Kokuhaku (2010)

Vaginaal gevoel? Leg uit..

Is het mogelijk hier plaatjes te posten? Dat helpt bij de uitleg.

A propos; ik bedoel gewoon een k#tgevoel.

Ah, da's duidelijker.

In principe een goede film. De minpuntjes werden hier in het topic al goed aangegeven, het overdreven uitleggerige, de vrijwel constante achtergrond muziek waar ik me op den duur echt kapot aan ging ergeren. Beetje jammer.. Anders had de film makkelijk 4 sterren gehaald.

Het is mijn eerste Nakashima, maar ik heb begrepen dat deze regisseur vooral van de kleurrijke komedies is. Kokuhaku is echter totaal het tegenovergestelde.

Vanaf het eerste moment werd ik in de film gezogen door het sterke acteerwerk van Matsu en het tragische verhaal van haar dochtertje. Al snel krijg je een sterke antipathie voor vooral Shuya die een ware psychopaat is. 'Confessions' laat al snel zien dat het niet alleen de bekentenissen van Moriguchi zijn, maar het verhaal wordt vanuit meerdere oogpunten bekeken. Zo zie je de motieven van de belhamels, hun familie en hoe ze met de problemen omgaan. Soms raakte ik een beetje in de war, maar al met al vallen de stukjes voor 95% langzaam aan wel op zijn plaats.

Best aangrijpend allemaal en daar draagt de visuele stijl zijn steentje aan bij. De grauwe kleuren en slowmotion effects stralen bakken met drama en tragedie uit en de sfeervolle achtergrond muziek geeft je een beklemmend gevoel. Ik was ook verrast door het karakter van Moriguchi dat gitzwart was. In dat opzicht is dit toch wel een ijzersterk, sadistisch en overtuigend wraakverhaal. Zeer genoten!

In het Oscar-topic schreef Onderhond:

Met het visuele walhalla van Enter the Void nog in herinnering maakte dit me erg nieuwsgierig naar deze film, want het is haast moeilijk voor te stellen dat er een film is die visueel net zo sterk is als Enter the Void.

Kokuhaku maakt wat mij betreft de hooggespannen verwachtingen volkomen waar en gaat er mogelijk zelfs nog overheen. Damn, wat een bloedmooie beelden! De film scoort werkelijk op alles wat ik geweldig vind: de belichting, het oog voor details, werkelijk alles is aanwezig. Geweldig.

De muziek is overwegend sterk, leuk om het Radiohead nummer te horen, wat ik zelfs nog passend vond. Ik moet zeggen dat ik het nog niet kende, had nog nooit naar de tweede cd van In Rainbows geluisterd, maar heb deze direct na de film opgezet. Toch kan de soundtrack de beelden niet helemaal bijbenen, er zaten paar mindere nummertje bij, en de muziek tijdens het eerste halfuur, hoe sfeervol ook, was me te repetitief. Maakt toch dat ik niet de volle mep uitdeel.

Ben ik de enige die bij het plot moet denken aan de aflevering Scott Tenorman Must Die van South Park? Ik hoorde in mijn hoofd de lerares op het einde met een Cartman stemmetje zeggen "I made you blow up your mother, nanananana!" Radiohead in de soundtrack is natuurlijk ook verdacht. Verder gaat natuurlijk de vergelijking mank, het effect van deze film is niet humoristisch, maar juist erg dramatisch en wat dat betreft verpeste dat stemmetje in mijn hoofd wel een beetje het effect.

Los hiervan was dit een ontzettende boeiende film, ook qua plot. Dat de regisseur maar op deze voet mag doorgaan! 4,5*.

Uiteindelijk is alles al een keertje gedaan. Door de Simpsons natuurlijk.

Is er al iemand die een goeie versie met Nederlandse ondertitels op de kop heeft weten te tikken?

Of is het voornamelijk de versie met Engelse subs?

Ik heb een versie met Engelse subs gezien, volgens mij is er geen Nederlandse versie en ik betwijfel ook af of die er ooit komt.

Doorboord is mijn hart.

Een hart is verdeeld in twee kamers, Confessions in een vorm van een dolk boort dwars door de thoraxholte die mijn emoties door de tedere wortels van het aorta bedient. Een baanbrekend genrefilm maakt zijn concurrenten met de grond gelijk door de 'fun' weg te nemen, en deze met hachelijke kotsneigingen in diens keel te snijden tot men stikt in het eigen wanhoop waar men anders om gelachen zou hebben.

Visueel verpletterende cinema, een climax die dit nare gevoel bestempeld en bevrijd. De verwonde luchtwegen krijgen na 106 minuten precies, dan eindelijk weer lucht. Confessions is een voorbeeld van magistraal sounddesign, en was het niet tegen de wetten van de natuur, dan kwamen mijn oren spuitend klaar.

Confessions is feel kut cinema van de hoogste keel dichtknijpende naargeestigheid wat het braaksel van de gemiddelde mens aan de kook brengt. Emoties borrelen op het vuur, wachtende op een eruptie van de prikkels van het brein dat ons mensen zelfbewust maakt.

5*

De Japanse film heeft me nooit zo kunnen bekoren. Toch blijf ik volhouden, want zo eens in de zoveel tijd duikt er een pareltje op dat ik niet had willen missen. Kokuhaku is zo'n pareltje. Het begint al met de meesterlijke opening. De eerste dertig minuten zijn niets minder dan fenomenaal. Zelden ben ik zo een film ingezogen. Het zich langzaam ontrafelende drama zorgt samen met de ademebenemend mooie beelden en het veelvuldig gebruik van slow-motions voor ongeëvenaaarde cinema. De film neemt daarna wat gas terug maar de visuele pracht en praal, het uitstekende acteerwerk van de tieners en de (iets te) talrijke plotwendingen zorgen dat Kokuhaku je aandacht blijft opeisen. Het is dan ook doodzonde dat de allerlaatste wending ronduit tegenvalt, waardoor het gevoel overheerst dat er zelfs nog meer in had gezeten. Een gevoel dat je, als je terugdenkt aan dat adembenemende eerste half uur en het uitstekende vervolg, echter al snel weer loslaat.

Sterk visueel pareltje.

Deze film heeft het allemaal, een erg goed verhaal met hier en daar een twist, visueel erg sterk en top acteerwerk en dat terzijde heeft de film nog genoeg emotionele waarde.

Nu moet ik zeggen dat ik me niet echt heel rot voelde na de film wat gewoon door de prachtige beelden en muziek komt, hierdoor vind ik het meer een macaber sprookje. De film is gewoon te mooi gemaakt om je echt klote te voelen. Prachtig meesterwerk die wel zwaar op de maag ligt.

De opening is erg goed en ik had totaal geen idee hoe de film zich daarna verder ontwikkelt, alles komt dan ook als een verrassing. Top film van de bovenste plank die me nog lang na zal blijven.

Je moet wel scherp zijn voor de ondertiteling want die komt als een sneltrein voorbij.

5

Hehe, ik zat er ook aan te denken maar ik zou het ronduit belachelijk vinden als de film naar die aflevering van South park moet refereren

Ik heb eigenlijk nog maar zelden dat ik oprecht kippenvel krijg van een film, dat het met beelden en muziek een brok in de keel weet te krijgen, Nakashima heeft een puur meesterwerk gemaakt waarmee dat wél lukt. Het is gewoon zo goed dat ik het eigenlijk onrecht doe met de benaming 'meesterwerk'. Het gaat veel verder dan dat, het is perfectie.

Krachtige woorden, zwevende beelden die details meepakken als geen ander, vertragingen, atmosferische muziek, geluiden overal..hard, dan weer zacht, even helemaal weg om daarna weer in te slaan. Kokuhaku is een emotionele achtbaanrit waarin je niet weet wat je mag verwachten van de volgende scene, het stapelt zich continue op en de intro alleen al mond uit op een climax die een film an sich waardig is, hij had zomaar kunnen zeggen: ik stop hier.

Wat daarop volgt is character development, ieder personage krijgt een heftige en oprechte emotionele lading mee. Ieder woord dat wordt gesproken en iedere blik die wordt geworpen draagt bij aan het gevoel dat Nakashima over probeert te brengen. Z'n visie is als geen ander, een oog voor detail waar iedere filmmaker jaloers op mag zijn en om dat visuele plaatje aan te vullen is daar een soundtrack die me continue wist te raken. Mag ik daar ook even aan toevoegen dat zijn storyline, waar ik nooit echt waarde aan hecht, van ongekende klasse is. De ontwikkeling, zowel story als character driven, is er één om in te lijsten. Een opbouw waar geen andere film aan kan tippen en een einde waar ik met ongeloof naar heb zitten kijken, net wanneer je denkt dat je al het moois wel gezien had...

Het moge duidelijk zijn, ik voeg me zonder twijfel toe aan het rijtje fans van Nakashima. Met Kamikaze Girls in de kast (i know, heel anders) ben ik iig helemaal klaar voor het volgende avontuur. Dat hij dit niet gaat overtreffen, lijkt me duidelijk.

Goede review, jeroen

Deze film kon me niet bekoren. Het was me veel te theatraal waardoor ik amper werd meegezogen door het verhaal. Het zieke einde kon mijn ergernis bij het zien van deze film enigszins nog een beetje goedmaken maar dat neemt niet weg dat deze film voor mij gebuisd is.

Visueel prachtig, mooie (maar ook wat overdadige) muziek en bijna een goed script. Bijna goed, omdat het script eigenlijk te ver is uitgewerkt. Vooral het eerst half uur is briljant, de toespraak met die geweldige muziek eronder.

Ik lees hier erg veel lof vanuit de Aziatische MM afdeling. Alhoewel een Aziatisch hapje mij op zijn tijd soms ook erg kan plezieren, vond ik 'Kokuhaku' toch wat tegenvallen. Het visuele aspect verdient alle lof, daarover is iedereen het wel eens, incluis ondergeschrevene. Echter, zoals eerder gesteld, de film is overdreven uitleggerig en ook ik werd gestoord van die overkill aan muziek. Het meeste stoorde ik me echter aan het gekunstelde, enorm vergezochte, plot. Ik kan daar niet zo veel mee. Het resulteert bij mij in een soort abstractie, waardoor ik de film emotieloos onderga en dat kan hier toch niet de bedoeling zijn geweest. Zoals 'puhpuh' hierboven zegt:

Ik sluit me daar geheel bij aan. Desalniettemin, vanwege de spetterende visuals, dikke:

3 *

Jammer genoeg is dit het gevoel wat er ook bij mij overblijft nu de film bezonken is. Half puntje aftrek.

Wellicht is dit visueel een sterke film maar ben toch van mening dat er meer dingen belangrijk zijn om een film tot een mooi geheel te vormen.

Niet dat het verhaal niet goed is maar het had best een tempo hoger mogen liggen,Het gedraai rond 1 incident bleek voor mij niet genoeg om me 1,5 uur lang te boeien.

Alhoewel je het natuurlijk niet mee mag tellen werkt het constant (soms veel te snelle)ondertiteling lezen ook niet echt mee aan de film.

3*

Na een nachtje slapen en hem te laten bezinken toch tot de conclusie gekomen dat de film meer sterren verdiend dan 3.

De film is vrij zwaar en heeft de tijd nodig om op je in te werken.

4*

Heel veel prachtig gestileerde beelden en scènes, en een sublieme soundtrack (maar door de nummers te herhalen verliezen ze aan impact). Het verhaal is prima, maar ik stoorde me ook aan het theatrale acteren op heel wat momenten. Het komt neerbuigend over, alsof de kijker geen subtiliteit zou kunnen inschatten. Dat haalt alles wat naar beneden.

Uitzonderlijk mooie film, hele fraaie composities van beelden. Dat alleen al maakt het een genot deze film te kijken.Een sterk emotioneel en naargeestig verhaal. Heel bijzonder, ik ga proberen meer films van Tetsuya Nakashima te pakken te krijgen.

Erg mooie ingetogen film van Nakashima. Veel consistenter en vaster dan zijn andere werk. Mooie duistere vertelling met schitterende beelden. Vond het net iets te vlak en te lang uitgesponnen voor een 4,5, maar een dikke 4* is het zeker waard. Indrukwekkend stukje cinema. Misschien dat ik mijn score na een nachtje wakker liggen nog verhoog.

Uitzonderlijk is het juiste woord om deze film te beschrijven. De beelden, het verhaal, het acteerwerk, de muziek, allemaal uitzonderlijk. Dit is de beste film die ik tot nu toe heb gezien.

Heerlijk als je onverwachts zo een film te zien krijgt!

Ik kreeg trouwens bijna het idee dat ze de muziek direct van mijn harde schijf hadden geplukt:)

Vanwege het hoge gemiddelde maar eens opgezet... maar serieus, waar ging dit eigenlijk over ? Het begint met een Japanse dame dat voor de klas onnavolgbare epistels staat op te voeren. In de veronderstelling dat dit slechts het begin is en de film eigenlijk nog moet beginnen, wacht je geduldig af maar aan het snelle irritante gebrabbel in het Japans komt geen einde.

Als dan op een gegeven moment zelfs de ondertiteling deze cocktail-speech niet meer kan bijhouden en schielijk over het beeld flitst, gaat de film uit.

Moet je opletten..

Moet je beter opletten..

Had je de film af moeten kijken..

Moet je opletten.

hahaha, perfect verwoordt. Ik ken deze film (helaas) niet, maar zo denk ik er wel heel vaak over wanneer ik het commentaar onder andere films lees.

Dus omdat jij niet snel genoeg kan lezen krijgt de film een 0,5?

@Bitbyter

Het verhaal wordt juist zo geraffineerd voor je ontvouwd. Verrassend, zo zie je dat zelden. Je moet een beetje je best doen en dan wordt je beloond. Maar goed, niet op iedereen komt een film op dezelfde manier over. Ik houd zelf van dit tempo, maar het vraagt wel wat van je. Maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar op zit te wachten. Dat zijn wel punten waar je van mening kunt verschillen. De schoonheid waarmee de film wordt weergegeven is imo veel universeler en dat kun je niet zomaar ontkennen. Ik fotografeer zelf en ook daar heb je te maken met universele waarden en wat een compositie sterk maakt of juist niet. Deze film vond ik heel goed gefilmd, dat kan je gewoon aantonen. Het kan zijn dat je totaal geen gevoel hebt voor schoonheid, maar dat is minder persoonlijk dan je denkt.

Een zeer lage waardering zegt dus meer over jezelf dan over de film zelf. En van mij mag het hoor, het zal me zo een zorg zijn, maar dat je jezelf dan als iemand met beperkte verstandelijke vermogens afschildert, dat moet je dan maar voor lief nemen