Kokuhaku (2010)

Ik denk dat dat hetzelfde is als in Nederland. Sommige leraren kunnen orde houden, andere hebben niet dat gezag.

Met muziek van de geweldige Japanse stoner/drone-formatie Boris zie ik. Ik ga maar eens op zoek naar deze film!

geniale film. prachtige boodschap, mooi gefilmd, goede acteurs en verhaal optimaal uitgewerkt. Vooral de manier waarop de lerares inspeelt op het suggestieve is super bedacht en heel realistisch hoe kinderen van 13 daar mee omgaan. Wel hard maar toch mooi. Genoten en nog vaak teruggedacht aan de film deze week dus maakte indruk.

Erg bijzonder Japanse cinema alweer.

Om te beginnen is de uitwerking al helemaal goed. Er word lekker aangeklooit met beelden en montage, wat ook grotendeels in slow motion is en wat het ook erg overtuigend maakt, met al die stemmen erdoorheen en ook de gedachtes die voorgelezen werden. Het plot is ook best goed, alleen zo nu en dan wel moeilijk te volgen want de film wil nog wel eens erg chaotisch zijn. Het gaat ook van een soort van moordverhaal, naar iets absurds. De juffrouw (tevens de moeder van het vermoorde meisje) die verdenkt ook een van de leerlingen eraan, en gaat dus een psychologisch spelletje spelen met de leerlingen, met alle gevolgen van dien.

Het verhaal van Nao is ook erg sterk. Juffrouw heeft natuurlijk verteld dat ze seropositief bloed in 2 melkpakjes heeft gedaan, waarbij 2 van de leerlingen mogenlijk Hiv hebben. We zien dan bv Nao helemaal lijp worden, wat ook soms nog wel eens erg pijnlijk is om te zien. Maar uiteindelijk is hij degene die die ziekte heeft opgelopen van al de leerlingen Dat vond ik wel heel goed neergezet. Ook het gerommel met beelden weer die daarbij worden gebruikt. Soms lijkt de film weer op een horror, dan worden er weer cartoon achtige elementen in gegooid, en voor de rest is het een psychologische drama en iedereen is wel gek hier. Het einde met die explosie die gereversed word zag er ook erg knap uit.

De combinatie pakt in iedergeval beregoed uit. Acteerwerk was prima, en de muziekkeuze was ook ideaal. Radiohead bijvoorbeeld en ook de Japanse rockband Boris. En dat maakt van Confessions toch weer een speciale film. Visueel overdonderend en zeker provocerend.

4,0*

Scott Tenorman Must Die op zijn Japans. Kokuhaku is absoluut een prachtig gefilmd en tegelijkertijd sadistisch werkje. Het acteerwerk van zowel de volwassenen als de kinderen is uitstekend en de soundtrack werkt ook uitstekend. Het jammere is echter dat de initiele visuele pracht in combinatie met de soundtrack op een gegeven moment dermate gestyleerd overkomt, dat het eerder lijkt alsof je naar een vreemde videoclip dan naar een echte film aan het kijken bent. Hier komt ook nog eens bij kijken dat de film echt een kwartier korter had gekund.

Gelukkig slaat de film na het ietwat saaie middenstuk ineens weer om naar een briljante en overweldigende finale, waar de special effects ongelooflijk mooi en overtuigend zijn. Dit maakt Kokuhaku absoluut de moeite waard, al heeft het zeker zo zijn minpuntjes.

Heb hem na een aantal minuten afgezet. Afschuwelijk, die 'muziek' die maar blijft klinken.

Niet op dvd verschenen?

Jawel, in de UK via Second Run.

Ik zie het al ja. Kan m gewoon via Play.com bestellen. Dank u.

Je bedoelt Third Window

Ja, twee labels die totaal verschillend zijn trouwens. Komt door het getal dat ik ze door elkaar haal.

Daar kun je toch onmogelijk een stem voor geven?

Pfft, daar heb je natuurlijk gelijk in... ik surf hier wel eens naartoe met mijn mobiele telefoon, dan gaat er nog wel eens wat mis .

De beste nieuwe film die ik in jaren zag, geweldig. Vanaf het begin van Kokuhaku zat ik aan het beeld gekluisterd en achteraf denk ik dat ik het eerste halfuur ook het beste vind van de gehele film. Wat een intensiteit. Halverwege werd dat ietsje minder, de film lijkt z’n focus hier wat te verliezen, om bij het zinderende einde weer helemaal terug te zijn.

Verhalend zit het wat mij betreft bijzonder goed in elkaar. Het eerste halfuur kent een prachtige structuur; de schijnbaar nonchalante speech, stukjes informatie die pas later belangrijk blijken, de flash-backs, de reacties van de klas. In één woord fenomenaal. Menig film zou met de narratieve gegevens van deze uitgesponnen opening al z’n gehele lengte hebben kunnen vullen.
In het middenstuk is het allemaal iets rommeliger. Ik had, gelukkig, helemaal niks gelezen over het plot, en het lijkt alsof het perspectief wat verschuift. Dat blijkt in het laatste deel slechts schijn te zijn geweest, Kokuhaku is wel degelijk een onvervalste wraakfilm. Maar het is de manier waarop het wordt uitgevoerd die bepalend is en die deze film zoveel stijl geeft.

Inhoudelijk worden er, enigszins voorzichtig, toch wel interessante dingen aangesneden door Nakashima. Het begint al met het positioneren van leraren als haast vogelvrij ten opzichte van leerlingen, met daarnaast de scherpe kritiek op het strafsysteem voor minderjarigen. Verder speelt ook het thema van schietdrama’s een rol, en het lijkt zelfs alsof Nakashima een poging doet het stoere imago dat schoolschutters soms krijgen opgeplakt (door bijvoorbeeld copycats of op internet) te ontmaskeren. Wellicht niet het meest uitgewerkte deel van de film, maar het geeft wel net dat beetje extra lading.

Dan de vormgeving. Die is zondermeer briljant. Vooral het kleurgebruik is bepalend; donker en zelfs naargeestig maar wel zeer mooi. Ook de rest van de cinematografie is fantastisch, wat een shots soms (paraplu in de regen, het Zabriski-point einde, om er twee uit te pikken), wat een variatie in technieken. En dan is er natuurlijk nog de muziek. De ambient-tonen van het eerste half uur, continu aanwezig, zijn een gouden greep. Ik had het zelfs okay gevonden als het de hele film zo door was gegaan. Radiohead werkt verder ook wonderwel (kan me sowieso geen film voor de geest halen met een nummer van Radiohead waarin het niet werkt), alleen de klassieke pianoklanken vond ik ietsje minder op z'n plek.

Een zinderende filmervaring dus, goed voor 4,5 sterren van mijn kant, en dat is voor het eerst in een paar jaar. Zou Kokuhaku bijzonder graag eens in de bioscoop zien.

Mmm, matig filmpje. Zodra zijvertelt dat haar geliefde HIV had, is al direct duidelijk wat er met dat melk aan de hand was. Dus dat eerste half uur (waarin haar verhaal in de klas zich ontvouwd) is totaal verspilde moeite, inclusief matig filtertje, gebruik slow motions, ... (ook al weet je dat er twists in het verschiet liggen en dat hier maar een halve (of niet eens dat) verhaal wordt verteld). - Engelstalige liedjes (Radiohead) zijn totaal misplaatst; passen totaal niet bij de film. Dikke min. - Filter past ook totaal niet bij de film. Maakt het niet duister, donker, zwart, … maar gewoon lelijk. Had juist kleurrijk moeten zijn. - Ambient score is wel stukken beter. - Pogingen tot twists in het verhaal maken het alleen maar langdradig. - Erg, erg eentonige film met een matige cast. - En dan dat verlengde einde… Pfff.

Op Radiohead ben ik al enige tijd uitgekeken, maar Last Flowers klinkt hier als een klok. Het zal er ook wel mee te maken hebben dat Nakashima een zinderende film staat te draaien die zowel op narratief als audiovisueel vlak uitblinkt. Het eerste half uur is zonder meer begeesterend. Stijlvol met geweldige slow motions, overhead shots and what not, terwijl je ondertussen aan de lippen van de lerares hangt.

Haar toch al wrange verhaal wordt nog eens extra geaccentueerd door plotselinge stiltes binnen de boordevolle geluidsband. Het vormt een betonnen fundament voor een bittere, biologerende film die geen uitweg of opluchting kent en naast alle pracht en praal kan teren op de kronkelige paden en stootkracht die de bekentenissen met zich meebrengen. De finale staat dan ook als een huis. Briljant.

Heerlijk. Oren in een cocoon van prisma's en donkere wolkjes gehuld, dankzij Boris & Michio Kurihara. De soundtrack van mijn brein.

Ondanks het rare begin (heb de eerste 10 minuten moeten herkijken zonder geluid, alleen de ondertitels lezend, omdat ik zo afgeleid werd door het Japans en de rare geluidsmix) wordt het echt een heel mooie bijzondere film. Het zit echt onzettend goed in elkaar allemaal, en toch is het ook weer niet nodeloos ingewikkeld gemaakt.

De ontwikkeling van de twee jongens, hoe zo'n moord kan gebeuren, en de ingenieuze (want volgens mij op geen enkel punt echt strafbaar) manier van wraak nemen van de docente is een verhaal wat op zichzelf al interessant is. Dat verfilmd vanuit meerdere standpunten en niet-chronologisch, zorgt voor heel de speelduur lang telkens kleine onthullingen, plotwendinkjes en spanningsbogen. Tel daarbij op de prachtige manier van filmen, de effecten, de sfeer en de spanning, en je hebt gewoon iets wat zich ook prima leent voor herkijk.

Ben niet bekend met Japanse films, maar deze smaakt in ieder geval naar meer. Iemand tips voor iets soortgelijks? (geen horror graag).

4,5*

Geweldig verhaal dat door deze regisseur volledig verkloot werd, doordat die nog nooit van 'less is more' heeft gehoord. En dan heb ik het over de manier hoe hij het allemaal in beeld probeert te brengen, dat enorm overgestileert is. Ik geef toe, visueel is het best goed, en er is ook helemaal niets mis mee op dat vlak. Het was zelfs voor mij een heerlijke eerste 20 minuten.. waarbij de manier van monteren ook een zeer effectieve 'opbouw naar climax' gevoel geeft. En de toegepaste visuele stijl elementen zijn wel mooi, tot je beseft dat het de hele film zo blijft doorgaan. Pure overkill.

Een bijna twee uur lange nikon reclame spot leek het voor mij, met die herhalende slo motion shots (waar ik een hekel aan heb, tenzij het juist, en vooral op het juiste moment wordt gebruikt, maar hier lijkt het dan eerder enkel op toegepast om te tonen van 'kijk hoe mooi dit shot is/wordt als ik het vertraag') en dan die steeds aanwezige muziek, wat niet slecht klinkt, maar onder je nagels begint te kruipen doordat die eindeloos wordt herhaald (dat pianodeuntje werd ik echt kotsbeu)... een soort samenvatting leek het allemaal, zonder ademruimte, met zoveel mogelijk moneyshots na elkaar, dat soms ook nog eens lelijk werd gecolorgrade met allerlei filtertjes. VRESELIJK irritant vond ik het allemaal. Zelden een film uit frustratie afgezet, ik stem dan ook niet hoewel ik dolgraag een 1.5* wil geven, wat de film eigenlijk niet verdiend. Het is dan ook volledig gebaseerd op het gevoel dat ik had tijdens het kijken.

Geef gewoon die 1,5

Indrukwekkende film die schitterend is geschoten met een erg sterk verhaal. 4*

Fraaie film, echt een feest om naar te kijken met onder andere veel tinten blauw, staalblauw, kobaltblauw. De pakjes melk zijn mooi rood.

De biecht van de juf had bij mij een WOW effect, fantastisch ik sprong op uit m'n luie stoel. Ook wat volgt blijft prettig voor de ogen hoewel de film wel wat langdradige stukken heeft naar mijn bescheiden mening.

Waarschijnlijk zal Kokuhaku mij nog wel even bijblijven en daarom alleen al 4 sterren waardig.

gave film zeg, goed verhaal, mooie beelden, muziek, scenes

zeer indrukwekkend, heb lang niet zo genoten

Gestileerde film, alleen niet mijn stijl. Het uitgangspunt tijdens de eerste drie kwartier is veelbelovend maar daarna rent de film zichzelf voorbij, een beetje in inhoudelijk opzicht maar vooral op audiovisueel vlak. Bijvoorbeeld een overdaad aan slomo's die daardoor individueel compleet inboeten aan kracht (denk dat zeker een kwart van de film uit slow motion bestaat).

Er zitten prachtige shots tussen maar het beperkte kleurgebruik en de bijna continu aanwezige (en soms vreemd aanvoelende westerse) muziek leveren zoveel eentonigheid op dat m'n aandacht verslapte. Het drama en de plotontwikkelingen werden met de minuut afstandelijker en details zoals het harde gegil begonnen averechts te werken. Jammer want aanvankelijk was het best aangrijpend en fascinerend (de dood van haar dochtertje en de toedracht ervan) maar het werd een heel lange zit.

Interessante dramathriller met een hoog psychologisch en zelfs filosofisch gehalte. Ik kijk zelden Aziatische films, dus de taal en het uit elkaar houden van de karakters zijn soms lastig.
De wijze van filmen (en nabewerking) is vanaf het eerste moment nadrukkelijk aanwezig en past wat mij betreft prima in het vreemdsoortige sfeertje wat direct gemaakt wordt. Het is fijn tegendraads en houdt je constant bij de les, ondanks het wellicht wat lage tempo. Het gevoel dat je met steeds meer zieke (kind)figuren te maken heeft maakt het bizar, maar bijzonder. Er is een goede opbouw naar het einde toe, inclusief spanningsboog. Noemenswaardig is de soundtrack, geweldige en bijzondere muziek van oa Radiohead, The XX en Boris (waarvan ik nu pas wist dat ze Japans waren).
Af en toe is er wel wat overacting, maar dat zou ook aan het Japanse kunnen liggen. Ik vond het allerlaatste woordje ook niet nodig, dat maakte de film zeker niet beter. Opvallend dat daar voor gekozen is.
Al met al een intrigerende film, die meer dan de moeite waard is om te kijken als je houdt van een alternatieve aanpak.

Ik ben trots Kokuhaku aan te treffen in deze top 250.

Kokuhaku is een geweldig staaltje Japanse cinema.

Shocking entertainment!

Sterk beginnende en mooi opgebouwde, overdadig gestileerde thriller, die echter dramatisch gezien blijft steken aan de oppervlakte, met personages die qua psychologie maar niet boven de weelderige vormgeving uitstijgen, en daarom nergens echt tot leven komen.

Je zou zelfs kunnen zeggen dat het thriller-element èn de vormgeving er de oorzaak van zijn dat het drama hier uit de markt wordt gedrukt; dat juist een zo grotesk en sensationeel plot alleen interessant kan blijven met een meer ingetogen aanpak.

Ongetwijfeld werkt het het beste als je Kokuhaku ziet als een filmische stijloefening, en daarnaast eventueel als reflectie op de hedendaagse sociale en culturele staat van de moderne (Japanse) maatschappij, in het bijzonder inzake de vraag: hoe voeden we onze kinderen op, in een samenleving die getransformeerd is van een collectief-traditionele naar een veel meer individualistische cultuur?

Of, beter misschien nog: een weerspiegeling van de angst voor een nieuwe generatie, een monster dat men zelf gecreëerd heeft met een maatschappij die alleen maar uitnodigt tot een ongebreideld materialisme en narcisme, om het even wat voor vrome praatjes men verder ook maar ophangt, thuis en in het klaslokaal.

Dat de leerlingen met dat laatste wel raad weten, wordt hier aardig geïllustreerd met het sarcastisch ovationele applaus in reactie op het bijbelse verhaal van de goede herder, en de toespraak van Shuya '‘just kidding'’ Watanebe, waarin de dertienjarige ook nog even uit de losse pols uit Dostojevski'’s ‘Schuld en Boete’ citeert.

Maar dat alles kan toch niet meer dan bijvangst zijn voor een film die zich zo nadrukkelijk concentreert op de vormgeving van de thriller en het drama. En juist in zijn stilistische bombast met vooral dus dat laatste element in mijn ogen de mist in gaat, met bijvoorbeeld die tot vervelens toe steeds weer terugkerende, lang aangehouden slow motion shots, waarvan je je afvraagt wat er nu precies de emotionele of esthetische meerwaarde van is. Ze kunnen voor mij in ieder geval niet verhinderen dat de lotgevallen van de personages mij nog steeds volkomen koud laten.

Dat het drama, als zo vaak, niet meer dan een opstapje blijft voor de thriller, komt misschien wel het beste tot uitdrukking in de meest spectaculaire sequentie van de film, waarvan de met fraaie CGI vormgegeven bomontploffing de apotheose is:

Het zijn de geraffineerde influisteringen van juf Moriguchi die in Shuya definitief het waanbeeld doen postvatten dat zijn moeder een liefhebbende moeder is, en niet het pathologische geval dat zij in werkelijkheid is. We zien daarom alleen door de ogen van Shuya een liefhebbende moeder die in de vlammen omkomt. Het is juist die moeder die grotendeels de oorzaak is van Shuya’s waanzin, en dat maakt het drama van de ontploffing, voor de kijker althans, zeer relatief. En tevens wordt hier de rol van Moriguchi als uitsluitend een ijskoude wraakgodin, en eigenlijk nauwelijks als een rouwende moeder, definitief bevestigd.

Daarmee is Hokuhaku wat het is, adequaat uitgedrukt met de aanprijzing waarmee dit stukje opende, geciteerd uit een TV-spotje ter promotie van de film.

IJskoude film die je volledig van je sokken blaast.

Kokuhaku begint als een licht-ziekelijke wraakfilm en gaat over in een keihard sociaal drama. En dan ... de finale. Alle remmen worden losgegooid met als resultaat een geweldig stukje shock-cinema.

Geschift filmpje, en toch is het cynische plot máár een onderdeeltje van de "fun". Zo is het acteerwerk van een zeer hoog niveau. De lerares doet me denken aan het hoofdpersonage uit Audition. Een kille griet waar zelfs Hannibal Lector in een wijde bocht omheen loopt. Ook op audiovisueel vlak is de film verbluffend. Zeker in HD kijken!

Veel minpuntjes zijn er niet. Al stoorde ik me wel wat aan de overmaat aan plottwists. Naar het einde toe werd het concept ook teveel "opgeblazen". En dat bedoel ik in de eerste plaats figuurlijk Iets meer ademruimte was op zijn plaats, al snap ik dat dit zou afdoen aan het rollercoaster-effect.

Wie zin heeft in een film die buiten de lijntjes kleurt: Kokuhaku is een geweldige trip. 4,5*

Toffe film...wel een film waar je je koppie bij moet houden en blijven opletten.

Aanrader voor wie van de asian cinema houd.

Een inventieve film van Tetsuya Nakashima, waar je het koppie inderdaad goed bij moet houden. Het is een haast unieke psychologische thriller, die op geraffineerde wijze naar de doortrapte apotheose leidt. Vooral de openingsspeech van een voortreffelijke Takako Matsu (Shigatsu Monogatari !!) maakt indruk door de onbewogen manier waarop de lerares te midden van een anarchistische klas haar verhaal vertelt en haar ijzingwekkend voornemen onder woorden brengt. In schril contrast daarmee staan de bekentenissen, die volgen. Een uitstekende film met sterk acteerwerk en een fraaie cinematografie.