Kokuhaku (2010)

80% slow motion beelden en wel 20 keer de hemel filmen, het begint op de duur de keel uit te hangen. Visueel is het niet aan mij besteed. Waar deze film wel sterk in is, is de duik in ieders hoofd met de bekentenissen waarin de achtergronden en motieven van eenieder uiteengezet worden. Ik werd zonder meer meegezogen in de diepste en donkerste hoekjes van iemands ziel. Verder is het een onderdompeling in menselijk leed, droefenis en dood wat de klok slaat en dat maakt het tot een zware kijkervaring die bovendien flirt met ongeloofwaardigheid ( het einde, Nao die zich laat verwilderen en eigenlijk het volledige idee dat een volwassene wraakgevoelens van deze omvang zou hebben tegenover een minderjarige). Maar er is ook een complexere kijk rond moeder-zoon verhoudingen, groepsgedrag, onwetendheid en menselijke zwakte die nog niet volledig tot me doorgedrongen is. Ik houd een cijfer daarom toch nog even in beraad

Erg bijzonder Japanse cinema alweer.

Om te beginnen is de uitwerking al helemaal goed. Er word lekker aangeklooit met beelden en montage, wat ook grotendeels in slow motion is en wat het ook erg overtuigend maakt, met al die stemmen erdoorheen en ook de gedachtes die voorgelezen werden. Het plot is ook best goed, alleen zo nu en dan wel moeilijk te volgen want de film wil nog wel eens erg chaotisch zijn. Het gaat ook van een soort van moordverhaal, naar iets absurds. De juffrouw (tevens de moeder van het vermoorde meisje) die verdenkt ook een van de leerlingen eraan, en gaat dus een psychologisch spelletje spelen met de leerlingen, met alle gevolgen van dien.

Het verhaal van Nao is ook erg sterk. Juffrouw heeft natuurlijk verteld dat ze seropositief bloed in 2 melkpakjes heeft gedaan, waarbij 2 van de leerlingen mogenlijk Hiv hebben. We zien dan bv Nao helemaal lijp worden, wat ook soms nog wel eens erg pijnlijk is om te zien. Maar uiteindelijk is hij degene die die ziekte heeft opgelopen van al de leerlingen Dat vond ik wel heel goed neergezet. Ook het gerommel met beelden weer die daarbij worden gebruikt. Soms lijkt de film weer op een horror, dan worden er weer cartoon achtige elementen in gegooid, en voor de rest is het een psychologische drama en iedereen is wel gek hier. Het einde met die explosie die gereversed word zag er ook erg knap uit.

De combinatie pakt in iedergeval beregoed uit. Acteerwerk was prima, en de muziekkeuze was ook ideaal. Radiohead bijvoorbeeld en ook de Japanse rockband Boris. En dat maakt van Confessions toch weer een speciale film. Visueel overdonderend en zeker provocerend.

4,0*

Scott Tenorman Must Die op zijn Japans. Kokuhaku is absoluut een prachtig gefilmd en tegelijkertijd sadistisch werkje. Het acteerwerk van zowel de volwassenen als de kinderen is uitstekend en de soundtrack werkt ook uitstekend. Het jammere is echter dat de initiele visuele pracht in combinatie met de soundtrack op een gegeven moment dermate gestyleerd overkomt, dat het eerder lijkt alsof je naar een vreemde videoclip dan naar een echte film aan het kijken bent. Hier komt ook nog eens bij kijken dat de film echt een kwartier korter had gekund.

Gelukkig slaat de film na het ietwat saaie middenstuk ineens weer om naar een briljante en overweldigende finale, waar de special effects ongelooflijk mooi en overtuigend zijn. Dit maakt Kokuhaku absoluut de moeite waard, al heeft het zeker zo zijn minpuntjes.

De beste nieuwe film die ik in jaren zag, geweldig. Vanaf het begin van Kokuhaku zat ik aan het beeld gekluisterd en achteraf denk ik dat ik het eerste halfuur ook het beste vind van de gehele film. Wat een intensiteit. Halverwege werd dat ietsje minder, de film lijkt z’n focus hier wat te verliezen, om bij het zinderende einde weer helemaal terug te zijn.

Verhalend zit het wat mij betreft bijzonder goed in elkaar. Het eerste halfuur kent een prachtige structuur; de schijnbaar nonchalante speech, stukjes informatie die pas later belangrijk blijken, de flash-backs, de reacties van de klas. In één woord fenomenaal. Menig film zou met de narratieve gegevens van deze uitgesponnen opening al z’n gehele lengte hebben kunnen vullen.
In het middenstuk is het allemaal iets rommeliger. Ik had, gelukkig, helemaal niks gelezen over het plot, en het lijkt alsof het perspectief wat verschuift. Dat blijkt in het laatste deel slechts schijn te zijn geweest, Kokuhaku is wel degelijk een onvervalste wraakfilm. Maar het is de manier waarop het wordt uitgevoerd die bepalend is en die deze film zoveel stijl geeft.

Inhoudelijk worden er, enigszins voorzichtig, toch wel interessante dingen aangesneden door Nakashima. Het begint al met het positioneren van leraren als haast vogelvrij ten opzichte van leerlingen, met daarnaast de scherpe kritiek op het strafsysteem voor minderjarigen. Verder speelt ook het thema van schietdrama’s een rol, en het lijkt zelfs alsof Nakashima een poging doet het stoere imago dat schoolschutters soms krijgen opgeplakt (door bijvoorbeeld copycats of op internet) te ontmaskeren. Wellicht niet het meest uitgewerkte deel van de film, maar het geeft wel net dat beetje extra lading.

Dan de vormgeving. Die is zondermeer briljant. Vooral het kleurgebruik is bepalend; donker en zelfs naargeestig maar wel zeer mooi. Ook de rest van de cinematografie is fantastisch, wat een shots soms (paraplu in de regen, het Zabriski-point einde, om er twee uit te pikken), wat een variatie in technieken. En dan is er natuurlijk nog de muziek. De ambient-tonen van het eerste half uur, continu aanwezig, zijn een gouden greep. Ik had het zelfs okay gevonden als het de hele film zo door was gegaan. Radiohead werkt verder ook wonderwel (kan me sowieso geen film voor de geest halen met een nummer van Radiohead waarin het niet werkt), alleen de klassieke pianoklanken vond ik ietsje minder op z'n plek.

Een zinderende filmervaring dus, goed voor 4,5 sterren van mijn kant, en dat is voor het eerst in een paar jaar. Zou Kokuhaku bijzonder graag eens in de bioscoop zien.

Mmm, matig filmpje. Zodra zijvertelt dat haar geliefde HIV had, is al direct duidelijk wat er met dat melk aan de hand was. Dus dat eerste half uur (waarin haar verhaal in de klas zich ontvouwd) is totaal verspilde moeite, inclusief matig filtertje, gebruik slow motions, ... (ook al weet je dat er twists in het verschiet liggen en dat hier maar een halve (of niet eens dat) verhaal wordt verteld). - Engelstalige liedjes (Radiohead) zijn totaal misplaatst; passen totaal niet bij de film. Dikke min. - Filter past ook totaal niet bij de film. Maakt het niet duister, donker, zwart, … maar gewoon lelijk. Had juist kleurrijk moeten zijn. - Ambient score is wel stukken beter. - Pogingen tot twists in het verhaal maken het alleen maar langdradig. - Erg, erg eentonige film met een matige cast. - En dan dat verlengde einde… Pfff.

Op Radiohead ben ik al enige tijd uitgekeken, maar Last Flowers klinkt hier als een klok. Het zal er ook wel mee te maken hebben dat Nakashima een zinderende film staat te draaien die zowel op narratief als audiovisueel vlak uitblinkt. Het eerste half uur is zonder meer begeesterend. Stijlvol met geweldige slow motions, overhead shots and what not, terwijl je ondertussen aan de lippen van de lerares hangt.

Haar toch al wrange verhaal wordt nog eens extra geaccentueerd door plotselinge stiltes binnen de boordevolle geluidsband. Het vormt een betonnen fundament voor een bittere, biologerende film die geen uitweg of opluchting kent en naast alle pracht en praal kan teren op de kronkelige paden en stootkracht die de bekentenissen met zich meebrengen. De finale staat dan ook als een huis. Briljant.

Ondanks het rare begin (heb de eerste 10 minuten moeten herkijken zonder geluid, alleen de ondertitels lezend, omdat ik zo afgeleid werd door het Japans en de rare geluidsmix) wordt het echt een heel mooie bijzondere film. Het zit echt onzettend goed in elkaar allemaal, en toch is het ook weer niet nodeloos ingewikkeld gemaakt.

De ontwikkeling van de twee jongens, hoe zo'n moord kan gebeuren, en de ingenieuze (want volgens mij op geen enkel punt echt strafbaar) manier van wraak nemen van de docente is een verhaal wat op zichzelf al interessant is. Dat verfilmd vanuit meerdere standpunten en niet-chronologisch, zorgt voor heel de speelduur lang telkens kleine onthullingen, plotwendinkjes en spanningsbogen. Tel daarbij op de prachtige manier van filmen, de effecten, de sfeer en de spanning, en je hebt gewoon iets wat zich ook prima leent voor herkijk.

Ben niet bekend met Japanse films, maar deze smaakt in ieder geval naar meer. Iemand tips voor iets soortgelijks? (geen horror graag).

4,5*

Fraaie film, echt een feest om naar te kijken met onder andere veel tinten blauw, staalblauw, kobaltblauw. De pakjes melk zijn mooi rood.

De biecht van de juf had bij mij een WOW effect, fantastisch ik sprong op uit m'n luie stoel. Ook wat volgt blijft prettig voor de ogen hoewel de film wel wat langdradige stukken heeft naar mijn bescheiden mening.

Waarschijnlijk zal Kokuhaku mij nog wel even bijblijven en daarom alleen al 4 sterren waardig.

Gestileerde film, alleen niet mijn stijl. Het uitgangspunt tijdens de eerste drie kwartier is veelbelovend maar daarna rent de film zichzelf voorbij, een beetje in inhoudelijk opzicht maar vooral op audiovisueel vlak. Bijvoorbeeld een overdaad aan slomo's die daardoor individueel compleet inboeten aan kracht (denk dat zeker een kwart van de film uit slow motion bestaat).

Er zitten prachtige shots tussen maar het beperkte kleurgebruik en de bijna continu aanwezige (en soms vreemd aanvoelende westerse) muziek leveren zoveel eentonigheid op dat m'n aandacht verslapte. Het drama en de plotontwikkelingen werden met de minuut afstandelijker en details zoals het harde gegil begonnen averechts te werken. Jammer want aanvankelijk was het best aangrijpend en fascinerend (de dood van haar dochtertje en de toedracht ervan) maar het werd een heel lange zit.

Interessante dramathriller met een hoog psychologisch en zelfs filosofisch gehalte. Ik kijk zelden Aziatische films, dus de taal en het uit elkaar houden van de karakters zijn soms lastig.
De wijze van filmen (en nabewerking) is vanaf het eerste moment nadrukkelijk aanwezig en past wat mij betreft prima in het vreemdsoortige sfeertje wat direct gemaakt wordt. Het is fijn tegendraads en houdt je constant bij de les, ondanks het wellicht wat lage tempo. Het gevoel dat je met steeds meer zieke (kind)figuren te maken heeft maakt het bizar, maar bijzonder. Er is een goede opbouw naar het einde toe, inclusief spanningsboog. Noemenswaardig is de soundtrack, geweldige en bijzondere muziek van oa Radiohead, The XX en Boris (waarvan ik nu pas wist dat ze Japans waren).
Af en toe is er wel wat overacting, maar dat zou ook aan het Japanse kunnen liggen. Ik vond het allerlaatste woordje ook niet nodig, dat maakte de film zeker niet beter. Opvallend dat daar voor gekozen is.
Al met al een intrigerende film, die meer dan de moeite waard is om te kijken als je houdt van een alternatieve aanpak.

Shocking entertainment!

Sterk beginnende en mooi opgebouwde, overdadig gestileerde thriller, die echter dramatisch gezien blijft steken aan de oppervlakte, met personages die qua psychologie maar niet boven de weelderige vormgeving uitstijgen, en daarom nergens echt tot leven komen.

Je zou zelfs kunnen zeggen dat het thriller-element èn de vormgeving er de oorzaak van zijn dat het drama hier uit de markt wordt gedrukt; dat juist een zo grotesk en sensationeel plot alleen interessant kan blijven met een meer ingetogen aanpak.

Ongetwijfeld werkt het het beste als je Kokuhaku ziet als een filmische stijloefening, en daarnaast eventueel als reflectie op de hedendaagse sociale en culturele staat van de moderne (Japanse) maatschappij, in het bijzonder inzake de vraag: hoe voeden we onze kinderen op, in een samenleving die getransformeerd is van een collectief-traditionele naar een veel meer individualistische cultuur?

Of, beter misschien nog: een weerspiegeling van de angst voor een nieuwe generatie, een monster dat men zelf gecreëerd heeft met een maatschappij die alleen maar uitnodigt tot een ongebreideld materialisme en narcisme, om het even wat voor vrome praatjes men verder ook maar ophangt, thuis en in het klaslokaal.

Dat de leerlingen met dat laatste wel raad weten, wordt hier aardig geïllustreerd met het sarcastisch ovationele applaus in reactie op het bijbelse verhaal van de goede herder, en de toespraak van Shuya '‘just kidding'’ Watanebe, waarin de dertienjarige ook nog even uit de losse pols uit Dostojevski'’s ‘Schuld en Boete’ citeert.

Maar dat alles kan toch niet meer dan bijvangst zijn voor een film die zich zo nadrukkelijk concentreert op de vormgeving van de thriller en het drama. En juist in zijn stilistische bombast met vooral dus dat laatste element in mijn ogen de mist in gaat, met bijvoorbeeld die tot vervelens toe steeds weer terugkerende, lang aangehouden slow motion shots, waarvan je je afvraagt wat er nu precies de emotionele of esthetische meerwaarde van is. Ze kunnen voor mij in ieder geval niet verhinderen dat de lotgevallen van de personages mij nog steeds volkomen koud laten.

Dat het drama, als zo vaak, niet meer dan een opstapje blijft voor de thriller, komt misschien wel het beste tot uitdrukking in de meest spectaculaire sequentie van de film, waarvan de met fraaie CGI vormgegeven bomontploffing de apotheose is:

Het zijn de geraffineerde influisteringen van juf Moriguchi die in Shuya definitief het waanbeeld doen postvatten dat zijn moeder een liefhebbende moeder is, en niet het pathologische geval dat zij in werkelijkheid is. We zien daarom alleen door de ogen van Shuya een liefhebbende moeder die in de vlammen omkomt. Het is juist die moeder die grotendeels de oorzaak is van Shuya’s waanzin, en dat maakt het drama van de ontploffing, voor de kijker althans, zeer relatief. En tevens wordt hier de rol van Moriguchi als uitsluitend een ijskoude wraakgodin, en eigenlijk nauwelijks als een rouwende moeder, definitief bevestigd.

Daarmee is Hokuhaku wat het is, adequaat uitgedrukt met de aanprijzing waarmee dit stukje opende, geciteerd uit een TV-spotje ter promotie van de film.

Een inventieve film van Tetsuya Nakashima, waar je het koppie inderdaad goed bij moet houden. Het is een haast unieke psychologische thriller, die op geraffineerde wijze naar de doortrapte apotheose leidt. Vooral de openingsspeech van een voortreffelijke Takako Matsu (Shigatsu Monogatari !!) maakt indruk door de onbewogen manier waarop de lerares te midden van een anarchistische klas haar verhaal vertelt en haar ijzingwekkend voornemen onder woorden brengt. In schril contrast daarmee staan de bekentenissen, die volgen. Een uitstekende film met sterk acteerwerk en een fraaie cinematografie.

Stilistisch, plottechnisch en chronologisch gezien een erg interessante film, die speelt met cause and effect en unreliable narration, al is het dan door de verschillende karakters en de manier waarop informatie langzaam wordt vrijgegeven.

Een met bovenstaande reviews dat het geen film is om onderuitgezakt te kijken na een vermoeiende dag, hij vereist een bovengemiddeld actieve kijkerparticipatie. Misschien wat doorgeschoten in de slo-mo, maar cinematografisch vond ik het zeer de moeite waard. Wat verhaal en karakters betreft, vrij disturbing. Ik heb hem gekeken zonder er veel vanaf te weten en kan dat anderen ook aanraden.

De hoge verwachtingen die ik van deze 'Kohuhaku' had, werden helaas niet ingelost. Veel positiviteit over deze prent. Ik kon tijdens het kijken vanavond maar weinig lichtpuntjes ontdekken helaas. Vond het echt verschrikkelijk. Ik kijk echt zelden een film waar ik van begin tot einde met verbazing zit te kijken wat ik eigenlijk aan het zien ben. In dit geval bedoel ik dat zeer negatief. Ik kon hier helemaal niks mee.

Van de totaal oninteressante en mompelende docente aan het begin, tot het verschrikkelijk uitgesponnen einde. Ik snap niks van zo'n beetje alle keuzes die gemaakt worden in deze film. Personages die moorden, een lerares die op een vergezochte manier doordraait, kinderen/moeders die janken en schreeuwen, karakters die bepaalde acties ondernemen die totaal belachelijk en lachwekkend dom zijn en een regisseur die dezelfde onzinnige keuzes maakt als de karakters in de film. Regisseur Nakashima vind het nodig om scenes tig keer terug te laten zien, om vervolgens weer met een zogenaamde mislukte twist om de hoek te komen. En dan die misplaatste - en ook weer constant terugkerende - muziek en effecten waar de film op denkt te kunnen leunen als mensen het verhaaltje en de uitwerking daarvan niet trekken. Jammer.

Ik had echt iets moois verwacht van deze prent - vooral na alle lovende commentaren, maar het viel even vies tegen helaas. Ik schoot regelmatig in de lach van bepaalde zogenaamde zielige of shockerende scenes. Dat is geen goed teken. Dat zoon/moeder gebeuren.. pfff. Nee het spijt me, maar ik kan hier niks mee.

Mwah, niet slecht, maar ook niet echt onder de indruk.

Vreemd dat veel dit zo naar of shockerend vinden, want vond het allemaal reuze meevallen. Wel veel scenés die een serieus, macaber toontje hebben (ligt er ook dik op door de soundtrack), maar vaak zo stompzinnig of vergezocht zijn dat ze alle impact missen. Kon het op momenten gewoon echt niet serieus nemen. Dieptepunt was ongetwijfeld het einde. Ze hadden er denk ik beter gewoon een lekker over-the-top filmpje van kunnen maken of zo, ipv van een serieuze film. Werd op deze manier een saaie bedoening.

De reden dat de film nog een nipte voldoende krijgt is door de (audio)visuele benadering. De slo-motion scenés waren mooi, al werden ze wat repetitief na een tijdje. Over het algemeen is de film visueel verder prima verzorgd. Soundtrack was wat wisselvalliger; Soms mooi en sfeervol, soms wat overdadig. 2,5* dan maar.

Stiekem best wel goed. Audiovisueel waanzinnig. Een enorm vaag over de top wraakverhaal, dat het met name vooral moet hebben van de laatste 20-25min, op een sterke preek het eerste halfuur na. De sfeer wordt goed neergezet en de verscheidene verhalen van de personages overlappen en vullen elkaar prima aan. Dikke 3,5*

Leuke filmervaring.

Ik hink al sinds de aftiteling op twee gedachte. De film blinkt enerzijds uit in stijl en is cinematografisch erg goed! Maar anderzijds is het misschien ook een beetje té. Iets minder had ik perfect gevonden. Het eerste half uur met de ijzige toespraak is uitstekend en neemt je gelijk mee. Het plot is absurd, maar sterk! Enige grote minpunt vind ik de muziek. Daar was ik me op den duur echt aan het ergeren. Persoonlijk vind ik het niet passend bij de setting van de film.

3,5*

Met andermaal een hoge notering in de top 1000 maar eens uit de kast gepakt.

Vrij gekunstelde film die - overigens best vermakelijk is maar echt een rommeltje - om voor mij onbegrijpelijke redenen hier erg goed is ontvangen en een grote reputatie heeft opgebouwd. Personages maken echt belachelijke keuzes en de film neemt zichzelf veel te serieus. Dan had ik liever een licht aktiespektakel gehad. Teveel twists, teveel schreeuwende mensen, teveel slowmotion, teveel herhaling van Radiohead en The XX, teveel van alles eigenlijk.

Wederom herzien. Dit blijft één van de meest overweldigende films die ik ken. Een wraakfilm, maar ik ken weinig films waar zo gruwelijk hard wraak (niet zozeer fysiek, maar psychologisch) genomen wordt. Dat dit enigszins ten koste gaat van de geloofwaardigheid, het aantal psychisch gestoorde kinderen in die klas was bijvoorbeeld iets te hoog, neem ik dan graag voor lief. Film draait uiteindelijk om de ervaring en daar heb ik uiteindelijk liever intensiteit dan geloofwaardigheid.

Audiovisueel is deze film een meesterwerk. Veel slow motion beelden vol detail, de composities (in de zin van wie of wat staat waar, hoe is de lichtval, en hoe wordt het gekadreerd) zijn prachtig. En toch is dit geen style over substance, de hele stijl staat in dienst van de beleving. Dat geldt ook voor de soundtrack, het Radiohead nummer is uitstekend gekozen, maar dat geldt ook voor de andere muziek inclusief de popnummertjes. Het past gewoon perfect bij het moment. Net als mijn tweede kijkbeurt (maar in tegenstelling tot de eerste keer) geen enkel probleem gehad met de muziek bij de openingsmonoloog van de lerares.

De montage maakt alles af en kan als subliem omschreven worden;, er wordt voor mijn gevoel precies op de juiste momenten geknipt of voor een scèneovergang gekozen, waardoor de film het perfecte tempo voor een optimaal effect heeft.

De 5* blijven rotsvast staan. Over de top 10 positie ben ik wat minder zeker. Niet omdat er ook maar iets is dat me niet bevalt, maar omdat ik ook van plan ben de opvolger The World of Kanako te herzien, waarvan me bij staat dat die net iets verder ging wat betreft de beleving. Het wordt een interessant vergelijk.

Stilistisch goed, maar inhoudelijk vergezocht en weinig geloofwaardig (hoewel niet oninteressant). Voor een film die vanaf minuut 1 ontzettend narratief is en de maker duidelijk het verhaal belangrijk vindt is dat w.m.b gewoon een stevig minpunt. De beleving komt door die ongeloofwaardigheid (ik bedoel zeker geen realisme) in het gedrang, ik kon maar weinig meegaan met welk personage dan ook. Bij vlagen is het echt een geweldige film, maar overal viel het me toch een klein beetje tegen. 3,5 sterren.

Kokuhaku

Schitterende film. Kokuhaku is een wraakverhaal dat steeds extremere vormen aanneemt, en je vanaf het begin in een wurggreep houdt. Om je daarna niet meer los te laten. Het eerste gedeelte is heerlijk verwarrend en absurd, en gelijk ook het beste gedeelte van de film. Daarna komen er veel twists, en door de niet-chronologische vertelwijze en schitterende cinematografie blijft het genieten. De regie is zeer effectief, en het acteerwerk is waanzinnig. Petje af voor de acteurs. Kokuhaku doet niet aan luchtigheid, en door de beklemmende en ijzingwekkende sfeer wil je dat ook niet. Dit soort wraakverhalen behoeven geen happy end.

Op de één of andere manier had ik een redelijk rechttoe rechtaan verhaal verwacht. En hoewel het ook nog wel enigszins conventioneel begon, was dat rechttoe rechtaan nou niet bepaald aan de hand. Kokuhaku is een film waar je behoorlijk op moet letten om überhaupt chocola te maken van wat er op het scherm gebeurt. Er wordt naarstig gesprongen tussen vertellers, in de tijd, en wat het ook niet makkelijker maakt is dat de vertellers niet bijzonder betrouwbaar zijn en weinig onderscheid lijken te maken (in de film) tussen de werkelijkheid en hun fantasie of gedachtengang. Maar interessant was het wel.

In Kokuhaku draait het om wraak. Op gefragmenteerde wijze, met vele flashbacks, ontvouwt zich een verhaal waarin lerares Yuko eerst haar rumoerige en onrustige klas stil krijgt met een bekentenis: haar dochtertje is vermoord, en dat niet alleen, ze is vermoord door twee van haar leerlingen, en vandaag heeft zij HIV-besmet bloed in hun drinken gedaan. Een film lang zien we deze Nao en Shuya en mensen in de nabije omgeving, met vele flashbacks naar hun verleden maar ook verspringen we vaak naar het heden en de nabije toekomst, in de nasleep van de bekentenis van Yuko. Langzaamaan krijgen we steeds meer te weten over hoe Nao en Shuya opgegroeid zijn en hoe ze tot hun daad zijn gekomen, hoe Nao compleet het pad kwijtraakt en uiteindelijk zijn moeder vermoord, maar ook hoe Yuko tot het gaatje doorgaat met wraaknemen. De film is visueel echt een prachtwerkje, waarbij de en ook de muziek (Radiohead, Boris!) kon me wel bekoren. Maar het was wel een lastige film, en dat bedoel ik niet alleen door de gefragmenteerde vertelstijl: ook simpelweg de ongeloofwaardige gedragingen van zo ongeveer iedereen in de film, de persistente naargeestigheid, en het wat overgecompliceerde plot zorgden ervoor dat de film toch wel wat aanmerkelijke minpuntjes kende. Desalniettemin een zeer ruime voldoende.

Intrigerende film die best mooi gemaakt is. Je moet er even inkomen, maar is dan wel een stevige wraakfilm. Het lijkt soms op een black mirror aflevering, maar dan beter. Net als in het begin van de film met de kinderen in de klas lijkt de film voorbij te golven, maar dan wordt je aandacht meteen getrokken. Een verhaal met een psychologisch spelletje. Het idee is ook wel goed dat doet nadenken. Een maatschappij waarin kinderen zowat onschendbaar zijn voor criminele daden en er één van de kinderen door heeft dat het best wel voordelen kan opleveren. De film speelt met illusie en je wordt als kijker wel eens op het verkeerde been gezet. Zeer boeiend. Maar vooral een mooie film, goed geacteerd en met een passende cinematografie.

Uiterst fascinerende psychologische thriller van Japanse makelij. Vooral de openingsscène in de klas was vrij ijzingwekkend waarbij de lerares emotieloos het ongeval met haar overleden kind bestempelt als een moord. Hierbij geeft ze rustig de modus operandi weer en vertelt ze openlijk wie de dood van haar dochter op hun geweten heeft.

Daarnaast wordt de wet voor minderjarigen en diens onschendbaarheid knap verweven in de film waardoor hij ook een maatschappelijk moreel tintje krijgt. De film is erg fragmentarisch en met flashbacks opgebouwd. De vertelstructuur blijft echter helder. Montage zit prima in elkaar ook cinematografisch is de film top.

De gehele film door is de spanning te snijden. Heb echt genoten van dit pareltje. Het ligt er misschien soms iets te dik op waarbij het wel lijkt of de halve klas psychopathisch is, maar voor de rest erg weinig op aan te merken. Dikke 4,0*!

Ik kan hier echt helemaal niets mee. Ik kon geen moment in de film komen. Dat begint al met het gemurmel van de hoofdpersoon in een enorm druk klaslokaal. Het komt totaal niet over. Vervolgens ontspint zich een veel te zwaar aangezet melodramatisch (en onrealistisch) verhaal. Versterkt door een veel te nadrukkelijk aanwezige soundtrack en een overdadige hoeveelheid slow motions. Veel hysterie, maar het maakte op mij geen enkele indruk. Met pijn en moeite uitgekeken.

Een film die zo boordevol voor- en nadelen zit dat ik op 3 sterren uitkom. Vaak staat dat voor goed, maar forgettable, maar hier voor een film die enerzijds indruk op me maakt, maar anderzijds ook helemaal niet eigenlijk. Ik hink enorm op twee gedachten. De film is heel nadrukkelijk, bijna over de top qua vormgeving. Met name die eeuwige slowmotionbeelden met hyperdetail vond ik nogal neigen naar kitsch, Maar de controle die Tetsuya Nakashima heeft over de film is ook wel weer heel indrukwekkend. De film is heel stijlvast en bijzonder knap gemonteerd. Er zit een hele sterke flow in de film, mede geholpen door het gebruik van muziek. Ik werd wel meegesleept door de film. Inhoudelijk tikt de film een aantal interessante vragen aan, maar doet er uiteindelijk niets mee. Psychologisch stelt het niks voor en onder al die zelfverzekerde vorm en effectieve montage schuilt uiteindelijk een vrij simpele en doorzichtige wraakfilm.

Wow wat een geweldige film was me dit, oké ik heb in het verleden al vele Japanse films zeer kunnen waarderen en toch wel zwak voor. Zeer bizar, dat deze mij in die 12j ontglipt is. Het genre drama-thriller, dat deze film opgelabeld krijgt, wordt dan ook, tot in de perfectie uitgevoerd, met een heerlijk duister en zelfs mysterieus randje er rond en uiterst intrigerend. Ook enorm genoten vd geweldige cast, waarbij uit elk personage het maximum werd gehaald. Ook ferm gekluisterd aan mn scherm, door het uiterst boeiend verhaal, de sfeer en audiovisueel zat het ook tiptop. Ja ik vond alles geweldig aan deze film. Dus ook de logische maximum score van 10/10. Echt dikke aanrader en must, voor iedereen die deze nog niet gezien heeft.

Docent Yuko Moriguchi vertelt haar onrustige leerlingen dat ze aan het eind van de maand zal vertrekken. De opstandige kinderen reageren aanvankelijk onverschillig op haar aankondiging, totdat ze meldt dat ze weet dat één van de aanwezige leerlingen verantwoordelijk is voor de verdrinking van haar dochter en dat ze haar wraakplan met succes heeft ingezet. Het is de eerste in een serie bekentenissen waarin we de aanloop naar de dood van Yuko’s dochter meemaken vanuit de perspectieven van de betrokken personen. Die perspectieven zijn scherp uitgewerkt en geven een sterke emotionele lading aan het verhaal dat een bitter, gepast wrang gevoel voor humor heeft. Nakashima’s visuele stijl is lange tijd verbluffend, maar wordt op den duur overweldigend en uiteindelijk vermoeiend.

Na vrijdagavond Top250 avond nog effe lekker door gegaan, met gisteravond Kokuhaku, zonet Grave of the fireflies, en ik denk dat ik straks nog even eentje doe uit de grote lijst. Maar fijn, Kokuhaku dus, ofwel Confessions, die een beste duit mag kosten om aan te schaffen en dan is het altijd de vraag of dat het waard is. Want Bin-Jip viel onlangs toch wel een beetje tegen, dus was ik best wel blij al struinende deze tegen te komen op YouTube. Een hele beste kwaliteit was het niet, maar dat kon me niet heel erg storen in een film die toch behoorlijk wist te verbazen.

Het verhaal is simpel bij aanvang met een lerares die het bijltje er bij neer gooit en haar klas from hell ter afsluiting een biecht doet. En het is toch wel verbijsterend hoe dat gespuis zich gedraagt terwijl de beste vrouw een moeilijk verhaal uit de doeken doet over de dood van haar kind en de identiteit van de daders weet, namelijk onder de leerlingen. In die fase is het met de dromerige muziek, de dreigende luchten, kunstzinnig flashbacks en montage interessant te zien hoe ze dan toch plots de aandacht van de klas heeft. Pak ze maar zou ik zeggen, en stuur de rest naar Battle Royale voor een lesje, zou goed voor ze zijn. De film vervolgt zich met de lerares die gedetailleerd vertelt wat er gebeurt is met haar dochter, wat de de daders gedaan hebben en hoe, en vertelt wat haar wraak gaat zijn, en die is toch wel heerlijk met uitbrekende paniek tot gevolg. Op dat moment is echter wel de vraag of de film zich alleen maar gaat afspelen in het klaslokaal, maar daar komt snel genoeg antwoord op.

Dromerig is de sfeer en de flashbacks, de soundtrack subliem met het tragische nummer van Radiohead als terugkerend thema, en eigenlijk zou je zeggen dat het contrasteert met het gruwelijke verhaal en die vreselijke rotkinderen, en laat dat de film nu juist heel erg goed maken. Want het lijkt een modern soort horror, psychologisch, kil en nachtmerrie achtig in duistere koude kleuren. En het vervolg liegt er niet minder om die vooral draait om de nasleep van het verhaal rond de twee daders, en potdikke wat is de wraak van Yuko zoet. Nu moet ik zeggen dat de nasleep zo zijn momenten heeft dat ik wel eens lichtelijk het spoor bijster ben met de non-chronologische gebeurtenissen, en dat het wel eens wat te lang duurt. Maar de wraak is formidabel met andermaal nachtmerrie achtige beelden in het geval van de doordraaiende Naoki, waar het geval van Shuya iets meer tijd nodig heeft, maar vervolgens wel op het einde op briljante wijze rond komt. Want dat ventje is een moeilijke noot om te kraken maar Yuko doet dat met verve. Echt heerlijk!

Het resultaat is toch wel een uitermate gelaagde en duistere psychologische thriller die ook horror genoemd mag worden. Kokuhaku blinkt uit met een geweldig verhaal, een fantastische sfeer die zowel dromerig als nachtmerrie en stilistisch is, zeg maar gerust verontrustend en spookachtig, en maakt deze film dus zeker een sterke indruk. De vraag is dan altijd of het goed genoeg is voor de Top 250, bijzonder en niet doorsnee is het geheel in ieder geval zeker, dus op die basis ja. Ik persoonlijk vond dit meer dan genietbaar.

Ik heb deze film vandaag pas gezien, met lichte hoofdpijn, die niet beter werd toen ik naar deze film aan het kijken was. Begrijp dat hier liefhebbers voor zijn, goed gemaakt, maar zoals sommige hier nog zeggen, gewoon niet mijn ding. Ik zou een hoop moeilijke woorden kunnen gebruiken, maar ik houd het simpel, vond het gewoon niet goed....

Toch een halfje eraf na herziening. Niet dat Confessions een vorm van zijn kwaliteit heeft verloren overigens, want regisseur Tetsuya Nakashima levert een uiterst verzorgde en zeer gedetailleerde productie af met een grandioos mooie visuele opmaak. Het acteerwerk is daarbinnen erg goed en het verhaal tot in de puntjes verzorgd, maar het valt op dat het middenstuk toch wat taai voor de dag komt. Het gewissel in perspectief voegt namelijk niet altijd evenveel toe waardoor het tempo plots onevenwichtig oogt, maar gelukkig herpakt Nakashima zich enorm sterk binnen de finale. Sterk staaltje cinema dus, die echter toch iets van het oorspronkelijke cijfer moet inboeten.