menu

Kokuhaku (2010)

Alternatieve titels: Confessions | 告白

mijn stem
3,78 (569)
569 stemmen

Japan
Drama / Thriller
106 minuten

geregisseerd door Tetsuya Nakashima
met Takako Matsu, Masaki Okada en Yoshino Kimura

De dochter van een toegewijd docente wordt op brute wijze vermoord. Ze verdenkt twee van haar eigen leerlingen als de daders en besluit daarop de school te verlaten, maar niet voordat ze de klas in een ijzige toespraak haar plan om wraak te nemen duidelijk heeft gemaakt. Een serie aan nieuwe bekentenissen volgt, waarin nog meer incidenten ten aanzien van de leerlingen op de school aan het licht komen. Dit heeft schokkende gevolgen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=F73eXXiMwB4

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Onderhond
4,5
Nakashima's meesterwerk.

Een u-turn voor de man die vooral bekend staat om z'n kleurrijke fantasy/comedies. Toch zit in elke film van hem wel een duister of dramatisch randje. Dat komt nu volop tot uiting in deze Confessions.

Een bittere wraak film die de fun uit genrefilms snijdt, het realisme uit sociale commentaar vernietigt, maar beide elementen zo combineert om tot een sterker geheel te komen. Visueel verpletterend, soundtrack ook geweldig sterk, acteerwerk niks op aan te merken.

Geweldige finale ook, enkel het wat goedkope einde zorgt ervoor dat deze film geen 5.0* krijgt.
Los daarvan echt niks op aan te merken. Alleen al geniaal hoe Nakashima start met een 30-minuten durende opening van uitzonderlijk niveau.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review.

avatar van Inland Rabbit
4,5
Ja eh, toch wel een beetje stil van!
Nakashima wist me voral met Paco omver te blazen, toen bleek dat hij voor deze fiklm een andere kant op ging was dat toch wel even schrikken.
Inktzwart, bitter loodzwaar, dat is wat we hier zien en het pakt prachtig uit.

Visueel veel gebruik van slo-mo, iets wat je normaal gesproken erg snel te vaak kunt gebruiken, maar deze film kent zijn eigen ritme, waarin het prima past. Vooral de eerste 30 minuten zitten vol met spanning en (ingehouden?) emotie, die later des te harder naar buiten komt.

Zeker nog even een shout naar de soundtrack. Vanwege de broeierige drones dacht ik te maken te hebben met Sunn O))), maar het zijn de ruimdenkendere stijl- en landgenoten van Boris. Dat ook Radiohead regelmatig opduikt zal niet iedereen kunnen waarderen, maar ook dat sloot perfect aan op de betreffende scenes.

Het einde vond ik niet eens zo slecht, maar het had wat meer open gemogen. Dit voelt wel wat gesloten en de hamer die deze film is, wordt uiteindelijk niet de sloopkogel. (over flauw gesproken) die het had kunnen zijn. Dit ligt niet alleen bij het einde, maar misschien wel het hele laatste stuk Teveel het uitleggen van de acties, het erin hameren van beweegredenen.

Hoewel ik liever heb dat Nakashima me vrolijk maakt, is dit ook heel sterk. Volgende keer weer wat vrolijks?

avatar van Baggerman
4,0
Zeer zeker een erg wrange film! Hierna ga je als kijker niet nog even lekker de bloemetjes buiten zetten. Sterker nog, je gaat je tanden poetsen en je ongemakkelijk voelend naar bed! Wraak was nooit zo bitter! Voor het eerst in een film trouwens dat ik Takako Matsu niet aantrekkelijk vind! Brrr!

En visueel totaal het tegenovergestelde van wat ik van deze regisseur gewend ben. Geen krankzinninge kleurenpalet, maar dit keer grauw en koud blauwig geschoten, wat precies bij de toon van de film past. Deed me overigens een beetje denken aan ´Låt den Rätte Komma In´.

De film is erg Japans en lijkt met geschikter voor 'gevorderen' dan voor kijkers die nog nooit een Japanse film zagen. Ook moet je goed op je qui-vive om het geheel goed te volgen en het maximale uit de film te halen. Lastig, als de ondertiteling hapert, wat bij mij het geval was.

Third Window Films had de film al heel lang geleden aangekocht en zal hopelijk deze in Europa op DVD uitbrengen. Eentje die ik meteen zal kopen, zodat ik deze film nog eens kan herzien! Ik moet TWF complimenteren met hun smaak en keuze, want hiermee brengen ze wat mij betreft wel één van de betere (zo niet beste) Japanse films van het vorige jaar uit. Nu Shinboru nog!

avatar van Fox McCloud
4,0
Heftige film.

Indringende wraak-film. Ik zit nog even te verwerken wat ik zojuist gezien heb, ik moet het nog even laten zinken. Visueel is deze film een pareltje. Werkelijk prachtig, met een aantal zeer ijzersterke scenes. De soundtrack is vaak bijzonder treffend en in combinatie met de beelden is het genieten geblazen. Het acteerwerk is ook ontzettend goed. De kinderen spelen hun rol voortreffelijk, en ook de docente is top.

Het verhaal begint ingetogen, maar eindigt explosief. Het verhaal is zeer dynamisch en goed doordacht. Goede twists en op momenten zeer hard. De film geeft een duidelijke boodschap door, dit wordt op het einde nog eens extra duidelijk.

Hoewel de film me achterlaat met een wat bittere nasmaak heb ik erg genoten.

Ik hou het voorlopig op een stabiele 4 sterren.

4,0*

avatar van Goldenskull
4,5
Vreemde gozer toch die Nakashima.

Kamikaze Girls was de eerste die ik van hem zag, wat aardige ideeën en visuele flair, maar bij vlagen ook oersaai. Met Memories of Matsuko kon ik al veel meer aanvangen en Paco lag dan weer niet zo in mijn straatje.

Met Kokuhaku bewijst Nakashima dat het terecht is dat ik hem toch nog altijd met interesse blijf volgen. Dit was nou echt een film voor mij. En dat terwijl er aardig wat tekst aan te pas komt. Maar de film is zo stijl- en sfeervol, met de vele prachtige slow-motion shots wist Nakashima mijn aandacht tot een hypnotisch niveau te trekken.

Als je me het verhaal van tevoren op papier had gegeven, had ik iets gezegd als 'leuk, drie sterren?'. Maar zo zie je maar weer dat de uitwerking telt. Het script is sterk, de film zit goed in elkaar en de camera doet de rest. Visueel een pareltje.

Enkel jammer van die gezongen liedjes. De laatste keer hield het zolang aan dat mijn aandacht (even) volledig vervlogen was. Samen met het niet fantastische einde toch een minpuntje.

Binnenkort maar eens wat intensiever op zoek naar ondertiteling voor Happy-Go-Lucky.

4.5*

avatar van kos
3,0
kos
Tja, het is niet moeilijk te snappen dat deze film door het alomtegenwoordige MM-asiamania publiek breed zal worden gedragen. Naar filmpje dat vooral visueel ijzersterk is.

Qua verhaal wel geinig idee, al is de uitwerking wat mij betreft niet al te overtuigend en snap ik niet helemaal dat men hem zo serieus neemt. Nogal onzinnig allemaal en volop effectbejag.
Wel grappig laatste zinnetje .

Maar goed, vooral visueel een feestje en ook qua soundtrack zeer aardig, al begon de werkelijk constante achtergrondmuziek soms wat te storen.

avatar van Montorsi
4,0
Erg sterke film dit, beetje apart eigenlijk. Het voelt namelijk door de visuele stijl als een soort kort intermezzo wat je normaal op driekwart van een film als deze hebt. Met een erg aanwezige muzikale ondersteuning bij lange slowmotions. Maar eigenlijk duren die hier 100 minuten lang. Erg apart eigenlijk, maar als het gewoon fantastisch is uitgevoerd zoals hier helemaal niet vervelend of langdradig.

Visueel staat de film als een huis, prachtige kleurencontrasten, grauwe tinten en geweldig uitgevoerde slowmotions die het meest opvallen. Verder was ook de soundtrack echt de moeite waard, al was het iets te eentonig zo hier en daar op het einde met name.

Inhoudelijk vond ik het eerste halfuur de sterkste fase, daarna is het allemaal een fractie minder, maar het concept is eigenlijk wel continu de moeite waard. Ook de climax is behoorlijk sterk. Maar met zulke audiovisuele uitspattingen is het natuurlijk de volle lengte de moeite waard.

4*

avatar van stinissen
2,5
stinissen (crew)
Ik ben niet zo te spreken over deze film de vreselijke constante achtergrondmuziek en ook het aardige verhaal vond ik slecht uitgewerkt, al met al een gemiddelde film.

avatar van FillumGek
4,0
Het is mijn eerste Nakashima, maar ik heb begrepen dat deze regisseur vooral van de kleurrijke komedies is. Kokuhaku is echter totaal het tegenovergestelde.

Vanaf het eerste moment werd ik in de film gezogen door het sterke acteerwerk van Matsu en het tragische verhaal van haar dochtertje. Al snel krijg je een sterke antipathie voor vooral Shuya die een ware psychopaat is. 'Confessions' laat al snel zien dat het niet alleen de bekentenissen van Moriguchi zijn, maar het verhaal wordt vanuit meerdere oogpunten bekeken. Zo zie je de motieven van de belhamels, hun familie en hoe ze met de problemen omgaan. Soms raakte ik een beetje in de war, maar al met al vallen de stukjes voor 95% langzaam aan wel op zijn plaats.

Best aangrijpend allemaal en daar draagt de visuele stijl zijn steentje aan bij. De grauwe kleuren en slowmotion effects stralen bakken met drama en tragedie uit en de sfeervolle achtergrond muziek geeft je een beklemmend gevoel. Ik was ook verrast door het karakter van Moriguchi dat gitzwart was. In dat opzicht is dit toch wel een ijzersterk, sadistisch en overtuigend wraakverhaal. Zeer genoten!

avatar van Boogeyman
5,0
Doorboord is mijn hart.

Een hart is verdeeld in twee kamers, Confessions in een vorm van een dolk boort dwars door de thoraxholte die mijn emoties door de tedere wortels van het aorta bedient. Een baanbrekend genrefilm maakt zijn concurrenten met de grond gelijk door de 'fun' weg te nemen, en deze met hachelijke kotsneigingen in diens keel te snijden tot men stikt in het eigen wanhoop waar men anders om gelachen zou hebben.

Visueel verpletterende cinema, een climax die dit nare gevoel bestempeld en bevrijd. De verwonde luchtwegen krijgen na 106 minuten precies, dan eindelijk weer lucht. Confessions is een voorbeeld van magistraal sounddesign, en was het niet tegen de wetten van de natuur, dan kwamen mijn oren spuitend klaar.

Confessions is feel kut cinema van de hoogste keel dichtknijpende naargeestigheid wat het braaksel van de gemiddelde mens aan de kook brengt. Emoties borrelen op het vuur, wachtende op een eruptie van de prikkels van het brein dat ons mensen zelfbewust maakt.

5*

4,5
De Japanse film heeft me nooit zo kunnen bekoren. Toch blijf ik volhouden, want zo eens in de zoveel tijd duikt er een pareltje op dat ik niet had willen missen. Kokuhaku is zo'n pareltje. Het begint al met de meesterlijke opening. De eerste dertig minuten zijn niets minder dan fenomenaal. Zelden ben ik zo een film ingezogen. Het zich langzaam ontrafelende drama zorgt samen met de ademebenemend mooie beelden en het veelvuldig gebruik van slow-motions voor ongeëvenaaarde cinema. De film neemt daarna wat gas terug maar de visuele pracht en praal, het uitstekende acteerwerk van de tieners en de (iets te) talrijke plotwendingen zorgen dat Kokuhaku je aandacht blijft opeisen. Het is dan ook doodzonde dat de allerlaatste wending ronduit tegenvalt, waardoor het gevoel overheerst dat er zelfs nog meer in had gezeten. Een gevoel dat je, als je terugdenkt aan dat adembenemende eerste half uur en het uitstekende vervolg, echter al snel weer loslaat.

avatar van Fortune
5,0
Sterk visueel pareltje.

Deze film heeft het allemaal, een erg goed verhaal met hier en daar een twist, visueel erg sterk en top acteerwerk en dat terzijde heeft de film nog genoeg emotionele waarde.
Nu moet ik zeggen dat ik me niet echt heel rot voelde na de film wat gewoon door de prachtige beelden en muziek komt, hierdoor vind ik het meer een macaber sprookje. De film is gewoon te mooi gemaakt om je echt klote te voelen. Prachtig meesterwerk die wel zwaar op de maag ligt.
De opening is erg goed en ik had totaal geen idee hoe de film zich daarna verder ontwikkelt, alles komt dan ook als een verrassing. Top film van de bovenste plank die me nog lang na zal blijven.
Je moet wel scherp zijn voor de ondertiteling want die komt als een sneltrein voorbij.

5

avatar van jeroentjuhhhhh
4,5
Ik heb eigenlijk nog maar zelden dat ik oprecht kippenvel krijg van een film, dat het met beelden en muziek een brok in de keel weet te krijgen, Nakashima heeft een puur meesterwerk gemaakt waarmee dat wél lukt. Het is gewoon zo goed dat ik het eigenlijk onrecht doe met de benaming 'meesterwerk'. Het gaat veel verder dan dat, het is perfectie.

Krachtige woorden, zwevende beelden die details meepakken als geen ander, vertragingen, atmosferische muziek, geluiden overal..hard, dan weer zacht, even helemaal weg om daarna weer in te slaan. Kokuhaku is een emotionele achtbaanrit waarin je niet weet wat je mag verwachten van de volgende scene, het stapelt zich continue op en de intro alleen al mond uit op een climax die een film an sich waardig is, hij had zomaar kunnen zeggen: ik stop hier.

Wat daarop volgt is character development, ieder personage krijgt een heftige en oprechte emotionele lading mee. Ieder woord dat wordt gesproken en iedere blik die wordt geworpen draagt bij aan het gevoel dat Nakashima over probeert te brengen. Z'n visie is als geen ander, een oog voor detail waar iedere filmmaker jaloers op mag zijn en om dat visuele plaatje aan te vullen is daar een soundtrack die me continue wist te raken. Mag ik daar ook even aan toevoegen dat zijn storyline, waar ik nooit echt waarde aan hecht, van ongekende klasse is. De ontwikkeling, zowel story als character driven, is er één om in te lijsten. Een opbouw waar geen andere film aan kan tippen en een einde waar ik met ongeloof naar heb zitten kijken, net wanneer je denkt dat je al het moois wel gezien had...

Het moge duidelijk zijn, ik voeg me zonder twijfel toe aan het rijtje fans van Nakashima. Met Kamikaze Girls in de kast (i know, heel anders) ben ik iig helemaal klaar voor het volgende avontuur. Dat hij dit niet gaat overtreffen, lijkt me duidelijk.

avatar van maxo922
4,5
En de prijs voor mooiste visuals die maxo922 ooit heeft gezien gaat naar... KOKUHAKU!

Ja, dat is echt waar. Dit is werkelijk het mooiste visuele wat ik ooit in een film heb gezien.
De kleuren, de shots (van wolken tot babygehuil), de cinematografie, de contrasten en alles wat daar nog meer bijhoort. Ook de muziek draagde een steentje bij. Maar ik weet zeker dat de visuals zo goed zijn dat deze film zonder muziek had kunnen overleven. Ik zeg nu niet dat ik wilde dat dat zo was, maar ik probeer alleen aan te duiden hoe goed de visuals dus waren.

Het verhaal is sterk. Het is vooral de techniek van het vertellen van dit verhaal wat deze film aantrekkelijk maakt (op de fantastische visuals na, natuurlijk). Het is precies zoals Leo1954 hier achter me zegt 'het verhaal wordt juist zo geraffineerd ontvouwd'. Goed gezegt Leo!

Heel erg helaas is er ergens (volgens mij net iets na het midden van de film) een scene die net niet zo spectaculair verloopt en vertelt wordt als de andere scenes. Ik weet niet meer precies welke scene (misschien kom ik daar later op terug) maar ik kan me nog goed herrineren dat ik dacht 'Jammer', want het enige probleem was dat die scene net iets te langdradig was. Het rolde niet goed mee met het tempo van de andere scenes. Maar dat was het dan gelijk ook weer. Maar dat is ook waarom ik deze film geen * 5 geef.

Op die scene na wordt er verder niets verkeerd gedaan. Van het beklemmende begin tot het spectaculaire einde wist ik te genieten, en hoe!

* 4,5

avatar van maxcomthrilla
5,0
Sensationeel!

Net nu er de afgelopen jaren in Amerika een storm opstak aan films, waarin eenlingen bruut het recht in eigen hand namen omdat zij zich onvoldoende gehoord voelden door justitie, is er nu een alternatief voor handen: Confessions.

Het eerste half uur van de film is prachtig opgebouwd. Een op het oog gewone schooldag, verandert steeds meer met de minuut. Mooi om te zien, hoe de leerlingen in het begin alleen maar aandacht hebben voor elkaar, vormgegeven aan de hand van schitterende slow motion scenes die bovenop het hele klassengebeuren zitten, samen met de aanwezige muziek zorgen zij voor een steeds bedruktere sfeer. Ratelt de juf in het begin rustig door tegen de muur, langzamerhand krijgt zij de overhand met haar verhaal.

Confessions is een briljant staaltje psychologische oorlogsvoering. De juffrouw blijft keurig binnen de mazen van de wet maar zint ondertussen berekend op zoete wraak. De steeds terugkerende slow motion scenes en de veelvuldige fraaie, duistere wolkenpartijen voelen nergens geforceerd aan, omdat ze de film een stemmig karakter meegeven. Het einde is ook nog eens geweldig in beeld gebracht!

Een klein minpunt vind ik wel dat de juffrouw vrij snel in de gaten heeft welke 2 jongens haar dochtertje hebben vermoord, ondanks dat haar list om er achter te geraken wie haar dochtertje vermoord hebben geniaal is. Was het desondanks niet interessanter geweest om de kijker nog wat langer in het ongewisse te laten? We zullen het nooit weten! Daarom een dikke 4,5*

avatar van Finisterra
5,0
Magistrale film!

Mijn eerste film van Tetsuya Nakashima werd meteen een onwaarschijnlijke voltreffer. Kohuhaku is één van de weinige films die me echt op alle vlakken wist te raken. De film verveelt geen seconde en neemt je - van de weergaloze openingsscène tot aan de zeer indrukwekkende climax - mee op een filmische tour de force die zijn gelijke niet kent. Prachtige beelden worden nog eens versterkt door een aantal cinematografische trucjes en dompelen je onder in een aangename roes. De zeer aanwezige muziek, die zorgt voor een sfeervolle begeleiding, is bijzonder functioneel en versterkt de toestand van trance waarin je verkeert.

Langzaam maar zeker krijgt het verhaal vorm en komt er een ontzettend grimmig en zwaar tafereel aan de oppervlakte. De structuur van de film is briljant en de verschillende perspectieven stuwen de emotionele kracht nog oneindig veel hoger. Ook de acteerprestaties van de kinderen zijn sterk, wat zeker nodig was gezien de toon van de film. Als je denkt dat het niet meer beter kan, volgt er nog een overrompelende climax met dronende Boris-riffs op de achtergrond. Zelden zoveel kippenvel gehad tijdens het kijken van een film. Het einde was misschien het enige imperfecte element uit de gehele film maar daar zat ik dan, starend naar de eindcredits en bewoog ik voor de eerste keer na anderhalf uur. 5* en in mijn top-10.

avatar van Spetie
4,0
Sterke film dit hoor!

Het eerste half uur van de film is echt ontzettend goed. De juf vertelt haar verhaal op een boeiende manier, die constant mijn aandacht vast weet te houden. Het visuele en verhaaltechnische komen hier op prachtige wijze samen. De klas, die in het begin geen aandacht voor haar heeft zit na een klein half uur ook allemaal met open mond te luisteren.

Ook daarna blijft het interessant, maar zakt de film iets in t.o.v. het geweldige begin. Ik was erg benieuwd hoe de juffrouw haar wraakplan ten uitvoer zou gaan brengen. Haar plan zit best wel slim in elkaar, door een fraaie list, wat ook boeiend is. Ik vond het wel iets minder dat je zo snel wist wie de daders waren. Dat haalde me eventjes uit de film en ook een stukje van de spanning weg.

Nakashima weet echter te voorkomen dat het misgaat. Daarvoor voegt hij teveel goede elementen toe aan de film. Het steeds terugkerende gebruik van prachtige slow-motions en mooi gebruik van de camera, zorgt ervoor dat deze film op cinematografisch vlak erg mooi is.

Ik kon uiteindelijk goed leven met de afloop van de film, die ook nog eens op zeer mooie wijze in beeld wordt gebracht. Mooie film dus, in meerdere opzichten.

4,0*

avatar van rep_robert
4,0
Naar aanleiding van de laddercompetitie waarin Kokuhaku het irritant goed blijft doen was ik toch genoodzaakt om de film ook maar is te gaan kijken. Iik moet zeggen dat ik voor de verandering wel is iets kan met een Aziatisch drama.

In tegenstelling tot Spetie kon ik eigenlijk weinig met het begin van de film, het voelde namelijk allemaal zo onlogisch en onrealistisch aan. Toch werd de film naarmate het vorderde beter en beter. De acties werden per personage goed verteld het psychologische spelletje is er 1 om behoorlijk indrukwekkend te noemen. Zelden heb ik zo'n geweldig uitgewerkte wraakactie gezien en dat niet eens door simpel geweld, maar door de pure slimheid van Moriguchi eindigt de film toch in een waanzinnige climax.
Tegelijkertijd waren de acties van de kinderen op het eerste gezicht onbegrijpbaar, maar door de geweldige uitdieping leek alles toch te kloppen. Vooral op emotioneel gebied doet deze film me zoveel meer dan films van iemand als bijvoorbeeld Wong Kar-Wei.

Cinematografisch is het ook allemaal dik in orde, al overdrijft Nakashima soms wel met teveel nutteloze shots van bijvoorbeeld de lucht. Over het algemeen vind ik een goed verhaal belangrijker dan interessant doenerij van een regisseur. Echter zit het verhaal zo goed in elkaar dat het visuele aspect uiteindelijk toch ook als een spektakel en een echte aanvulling aan voelt.

4*

avatar van Zandkuiken
3,5
Geslaagde film. Erg gestileerd met veel slowmo's en bij momenten magistrale composities. Wel beetje jammer van de digitale look: als er iets valt of bij een close-up ziet het er vaak ineens zo goedkoop uit. Mooiste vond ik eigenlijk nog de losse hand-held scènes tussendoor. Visueel zeker sterk, en in combinatie met de knappe, dromerige soundtrack werd het toch een sfeervol gebeuren. Tel daar nog het grimmige verhaal bij en het resultaat wist wel te beklijven. Een absoluut meesterwerk herken ik er nu ook wel niet in.

3,5*

avatar van Onslaught
4,5
Zeer goede film!

Kokuhaku is zeker een parel te noemen. Het verhaal is verwarrend op z'n tijd, maar zit zeer goed in elkaar. Visueel is de film ook erg mooi.

Deze film staat me nog lang bij.

4.5*

avatar van wendyvortex
4,0
Wow!!! Qua recente films reken we nog zelden op een meesterwerk dat garant staat voor een knock-out-ervaring. Maar kijk eindelijk weer eens terechte lof voor een daadwerkelijk geweldige film.
Schijnbaar geïnspireerd door recent geweld door/tegen jongeren (Columbine, Utoya, Alphen a/d Rijn) al mag ook de verwijzing naar Leopold/Loeb (o.a. Hitchcock's Rope) niet onvermeld blijven.
En hier slaat het geweld keihard terug op de daders.
Visueel schitterend (zij het net zo donker als het verhaal) en sterk gelieerd aan een hoop actuele zaken.
Niet de whodunit die ik verwacht had.
Meesterwerk!

avatar van DVD-T
4,5
Deze regisseur door vele andere films die hier te vinden zijn wat uit het oog verloren. Na het erg leuke Kamikaze Girls, was ik zeker benieuwd naar meer films van deze regisseur. En opnieuw stelt hij niet teleur.

Wat een geweldig wraak filmpje is dit. Qua verhaal redelijk simpel, maar bevalt veel lagen waardoor je interesse nimmer wegebt tijdens het kijken. Verschillende boeiende peronages nemen je mee en biechten zo allen hun verhaal op. Het eerste half uur is ontzettend sterk. Dit gedeelte bestaat voornamelijk uit dialogen. Erg goede vertelling waarbij je erg geboeid blijft. De uitkomst en de climax van deze scène is er een om nooit meer te vergeten. Dan begint de film. Het wordt met de minuut boeiender, en je wilt gewoon weten wat de volgende stap in de film gaat worden. Knap hoe Nakashima je steeds weer verrast. Net als je dent te weten hoe de film in elkaar steekt, neemt het weer een onverwachtte wending. Nakashima vraagt tijdens het kijken het uiterste van je, en die worden zonder dat je dat echt doorhebt berijkt. De film laat je dan ook echt met iets achter. Er worden vele emoties losgemaakt tijdens de film. Elk gevoel komt wel een keer voorbij.

Visueel is het werkelijk schitterend. De ene mooie shot na de andere komt voorbij. Camera werk is erg sterk, en ook de editing is erg goed. De muziek is perfect gekozen, en ook de score weet je te raken. Acteer werk is sterk. Het verhaal is eigenlijk een grote inleiding naar een fantastisch einde waarin het hoge niveau van de voorgaande speelduur makkelijk wordt overtroffen. Het komt keihard aan, en laat je met een wrang gevoel achter.

Erg goede film die mijn verwachtingen wist te overtreffen. Goed voor een plaats in mijn top 10.

avatar van scorsese
4,0
Prachtig psychologisch drama/thriller over een lerares die de moord op haar dochter wil wreken door een leugen de klas in te slingeren. Een sterk en origineel verhaal dat verteld wordt aan de hand van een aantal bekentenissen van de hoofdpersonages en waarbij iedere bekentenis weer een nieuwe invalshoek biedt in zowel het verhaal als de personages. Ook de visuele aanpak is origineel met flink wat slow motion, constante muziek en heel veel gebruik van voice-over. Dat laatste had van mij wel wat minder gemogen.

avatar van Zinema
3,0
Zinema (crew)
Bijzondere bekentenis.

Kokuhaku is ten eerste een wonderschone film om te zien. Vrijwel elke scène is letterlijk en figuurlijk een plaatje. De inhoud over een lerares op wraaktocht is zeker sterk, maar is nogal vergezocht voor een bloedserieuze film. Twist op twist zorgt soms voor overdaad, zo ook hier. Toch is de film een bijzondere ervaring. Het verhaal is ingenieus in elkaar gestoken en de alternatieve soundtrack is er eentje om de oren bij af te likken.

Goed.

avatar van Jessen0wnt
4,5
Ms. Moriguchi, there is something wrong with this clas...

Is altijd even inkomen als je een tijdje geen Aziatische film heb gezien. Het heeft toch een bepaald soort eigen karakter waardoor ik altijd de eerste paar minuten geconfronteerd word met bv. de manier van acteren en in dit geval het snelle manier van dialogen uit voeren. Toch had deze film iets moderns en Westers, waardoor het wel snel vertrouwd aan voelt.

Ik had, zoals bijna altijd, weer totaal geen idee wat ik kon verwachten. Ik ken Nakashima niet en eigenlijk was ik alleen bekend met de status en de poster, en daarmee was ik voldoende geïnformeerd en bevredigd om hem tenminste een keertje aan te zetten. En gelukkig maar, want Confessions heeft indruk gemaakt.

De film moet het hebben van eigenlijk alles, wat als eerst erg opvalt is het vlotte en eigenzinnige verhaal wat alleen op papier al genoeg stof tot nadenken zal veroorzaken. In combinatie met een strakke cast, waar vooral de hoofdrolspelers die de kans hebben, hem ook enorm pakken en geloofwaardig vol emotie hun personage vertolken. Daarnaast zit het allemaal enorm goed in elkaar, fantastisch hoe bepaalde dingen meer helderheid geven in een ander gesprek, over het vorige gesprek. Visueel erg sterk, niet heel bijzonder maar toch wel fijn scherpe kwaliteit, ook special effects waren geloofwaardig en paste in de film.

De stijl van de film is een factor op zich. Het had iets stripboeks-achtig. Of soort anime in real life, ik weet niet hoe ik het kan uitleggen maar de vertelwijze en het gebruik van sommige shots deden me gewoon veel aan manga of iets in die geest denken, terwijl ik daar helemaal niet bekend mee ben.

Erg fijne emotionele film dus die indruk weet te maken met veel factoren. Het is niet een film die je persoonlijk veel doet, omdat gelukkig veel mensen geen connectie weten te vinden met de personages, door dit kan je juist heel goed letten op de technische en structurele kant van de film, waardoor aspecten zoals stijl, vertelwijze en visuele plaatjes veel meer opvallen.

Sterke film, zeker van plan om Nakashima's andere werk te bekijken. 4,5 ster!

avatar van RickZ
3,5
Japanse dramathriller met het eerste halfuur gevuld door de ijzige toespraak. Dat beloofde heel veel, maar het wordt toch iets minder allemaal. Iets te onwaarschijnlijk allemaal en wat teveel toeval moet de rest van het verhaal binden.

Toch niet verkeerd allemaal, zeker een ruime voldoende en goed genoeg om meer te zien van deze regiseur: Shimotsuma Monogatari wordt de volgende.

avatar van Halcyon
De grens tussen kunst en kitsch is soms erg vaag. Hoewel het eerste halfuur van Confessions nog het beste doet vermoeden, neigt de balans voor mij ontegensprekelijk over naar kitsch. De eerste akte is nochtans verrassend anders: mooi gestileerd dankzij prachtige slowmo's en dromerige ambientmuziek + het ontvouwen van een geniaal in elkaar gestoken wraakactie. Kortom, de film begint erg veelbelovend, maar weet die lijn niet door te trekken. Integendeel zelfs. De slowmo's die eerder zo fraai oogden gaan al snel vervelen, de muziek (veelal Amerikaanse deuntjes) wordt met de minuut slechter en het scenario wordt tot in de kleinste details voorgekauwd zodat je geen ruimte meer hebt om zelf te puzzelen. Het schreeuwerige, bombastische einde doet daarenboven afbreuk aan het bevreemdende begin dat een zieke film aankondigt. Maar die verwachting wordt dus niet ingelost.

avatar van wibro
4,5
Dat ik weinig goede films gezien heb dit jaar gaat na het zien van deze film niet meer op. Dit is cinema zoals het behoort te zijn. Boeiend tot het eind. In het begin had ik nog mijn vraagtekens. Waar moet dat heen met die speech van die docente. Maar als je het geduld kunt opbrengen om gewoon je hoofd er bij te houden en niet gelijk begint met "Oh, wat saai", dan wordt je na dertig minuten beloond. Voor mij is dit in ieder geval de meest boeiende speech die ik ooit in een film gezien heb. Daarna wist je gewoon waar het hele plot uiteindelijk op uit zou draaien. De vraag was alleen, hoe! Voor mij dus alle reden deze psychologische thriller met volle aandacht tot het einde te blijven volgen. Ik werd in ieder geval niet teleurgesteld want de ontknoping was fenominaal.
Behalve het ingenieuze scenario is dit in visueel opzicht ook een film om je vingers bij af te likken. Prachtige slow-motion beelden en vooral het einde is magistraal. Zelden zulke mooie visuals gezien. Moest af en toe ook denken aan het einde van Zabriskie point.
Wat de soundtrack betreft; Als ik van te voren geweten had dat de soundtrack bestond uit de muziek van Radiohead, dan zou ik vooraf bij het zien van deze film mijn vraagtekens gezet hebben. Ik ben nu eenmaal niet zo gecharmeerd van Radiohead maar toch vind ik de muziek goed in deze film passen. Helemaal niet storend dus.

5,0*

4,0
Deze film is zo mooi qua uitvoering, echt geweldig. Aan het begin en aan het eind had ik wel een moment dat het voor mij over de top ging, in zo'n serieuze film onverwacht.
Prima geacteerd en een uitstekende opbouw, met twists.

Gisteren gezien, een paar dagen na het zien van "We need to talk about Kevin".
Ik had geen idee waar deze film over zou gaan, maar ik zag meteen een aantal overeenkomsten tussen de twee films (Kevin en Kokahaku). Met name de emotioneel afwezige/afkerige moeders en de van de pot gerukte kinderen. In Kokahaku zaten de twee 'vriendjes' in deze zelfde situatie, maar dan nog wat graadjes erger. Het kan geen toeval zijn dat er nu meerdere schrijvers en regisseurs met dit thema naar voren komen. Dit zijn (levens)wijze mensen in mijn ogen. Er is een patroon te ont-dekken (dis-cover). Laat maar naar buiten komen.
Nog een overeenkomst: de shooting of ultieme geweldpleging met veel slachtoffers, hoewel dit hier verijdeld werd. Bij beide films was de dader zelf de uiteindelijke klos. Want Kevin was ook zo slim om dat grondig te beseffen aan het eind.. Bij mij kon de film over Kevin dichterbij komen, misschien toch een beetje door het cultuurverschil. Of misschien moet Kokahaku nog even inzinken bij mij

Verder was het in Kokahaku een wraakverhaal waar de honden geen brood van lusten. Voor mij te ver gaand want wat is de juf beter geworden met het doden van een derde, de moeder. Ook al drukte het kind zelf de knop in, de juf heeft de uitkomst zo gepland.. Ik ben het er niet mee eens. Maar het jochie voelt wel wat het voor anderen betekent wat hij doet, omdat het hemzelf keihard treft. Vraag me toch af of het niet anders had gekund, zonder de dode moeder.. Misschien is het metaforisch bedoeld.

In het begin dacht ik dat het nooit meer goed zou komen met de hyperactieve, ontspoorde klas (zie het gedeeltelijk als metafoor voor het ontspoorde kind en moeder). De juf praat wel, maar niemand luistert. Als het vertelde echter persoonlijker wordt en betrekking op henzelf heeft (emotionele betrokkenheid) gaan de kinderen zitten en luisteren en ze blijven luisteren tot ver nadat de 'school uit is'.. Dit vond ik al een statement, zoals de houding van de kinderen ook een statement is. Ik vond het spooky maar ook duidelijk waarneembaar hoe de kinderen veranderen als ze zich (emotioneel) persoonlijk aangesproken voelen en dichterbij benaderd worden.
Verderop vond ik het ook spooky als je ziet ziet hoe kinderen 'en bloc' een mening aanhangen en als het ware met velen 1 persoon worden om de mening gestalte te geven. Hoe ze gezamenlijk 1 kind kunnen uitkotsen en kapot maken, als 1 persoon handelend. Een interessant gegeven.
Dit soort dingen vind ik heel waardevol om te laten zien (en voelen).

Kortom, een film die iets zinnigs te zeggen heeft en daardoor waardevol is en qua uiterlijk bijna onnavolgbaar is, van grote schoonheid.
Echter is het verhaal ietsjes te extreem uitgewerkt naar mijn zin.

avatar van Shinobi
4,0
Wat een meesterlijke film zeg, visueel echt wonderschoon met een geniaal plot. Qua wraakfilm komt dit toch wel het dichtst bij Oldeuboi.

Het kent een sterke eerste halfuur waarin Moriguchi haar verhaal uit de doeken doet dat haar dochter is vermoord door twee leerlingen in haar klas en dat ze in hun melk HIV bloed heeft vermengd.
Vervolgens zie je dat het verhaal uit verschillende perspectieven wordt verteld, bij de één een succes bij de andere wat minder en ietwat langdradiger. Dan kom je er toch achter dat het toch allemaal komt door Shuya wiens moeder hem heeft verlaten en hij zich steeds maar opnieuw probeert te bewijzen om maar te kunnen opvallen.

Met een zeer explosieve eindscène, waar je gewoon met open mond naar kijkt. Wat prachtig zeg en opeens komt alles bij elkaar en zie je eigenlijk hoe Moriguchi haar leerlingen heeft bespeeld.

Opvallend trouwens om Radiohead en The xx te horen, maar desondanks niet minder geslaagd.

Dikke 4,0 sterren. Had hoger kunnen uitvallen als bepaalde stukken niet zo langdradig waren of misschien is daar bewust voor gekozen dat bepaalde dingen extra hard aankomen.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:29 uur

geplaatst: vandaag om 13:29 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.