Kokuhaku (2010)

En de prijs voor mooiste visuals die maxo922 ooit heeft gezien gaat naar... KOKUHAKU!

Ja, dat is echt waar. Dit is werkelijk het mooiste visuele wat ik ooit in een film heb gezien.

De kleuren, de shots (van wolken tot babygehuil), de cinematografie, de contrasten en alles wat daar nog meer bijhoort. Ook de muziek draagde een steentje bij. Maar ik weet zeker dat de visuals zo goed zijn dat deze film zonder muziek had kunnen overleven. Ik zeg nu niet dat ik wilde dat dat zo was, maar ik probeer alleen aan te duiden hoe goed de visuals dus waren.

Het verhaal is sterk. Het is vooral de techniek van het vertellen van dit verhaal wat deze film aantrekkelijk maakt (op de fantastische visuals na, natuurlijk). Het is precies zoals Leo1954 hier achter me zegt 'het verhaal wordt juist zo geraffineerd ontvouwd'. Goed gezegt Leo!

Heel erg helaas is er ergens (volgens mij net iets na het midden van de film) een scene die net niet zo spectaculair verloopt en vertelt wordt als de andere scenes. Ik weet niet meer precies welke scene (misschien kom ik daar later op terug) maar ik kan me nog goed herrineren dat ik dacht 'Jammer', want het enige probleem was dat die scene net iets te langdradig was. Het rolde niet goed mee met het tempo van de andere scenes. Maar dat was het dan gelijk ook weer. Maar dat is ook waarom ik deze film geen * 5 geef.

Op die scene na wordt er verder niets verkeerd gedaan. Van het beklemmende begin tot het spectaculaire einde wist ik te genieten, en hoe!

* 4,5

Nee, omdat ik zowat een bilaterale ooglidretractie opliep van al dat geflits. Wat een kutfilm.

Hahaha. Dat de film als artistiek hoogtepunt beschouwd wordt door freaks..'t zal allemaal best. Een film moet vermaken en dat doet deze niet. Kijken naar een Japanse dat een half uur lang staat te brabbelen voor een klas met ongeinteresseerde pubers, is niet tof man.

Misschien lag het wel aan de ondertiteling (incorrecte vertaling), waardoor de diepzinnige, filosofische boodschap aan mij is voorbijgegaan ?

Oke dankje.

Jammer dat je te kampen hebt met zo'n beperkte visie op deze kunstvorm.

Nee je had moeten opletten .

Geen dank.

"kunstvorm" is een abstract begrip zonder feitelijke betekenis. Jammer is, dat jij in de illusie verkeerd dat het hier om een meesterwerk gaat.

De film heeft mij niet de prikkel daartoe gegeven en heeft verzaakt.

Beperkte blik op cinema dan, om het even uit te kauwen voor je.

Wel dus. Beetje vreemd om de film te beoordelen op de ondertiteling, waar de regisseur part nog deel aan had.... Verder geef je blijk van een zwak doorzettingsvermogen en ben je terecht niet beloond.

Hou het voortaan maar bij die voorgekauwde standaard meuk als Green Mile en Shawshank Redemption. Lekker makkelijk wegkijkvoer is blijkbaar precies wat je zoekt.

Een film is (ook) voor mij ontspanning ja. De films die jij omschrijft als 'lekker makkelijk wegkijkvoer' zijn hier uitermate geschikt voor. Zeker in combinatie met 'lekker makkelijk wegkauwvoer' zoals chips en borrelnoten. Gelukkig zijn er ook heel veel films in die categorie wat weer suggereert dat het ook heel veel mensen zijn die dat leuk vinden.

Maar dat neemt niet weg dat ik deze film zeker een kans ga geven hoor. Al zou mijn waardering misschien niet helemaal kloppen met wat de kunstliefhebbers van deze film vinden.

Sensationeel!

Net nu er de afgelopen jaren in Amerika een storm opstak aan films, waarin eenlingen bruut het recht in eigen hand namen omdat zij zich onvoldoende gehoord voelden door justitie, is er nu een alternatief voor handen: Confessions.

Het eerste half uur van de film is prachtig opgebouwd. Een op het oog gewone schooldag, verandert steeds meer met de minuut. Mooi om te zien, hoe de leerlingen in het begin alleen maar aandacht hebben voor elkaar, vormgegeven aan de hand van schitterende slow motion scenes die bovenop het hele klassengebeuren zitten, samen met de aanwezige muziek zorgen zij voor een steeds bedruktere sfeer. Ratelt de juf in het begin rustig door tegen de muur, langzamerhand krijgt zij de overhand met haar verhaal.

Confessions is een briljant staaltje psychologische oorlogsvoering. De juffrouw blijft keurig binnen de mazen van de wet maar zint ondertussen berekend op zoete wraak. De steeds terugkerende slow motion scenes en de veelvuldige fraaie, duistere wolkenpartijen voelen nergens geforceerd aan, omdat ze de film een stemmig karakter meegeven. Het einde is ook nog eens geweldig in beeld gebracht!

Een klein minpunt vind ik wel dat de juffrouw vrij snel in de gaten heeft welke 2 jongens haar dochtertje hebben vermoord, ondanks dat haar list om er achter te geraken wie haar dochtertje vermoord hebben geniaal is. Was het desondanks niet interessanter geweest om de kijker nog wat langer in het ongewisse te laten? We zullen het nooit weten! Daarom een dikke 4,5*

Magistrale film!

Mijn eerste film van Tetsuya Nakashima werd meteen een onwaarschijnlijke voltreffer. Kohuhaku is één van de weinige films die me echt op alle vlakken wist te raken. De film verveelt geen seconde en neemt je - van de weergaloze openingsscène tot aan de zeer indrukwekkende climax - mee op een filmische tour de force die zijn gelijke niet kent. Prachtige beelden worden nog eens versterkt door een aantal cinematografische trucjes en dompelen je onder in een aangename roes. De zeer aanwezige muziek, die zorgt voor een sfeervolle begeleiding, is bijzonder functioneel en versterkt de toestand van trance waarin je verkeert.

Langzaam maar zeker krijgt het verhaal vorm en komt er een ontzettend grimmig en zwaar tafereel aan de oppervlakte. De structuur van de film is briljant en de verschillende perspectieven stuwen de emotionele kracht nog oneindig veel hoger. Ook de acteerprestaties van de kinderen zijn sterk, wat zeker nodig was gezien de toon van de film. Als je denkt dat het niet meer beter kan, volgt er nog een overrompelende climax met dronende Boris-riffs op de achtergrond. Zelden zoveel kippenvel gehad tijdens het kijken van een film. Het einde was misschien het enige imperfecte element uit de gehele film maar daar zat ik dan, starend naar de eindcredits en bewoog ik voor de eerste keer na anderhalf uur. 5* en in mijn top-10.

Sterke film dit hoor!

Het eerste half uur van de film is echt ontzettend goed. De juf vertelt haar verhaal op een boeiende manier, die constant mijn aandacht vast weet te houden. Het visuele en verhaaltechnische komen hier op prachtige wijze samen. De klas, die in het begin geen aandacht voor haar heeft zit na een klein half uur ook allemaal met open mond te luisteren.

Ook daarna blijft het interessant, maar zakt de film iets in t.o.v. het geweldige begin. Ik was erg benieuwd hoe de juffrouw haar wraakplan ten uitvoer zou gaan brengen. Haar plan zit best wel slim in elkaar, door een fraaie list, wat ook boeiend is. Ik vond het wel iets minder dat je zo snel wist wie de daders waren. Dat haalde me eventjes uit de film en ook een stukje van de spanning weg.

Nakashima weet echter te voorkomen dat het misgaat. Daarvoor voegt hij teveel goede elementen toe aan de film. Het steeds terugkerende gebruik van prachtige slow-motions en mooi gebruik van de camera, zorgt ervoor dat deze film op cinematografisch vlak erg mooi is.

Ik kon uiteindelijk goed leven met de afloop van de film, die ook nog eens op zeer mooie wijze in beeld wordt gebracht. Mooie film dus, in meerdere opzichten.

4,0*

Naar aanleiding van de laddercompetitie waarin Kokuhaku het irritant goed blijft doen was ik toch genoodzaakt om de film ook maar is te gaan kijken. Iik moet zeggen dat ik voor de verandering wel is iets kan met een Aziatisch drama.

In tegenstelling tot Spetie kon ik eigenlijk weinig met het begin van de film, het voelde namelijk allemaal zo onlogisch en onrealistisch aan. Toch werd de film naarmate het vorderde beter en beter. De acties werden per personage goed verteld het psychologische spelletje is er 1 om behoorlijk indrukwekkend te noemen. Zelden heb ik zo'n geweldig uitgewerkte wraakactie gezien en dat niet eens door simpel geweld, maar door de pure slimheid van Moriguchi eindigt de film toch in een waanzinnige climax.

Tegelijkertijd waren de acties van de kinderen op het eerste gezicht onbegrijpbaar, maar door de geweldige uitdieping leek alles toch te kloppen. Vooral op emotioneel gebied doet deze film me zoveel meer dan films van iemand als bijvoorbeeld Wong Kar-Wei.

Cinematografisch is het ook allemaal dik in orde, al overdrijft Nakashima soms wel met teveel nutteloze shots van bijvoorbeeld de lucht. Over het algemeen vind ik een goed verhaal belangrijker dan interessant doenerij van een regisseur. Echter zit het verhaal zo goed in elkaar dat het visuele aspect uiteindelijk toch ook als een spektakel en een echte aanvulling aan voelt.

4*

Geslaagde film. Erg gestileerd met veel slowmo's en bij momenten magistrale composities. Wel beetje jammer van de digitale look: als er iets valt of bij een close-up ziet het er vaak ineens zo goedkoop uit. Mooiste vond ik eigenlijk nog de losse hand-held scènes tussendoor. Visueel zeker sterk, en in combinatie met de knappe, dromerige soundtrack werd het toch een sfeervol gebeuren. Tel daar nog het grimmige verhaal bij en het resultaat wist wel te beklijven. Een absoluut meesterwerk herken ik er nu ook wel niet in.

3,5*

Zeer boeiende film

Zit goed in elkaar, boeiend om naar te kijken, indrukwekkend verhaal.

Fantastische film.

Donker en vreemd maar absoluut fantastisch. De film is perfect in balans. De duistere delen afgewisseld met lichte bijna vrolijke delen. Dit goed begeleid met mooie muziek en de juiste kleuren. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik echt overdonderd en verrast was door de impact die het verhaal op me had. De emoties die de acteurs overbrachten waren zo realistisch en geloofwaardig dat zelfs dit verhaal geloofwaardig werd.

Zeer goede film!

Kokuhaku is zeker een parel te noemen. Het verhaal is verwarrend op z'n tijd, maar zit zeer goed in elkaar. Visueel is de film ook erg mooi.

Deze film staat me nog lang bij.

4.5*

Wow!!! Qua recente films reken we nog zelden op een meesterwerk dat garant staat voor een knock-out-ervaring. Maar kijk eindelijk weer eens terechte lof voor een daadwerkelijk geweldige film.
Schijnbaar geïnspireerd door recent geweld door/tegen jongeren (Columbine, Utoya, Alphen a/d Rijn) al mag ook de verwijzing naar Leopold/Loeb (o.a. Hitchcock's Rope) niet onvermeld blijven.
En hier slaat het geweld keihard terug op de daders.
Visueel schitterend (zij het net zo donker als het verhaal) en sterk gelieerd aan een hoop actuele zaken.
Niet de whodunit die ik verwacht had.
Meesterwerk!

Deze regisseur door vele andere films die hier te vinden zijn wat uit het oog verloren. Na het erg leuke Kamikaze Girls, was ik zeker benieuwd naar meer films van deze regisseur. En opnieuw stelt hij niet teleur.

Wat een geweldig wraak filmpje is dit. Qua verhaal redelijk simpel, maar bevalt veel lagen waardoor je interesse nimmer wegebt tijdens het kijken. Verschillende boeiende peronages nemen je mee en biechten zo allen hun verhaal op. Het eerste half uur is ontzettend sterk. Dit gedeelte bestaat voornamelijk uit dialogen. Erg goede vertelling waarbij je erg geboeid blijft. De uitkomst en de climax van deze scène is er een om nooit meer te vergeten. Dan begint de film. Het wordt met de minuut boeiender, en je wilt gewoon weten wat de volgende stap in de film gaat worden. Knap hoe Nakashima je steeds weer verrast. Net als je dent te weten hoe de film in elkaar steekt, neemt het weer een onverwachtte wending. Nakashima vraagt tijdens het kijken het uiterste van je, en die worden zonder dat je dat echt doorhebt berijkt. De film laat je dan ook echt met iets achter. Er worden vele emoties losgemaakt tijdens de film. Elk gevoel komt wel een keer voorbij.

Visueel is het werkelijk schitterend. De ene mooie shot na de andere komt voorbij. Camera werk is erg sterk, en ook de editing is erg goed. De muziek is perfect gekozen, en ook de score weet je te raken. Acteer werk is sterk. Het verhaal is eigenlijk een grote inleiding naar een fantastisch einde waarin het hoge niveau van de voorgaande speelduur makkelijk wordt overtroffen. Het komt keihard aan, en laat je met een wrang gevoel achter.

Erg goede film die mijn verwachtingen wist te overtreffen. Goed voor een plaats in mijn top 10.

En herzien. Blijft echt één van de mooiste films op visueel gebied die ik heb gezien en de herziening verveelde echt geen moment. Fuck wat ik eerder heb gezegd over de kleine tekortkomingen, ik hoog em gewoon op naar het maximum.

Je moet bedenken dat je nauwelijks de andere klasgenoten leert kennen, naast de 3 kinderen worden de andere kinderen als idiote schapen neergezet en daar dienen ze ook alleen maar voor. Als de regisseur het spannend had willen houden door de kinderen niet te verraden had hij meerdere klasgenoten naar voren moeten trekken en een spanning voor ons moeten creeren. Dat had het plot dan wel een beetje verpest doordat de focuss totaal ergens anders zou zijn.

Prachtig psychologisch drama/thriller over een lerares die de moord op haar dochter wil wreken door een leugen de klas in te slingeren. Een sterk en origineel verhaal dat verteld wordt aan de hand van een aantal bekentenissen van de hoofdpersonages en waarbij iedere bekentenis weer een nieuwe invalshoek biedt in zowel het verhaal als de personages. Ook de visuele aanpak is origineel met flink wat slow motion, constante muziek en heel veel gebruik van voice-over. Dat laatste had van mij wel wat minder gemogen.

super film, prachtig gemaakt over de ultieme wraak. een van de mooiste en beste films die ik in lange tijd heb gezien.

Geweldige film. Heb hem net bewonderd. Lange tijd sinds ik zo'n goeie film heb gezien.

4.5*

Bijzondere bekentenis.

Kokuhaku is ten eerste een wonderschone film om te zien. Vrijwel elke scène is letterlijk en figuurlijk een plaatje. De inhoud over een lerares op wraaktocht is zeker sterk, maar is nogal vergezocht voor een bloedserieuze film. Twist op twist zorgt soms voor overdaad, zo ook hier. Toch is de film een bijzondere ervaring. Het verhaal is ingenieus in elkaar gestoken en de alternatieve soundtrack is er eentje om de oren bij af te likken.

Goed.

Ms. Moriguchi, there is something wrong with this clas...

Is altijd even inkomen als je een tijdje geen Aziatische film heb gezien. Het heeft toch een bepaald soort eigen karakter waardoor ik altijd de eerste paar minuten geconfronteerd word met bv. de manier van acteren en in dit geval het snelle manier van dialogen uit voeren. Toch had deze film iets moderns en Westers, waardoor het wel snel vertrouwd aan voelt.

Ik had, zoals bijna altijd, weer totaal geen idee wat ik kon verwachten. Ik ken Nakashima niet en eigenlijk was ik alleen bekend met de status en de poster, en daarmee was ik voldoende geïnformeerd en bevredigd om hem tenminste een keertje aan te zetten. En gelukkig maar, want Confessions heeft indruk gemaakt.

De film moet het hebben van eigenlijk alles, wat als eerst erg opvalt is het vlotte en eigenzinnige verhaal wat alleen op papier al genoeg stof tot nadenken zal veroorzaken. In combinatie met een strakke cast, waar vooral de hoofdrolspelers die de kans hebben, hem ook enorm pakken en geloofwaardig vol emotie hun personage vertolken. Daarnaast zit het allemaal enorm goed in elkaar, fantastisch hoe bepaalde dingen meer helderheid geven in een ander gesprek, over het vorige gesprek. Visueel erg sterk, niet heel bijzonder maar toch wel fijn scherpe kwaliteit, ook special effects waren geloofwaardig en paste in de film.

De stijl van de film is een factor op zich. Het had iets stripboeks-achtig. Of soort anime in real life, ik weet niet hoe ik het kan uitleggen maar de vertelwijze en het gebruik van sommige shots deden me gewoon veel aan manga of iets in die geest denken, terwijl ik daar helemaal niet bekend mee ben.

Erg fijne emotionele film dus die indruk weet te maken met veel factoren. Het is niet een film die je persoonlijk veel doet, omdat gelukkig veel mensen geen connectie weten te vinden met de personages, door dit kan je juist heel goed letten op de technische en structurele kant van de film, waardoor aspecten zoals stijl, vertelwijze en visuele plaatjes veel meer opvallen.

Sterke film, zeker van plan om Nakashima's andere werk te bekijken. 4,5 ster!

Japanse dramathriller met het eerste halfuur gevuld door de ijzige toespraak. Dat beloofde heel veel, maar het wordt toch iets minder allemaal. Iets te onwaarschijnlijk allemaal en wat teveel toeval moet de rest van het verhaal binden.

Toch niet verkeerd allemaal, zeker een ruime voldoende en goed genoeg om meer te zien van deze regiseur: Shimotsuma Monogatari wordt de volgende.

Visueel en qua verhaal een geweldige film

Zeer aparte film, zeker doordat er begonnen werd om het verhaal in de klas te doen.

het bloed/melk deel vond ik minder, maakte het verhaal een beetje ongeloofwaardig,

maar de film is zeker 4 sterren waard.

Pfff moet deze film echt eens gaan kijken, alle users met beetje 'credit' prijzen dit de hemel in.