Sombre (1998)

Beetje merkwaardig om dan zo te gaan zitten mekkeren. Probleem ligt dus meer bij jezelf. Koop een regiovrije speler voor 30 euro bij de Blokker en je bent klaar. Lijkt me sneller dan wachten op een R2 release. Of nog sneller. Installeer iets van VLC-player op je PC.

Ik heb geen niet-regiovrije-speler om het uit te proberen, maar volgens mij is de DVD regiovrij.

edit: aan de hoes te zien wel.

Sterke sfeer, goede muziek. Eigenlijk de hele film met een soort WTF-gevoel zitten kijken. Het doen en laten van de twee vrouwelijke hoofdrolspelers is buitengewoon vreemd om te aanschouwen. De scène bij het meertje en de scène die daarop volgt bijvoorbeeld, uitzonderlijk bizar.

Een paar scènes zijn net wat te donker, het is te onduidelijk waar je naar kijkt, dit irriteerde een beetje. Hypnotische, tamelijk indrukwekkende film.

4*

Bijzonder poetisch portret. Bij vlagen beklemmend, maar helaas mist de film de grafische geweldsuitbarsting, waardoor de echte shock en emotie bij mij toch uitblijft.

Film is een soort Henry Portrait of a serial killer by Goddard.

4*

Trouwens wel jammer dat geen enkele viewer die de film niet goed vond, hier iets over geschreven heeft.

Na ruim 5400 stemmen wachten we nog steeds met spanning op het eerste bericht van king_eric_II

Bijzonder sterke en erg artistieke/poëtische film die emoties oproept op een iets subtielere manier. Subtieler dan Noé bijvoorbeeld, hoewel ik meer te vinden ben in Irréversibles stijl. Iets meer muziek had deze film wel ten goede gekomen, en af en toe werd het zodanig donker dat het wat onduidelijk werd, maar dat neemt nog niet weg dat de sfeer en kwaliteit er vanaf druipt. Ik moet de andere twee films van Philippe Grandrieux ook maar gaan eens bekijken...

Wat een intense filmervaring, een beleving die ik nog niet eerder heb meegemaakt. De constante spanning was bijna ondragelijk, letterlijk adembenemend.

Grandieux over zijn film:

Ik moet zeggen dat hij er perfect in geslaagd is de filmbeleving die hij voor ogen had bij mij tot uiting te brengen. Had ik het gisteren nog over spanning, ik had het beter dreiging kunnen noemen.

Grandrieux is wat mij betreft redelijk uniek in wat hij met zijn films doet. Anderen hebben ook wel hun momenten, of proberen een zelfde soort films te maken, maar Grandrieux's films zijn de enige voorbeelden die ik zo kan verzinnen van echt 'voelbare' films. Het komt volgens mij niet bij iedereen zo over, maar goed om te lezen dat het bij jou iig helemaal raak was, hoe meer mensen Grandrieux ontdekken hoe beter!

Bij deze dan:

Vanwege de goede kritieken op deze film heb ik gisteren besloten om er maar voor te gaan. De titel is goed gekozen, ik werd erg sombre van Sombre. In de meeste gevallen is dit een goed teken bij mij, maar in dit geval niet. Ik word nogal somber als ik bedenk wat ik in die 112 minuten allemaal had kunnen doen! Uit het raam staren bijvoorbeeld, of de maden in de vuilnisbak tellen.

De film komt erg traag op gang. Zo rond de 45ste minuut lijkt het interessant te gaan worden, maar dat wordt het niet. Vanaf de 50ste minuut heb ik zowat constant op de teller gekeken. Schiet op! Laat wat gebeuren! Nog 60 minuten! Nog 59 minuten! Maar nee. Het enige goede gevoel dat ik van deze film kreeg was toen ik 'm afzette en de DVD door de kamer smeet.

En waarom? Om te beginnen stoorde ik me verschrikkelijk aan het camerawerk. Af en toe zag je niet wat er gaande was. Het was vooral schokkerig en vaag. De muziek was in het begin het enige wat mij nog kon bekoren, maar helaas verdween die al snel en was het wachten tot er eindelijk wat geluid kwam in al die stilte.

Het acteerwerk was in orde, maar het kon me eigenlijk niet boeien. Het lukte niet om enige connectie met de hoofdpersonen te krijgen. Wat kan mij het schelen wat er met ze gebeurt.

De film was wel constant. Er gebeurde de hele tijd niks.

Wat heb ik moeite moeten doen om 'm niet af te zetten. De ervaring was voor mij te vergelijken met Eraserhead. En dat is niet positief.

Wat mij betreft is deze film het nog niet waard om te downloaden en er een schijfje van 20 cent aan te verspillen.

Ik houd het maar bij voorspelbare, voorgekauwde Hollywood meuk want dit is blijkbaar echt niet mijn ding.

0,5*

Ik denk dat je focus een beetje verkeerd ligt..

Ik zie Jean en ik denk 'ik ken die figuur'. Dit is Renaat Schotte, wielercommentator bij Sporza én fulltime weirdo. Wat schetst mijn verbazing?! Verderop staat de beste man gewoon naar de Tour de France te kijken!!! Hoe hoog kan de bewijslast oplopen? Toch maar alvast een mailtje gestuurd naar Sporza dat ze 'm extra in de gaten moeten houden, mocht dit nog niet het geval zijn. Het antwoord zal zoals altijd zijn 'Bemoei je met je eigen zaken, vriend'.

Over de film dan:

Mooi omschreven. En wat een gevoel voor ritme heeft Philippe Grandrieux! Sombre is echt instinctieve cinema. Een diep verontrustend maar wondermooi kunstwerk, waar ontzettend veel kracht vanuit gaat. Vaak gefilmd alsof je in het donker rondloopt, maar niettemin hypnotiserend. Het lijkt wel één aaneenschakeling van prachtige scènes. Ook de muziek past perfect: op het eerste gezicht kil en luguber, maar als je dichter probeert te komen ook aangrijpend.

Een beetje zoals de personages dus. Jean is eigenlijk een seriemoordenaar die niet in staat is tot menselijk contact. Niet meteen een vertederend baasje dus. Maar na een tijd krijgt hij iets aandoenlijks, zeker in relatie tot Claire. Magnifieke scène waarin hij haar 'betrapt' met dat dierenpak aan.

Moeilijk om uit te leggen wat Sombre nu met me deed, en nog moeilijker om deze prent een score te geven. Bij een eerste visie was ik in ieder geval diep onder de indruk. Voor nu 4,5*.

Nee, ik kon hier helemaal niets mee.

Dat terwijl ik Gaspar Noé films wel kan waarderen, dus ik had dit niet verwacht.

Het hoofdpersonage vind ik echt een van de minst interessante personages ooit.

Wat een vaag en naar figuur.

Het magere verhaaltje boeit totaal niet. En voila, daar wordt weer een prostituee gewurgd...

Naar het einde toe zit er iets meer verhaal in, maar wederom vond ik het totaal niet boeiend.

De film ziet er erg lelijk uit. Veel te donker en zeer warrig gefilmd. Het zal wel een artistieke keuze zijn geweest om zo weinig mogelijk te belichten, maar mij stoorde het enorm.

Gauw weer vergeten dit.

P.S. Mochizuki Rokuro vertelde me dat hij Seul Contre Tous 0,5* geeft en deze 5* Bij mij is het precies andersom (hoewel ik Seul Contre Tous 4* geef)

Toch opmerkelijk dat deze films zo verschillend beoordeeld kunnen worden. De aanpak van beide films verschilt blijkbaar toch genoeg om op een totaal ander oordeel uit te komen.

Ik had een beetje hetzelfde gevoel..

Iig hele hoge verwachtingen en lange tijd uitgekeken naar een film van Grandrieux maar kon me aandacht er na verloop van tijd met moeite bijhouden.

De grauwe sfeer kon me bij vlagen bekoren. Wel vond ik de soundtrack erg sterk.

Dit soort films liggen me normaal wel alleen het deed me nu gewoon niet zoveel, misschien ooit is een herkansing geven

2,5* voor de soundtrack en een paar mooie scenes.

"Mag het licht aan?"

Regisseur Grandrieux neemt hier het artistieke besluit zijn film niet extra bij te lichten en de film speelt voornamelijk 's nachts en in de schemering.

Mooi dus zien we de helft van de tijd nauwelijks iets van wat er gebeurt.

Wat we wel zien is behoorlijk intens en ook mooi gefilmd en daarom een wat overbodige keus zoveel onduidelijkheid in te bouwen - toegeven brutaal is het wel.

Alan Vega en Bauhaus op de soundtrack dragen ook bij aan de sfeer.

Toch jammer van die te donkere scenes want het leidt af en maakt het te afstandelijk.

Had ie beter een minuut of tien ergens midden in de film kunnen doen, nu saboteert hij teveel zijn eigen film.

Bevreemende en kille film. Erg grauw ook.

Misschien moet ik hem nog eens zien, was wat moe, maar vond hem best aardig en vooral sfeervol. Niet echt een fijne film, en ook wat lang. Met name het eerste uur vond ik wat te repititief, maar tegen het einde zitten er wel een paar coole scenes in.

3*

Ik denk dat er geen enkele film is die de naam zo'n eer aan doet dan deze film "Sombre". Het grootste gedeelte wat we te zien krijgen is gehuld in duisternis. Ook moreel is het een duistere film. Verklaringen over het gedrag van de hoofdpersoon worden niet gegeven, alles is in duister gehuld. Nihilisme ten top. Daar komt ook nog bij de zeer depri maar wel uitstekende punk/new wave score van o.a. Bauhaus. Neen, net zoals Grandrieux's 'La Vie Nouvelle' is Sombre nu niet bepaald een film om vrolijk van te worden.

3,0*

Om te beginnen houd ik (ook) niet van films waarbij je de helft van de tijd moet zitten turen om in het donker wat te ontwarren. In de tweede plaats is de relatie, vol dronken gesprekken, tussen Jean en Claire onduidelijk. Er is in het geheel geen sprake van karakterontwikkeling en waarom wil ze iets met een gevaarlijke misdadiger? Je kunt je haast niet met de hoofdpersonen identificeren. En waarom speelt het verhaal zich af tijdens de Ronde van Frankrijk?

Abortus.

Van rustig en grauw naar onheilspellend duister, geen blijheid maar bulgor, geen gejank maar geschreeuw, geen geschreeuw maar gekrijs, geen bevalling maar een abortus.

Als het ongeboren kind van morgen mishandeld Sombre haar kijkers door rustig en grauw te openen, de nietsvermoedende personenwagen dwaalt langzaam over het geasvalteerde wegdek het dal in, opeens is het stil ... En de openingscene van Sombre is een feit.

Een openingscene die gevolgt wordt door een eindeloze donkere tunnel van somberheid, wanhoop en ongeluk. Een uiterst onsympathieke man, die verdomme wel eens de hoofdpersoon zou kunnen zijn leidt de weg.

Gewurgde hoeren smeeken naar ongemak, pijn doet enkel het verleden, het verleden dat onaangekondigd met een navelstreng verbonden is aan het heden. Grandrieux zegt: ''wij knippen die navelstreng door''.

Sombre, het vervloekte ongeboren kind van morgen, een mormel dat bekend staat als Grandrieux zijn debuut, een nihilistisch schepsel dat uitsluitend niet valt onder het thema 'feel good'. Het nihilistisch ongeboren kind van morgen met vrouwen aan de strop.

Ook Grandrieux zijn debuut is nare film, een naargeestig plot met met zo nu en dan best hippe muziek. Hier creeerd de man een gedurft contrast. Een gedurft contrast met een grauwe en donkere setting.

Arty farty misbaksel betreffende een dramatische vertelling over de ontmoeting tussen een moordende geesteszieke poppenkastspeler en een contactgestoorde jongevrouw (en haar zus) dat leidt tot gekke vlinders in de buik. De handelingen van onze twee protagonisten ontgaat ieder weldenkend persoon, waardoor het drama dat zich opdringt alleen maar onthaald kan worden met schouderophalend gedrag. Dat dit alles geheel in strijd is met de geijkte romantische vertellingen leidt bij velen blijkbaar tot een hoge waardering. Want oh oh oh, wat is dat toch bijzonder.

En dat gepaard met die duistere en naargeestige sfeer in de film waar een ieder vol lof over praat, die overigens maar met mondjesmaat valt te ontdekken. Gelukkig weet Grandrieux een paar leuke stilistische foefjes met geluid (of gebrek daaraan) op de kijker af te vuren om de film niet geheel te laten verzanden in een snore-fest van jewelste.

Jammer, de openingsscene met gillende kinderen bij de poppenkast beloofde veel goeds, maar dat werd niet doorgetrokken. De film is toch te narratief.

Wow, prachtige recensie Boogeyman! (ook al ben ik het er in de verste verte niet mee eens )

Lol, thanks. Ik vind zelf dat ik een beetje in algemene abstracte termen aan het zwemmen was, maar blij om te horen dat het wordt geapprecieerd.

Je maakt me nieuwsgierig met je stukkie! Toch snel maar eens deze film (op)zoeken.

Als je nou snel bent kun je nog op de lijst Geen andere wachtende meer!

Ontzettend moeilijke film om in te komen. Dit vooral omdat het allemaal wel érg donker gefilmd is. Ik snap het doel en wellicht werkt het op een groot doek beter, maar in feite zat ik geregeld gewoon naar niets te kijken, omdat het zo onderbelicht was dat het nauwelijks te zien was of er iets bewoog. Dat had spannend kunnen werken, maar aangezien ik vooral aan het begin van de film de context niet goed bevatte is het toch vooral saai om naar het niks te staren. Ik waardeer het experiment, maar echt geslaagd vind ik het niet. Het grootste probleem is dan ook dat het vooral heel lelijk is. Het is overigens niet het enige experiment. Af en toe wat Brakhage-achtige gewapper van gras of haren ontbreekt ook niet en dat vind ik al stukken hypnotiserender.

Pas in de tweede helft kwam ik echter pas echt in de film. Ik heb er nog steeds genoeg op aan te merken, want het verhaal komt toch net wat te onzinnig over en het is allemaal wat langdradig, maar tegelijkertijd moet ik toch toegeven dat die vreemde stijl van Grandrieux af en toe de juiste snaar raakt. De scènes rond het meer en in de disco hebben de juiste sfeer. Er ontstond ook meer onderhuids drama en spanning, maar die valt moeilijk te verklaren. Een groot deel van de film keek ik wat verveeld, maar tegen het einde was ik geïntrigeerd. Heeft denk ik een herziening nodig.

3*

Vrij hopeloos gevalletje van een film dat werkelijk niets biedt. Geen verhaal, geen mooie beelden, geen overtuigende sfeer, ook al lijkt men die hier geweldig te vinden, om over de duffe personages maar te zwijgen.

De film had zelfs niet iets om je even lekker aan te ergeren of zo, gewoon niets..

1 pluspunt, fijne muziek uit diverse hoeken.

Erg moeilijk te beoordelen.

Ik kan niet zeggen dat het echt een goede film is, daarnaast ook niet echt slecht. Af en toe pakte de film mij, om me op een moment daarna weer los te laten. Mooie beelden worden afgewisseld met leijke beelden. Ik stoorde mij wel aan de soms erg donkere scènes, onder het mom ik zie je niet maar ik hoor je wel kun je wel ongeveer voor de geest houden wat er gaande is op het scherm door het geluid.

Erg jammer ook dat het nogal lang duurt allemaal. De film heeft iets slepends. Je komt in een soort neerwaartse spiraal terecht, waar je tijdens de zit een erg naar gevoel bij krijgt. Wat dat betreft is het Grandieux zeker gelukt om mij als kijker mee te krijgen in de sombere wereld die Sombre heet. Een duidelijk verhaal is niet aanwezig. Er gebeurt vrij weinig en de beweeg reden van het hoofdpersonage wordt nimmer duidelijk. De mysterie rond dit karakter blijft intrigeren. De rest boeide mij niet zo. De twee vrouwen waar het in meer dan de helft van de film om draait konden mij niet boeien. Ook de rest is niet erg interessant.

Toch weet Grandieux je nog steeds vast te houden. Dit doet hij door je als het ware te hypnotiseren met beelden. Een shot van de natuur en dan veranderd in een shot van iemands haar. Er vreemd, maar daarnaast ook erg mooi om naar te kijken. En zo zitten er meer shots in Sombre. Soms vreemd en lelijk maar aan de andere kant draagt het veel bij aan de film. Wat ik wat minder vond was dat de acteurs wel veel van de achterkant gefilmd werden. Zie je eindelijk eens een keer wat, kun je er weer weinig mee. Dit maakt het erg moeilijk om enige emotie of symphatie voor de karakters te krijgen. Dit maakt de film erg afstandelijk, maar werkt wel weer goed. Nihilistisch tot en met, maar een erg intrigerende film om te zien.

Een beetje een warrige review, maar geeft wel een goed beeld over hoe ik Sombre heb ervaren. Erg onevenwichtig, en vaak weet je niet echt wat je van de film moet vinden. Daarnaast weet het wel constant te boeien. Qua muziek en geluid ook erg geslaagd.

Verschijnt 30 mei op dvd bij De Filmfreak:

Sombre - De Filmfreak Distributie - filmfreaks.nl