranderd is in de loop van der jaren, veel uitgesprokener en niet zo subitel. Waar men bij sommige films nu kan grollen van het lachen, kon ik bij deze film een soort binnenpretje ontwikkelen door de ingenieuze uitspraken en dialogen, maar echt hardop lachen zat er niet in. Al met al is het natuurlijk briljant om te zien waar de theorie over lichaamsvloeistoffen, oftwewel alweer mannen en hun libido, niet toe kan leiden. Het slot met de ratio 1 op 10 vond ik dan ook aansluiten als de oplossing van het originele probleem. 3,5 ster.

Deze eens bekeken, maar hij was toch niet echt m'n ding. Het onderwerp interesseerde me niet echt en 'k had de film toch wat grappiger verwacht. De special effects waren spijtig genoeg ook niet echt om maar huis te schrijven (oké het is al een oude film), maar omdat dat vliegtuig zo vaak in beeld kwam, viel het echt wel op. Door het onderwerp en het beeld, was de film voor mij toch wel erg gedateerd.

'k moet wel zeggen dat de film naar het einde toe wel beter werd (dankzij bv die legendarische scène van die vallende bom met een persoon op) en ook de muziek vond 'k wel een pluspunt.

Tja, persoonlijk zou 'k deze niet direct in een top stemmen, maar smaken verschillen natuurlijk.

Neen ik heb ook niet echt moeten lachen.

Oké, de film was niet slecht, maar zeker ook niet goed. Sommige scènes duren erg lang en zitten meestal vol grappen die (bijna) niet leuk zijn. Het zwart-wit stoorde me ook af en toe. Maar wat ik wel leuk vond, waren sommige absurde dingen. Ook een aantal one-liners waren zeker geslaagd.

Zoals:

*Gast in de rolstoel*

I can walk!

*Cheesy liedje volgt en film is gedaan*

2*

Zonet op 35mm mogen bewonderen, blijft een sterke prent maar wat stoorde ik me toch aan het Strangelove karakter. Domme spastische trekjes en het Mein Fuhrer-gedoe stonden me behoorlijk tegen.

Van 5* naar 4*.

In de tijd van de koude oorlog, communisme, kernmachten en complotten (fluoride in drinkwater wordt als voorbeeld aangehaald) was de film best actueel. Nu ook nog wel, maar met andere landen en/of andere dreigingen. Het gegeven is humoristisch uitgewerkt, zoals wetenschappers en wereldleiders die gesprekken voeren op kleuterniveau of excessief schietgeweld waarin iemand rustig kan rondlopen zonder geraakt te worden. Absurd dus.

Een interessante film, doch een beetje té overdreven in de humor (deed mij aan Monty Python denken, maar dan serieuzer), waardoor het voor mij niet echt beklijft. Ook de specifieke gegevens en onderwerpen zijn m.i. gedateerd en spreken mij daarom niet meer aan.

Weer laat Kubrick zien dat hij de meester is. Er was geen enkel saai moment in deze film; ofwel ik lachte, of ik zat op het puntje van mijn stoel. Het thema is erg boeiend en het verhaal origineel. Heerlijk hoe in het eerste telefoongesprek tussen de strenge Amerikaanse president en de dronken Russische premier Dimitri de hele zaak gebagatelliseerd wordt. Het acteerwerk bekoorde me en vooral Peter Sellers deed het erg goed. Jammer dat Dr. Strangelove aan het eind zo overdreven is neergezet met de arm waarover hij de controle is verloren. Dat was zeker een minpuntje. Ik ergerde me helemaal niet aan het feit dat hij weinig in de film voorkwam, omdat hij voor mij een oninteressant personage was.

Met de drie verbonden verhaallijnen was er meer dan genoeg afwisseling. Twee van deze lijnen zijn vooral komisch, namelijk die in 'the war-room' en die van Generaal Jack Ripper en Captain Mandrake. In die eerste wordt duidelijk dat gewoon de Amerikaanse én de Russische leiders stuk voor stuk gekken zijn. Bij de derde verhaallijn, die in het vliegtuig, wordt de spanning erg goed opgebouwd. Wanneer zij de bom toch afvuren is dat toch wel een beetje een kick-momentje, zeker met de piloot die boven op de bom en zwaaiend met zijn pet de dood tegemoet gaat.

Ik heb me heel erg vermaakt met deze film, en het is alweer een Kubrick die me niet teleursteld. Een 4.5*

De Kubrick-herzieningen #6: Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb

Daar is ie dan: het grote meesterwerk. Nou heeft Kubrick daar meer van, maar Dr. Strangelove is altijd mijn absolute favoriet geweest. Het was de eerste Kubrick zag en ook degene die ik verreweg het meest van hem gezien heb. Dit was als ik het goed heb de zevende keer (weinig films die daar ook maar bij in de buurt komen en nog veel en veel minder die er overheen gaan). Daardoor is het niet verrassend dat ik de film ook gewoon erg goed ken. Niettemin was het nu zeker vier jaar geleden dat ik hem voor het laatst zag. Komen er na zoveel jaren nieuwe dingen aan het licht bij een herziening?

Nee. Oké, een paar details waren me nog niet opgevallen, maar dat zijn ook echt details. Ze maken de film iets leuker, maar zijn op zichzelf nauwelijks de moeite om hier speciaal te noemen. Dr. Strangelove heeft nog weinig verrassingen voor me. Van alle films uit mijn top 10 was dit degene die ik het langst niet gezien had, maar niettemin stond ik ervan te kijken hoeveel van de dialogen ik nog bijna mee kon praten. Voor veel films is het dodelijk om ze te vaak te bekijken, niet omdat ze dan slechter lijken, maar omdat ze een bepaalde frisheid moeten behouden om je bij de les te houden. Dat zegt verder niets over de kwaliteit van de film, maar gewoon over onze ervaring ervan. Een schitterend uitzicht verliest ook zijn kracht als je er elke dag naar kijkt. Wel vervelen mindere films sneller dan de meesterwerken.

Waarom dit hele stuk? Omdat Dr. Strangelove zich eens te meer als meesterwerk heeft bewezen, want hij is voor mij nog steeds ontzettend boeiend na zeven kijkbeurten. Het blijft voor mij de ultieme satire: nietsontziend, onpartijdig (weinig satires lijken te begrijpen dat iets hun meer kwaad doet dan partij kiezen), scherp en verrassend accuraat. Met dat laatste bedoel ik hoe logisch Dr. Strangelove eigenlijk in elkaar zat. Het is slechts een licht-absurdistische komedie, want Kubrick heeft ontzettend veel research gedaan naar hoe een werkelijke kernoorlog zou verlopen, waardoor bijna alle details kloppen en degene die niet kloppen net van genoeg van een absurd laagje voorzien zijn zodat het niet storend is dat we merken dat ze verzonnen zijn. Er zit een zekere logica achter de redenaties van alle personages en je ziet zelden een komedie die zo goed uitgedacht is. In feite heb ik het altijd als een vrij serieuze komedie ervaren, waarmee ik bedoel dat de dreiging achter de humor voelbaar is. Vergis je niet, Kubrick was doodsbang voor de bom en er straalt iets naargeestigs van de film af. Zowel van het uiterlijk (de donkere, futuristische set van Ken Adams' War Room met name) als van het verhaal zelf, dat geen hoop biedt. Wat dat betreft is het extra interessant dat ik vlak voor Dr. Strangelove de films Threads zag, een bijzonder geloofwaardige en angstaanjagende film over de nasleep van een nucleaire holocaust. De eerste keer dat ik Dr. Strangelove zag vond ik het net zoveel een thriller als een komedie, doordat ik de spanning van het naderende einde van de wereld voelde. Ik wist niet of ik moest lachen of beven van dat vliegtuig dat alle problemen overwon en zijn doel bereikte met zijn kernwapen. Bij de herzieningen is dat thrillergevoel nooit teruggekeerd, maar de wanhoop is er niet minder om.

Een deel van de reden dat Dr. Strangelove niet alleen veel satires overtreft, maar ook beter de tand des tijds doorstaat dan de meesten is dat de humor vrij subtiel blijft. Ik heb de film eigenlijk nooit echt hilarisch gevonden. Dubbel liggen van het lachen deed ik zelden (de telefoonscène is de belangrijkste uitzondering, die blijf ik ontzettend grappig vinden). Dit is geen kritiek op de humor, integendeel. Veel momenten, zoals Rippers eindeloze speeches over lichaamssappen en Turgidson die de grenzen uiteenzet van wat een acceptabele uitslag is van een nucleaire oorlog is en wat niet, zijn grappig in een wat meer ingehouden manier en ze zijn briljant geschreven en vertolkt. Zelfs Sellers houdt zich in als de president (een slappeling, maar wel de enige in de War Room die menselijk reageert) en de Britse Mandrake (ook meer een slappe held dan een gek persoon; ik zat me zelfs af te vragen waarom Sellers Mandrake was en niet Ripper, wat achteraf meer voor de hand lag; al is Sterling Hayden geweldig als Ripper en Sellers even geweldig als Mandrake). Het enige in de film dat werkelijk over-the-top gaat is Dr. Strangelove. Het valt me hier op dat dit personage voor velen de zwakke schakel is. Het meer nadrukkelijke komische spel ligt niet iedereen (en nee, dat heeft niets met de tijd waarin het gemaakt is te maken, want op die manier vet komisch spelen zie je ook gewoon in veel huidige komedies), maar ik heb het altijd een bijzonder leuk karakter gevonden. Kubrick was zich er overigens van bewust dat Strangelove zelf uit de toon viel; hij wilde het personage als iets buitenaards hebben, als iets surrealistisch, uit een wilde droom. Dat heeft hij gekregen en het is meteen een mogelijkheid voor Sellers om zich uit te leven.

Dr. Strangelove de film is nog steeds Dr. Strangelove zoals ik me hem herinner: Kubricks beste en het perfecte bewijs dat de regisseur geweldig is met humor, iets wat hij te weinig inzette (alleen Lolita en A Clockwork Orange maken er verder nog veelvuldig gebruik van, maar echte komedies zijn dat ook weer niet). Regisseurs met zijn ambitie en intelligentie kiezen meestal meer voor het maken van serieuze films dan grappige en Dr. Strangelove toont aan wat een gemis dat eigenlijk is. Foutloos is het niet. Zo heb ik altijd al gevonden dat de ontvangst en ontcijfering van de aanvalscode op het vliegtuig wel erg veel aandacht krijgt en ook de latere scènes als het vliegtuig zijn doel nadert duren te lang en halen de rek wat uit de film (al waren zie scènes wel spannend toen ik het nog als halve thriller ervaarde). Maar dan nog staat het merendeel als een huis. De film zal nu wel weer een aantal jaartjes in mijn kast blijven staan, maar dat geldt voor alle favorieten.

5*

Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room

Ik beschouwde Dr. Strangelove altijd als één van Kubrick's minder bekende films. Kan eventueel wel aan mij liggen maar ik had geen enkel idee waar de film eigenlijk over moest gaan terwijl ik dat bij het overgrote deel van zijn oeuvre wel weet. Het leek me ook een vreemde eend in de bijt te zijn want ik kon Kubrick eerlijk gezegd niet associëren met een volbloed komedie dus ik was hier in ieder geval wel erg benieuwd naar.

Maar ik heb het gevoel dat ik een andere film heb gezien dan de meesten hier. Dr. Strangelove is op zich een redelijke film maar mag zich in werkelijk geen enkel opzicht meten met hetgeen wat ik voor de rest van de regisseur heb gezien. Komt voornamelijk omdat er een aantal vervelende personages aan te pas komen die blijkbaar heer en meester zijn in het lang rekken van scènes. Zo duurt bijvoorbeeld de checklist van de Texaanse piloot aan het begin van de film veel te lang naar mijn zin en konden ook de schijnbaar legendarische scènes zoals het telefoongesprek tussen Amerika en Rusland me niet zo bekoren. Is er dan niets goed aan Dr. Strangelove? Neen, dat wil ik zeker en vast ook niet zeggen want er zitten wel een aantal leuke scènes in en het uitgangspunt van de Koude Oorlog spreekt me op zich wel aan maar het ontbrak gewoon enige vorm van spanning. Misschien moet je de tijd zelf hebben meegemaakt om hier ten volle van te genieten, ik ben daar in ieder geval te jong voor. Daar komt dan ook nog eens bij dat Kubrick qua design hier enorm uit de bocht gaat. Nu verwacht ik geen hoogstaande effecten bij een film van bijna 50 jaar oud maar als ik het zelf niet had gezien dat dit van dezelfde regisseur is als 2001, ik had het niet geloofd.

Het merkwaardigste aan de film moeten de drie rollen zijn van Peter Sellers. Een acteur die legendarisch is geworden via zijn Pink Panther rollen waar ik ooit twee films van heb gezien. Sindsdien heb ik me voorgenomen om daar een kilometer van weg te blijven dus het moge duidelijk zijn dat ik niet zo wild sta van Sellers. Hij leek zelf veel plezier te hebben in de verschillende rollen maar ik begon me op het einde een beetje te irriteren aan Strangelove zelf. Dan kwam hij een stuk beter tot zijn recht als president. James Earl Jones is trouwens ook altijd een pluspunt, wat hou ik toch van die man zijn stem! Doordat het meeste van de aandacht naar Sellers gaat lijkt de rest van de cast een beetje ondergesneeuwd te worden maar George C. Scott weet op zich als Buck Turgidson nog wel wat leuke momenten te scoren.

Geen lachen, gieren en brullen komedie maar op zich nog redelijk onderhoudend wegens een paar goede momenten. Het is echter tot nu toe by far het minste dat ik van Kubrick heb gezien (2x 4* en 4x 4.5*) en dat is toch wel zonde. Zal hem vast en zeker nog wel eens terug opzetten maar voor nu maar een nipte score.

3*

Ik kan wel begrijpen wat sommigen aantrekt in deze film. Ik vond het vooral aardig om een paar geweldige clichés op een rijtje te zien, hoewel deze film waarschijnlijk voor een groot gedeelte verantwoordelijk is voor die clichés. Ik noem de ijzervreter met sigaar, de droge Engelsman, de cowboy piloot, de oorlogsgekke generaal, en natuurlijk de titelpersoon als gekke wetenschapper. Zijn tic met de rechterarm vond ik opmerkelijk: In mijn vriendenkring gebruikelijk als we het over iemand met nazisympathieën hebben, maar het komt dus uit deze film.

Echter, daar houd het een beetje voor mij op, want juist omdat ik het als erg clichématig ervaar, slaagt de film als comedy maar half. Maar dit laatste komt ook omdat de film niet bepaald coherent aanvoelt: de aanwezigheid van enkele vrij normale personages (vooral bijpersonages, maar toch ook de president) zorgt ervoor dat de clichématige typetjes echt te stom voor woorden overkomen op mij. Vooral Turgidson is dusdanig overdreven dat het flink gaat irriteren, al kan Strangelove er ook wel wat van. Ik moet overigens bekennen dat ik niet doorhad dat hier één acteur drie rollen speelde, maar goed, daar heb ik wel vaker last van helaas.

Wel soms verrassend mooie zwartwit beelden, maar even vaak ook gewoon saai en soms zelfs erg knullig. Met name de beelden van het vliegtuig zien er wel erg blue screen-achtig uit. Muziek is me niet echt in positief opzicht opgevallen, maar ook niet echt in negatief opzicht, op de muziek bij de vliegscènes na, die op een gegeven moment ook ging irriteren.

Aardig om een keer gezien te hebben, vooral omdat ik nu wat beter begrijp waar bepaalde referenties binnen onze cultuur vandaan komen, maar verder niet bepaald bijzonder. 2*.

Hm. Erg wisselvallig en uiteindelijk gewoon niet goed.

Nergens hardop moeten lachen, toch wel cruciaal voor een komedie. Snapte wel dat er genoeg subtiele humor in zat, die af en toe wel werkt. Generaal Ripper was erg leuk met zijn conspiracy-gedachten maar verder is de humor zowat onbestaande. Die 'Mein Fuhrer'-grap, of de arm die constant omhoog wil, ronduit ergerlijk.

Verder valt er ook echt niks te beleven en is de film vaak saai. Alle scènes in de bommenwerper hadden er zo uit gemogen van mij, voegde niks toe. Ook visuals en soundtrack komen nergens uit de verf.

En dus is de eindafrekening niet positief. 2*

Samen met Spartacus de minste van Kubrick van de films die ik van deze geweldige regisseur heb gezien.

Spartacus had vooral het probleem dat Kubrick niet final cut had en productie problemen. Waar ik bij Dr. Strangelove vooral op stuit is dat de humor mij simpelweg niet ligt. Heb na 2 herzieningen nog altijd het idee dat het wat geforceerd overkomt. Het beoordelen van Dr. Strangelove als film is dan ook erg moeilijk. Je kunt het redelijk objectief beoordelen of benaderen. Maar ik heb het gevoel dat Kubrick een spelletje speelt met de kijker en deze zelf laat uitmaken wat hij of zij van de film vind. Bewust of onbewust maar het werkt wel om je in verwarring te brengen.

Zoals gezegd ligt de humor mij niet. Toch blijft er genoeg over om van te genieten. Helemaal in beeld gebracht en narratief zoals allen Kubrick dat kan. Beeldvoering in combinatie met de muziek is erg goed. Vooral aan het eind met het nummer van We'll meet again is fantastisch. Verder komen andere typerende stijl elementen van Kubrick voorbij waarbij ook zijn wat vreemde kijk op het slechte in de mensheid voorbij komt. Dat is ook terug te vinden in het camera werk en mise en scene. Ook de vormgeving van de wereld is genieten geblazen. De sets van Ken Adam, die ook een grote invloed had op het design van vele Bond films, zien er werkelijk fenomenaal uit.

Als de humor je totaal niet ligt blijft er genoeg te genieten in Dr. Strangelove. Gewoon een typische Kubrick. Leuk? Voor mij niet. Goed? Zeker. Daarom toch een halve ster verhoogd.

Stiekem lagen mijn verwachtingen hoger.

Eigenlijk is het een vrij simpel filmpje. Een gekke generaal lokt een oorlog uit tussen de VS en de SU. De reden daarvan bleef mij volstrekt onduidelijk.

Het hilariteitsgehalte lag laag. Tot aan de introductie van Dr. Strangelove. Dat was een personage, erg sterk gespeelt door Sellers, waar ik wel om kon lachen en eem personage dat wel mijn volle aandacht kreeg. De film bestaat uit veel typetjes, eigenlijk allemaal oninteressant dus.

De scenes van het vliegtuig in de lucht waren tenenkrommend. Jammer, als dat beter gedaan was, door bijv. echte opnames, had ik het sowiezo beter gevonden.

Waarom dan toch een 3.5? De regie van Kubrick mag er zijn. De plaatjes van de War room of het vliegtuig van binnen zijn sterk. Maar ook een 3.5 omdat je deze film wel in zn tijd moet laten. Gemaakt in 1963, hele tijd geleden.

Een herziening zal hem vast goed doen. Hopelijk voor mij het Taxi Driver effect, waardoor hij misschien wel een punt omhoog gaat. Of dit is gewoon niks voor mij, kan ook.

dr. Strangelove

Een zeer goede film, deze dr. Strangelove. De derde film van Kubrick die ik zie en ik ben nu al erg enthousiast over hem als regisseur. Ook met deze film levert hij weer een (klein) meesterwerkje af. De film is erg oud, maar kan nog goed mee vandaag de dag. Valt me tot nu toe toch wel erg op aan films van Kubrick: visueel zijn ze hun tijd ver vooruit. Ook al is deze film opgenomen in het zwart-wit, je hebt nergens het gevoel naar een film te kijken die al meer dan 50 jaar oud is. Visueel is het zelfs erg goed allemaal, vooral hoe bijvoorbeeld The War Room in beeld wordt gebracht. Enigste dat er echt niet uit zag waren de scènes met de vliegtuigen. Behoorlijk knullig en een van de weinige dingen waaraan je merkt dat deze film al aardig oud is. Maar dit zie ik graag door de vingers gezien de leeftijd van de film en de technologische mogelijkheden die uiteraard nog niet zo ver lagen. Ook waren dit telkens maar erg korte scenes.

Het verhaal vond ik erg goed. De film duurt niet lang, maar gebruikt de speelduur ten volle en uiteindelijk heb je ook helemaal niet het gevoel dat de film te kort is. Het wordt allemaal kundig opgebouwd en er zitten enkele sterke scenes en dialogen in. De komedie hierin is niet zoals je het vaak ziet. De humor wordt subtiel in het verhaal en de dialogen verwerkt en een glimlach valt vaak niet te onderdrukken, maar hardop gelachen heb ik nergens. Daardoor is het juist niet zoals in andere komediefilms en dat maakt deze film toch ook weer een beetje apart (wat zeker een pluspunt is). De acteerprestaties waren erg goed. Vooral Peter Sellers (was me niet opgevallen tijdens de film dat hij drie vertolkte, kwam er daarna pas achter) doet het schitterend. Alleen bij Strangelove zelf had ik mijn bedenkingen. Erg goed gespeeld, dat wel, maar niet zo'n geslaagde humor. Ik begrijp ook niet echt waarom de film naar hem vernoemd is, want hij was niet eens een van de meest voorkomende personages. De muziek vond ik goed, vooral dat deuntje wanneer de vliegtuigen in beeld zijn vond ik prachtig.

Kubrick heeft hiermee weer een geweldige film afgeleverd. Krijg steeds meer bewondering voor deze man. Het lijkt wel alsof geen enkel genre hem teveel is, zowel horror (the shining), sci/fi (2001: ASO) als nu dr. Strangelove (komedie). En deze films behoren elk in hun genre toch wel tot de betere films. Kortom, geweldige film die ondanks zijn leeftijd nog lang niet gedateerd is en zeker de moeite waard is om te bekijken.

Hoe zeer ik Kubrick ook bewonder, dit past niet in mijn straatje. Maar dat het de juiste snaar raakt bij velen geloof ik zonder meer. Toch kon er af en toe wel een lachje bij me vanaf. 2*

General "Buck" Turgidson: "Hmm... Strangelove? What kind of a name is that? That ain't no Kraut name is it, Stainesey?"

Mr. Staines: "He changed it when he became a citizen. Used to be Merkwürdigliebe."

General "Buck" Turgidson: "Well, a Kraut by any other name, uh Stainesey?"

President Merkin Muffley: "How is it possible for this thing to be triggered automatically and at the same time impossible to untrigger?"

General "Buck" Turgidson: "Ahem... The Duty Officer asked General Ripper to confirm the fact that he *had* issued the go code, and he said, uh, "Yes gentlemen, they are on their way in, and no one can bring them back. For the sake of our country, and our way of life, I suggest you get the rest of SAC in after them. Otherwise, we will be totally destroyed by Red retaliation. Uh, my boys will give you the best kind of start, 1400 megatons worth, and you sure as hell won't stop them now, uhuh. Uh, so let's get going, there's no other choice. God willing, we will prevail, in peace and freedom from fear, and in true health, through the purity and essence of our natural... fluids. God bless you all" and he hung up."

Dr. Stranglove werd geproduceerd net na de Cubaanse Rakkettencrisis, een crisis waarin de wereld op de rand van een atoomoorlog kwam te staan. Dr. Strangelove is daarom geen film maar een metafoor, een metafoor voor niet alleen een tijdperk, een tijdperk waarin de angst voor een derde wereldoorlog alles overheersend was in de internationale politiek en waaraan met een druk op de rode knop een einde aan de wereld gemaakt kon worden maar ook hoe militaire macht en seksuele onmacht aan elkaar gelieerd zijn. Men zou dus tot de conclusie kunnen komen dat dit geen materiaal voor een komedie zou opleveren, en in de eerste instantie werd het script voor de film dan ook als een rechttoe, rechtaan thriller geschreven. Na verloop van tijd begon Stanley Kubrick echter in te zien dat het onderwerp van de apocalyps veel beter benaderd kon worden vanuit het provocerende standpunt van de zwarte komedie. Kortom komedie in de apocalyps. Het eerder genoemde rechttoe, rechtaan script werd door hem en de screenwriter Terry Southern (Easy Rider, The Cincinnatie Kid) omgewerkt tot het script dat uiteindelijk voor de productie van de film werd gebruikt. Southern kreeg van Kubrick de opdracht om personages komische zinnen te laten zeggen maar zodanig dat ze hun geloofwaardigheid niet verloren. Het resultaat is dat de film vol met komische en tegelijkertijd toch geloofwaardige dialogen zit, uitgesproken door figuren waarvan je je constant afvraagd hoe die uberhaupt op die belangrijke posities zijn terechtgekomen en zo de levens van miljoenen burgers kunnen beïnvloeden. Het is geen sinecure om te melden dat Southern hier meer dan geslaagd in is.

Kubrick laat in Dr. Strangelove op magistrale wijze duidelijk zien hoe beslissingen op het allerhoogste niveau genomen worden door bepaalde komische eigenschappen van politici en generaals tot een bepaalde grens uit te vergroten en laat op deze wijze de waanzin van het rationele idee van MAD (Mutual Assured Destruction – Gegarandeerde wederzijdse vernietiging) zien dat tot de meest krankzinnige uitkomst moet leiden.

Een ander belangrijk aspect van Dr. Strangelove zijn de subtiele en soms niet zo subtiele verwijzingen naar seks en vooral de seksuele (on)macht van de personages, of we het nu hebben over Major Kong’s beroemde ritje op de bom, de “vrijscene” aan het begin van de film, of het vooruitzicht van veel seks in de mijnschachten, de film zit vol verwijzingen naar seks. Sterker nog, de gebeurtenissen in de film worden in gang gezet doordat een van de generaals last heeft van impotentie en dit volledig verkeerd interpreteert. Het is alsof Stanley Kubrick hiermee wilde aangeven dat enorme militaire macht gepaard gaat met een even grote seksuele impotentie.

Er zijn niet veel sets in Dr. Strangelove, maar de War Room met de groene pokertafel met het enorme radarbord op de achtergrond maakt een onvergetelijk indruk.

Scherpe en komische dialogen, een uitstekende regie, het kennen van de historische context, indrukwekkende sets en memorabele momenten zijn belangrijke fundamenten waarop een film steunt maar zijn nutteloos als er geen acteurs zijn die de film kunnen dragen, en dit geld vooral voor een dialooggedreven film als Dr. Strangelove.

Kubrick heeft een uitstekende ensemble van acteurs bijeengebracht die de sterren van het firmament spelen. De uit zijn pensioen teruggekeerde Sterling Hayden zet een heel geloofwaardige gestoorde Jack D. Ripper neer en George C. Scott is onvergetelijk als de altijd positief ingestelde generaal Turgidson en beide weten dan ook goed tegenspel te geven aan Peter Sellers, maar geen enkele recensie over Dr. Strangelove is natuurlijk compleet zonder een beschrijving van het fenomenale acteerwerk van de laatst genoemde die maar liefst drie rollen speelt en zelfs bijna een vierde (die van Major Kong) had gespeeld.

Kubrick wist altijd het uiterste uit zijn spelers te halen en dat doet hij ook hier bij Sellers (met wie hij reeds in Lolita had gewerkt). Kolonel Mandrake, President Merkin Muffley (gebaseerd op de vraag wat als Adlai Stevenson de verkiezingen in 1956 had gewonnen) en vooral Dr. Strangelove zijn alle drie niet alleen fenomenale prestaties van Sellers maar zijn ook gegrift in de populaire cultuur. In Dr. Strangelove leverde Sellers waarschijnlijk zijn allerbeste prestaties en het is daarom jammer dat hij daarvoor geen Oscar kreeg.

Regelmatig wordt de vraag gesteld of Dr. Strangelove zwarte komedie of satire is. Sommige zullen zeggen dat het een zwarte komedie is met elementen van een satire en weer anderen zullen beweren dat de film een lange satire is. Wat het in ieder geval niet is, is een slapstick en Kubrick heeft zeer wijs besloten om de buitenaardse wezens en het beroemde taartgevecht aan het einde van de film eruit te halen en het plostelinge einde werkt zoals dat er nu is, is dan ook fenomenaal. Hoe het ook zij, Dr. Strangelove is een tijdloos document uit die waanzinnige periode de we de Koude Oorlog noemen en waarmee Kubrick ons op satirische wijze toont hoe beslissingen op het hoogste niveau worden genomen.

Dr. Strangelove is verplichte kost voor iedereen die veel vertrouwen heeft in politici en generaals en regeringen in het algemeen want na het zien van deze film zal daar niet veel meer van over zijn.

Zeer overtuigend en scherp. Bovendien filmisch erg sterk en modern. Knap hoor, zo vroeg in de jaren '60.

“Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room.”

“Mein Führer! I can walk!”

“Fluoridation is the most monstrously conceived and dangerous communist plot we have ever had to face.”

Schitterend. Dr. Strangelove is een absurde film zoals alleen Kubrick die kan maken. De film is een scherpe satire met een aantal geniale vondsten en heerlijk donkere humor. Vooral de scènes in de "War Room" zijn geniaal.

De scènes in het vliegtuig en in het kantoor van generaal Jack D. Ripper leveren ook een aantal schitterende scènes op. Vooral de muntjes/colamachine scene is fantastisch. Peter Sellers verdient alle credits voor het spelen van drie geweldige personages. Maar ook George C. Scott is waanzinnig als oorlogszuchtige generaal. Dr. Strangelove verdient nog vele herzieningen en kan alleen maar in waardering stijgen.

Wow, onder de indruk van dit pareltje van Stanley Kubrick die op een satirische en humoristische wijze eventjes de draak steekt met de Koude Oorlog en het thema onder de aandacht brengt. Door het creëren van absurde personages, satire en vreemde situaties slaagt Kubrick erin het onderwerp rond nucleaire oorlogsvoering bij de keel te grijpen en de aandacht van de kijker vast te houden. Het doel is onvoorwaardelijk bereikt, meer dan ooit, meer dan op welke andere wijze ook: (bvb in een politieke serieuzere thriller). Het doet me in dat opzicht ook denken aan The great dictator met Charlie Chaplin of misschien niet geheel hetzelfde met La vita è bella.

Wanneer de Amerikaanse generaal Jack D. Ripper (What’s in a name?) de idee oppert om vooruitziend en besluitvaardig te zijn, gaan de militaire poppetjes aan het dansen. De Koude Oorlog wordt meteen gebombardeerd tot een heuse hete nucleaire oorlog. Het levert een aantal boeiende en humoristische situaties en dialogen op. 3x Peter Sellers in één, je moet het maar doen, maar wat een prestatie van die man!

De president, een vleesgeworden marionet van het legerkabinet, staat erbij en keek ernaar wanneer ook andere generaals de idee wel genegen zijn om de Sovjets eindelijk eens op hun plaats te zetten. Het verlies van miljoenen (Amerikaanse) burgers is niet meer dan een fait divers en wordt aanzien als een aanvaardbaar risico. Als blijkt dat de Russen een automatisch totaal self destruction wapen hebben bij een aanval, raak het Pentagon in paniek. Het Pentagon tracht de situatie nog te keren door de bommenwerpers neer te halen, maar eentje ontspringt de dans. Deze absurde situaties en plotwendingen wordt overgoten met een humoristisch satirisch sausje. Het resultaat is een topfilm met dialogen en acteerprestaties van een erg hoog niveau. Hoewel alles een beetje met de haren getrokken is, word je compleet meegezogen in het verhaal.

En dan moet de ronduit fantastische intrede van Dr. Strangelove nog geschieden. Een intrigerend personage dat wellicht in diverse latere films als voorbeeld diende (in één of andere James Bond, Dr. Loveless in de afschuwelijke Wild wild west met Will Smith of Professor X van de X-men reeks). Toevallig kan het niet zijn.
Zijn monoloog is hilarisch, zijn aanspreking tav. de president voor führer is grappig en zijn handelingen (alien-handsyndroom) zijn leuk. Zijn voorstel is tegelijk krankzinnig als geniaal. Ideeën die ook later gekopieerd werden in bepaalde blockbuster-rampenfilms. De verwijzingen in de film naar seks zijn subtiel (en zijn iets uitgesprokener bij Dr. Strangelove zelf). De eindscène is prachtig, en alweer ervoer ik de dualiteit tussen hemels mooi en afgrijselijk: diverse nucleaire paddenstoelen ondersteund door de mooie soundtrack van Vera Lynn. Prachtig slot!
Ook dat muziekje dat een paar keer naar voren kwam bij de bommenwerpers, vond ik erg geslaagd.

Het enige minpuntje is misschien de soms nietszeggende tussenscènes in de bommenwerpers waarbij naast het draaien aan knopjes en doorgeven van cijfertjes niet geheel veel gebeurde.
Interessant is ook om op te merken dat de film (jammer genoeg) erg actueel is en blijft. Het zal misschien allemaal niet zo’n vaart lopen, maar er moet maar één gek zijn die … Het vriespunt van de Koude Oorlog van de jaren 60 en verder is misschien nog niet bereikt, maar de huidige malaise met Noord-Korea en/of Rusland voorspelt niet veel goeds.

Bizarre film; het ene moment denk je naar een politieke oorlogsfilm te kijken; het andere moment zie je iemand op een raket naar beneden vliegen of hoor je citaten als no fighting in the war room. Neem daar nog een personage als Dr. Strangelove bij, en je hebt een bijzondere intrigerende film. Ik moet hem wellicht nog eens een 2de keer zien om alles ten volle te begrijpen, maar voorlopig 3.5*

In het kader van klassiekers die ik nooit heb gezien. Of in het kader van films van topregisseurs die ik nooit heb gezien, kan allebei. Van Kubrick heb ik nu 9 Van de 13 gezien.

Toch weer een beetje zo'n oude film waar ik niet veel mee kan.

Heb het gevoel alsof de genialiteit mij ontsnapt, omdat ik jarenlang ben verdoofd met allerlei films die waarschijnlijk deze oldtimer als inspiratiebron gebruikten.

Ik snap dat toen deze uitkwam, midden inde koude oorlog, flink wat stof deed opwaaien.

Maar toch is het heerlijk genieten van het acteerwerk van George C. Scott, Sterling Hayden, Slim Pickens en Peter Sellers.

Toch ook apart om een film te zien waarvan bijna de gehele cast al de pijp uit is. Alleen James Earl Jones loopt nog ergens rond.

Vreemd dat deze film hier zo hoog gewaardeerd wordt. Het verhaal is nauwelijks te volgen; iets met een generaal die zijn verstand heeft verloren, maar het is allemaal totaal niet boeiend. Peter Sellers is alleen maar irritant; hij improviseert er op los, vliegt regelmatig uit de bocht en wordt nergens grappig.

Vermoeiende film, Stanley Kubrick onwaardig. 1,5*

Snap de hoge waardering en de reputatie van de film ook niet echt. Op zich zitten er twee fraaie scenes in de film, en natuurlijk was het historisch gezien op dat moment stoer (gedurfd kan ik het niet noemen) om een komische film over de atoombom te maken, maar die typisch Britse humor... daar moet je van houden. En laat ik nou geen fan zijn van Monty Python, dan houdt het dus snel op. Ik kon het daarom alleen waarderen in die twee scenes waar de overdreven humor een kleinere rol speelt, namelijk de explosies en de scene in die grote vergaderzaal. Als je op zoek moet gaan naar wat goed is, en explosies een van die twee scenes is, dan mankeert er toch wel het een en ander aan de film als je het mij vraagt.

Ik verwachtte een kwalitatief hoogwaardige film, maar ik had mijn verwachtingen beter kunnen temperen en erin gaan met verwachtingen zoals bij een slapstick-film, daar komt deze wel het meeste in de buurt. Alleen Monty Python-humor is echt niet mijn ding, en dan wordt deze film wel vermoeiend. 2*.