Kokuhaku (2010)

Een van de Japanse films die ik graag zou willen zien. Maar, hoe kom ik hier aan? Is deze film in Nederland op DVD verschenen? Of zijn er andere manieren om deze film te bekijken? Ik ben namelijk hoog nodig toe aan iets nieuws. Ik heb nog maar weinig goede films gezien dit jaar.

Zoek maar op play.com voor een betaalbare UK-uitgave

De consequente visuele stijl en continue muziek zijn bewonderenswaardig, maar het erg geconstrueerde onderliggende scenario begon me al snel te vervelen (bovendien is de redelijk unieke premisse opvallend traditioneel uitgewerkt in datzelfde scenario).

Punten voor het inverse Zabriskie Point-einde.

De grens tussen kunst en kitsch is soms erg vaag. Hoewel het eerste halfuur van Confessions nog het beste doet vermoeden, neigt de balans voor mij ontegensprekelijk over naar kitsch. De eerste akte is nochtans verrassend anders: mooi gestileerd dankzij prachtige slowmo's en dromerige ambientmuziek + het ontvouwen van een geniaal in elkaar gestoken wraakactie. Kortom, de film begint erg veelbelovend, maar weet die lijn niet door te trekken. Integendeel zelfs. De slowmo's die eerder zo fraai oogden gaan al snel vervelen, de muziek (veelal Amerikaanse deuntjes) wordt met de minuut slechter en het scenario wordt tot in de kleinste details voorgekauwd zodat je geen ruimte meer hebt om zelf te puzzelen. Het schreeuwerige, bombastische einde doet daarenboven afbreuk aan het bevreemdende begin dat een zieke film aankondigt. Maar die verwachting wordt dus niet ingelost.

Da's dan knap, de soundtrack bevat welgeteld geen enkele Amerikaanse artiest

Oeps: Engelstalig

Ja, beetje flauw, Radiohead en The xx komen beide uit Engeland. Daarnaast dacht ik vooral instrumentaal werk van Japanse artiesten, zoals Boris.

Instrumentaal werk viel nog mee. Het waren vooral de echte songs (met tekst) die ik vond misstaan in de film. Daarom ook dat het eerste halfuur met die ambient zo sterk was.

Heb 'm kunnen piratebaaien.... topfilm!

Dat ik weinig goede films gezien heb dit jaar gaat na het zien van deze film niet meer op. Dit is cinema zoals het behoort te zijn. Boeiend tot het eind. In het begin had ik nog mijn vraagtekens. Waar moet dat heen met die speech van die docente. Maar als je het geduld kunt opbrengen om gewoon je hoofd er bij te houden en niet gelijk begint met "Oh, wat saai", dan wordt je na dertig minuten beloond. Voor mij is dit in ieder geval de meest boeiende speech die ik ooit in een film gezien heb. Daarna wist je gewoon waar het hele plot uiteindelijk op uit zou draaien. De vraag was alleen, hoe! Voor mij dus alle reden deze psychologische thriller met volle aandacht tot het einde te blijven volgen. Ik werd in ieder geval niet teleurgesteld want de ontknoping was fenominaal.

Behalve het ingenieuze scenario is dit in visueel opzicht ook een film om je vingers bij af te likken. Prachtige slow-motion beelden en vooral het einde is magistraal. Zelden zulke mooie visuals gezien. Moest af en toe ook denken aan het einde van Zabriskie point.

Wat de soundtrack betreft; Als ik van te voren geweten had dat de soundtrack bestond uit de muziek van Radiohead, dan zou ik vooraf bij het zien van deze film mijn vraagtekens gezet hebben. Ik ben nu eenmaal niet zo gecharmeerd van Radiohead maar toch vind ik de muziek goed in deze film passen. Helemaal niet storend dus.

5,0*

Qua muziek en sfeer een ijzersterke film, maar het verhaal deed me erg tekort. De eerste 30 minuten van de film zijn echter wel geweldig, ik denk een leerkracht die me dusver nog het langst heeft weten te boeien. Daarna gaat het echter voor mij zeer snel bergafwaarts. Plotwending na plotwending wordt de diepte in gesmeten en dat zorgt ervoor dat ik het hele verhaal totaal niet meer serieus neem. Daarnaast waren deze wendingen nu niet van het kaliber om je van je stoel te blazen, ze voelden meer als flauwe bochtjes in het verhaal. Het einde viel me ook zwaar tegen, die hele explosie en confrontatie hadden ze van mij part weg mogen laten.Toch; voor muziek, sfeer en acteerwerk een dikke voldoende, maar het verhaal deed me echt helemaal niks.

nogmaals gezien vandaag, wat een ijzersterke film

Deze film is zo mooi qua uitvoering, echt geweldig. Aan het begin en aan het eind had ik wel een moment dat het voor mij over de top ging, in zo'n serieuze film onverwacht.
Prima geacteerd en een uitstekende opbouw, met twists.

Gisteren gezien, een paar dagen na het zien van "We need to talk about Kevin".
Ik had geen idee waar deze film over zou gaan, maar ik zag meteen een aantal overeenkomsten tussen de twee films (Kevin en Kokahaku). Met name de emotioneel afwezige/afkerige moeders en de van de pot gerukte kinderen. In Kokahaku zaten de twee 'vriendjes' in deze zelfde situatie, maar dan nog wat graadjes erger. Het kan geen toeval zijn dat er nu meerdere schrijvers en regisseurs met dit thema naar voren komen. Dit zijn (levens)wijze mensen in mijn ogen. Er is een patroon te ont-dekken (dis-cover). Laat maar naar buiten komen.
Nog een overeenkomst: de shooting of ultieme geweldpleging met veel slachtoffers, hoewel dit hier verijdeld werd. Bij beide films was de dader zelf de uiteindelijke klos. Want Kevin was ook zo slim om dat grondig te beseffen aan het eind.. Bij mij kon de film over Kevin dichterbij komen, misschien toch een beetje door het cultuurverschil. Of misschien moet Kokahaku nog even inzinken bij mij

Verder was het in Kokahaku een wraakverhaal waar de honden geen brood van lusten. Voor mij te ver gaand want wat is de juf beter geworden met het doden van een derde, de moeder. Ook al drukte het kind zelf de knop in, de juf heeft de uitkomst zo gepland.. Ik ben het er niet mee eens. Maar het jochie voelt wel wat het voor anderen betekent wat hij doet, omdat het hemzelf keihard treft. Vraag me toch af of het niet anders had gekund, zonder de dode moeder.. Misschien is het metaforisch bedoeld.

In het begin dacht ik dat het nooit meer goed zou komen met de hyperactieve, ontspoorde klas (zie het gedeeltelijk als metafoor voor het ontspoorde kind en moeder). De juf praat wel, maar niemand luistert. Als het vertelde echter persoonlijker wordt en betrekking op henzelf heeft (emotionele betrokkenheid) gaan de kinderen zitten en luisteren en ze blijven luisteren tot ver nadat de 'school uit is'.. Dit vond ik al een statement, zoals de houding van de kinderen ook een statement is. Ik vond het spooky maar ook duidelijk waarneembaar hoe de kinderen veranderen als ze zich (emotioneel) persoonlijk aangesproken voelen en dichterbij benaderd worden.
Verderop vond ik het ook spooky als je ziet ziet hoe kinderen 'en bloc' een mening aanhangen en als het ware met velen 1 persoon worden om de mening gestalte te geven. Hoe ze gezamenlijk 1 kind kunnen uitkotsen en kapot maken, als 1 persoon handelend. Een interessant gegeven.
Dit soort dingen vind ik heel waardevol om te laten zien (en voelen).

Kortom, een film die iets zinnigs te zeggen heeft en daardoor waardevol is en qua uiterlijk bijna onnavolgbaar is, van grote schoonheid.
Echter is het verhaal ietsjes te extreem uitgewerkt naar mijn zin.

Exact hetzelfde gevoel over deze film. Ook ben ik van de mening dat geen enkele film het wraakgevoel, het best weergegeven in Old Boy, zal worden evenaard.

Wat een meesterlijke film zeg, visueel echt wonderschoon met een geniaal plot. Qua wraakfilm komt dit toch wel het dichtst bij Oldeuboi.

Het kent een sterke eerste halfuur waarin Moriguchi haar verhaal uit de doeken doet dat haar dochter is vermoord door twee leerlingen in haar klas en dat ze in hun melk HIV bloed heeft vermengd.
Vervolgens zie je dat het verhaal uit verschillende perspectieven wordt verteld, bij de één een succes bij de andere wat minder en ietwat langdradiger. Dan kom je er toch achter dat het toch allemaal komt door Shuya wiens moeder hem heeft verlaten en hij zich steeds maar opnieuw probeert te bewijzen om maar te kunnen opvallen.

Met een zeer explosieve eindscène, waar je gewoon met open mond naar kijkt. Wat prachtig zeg en opeens komt alles bij elkaar en zie je eigenlijk hoe Moriguchi haar leerlingen heeft bespeeld.

Opvallend trouwens om Radiohead en The xx te horen, maar desondanks niet minder geslaagd.

Dikke 4,0 sterren. Had hoger kunnen uitvallen als bepaalde stukken niet zo langdradig waren of misschien is daar bewust voor gekozen dat bepaalde dingen extra hard aankomen.

weer zo'n pracht film..

heb hier echt van kunnen genieten, de muziek, de beelden.. en het verhaal..

3.5**

Van deze film nu eindelijk de DVD (2 discs) binnen met heel veel extra's. UK import, Engelse ondertiteling. Zo gauw mogelijk deze film maar weer eens bekijken.

Rare jongens die Japanners! Wat een sadisme ! Kan mij echt niet boeien. Ik snap hun wereld niet.

Zeer aangename verrassende film.

Eindelijk weer een regisseur die het net even anders doet dan een ander....

Weet iemand of deze film een nederlandse release krijgt? Wil hem heel graag hebben.

Of een site waarop die te bestellen is waarvoor je geen creditcard nodig hebt?

Alvast bedankt.

Ja jeetje, wat moet ik hier nou weer mee. Zulke goede recensies, eigenlijk een heel aardig verhaal, maar toch vond ik er echt geen bal aan. De personages wisten mij totaal niet te raken. De kinderen niet, maar ook Moriguchi niet. De slow motion en muziek zorgden ervoor dat ik af en toe gehypnotiseerd in slaap viel.

Nee, heb het geprobeerd, maar helaas was Kokuhaku niet helemaal de film die ik had verwacht.

De film scoort bij mij wel extra sterretjes voor de goed opgebouwde spanning!

Verder net iets teveel gekkigheid.

Wauw. Die kreet van de lerares is het wel het topje van de ijsberg zeg. Kreeg er in combinatie met de muziek rillingen van op m'n rug. Wat zou dit een ervaring zijn in de bioscoop. Echt een bijzonder mooie film en ook gelijk mijn eerste echte aziatische. 10/10.

Ik kijk niet vaak Japanse films en heb in het begin moeite de mensen uit elkaar te houden vanwege het sluike zwarte haar. (Hier hoeft geen commentaar op gegeven te worden, want ik weet dat het niet de meest "politiek correcte" opmerking is.)

Daardoor is het af en toe zoeken naar wie nou wie is. Jammer, want dan krijg je niet alles mee. Gelukkig op mijn pc gekeken, dus af en toe even terug zetten.

Maar als ik daar doorheen kijk, moet ik zeggen dat ik het een erg goede film vond. Meeslepend, gevoelig, spannend bij vlagen, fijn camerawerk en een lekker verhaal. Ik ben gek op wraak en vooral als een fragiel-ogende vrouw het op deze manier brengt.

80% slow motion beelden en wel 20 keer de hemel filmen, het begint op de duur de keel uit te hangen. Visueel is het niet aan mij besteed. Waar deze film wel sterk in is, is de duik in ieders hoofd met de bekentenissen waarin de achtergronden en motieven van eenieder uiteengezet worden. Ik werd zonder meer meegezogen in de diepste en donkerste hoekjes van iemands ziel. Verder is het een onderdompeling in menselijk leed, droefenis en dood wat de klok slaat en dat maakt het tot een zware kijkervaring die bovendien flirt met ongeloofwaardigheid ( het einde, Nao die zich laat verwilderen en eigenlijk het volledige idee dat een volwassene wraakgevoelens van deze omvang zou hebben tegenover een minderjarige). Maar er is ook een complexere kijk rond moeder-zoon verhoudingen, groepsgedrag, onwetendheid en menselijke zwakte die nog niet volledig tot me doorgedrongen is. Ik houd een cijfer daarom toch nog even in beraad

Op het einde zegt de juf: "gefopt!" is die bom dan nooit ontploft en is die moeder dan nog in leven of is het wel echt gebeurd. Dat dat ene woordje de boel op twijfel kan zetten, grrrrr.

edit mod: gequote spoilers verwijderd.

Spoiler tags

Laat ik nou net één van de mooiste momenten uit de film ''Thats the way (aha aha) I like it'' van KC & the sunshine band vinden, uitgevoerd door de klas; pure camp met klasse!

Spoilertags geplaats. A.u.b. een alert insturen en niet de spoilers quoten, omdat de kans dat iemand het leest dan juist nog veel groter wordt.

Een gestilleerd, donker, intens en geladen drama over wraak en menselijke zielenpijn; het plot vond ik tamelijk flauw en te kunstzinnig en het verhaal wordt verteld door vier verschillende stemmen. De emotionele waarheid van de film slaat wel in als een bom.

Wat mij verbaast is het chaotische en luidruchtige klaslokaal in Japan; is dat realistisch? Ik heb een geheel ander beeld.