Sombre (1998)

Mensen, vertel eens wat meer over deze film.

OK dan, Sombre werd vaak in een adem genoemd met Seul contre tous als zijnde een nieuwe Franse rauwe gewelddadige stijl met een bijna nihilistische thematiek. Noe is uit de obscuriteit ontstegen, met Grandieux wil het niet lukken. Wat op zich niet verwonderlijk is, want zowel Sombre als ook zijn nieuwe film La vie nouvelle zijn niet bepaald toegankelijk te noemen. Het ogenschijnlijk ontbreken van plot, veel experimenteel camerawerk wat volgens velen als zwaar pretentieus overkomt en scenes waar geen einde aan lijken te komen. Gegarandeerd dat mensen bij screenings weglopen, als het al niet is vanwege de nare sfeer dan wel omdat men het slaapverwekkend vind.

Persoonlijk kan ik zijn werk wel waarderen. Duistere thema's doen het bij mij wel goed, de duistere minimale muziek die hij voor zijn films gebruikt vind ik geweldig. Voor Sombre componeerde Alan Vega(ooit lid van de no-wave groep Suicide) de soundtrack en ook het nummer Bela Lugosi is dead van Bauhaus komt er in voor.

Sombre is zwartgallig, zeer vrouwonvriendelijk en zonder hoop. Ik kreeg flashbacks van de duistere kant van Blue Velvet. Maar waar die film nog enige cynische trekjes vertoonde, blijft dat in deze film totaal uit. Veel donkere en lelijke shots, een onbereikbare en voor velen onbegrijpbare hoofdpersoon en acties die niet verklaard worden, slechts geregistreerd. Eigenlijk is het een ontzettend smerige film. Maar ik heb 112 minuten zeer geboeid aan het scherm gekluisterd gezeten. De soms trage shots werkten hypnotiserend en de psychologische fucked-up personages hadden allen wel iets prachtigs. De film maakt een sterk nihilistisch gevoel los, iets wat ik bij te weinig films krijg.

Voor velen zal deze film niet weggelegd zijn, misschien zelfs afgedaan worden als een kinderachtige bedoening, maar voor mij werkt het prima en ben erg benieuwd naar wat voor lelijke films deze man nog meer gaat produceren.

*Dacht dat Bela Lugosi's Dead van Opera IX was, beste nummer op de cd, blijkt het een cover te zijn :]

Het heeft een hele tijd geduurd eer ik hier woorden over kon roeren. En nog steeds vind ik het moeilijk vast te leggen, anders dan in vage termen en gevoelsuitingen (die weer niet tot een bondige review lijden, hélas pour moi).

Sombre verteld in eerste instantie het verhaal van een rondtrekkende man die onderweg vrouwen omlegt, om het maar plastisch uit te drukken. Maar dat wil geenszins zeggen dat het een film is over het omleggen van vrouwen... Het is een film over intuïtie, over het vastleggen van sferen. Het is een sfeerschets, met onderhuidse gevoelens als leidend/lijdend voorwerp.

De hoofdrolspeler, Jeane (fantastisch gespeeld door acteur én filosoof [wat mij niet eens verbaasde] Marc Barbé) is getormenteerd, op zoek naar liefde en in essentie eenzaam. Hij reist door de nacht van plaats naar plaats, wegdromend, midden in de nacht wakker wordend in een motel. Geslapen op zijn arm die nu dood is, een mot zit vast in de lamp boven zijn bed, zijn haar waait uit het raam van zijn auto. Hij leeft in een vreemde staat tussen dromen en leven.

Claire (gespeeld door de mij onbekende Elina Löwensohn) is een zwijgzame vrouw, voelt zich tot hem aangetrokken en lacht lieflijk naar hem. Ondertussen moet ze haar zus beschermen, die op de bedding van een afgelegen meer langzaam verzuipt. De krekels krioelen door het dorre gras dat prikt tussen haar tenen, de zon brandt een gat in de bomen.

Haar zus moet weg bij Jeane, zij ook, maar ze blijft. Ze lacht vanuit onder haar bos haren, trekt zijn wolven pak aan...

Sombre is zowat een dansfilm, een film over intermenselijk contact en het ontbreken hiervan. Vaak verhult in abstracte beelden en behoorlijk ondoordringbaar. Een gevoelige kijk, een gedicht. Het is soms verschrikkelijk naargeestig, soms erg mooi, maar over de linie toch ongemakkelijk. Door zijn stroom aan beelden, die soms geen verband met elkaar hebben (of ineens vervliegen in pure abstractie), is het vooral een film over associaties, intuïtieve beelden, obscure geluiden en wrange liefde.

En nog steeds heb ik de essentie niet kunnen vatten, maar zo abstract als ik het omschrijf is ook hoe ik de film beleeft heb. En in zijn abstractie is dit één van de puurste kunstwerken. Weet niet of ik hem nou geheel de lucht in moet prijzen, en of ik me er ongemakkelijk bij voel. Ik weet nog steeds niet wat ik er precies mee moet, maar veel van mijn lievelings films berusten op een haat-liefde verhouding. Film blijft voor mij toch zoeken naar ánderen vormen van expressie en Sombre is een goed voorbeeld hiervan.

Lijkt het een beetje op de stijl van Carlos Reygadas?

Neen, in zijn totaliteit niet eigenlijk. Het is wat mij betreft vrij uniek, omdat het een thriller betreft die meer op onderhuids gevoel mikt en daardoor erg intelligent uit de hoek komt. Vergelijkingen kan ik niet trekken, misschien enigszins met de cinema van Lodge Kerrigan, omdat die ook op een onconventionele en abstractere manier de psyche van getormenteerde geesten probeert uit te beelden.

Reygadas gaat toch uit van een veel afstandelijkere, symbolischere stijl, meer in de lijn van de grootste meesters (Tarkovsky bijv.), Philippe Grandrieux gaat veel meer onder de huid, en is ook nog eens velen malen naargeestiger, bedrukkender, beklemmender.

In de verte het het ook iets weg van de cinema van Gaspar Noé, die ook en bepaalde visie tot haast in het beeldend abstracte uitbeeld. Wel vind ik dat hier de beeldtaal mooier wordt doorgevoerd en dat de gebeurtenissen tot veel diepere betekenis (pour moi) worden verhevend.

Aparte en daardoor fijne dramafilm die meerdere genres omvat zonder er daadwerkelijk sterk op eentje te leunen.

Verwacht geen sensationele moorden. De moorden zijn niet in beeld gebracht om mee te dingen naar de meest gruwelijk in beeld gebrachte filmmoord van de jaren `90. Spannend is het ook niet te noemen, het voelt eerder klinisch aan als er iemand vermoord wordt, alsof het de dagelijkse boodschappen betreft. Ze registreren vooral de geestestoestand van de moordenaar. Is moorden een hobby van hem, een instinct of is de hoofdpersoon ontoerekeningsvatbaar?

Alle logica gaat overboord en je kunt alleen maar gissen naar de betekenis van onbegrijpelijke handelingen van een onbegrijpelijke hoofdpersoon en een al net zo ontspoorde omgeving bij tijd en wijlen. Net zo als het gissen is naar de betekenis van bepaalde beelden. Beelden die vaak in duisternis gehuld zijn, of die soms snel achter elkaar gemonteerde groenigheid van de natuur uitbeelden of die je verstrikt doen raken in het achteloos naar achter wapperende haar van een meisje. Het camerawerk is vaak onstuimig. Tussen deze chaos door is er soms plaats voor een moment van overpeinzing of is het een moment waarop Jean zijn volgende snode plan bedenkt? Prachtig shot als Jean vanaf de top van een berg neerkijkt op de zwemmende meisjes, die opgaan in het glinsterende water dat almaar zwarter lijkt te worden. Krijgt hij een zwarte dwaas voor zijn ogen? Wie zal het zeggen?

De muziek hangt er niet bij maar versterkt het gevoel alsof je bij iemand onder de huid kruipt. Zo zien wij Claire op een feestje losbandig heen en weer bewegen, onder elektronische deuntjes die steeds meer vervallen in een vast patroon. Vervolgens vloeit dit nummer langzaam over in een vrolijk Frans volksnummer. Waaruit bleek dat Claire helemaal in haar eigen wereldje vertoefde. Geniaal!

Helaas sluipt er richting het einde van de film wat meer dialoog in de film. Onnodige dialoog die personages ervaringen met elkaar laat delen. De scene dat Claire minutenlang met die vrouw die haar naar huis bracht in gesprek raakte had unaniem geschrapt mogen worden. Vond dat de film de zwartgallige toon in de 1ste 75 minuten wat uit het oog verloor. getuige ook de ontsnapping van Claire die haar zus vrijliet.

Verder een film die net zo als Beau Travail heerlijk onder de huid kruipt. De film laat zich inderdaad met weinig meten. Waren er maar meer van deze films....Dikke 4*

Nogal een onevenwichtig filmpje met een paar sterke scenes maar ook een hoop suf gedoe.

Het plot hierboven schept verwachtingen, met de juiste uitwerking kan zoiets tot een geweldige ervaring zorgen. Maar juist in de uitwerking gaat de film een beetje de mist in. Ten eerste duurde het me allemaal te lang voor het opgang kwam. Het eerste half uur is enkel gevuld met Jean die rondrijdt en prostituees vermoord. Het wordt allemaal niet bijster interessant vastgelegd en het mocht van mij dan ook een stuk korter.

Eenmaal bij Claire aangekomen wordt het wat interessanter, eindelijk komen er ook wat sterke scenes in de film gekropen. Ze zijn weliswaar schaars maar maken dit toch tot een aangename film. Vooral de scenes na de aanval op Christine, een bosrij scene met geschreew en de afterparty waren sterk. Daar tussenin is de film echter wat te suf om de aandacht vast te houden.

Visueel is het niet veel, soms mooi, vaak matig. De constante onderbelichting vond ik bij deze film ook niet echt werken. De soundtrack heeft z'n momenten maar is overal té afwezig en braaf om echt te imponeren. Juist daar ligt het grootste kritiekpunt. Ik denk dat als er meer aandacht aan de soundtrack was besteed dat deze film al een stuk beter zou zijn geweest. Veel scenes missen namelijk een zekere "intensiteit" (kom niet echt op het goede woord.) die door een betere soundtrack al grotendeels zou kunnen worden gecreeerd.

Plotje is verder leuk en ook de acteurs doen prima hun ding. Maar het geheel is qua vorm gewoon te leeg voor mij. Maar ben ondanks dat nog steeds erg benieuwd naar La Vie Nouvelle, heb zo het idee dat die me beter zal bevallen.

3.5*

In het begin is het inderdaad ook zo ja maar toch wat minder sterk uitgevoerd dan bovenstaande scene. De onderbelichting zat me in de weg mede omdat het voor mij allemaal niet zo duister en verontrustend was. Mooi vond ik het niet en de functie ervan deed me weinig.

Paar scenes zijn me trouwens wel sterk bijgebleven al zal ik het merendeel waarschijnlijk snel vergeten zijn.

Als het zo'n hallucinante ervaring was dan rest mij niets anders dan 5* (wat ik m direct na bekijken ook al had toebedeeld overigens - was mijn favoriete film in de bios van dat jaar weet ik nog wel). Ik heb de DVD overigens in huis, maar nog niet bekeken. Weet niet hoe het donker-donker contrast dan uitpakt.

En zo hallucinant was het voor mij niet. Blijf erbij dat een betere soundtrack al een hoop verschil zou hebben gemaakt. Nu was hij of te afwezig of te braaf wat de sfeer niet ten goede kwam. Erg jammer want films als Gerry bewijzen hoeveel invloed een soundtrack op de ervaring kan hebben.

Maar heb wel begrepen dat dit aspect in La Vie Nouvelle beter is uitgewerkt, wil die dan ook nog graag zien.

Moet toch nog opvallend vaak aan de film denken, mag wel een halfje bij net zoals bij La Vie Nouvelle.

De manier waarop Grandrieux hier speelt met invallende duisternis in onhergbergzame oorden blijft mij op een positieve manier verbazen. Net zo als de krachtige, brommende soundtrack en muziek die klinken alsof er onheil in de lucht hangt danwel de hallucinerende, roesachtige toestanden waarin de hoofdpersonages verkeren zodanig weet te versterken dat je er ademloos naar kunt blijven kijken. Helaas geen verhoging voor Sombre omdat de afsluiting mij net zo als bij de 1ste kijkbeurt een beetje koud op mijn dak viel. 4*

Ben hier zeer benieuwd naar na het zien van La Vie Nouvelle. Binnenkort meer hierover.

Elf maanden later...

Was na het zien van La Vie Nouvelle zwaar onder de indruk en dus ook erg benieuwd naar dit debuut.

Sombre is een uiterst donkere sfeerschets met een onbereikbaar, onbegrijpbaar hoofdpersonage. Grandrieux brengt ook dit keer weer een zeer vrouwonvriendelijke film.

Acties worden geregistreerd, maar zelden of nooit verklaard.

Sombre is erg donker gefilmd en soms lelijk geschoten maar past perfect bij de (moeilijke) sfeer.

Volgende quote omschrijft precies hetzelfde gevoel dat ik kreeg.

Zwartgalliger dan beide films van Grandrieux en Gaspar Noé heb ik ze nog nooit gezien.

Een film die ik aan weinig mensen zou kunnen aanraden.

Voor velen, net als het/de personage(s), onbegrijpbaar en onbereikbaar.

4,5 *

De titel dekt de lading volledig: erg naargeestig en deprimerend. Niet zoals bijvoorbeeld Irréversible en Requiem for a Dream dat zijn op hun manier, maar veel eerder inhoudsloos en zelfs vrij vormloos, waar de twee eerder genoemde films juist uitblinken in visueel en muzikaal opzicht.

Nou ja, een paar shots zijn wel sterk, zoals de korrelige en flitsende beelden van bomen en het rustig kabbelende water. Daartussendoor zie je vrijwel alleen maar de emotieloze kop van Jean, vrouwonvriendelijkheid, depressieve personen en vaag en oninteressant gestommel.

Het is minimalisme ten top (wat natuurlijk de bedoeling zal zijn). De manier van filmen is weinig verheffend, en van audio is vrijwel geen sprake (behalve bijvoorbeeld het geluid van autobanden en andere geluiden die de personages zelf horen). De gebeurtenissen en karakters zijn zo plat als een dubbeltje en wekken werkelijk geen enkele emotie bij me op, het is al met al oersaai.

Pas na dik een uur kom je in een stroomversnelling als er meer personen worden geïntroduceerd op het feestje en bij die kerel thuis. De muziek is dan ook meteen super: Bela Lugosi's Dead van Bauhaus.

Eindelijk wat emotie.. en is het puike acteerwerk van vooral Elina Löwensohn (als Claire) zichtbaar. Jammergenoeg kakt de film later weer in en besloot ik een kwartier voor het einde zelf maar Bauhaus eronder af te spelen, wat zowaar veel meer sfeer schepte. Gelukkig is het einde wel weer van zichzelf (muzikaal) sfeervol door de shots van het Tourpubliek en auto's in de berm die het minimalisme weer eens onderstrepen.

Moeilijk een beoordeling aan te geven, 2,5* omdat ik toch wel een zwak heb voor de donkere en deprimerende kant. Ben ook al een tijdje benieuwd naar La Vie Nouvelle maar kan dat ding nergens vinden.

Oke, dit moet toch wel een van de meest nihilistische films allertijden zijn. Moest soms denken aan Gasper Noe en vooral zijn debuutfilm maar dit gaat zelfs nog een stapje verder, er is werkelijk geen greintje hoop, de personages lijken totaal verloren te zijn en er is niemand om ze te helpen. Van te voren wist ik dit eigenlijk al, had al heel wat recensies geschreven waarin dit bevestigt werd en daarom wou ik hem ook graag zien, heb ook altijd al een fascinatie gehad voor de donkere kant van het leven en kijk graag films waarin dat naar voren komt, ook al is het (zoals hier) tot in den extreme. De eerste twintig minuten waren een enorme marteling, je ziet eigenlijk helemaal niets door de spastische bewegingen, af en toe wat flarden van lichaamsdelen en donkere landschappen, op de camera zit een donkere filter die dit dit allemaal nog een tikje grauwer maakt. Verder hoor je af en toe wat gehijg, gegil en gekreun maar dat is het dan. Ik heb de film op dat punt maar uitgezet en besloten gewoon de volgende dag verder te gaan, ik was al moe en had er op dat moment ook niet veel zin meer in ook...

Nouja de nacht erop dus weer opgestart en ditmaal werd ik na een poosje helemaal opgezogen, vooral die zwemscene in dat meertje en bijna alles wat daarop volgt met als absoluut hoogtepunt de Bela Lugosi's Dead scene zijn echt enorm onheilspellend. En dan die cinematografie! Man, man wat zag dat er cool uit zeg. De een noemt het misschien pretentieus maar zoiets had ik niet vaak eerder gezien en het kwam de sfeer wat mij beterft alleen maar ten goede. Je vergeet bijna het gebrek aan verhaal, een punt waar ik me eerder juist nogal aan stoorde. Vond Jean ook best een intrigerend personage, hij zegt helemaal niets, hij is uitdrukkingloos maar toch werd ik een beetje bang van hem. Het leek soms net een beest hoe hij met die vrouwen omging. Haten, zoals ik bijvoorbeeld de verkrachter in Irreversible haatte, deed ik hem echter niet.
Ik voelde in de verte zijn pijn en onvermogen tot comminuceren. Dat praat zijn daden natuurlijk helemaal niet goed maar net zoals voor de donkere kant van het bestaan voel ik ook een fascinatie voor dit soort zieke/verloren geesten (ook wel het kwaad) er komen dan vaak vragen naar boven van: hoe is diegene zo geworden wat zijn zijn beweegredenen voor wat hij doet. Deze film laat je daarover lekker in de waan en geeft niets prijs waardoor het allemaal nog mysterieuzer werd, er is enkel de onderhuidse spanning en daar heb je het maar mee te doen. Tegen het einde aan vond ik het een beetje saai worden, de film gaat mogenlijk net een kwartiertje te lang door, misschien hadden ze dat hier al eerder genoemde gesprek tussen Claire en die vrouw thuis moeten schrappen want dat voegde wat mijn betreft niets toe. Ook die scene in dat bos had iets korter gemogen. Ik heb het vanaf daar ook niet echt meer kunnen volgen ook gezien het beeld weer grauw werd en de batterijen van mijn headphone het ook nog eens langzaam begaven zodat ik me slechte audio zat, maar het idee dat ik hierdoor een hevige climax heb gemist sluit ik uit. Hierna volgde immers nog het tour de france stukje wat dan wel weer erg freaky was, wat het nou betekende, ik weet het niet, maar ik ben op de een of andere manier toch wel blij dat ze het er hebben ingestopt...

Dan komen we op de vraag die mijn voorganger ook al stelde: hoe moet je dit in godesnaam beoordelen? Het heeft in mijn ogen net zoveel saaie als memorabele stukken en de film is ondanks dat ik hierboven vrij positief ben lang niet zo'n meesterwerk als de films van Noe. Toch heeft het me niet helemaal koud gelaten, het is op meerdere vlakken dan ook een bijzondere film, maar meer dan een krappe voldoende kan ik er nu even niet van maken. Grandrieux zijn tweede ''La Vie Nouvelle'' staat ook al klaar maar daar wacht ik nog even mee, het is me ondanks die paar feel-good filmpjes van vanmiddag namenlijk nog steeds niet gelukt om de nare smaak hiervan weg te spoelen. Opzich goed nieuws: Ben ik toch niet helemaal gevoelloos!

3 sterren

Dat leest als een 5* film. Saaie stukken?

Er is een film die je tot diep van binnen iets heeft gedaan en zelfs heeft ontroerd. Ook al wil je dat niet - ik kan helaas mijn tekst die ik schreef voor de filmhuis krant destijds niet terugvinden - maar ik schreef precies hetzelfde, dat Jean ondanks zijn daden een mens is die ook sympathie, medelijden en fascinatie oproept.

Jij kunt na deze film droogjes constateren dat je niet (helemaal) gevoelloos bent. Lijkt me één van de belangrijkste zaken voor een mens. Je mag blij zijn en je verlost voelen!

Ik herken het gevoel heel erg in relatie tot deze film. Wie weet zal een herziening bij je leiden tot het idee dat er bijna niet beter gedaan is dan dit in een film (en in mijn geval al zeker niet door Noé).

Ik denk dat ik de film in geen tien jaar meer heb gezien, maar ik kan de sfeer en sommige scenes nog letterlijk uittekenen. Naaldbomen staan me vooral ook bij, zo'n donker naaldbos. Waanzinnig. Donkerder dan duister is het en toch gevoel, hoop en empathie. Een wereldprestatie.

helemaal mee eens
in tegenstelling tot een eerder commentaar kan ik nog toevoegen dat het geluid ook bijzonder goed gedaan is. Er staat me nog steeds een geluid bij onder een gruwelijke scene dat je doet hopen dat het het breken van een tak was ipv een nek
een Grimmiger sprookje dan deze is nooit gemaakt

Vind het altijd heel moeilijk om dit samen te zien met Noé's cinema. Noé schokeert me en wordt daardoor (in Carné en Seul Contre Tous) bijna cynisch en daarmee krijgt het een haastwel bespottelijke ondertoon. Niks van dat in Sombre, die voor mij die stap naar cynisme nooit maakt - gelukkig. Dit brengt bij mij mee dat ik dit talloze malen poëtischer - en bovenal gevoeliger - vind. Iets wat bij Noé's cinema toch ontbreekt (in Irreversible komt de liefde voor z'n personages altijd wat geforceert over). Daarbij blijft dit ook gewoonweg veel meer duister (en dan niet alleen de sfeer, maar ook de beweegredenen van alle personages, waardoor het veel sneller 'onder de huid kruipt').

Ja! Ook weer heel erg mee eens. Ik vind het jammer dat Grandrieux in de schaduw ljikt te staan van Noé (hier op de site dan op zijn minst). Het is voor mij veeleer andersom om de door danuz aangedragen en perfect verwoorde redenen. Hoop ipv cynisme. Die hopeloze romanticus die ik toch ben... (en dat bij Sombre )

Noé is inderdaad een stuk publiciteitsgeiler, maar zijn stijl spreekt me toch net iets meer aan. Ondanks mijn eerder genoemde fascinatie voor de psyche van dit soort door de maatschappij verstoten figuren vind ik het moeilijk om de film te doorgronden, hoe eenvoudig ie ook in elkaar lijkt te steken. Iedereen wordt geboren maar niemand heeft er ooit om gevraagt, de een vind uiteindelijk zijn plek en de ander niet, hij/zei heeft dan ook net zo veel recht om er weer uit te stappen, tenminste zo zie ik dat. Jean is destructief bezig, maar als je hem bijvoorbeeld vergelijkt met de slager in SCT en Carne is hij inderdaad veel menselijker, de slager is ook een slachtoffer van zijn omgeving en slechte omstandigheden maar weet eigenlijk geen enkele vorm van sympathie op te wekken, het enigste wat hij doet is kankeren en de maatschappij de schuld geven van al het leed wat hij voelt. Ook wel een boeiend gegeven natuurlijk, zo'n tikkende tijdsbom, maar als ik dan moet kiezen heb ik toch liever de subtiliteit uit deze film, is psychologisch ook wat interessanter. Voor ik echter uitspraak doe over het verschil in stijlen lijkt het me handiger om eerst ook even zijn tweede film te zien.

Het feit dat het hier allemaal zo duister is en Grandrieux je dwingt om verder te kijken dan je neus lang is, de een zal er dan snel klaar mee zijn. Maar ik, en ik gelukkig niet alleen, sta er wel voor open. Helaas blijft het in mijn ogen net iets te afstandelijk. Saai was misschien een groot woord maar ik doelde hiermee enkel op de eerder genoemde eerste en laatste twintig minuten van de film, toch een groot stuk dus...

Maar goed ik vind het opzich ook best frustrerend dat ik een film als deze, eigenzinning, explosief en uniek als hij is in mijn stemlijst niet boven een voldoende uitstijgt en ik dus schijnbaar ook niet alles zie wat jullie (MR, Beavis en danuz) erin zien. Hoop zag/voelde ik om te beginnen al niet. Ik denk dat ik het voor nu even hierbij laat en hem over een paar maandjes eens herkijk. Zoiezo wil ik me wat meer verdiepen in de zogezegde french shock cinema. De films van Noé trek ik dan ook even uit de kast want dat is ook alweer jaren geleden en die zijn even hard aan herziening toe, vooral Seul Contre Tous, die als ik me niet vergis ook op een schamele drie staat...

Geniaal en heftig, nog even laten bezinken.

Het is nogal een bezinksel dat deze film heeft veroorzaakt...

Godverdomme!!! Deze is natuurlijk ook weer NEEEEEEERRRRGGEENSSS!!!! op dvd. Wat een allemachtige kutzooi. Was net mijn soort film na het zien van de trailer.

Zul je altijd blijven hebben, de tofste laten lang op zich wachten / verschijnen niet of nauwelijks. Dan is pindakazen ook zo slecht niet meer hoor, eigen schuld geval .

Sombre op DVD

één van de enkele voorbeelden van de gewenste film op DVD. Ik dacht dat sinterklaas meestal geen moeite had om kado'tjes te vinden op het net.

Leuk en aardig maar das regio 1 en die kan ik dus niet afspelen.