Autoreiji (2010)

Vond het aanvankelijk nogal teleurstellend, maar weet 'm nu al wat beter te waarderen. Toch is het geen memorabele film in het oeuvre van Kitano geworden.

Er wordt weer ouderwets veel gescholden, geslagen, afgeknald en ook de pink moet het natuurlijk ontgelden. De film is een stuk minder speels dan Kitano's eerdere misdaadfilms. Toch zit er genoeg humor in (hoewel je dat automatisch krijgt met de yakuza), vond het echter niet altijd even geslaagd. De film is mooi stijlvol geschoten, niet al te bijzonder verder en een beetje jammer van de vele fade outs die erin zitten, verhaal loopt niet echt lekker daardoor. Daarnaast miste ik iemand als Terajima (verrassend), hoewel er zeker wel wat bekende koppen rondliepen. Zijn hoofd had alleen bij dat openingsshot al minstens drie sterren opgeleverd.

Een aangename Kitano waar ik iets meer van verwacht had, benieuwd wie er in deel 2 gaan spelen (weinig uit deel 1 vermoed ik ).

Fantastisch.

Verwacht geen tweede Hana-bi, maar eerder een Brother 2 on steroids. En wat ben ik er blij mee. In het kort:

De film draagt een redelijk complex plot waarin Yakuza leden van verschillende families flink met elkaar in de klinch liggen. Gelukkig hoef je niet veel van het verhaal te begrijpen om te kunnen genieten van Outrage.

Kitano hanteert weer geweldige shots in sublieme scenes, waarin hij z'n creativiteit de vrije loop laat. Het is dan ook duidelijk te merken dat Kitano de film heeft laten vormen om deze geweld scenes heen. Bloederig en origineel uitgevoerd, met een fijn laagje komedie er over heen. De cast is subliem: Kitano als vanouds, Kippei Shiina en Fumiyo Kohinata in het bijzonder geniaal.

De soundtrack van Keiichi Suzuki is fijn, maar kan niet opwegen aan wat Hisaishi eerder leverde voor Kitano's film. Verder niets te klagen aan deze zeer goede Kitano. Hoewel enige extra kijkbeurten nog zeker moeten gaan plaatsvinden, vooralsnog 4,5*.

Koude onsymphatieke film met een paar hefftige scenes nee de Japanse cinema kan me maar matig boeien, dat geldt niet voor andere landen uit Azie bv Zuid-Korea maakt vele mooie pareltjes.

Het mist iets.

Het is een aardige film maar op elk gebied mist het iets in mijn ogen. Soundtrack is veel te onopvallend, spanning is ver te zoeken en soms hier en daar een aardige shot maar ook weer niet noemenswaardig. In het algemeen vind ik het een saaie film en kon het mij niet intrigeren. Misschien leuk voor de persoon die nooit een Japanse gangster zijn eigen duim ziet afhakken om eer te tonen. Maar heb je dit eerder gezien voelt het allemaal vlak aan met weinig emotionele diepgang. Niks nieuws onder de zon en voelt eerder aan als een herhalingsoefening.

2

Waarschijnlijk wel Kitano's hardste ooit, na een decennium zonder Yakuza-film is dat toch wel opvallend.

Het is weer uitermate stijlvol, cool en ook de humor is weer als vanouds. Eigenlijk was het gewoon zelfs erg grappig, maar vooral gruwelijk hard en pijnlijk. De tandartsboorscene is een instant classic, de scene op het laatst waar een Yakuza uit de auto gesleurd wordt door een vastgebonden touw is ook geweldig. Het voelt tegen het einde allemaal een beetje te willekeurig misschien, want het wordt nogal een aaneenrijging van Yakuza's die sneuvelen.

Verder mist het diepgang, personages zijn wat plat, en de film mist een gedegen plot. Kan me er verder niet zo druk om maken, maar het is er zeker geen meesterwerk door. Vooral een vermakelijke Kitano, niet zijn beste, maar vooral door de humor en het veelzijdige en grove geweld zeker de moeite waard.

3.5*

Sterke Kitano. Weer terug in zijn Yakuza genre. Film verveelt geen moment. Keiharde scènes worden afgewisseld met de nodige humor. Wel is de humor minder aanwezig dan we van Kitano gewend zijn maar het wordt niet gemist. De nadruk ligt nu meer op het geweld en de nasleep ervan. Hardste scene is zonder twijfel de tandarts boor, zelden zo iets gruwelijkst gezien. Gelukkig volgt er na een goeie beeld grap als je het slachtoffer weer in beeld ziet met een kap om. Uiteindelijk is het allemaal erg stijlvol neergezet. Het leven van de Yakuza wordt keihard neergezet, weinig ruimte voor charme. Kil en meedogenloos; dat is wat het is, niet meer en niet minder.

Na de twee zwakkere voorgangers weer eens een sterke film van Kitano. Ik denk dat ik nog niet eerder een film van hem heb gezien die zo smaakvol opgenomen is. Wat een verschil als je dat vergelijkt met een oudere film als Boiling Point. Het plot van de film doet me wel een beetje denken aan Sonatine. Ook daar een baas die op niet al te eervolle wijze van zijn onderknuppels af probeert te komen. Wel bevat deze film een stuk minder humor dan Sonatine. Dit wordt met een hardheid gecompenseerd, die ik in zijn andere films nog niet ben tegengekomen, met als hoogtepunt cq. dieptepunt de tandartsscène.
Haalt het niet bij Sonatine, wat mij betreft Kitano's sterkste Yakuza-film, maar het geeft me weer vertrouwen in wat Kitano in de toekomst zal brengen. 4*.

Kitano weer (redelijk) bij de oude leest, maar toch lichte tegenvaller. Zoals eerder al gezegd niets vernieuwend en zo nu en dan rommelig vertelt. Beschrijving in de IFFR krant slaat helemaal nergens op. De oude verstilde en soms poëtische Kitano is hier namelijk ver te zoeken. Beetje standaard relaas over Yakuza perikelen dat soms mooi in beeld is gebracht. Niets meer en niets minder.

3*en

Vernieuwend is het niet (dat is het bij Woody Allen al jaren ook niet meer), maar de beste man laat opnieuw zien dat hij als geen ander Yakuza films kan maken.

3,5*

Had het tijdens/na het kijken van deze film wel weer even gehad met de bios. Na het publiek bij Red Eagle zat er dit keer een jongen twee stoelen van me vandaan zo zwaar te ademen door zijn neus dat ik geneigd was te vragen of ie zuurstofgebrek had. Gelukkig dat Outrage vaak genoeg mijn aandacht wist te trekken, waardoor ik alleen tijdens de scènes met wat minder geluid plotseling opgeschrikt werd door een naar adem happende neus.

Wel een prima -typische- Kitano overigens. Vermakelijke geweldsuitbarstingen in een, hoewel weinig vernieuwend, toch uiterst lollig plot met een aantal leuke oneliners/dialogen.

4*

Haha, ik zal me voorlopig ook maar niet meer aan een bioscoopbezoek wagen. Vooral festivalpubliek is wat mij betreft vreselijk om mee in de zaal te zitten. Natuurlijk zitten daar filmliefhebbers bij, maar het overgrote deel bestaat uit 50+'ers die zo'n festival als een gezellig cultureel uitstapje zien. Vaak weten zij totaal niets van de films die ze gaan kijken. Des te meer is dat een probleem bij Japanse films als deze. Uit onwennigheid wordt werkelijkheid om alles gelachen. Elke buiging of Japanse zin zorgt voor veel hilariteit. Tergend.

Goed. Outrage is opzich een weinig bijzondere Kitano. Toch is deze weer ontzettend gaaf. Grappige conversaties, bot geweld en een chaotisch plot dat aan The Yakuza Papers deed denken. Crimineel na crimineel wordt afgemaakt. Ik vond de film er ook bijzonder strak (in goede zin) uitzien, maar dat kan me opgevallen zijn omdat ik recentelijk een aantal oude Kitano's heb gezien.

4.0*

Uitgesponnen vermaak.

Ik had het wel een beetje verwacht, maar deze Kitano is verre van groots. 105 vermakelijke minuten, maar het hield niet over. Het begin was sterk, waarna ''Outrage'' in beeld verscheen en de soundtrack begon te brommen, had ik er zin in.

Daarna bleef de film stabiel door middel van expliciete yukazu tradities, knallen, moorden en hakken, met hier en daar wat humor, echter kon deze op zich stijlvolle misdaad film van Kitano nergens echt knallen, en hield ik uiteindelijk een soort McDonalds gevoel over aan de film.

Was de soundtrack wat aanweziger geweest, en nog wat extra humor met een vlotter tempo, had hij iets meer gekregen, maar op deze manier, leuk, alleen een tikkie te steriel voor de Boogeyman.

Weer een heerlijke Yakuza-flick van meester Kitano, wat gepolijster nu. Hij toont maar weer eens in wat voor een chique wereld ze leven vol macht, rijkdom en respect, maar tegelijkertijd zo verdorven is omdat iedereen juist op die dingen uit is.

Autoreiji is behoorlijk traag en stil. Het was in het begin een beetje moeilijk om alle namen en diverse Yakuza uit elkaar te houden, maar het verhaaltje blijkt simpel die echter heerlijk is uitgewerkt. Kitano speelt weer een Yakuza zoals ie eerder heeft gedaan; zwijgzaam maar met een kort lontje. En wanneer het lontje op is komen er een paar heerlijk gewelddadige afrekeningen aan bod. Bij sommige kreeg ik haast kippenvel; de tandarts, tong tussen tanden en de afrekening in de auto. Extreem hard!

De film bevat ook nog wat humor en veel interessante en hilarische conversaties die vaak uitlopen in een vechtpartij. Ik hou er van!

Mislukt!

Kitano gaat met deze ouderwetse gangsterfilm weer terug naar zijn roots. Het script van deze film doet denken aan Sonatine. Maar waar Sonatine als geen andere film, op een speelse manier weliswaar, de kwetsbaarheid van het gangsterleven blootlegt, is Outrage een film geworden zonder ziel en emoties. Iedereen wordt lukraak afgemaakt en als nihilistische film werkt het geheel ook voor geen meter.

Wat de film uiteindelijk nog een beetje redt zijn enkele onvervalste Kitano momenten: Het onder druk zetten van die Ghanese diplomaat d.m.v. een slang en de bijzondere touw - auto moord op de brug. Momenten waarop ik nog een klein beetje humor of onderscheiding in kon ontdekken. Verder is Kitano hier als een luie donder te werk gegaan met veel eentonige vuurgevechten. En neem a.u.b. Joe Hisaishi weer terug in je armen! Een 3*

Sterke film van Kitano, die hoewel het weinig nieuws te bieden heeft, absoluut vermakelijk is.

De film lijkt nog het meest op Sonatine. Maar waar die film vooral veel luchtige en erg grappige momenten te bieden heeft, daar zijn die momenten hier maar spaarzaam aanwezig. Het is hier allemaal veel harder. Maar dat is helemaal niet erg, want het is goed in beeld gebracht door Kitano en daarnaast ook vermakelijk.

Het is verder een nogal plat filmpje. Soms erg lomp en met personages erin, die verder weinig uitgediept worden, maar op dat een of andere manier is dat hier ook niet zo belangrijk. De Yakuza’s worden in deze film met de grond gelijk gemaakt en de scène met de tandartsboor is fantastisch gemaakt. Daarnaast is Autoreij een erg stijlvolle film met een mooie aankleding. Het acteerwerk is goed en Kitano draagt daar zelf, ook weer een flinke positieve steen aan bij.

Kortom een fijne film uit een genre dat Kitano goed beheerst. Trouwens leuk om te lezen dat er een tweede deel van komt.

4,0*

Met het andere werk van Kitano, een van mijn favoriete regisseurs, op een hoog cijfer kon dit natuurlijk niet mis gaan. Ik heb er van genoten. Af en toe wel een beetje verwarrend door de vele personages, maar Kitano weet er een fijn yakuza filmpje van te maken met een leuk plot. Een typische Kitano, dat wel, maar het blijft fijn om naar te kijken. De tandarts scène en auto scène zal ik iniedergeval nooit meer vergeten. Ook de humor was weer volop aanwezig.

Eindelijk is Kitano terug in de gangster-thema en uiteindelijk viel deze totaal niet tegen. In het begin had ik wel zoiets van, komt er nog een beetje vaart in, want er gebeurde niet echt bepaald veel en Kitano had toen meer een bijrolletje. Maar toch komt er langzamerhand toch nog wat vaart in en tegen het einde aan toe maakt het de film ook echt alleen maar beter en is Kitano ook weer meer aanwezig. Wat nog wel jammer blijft is dat de muziek weer niet door Joe Hasashi word gedaan en dat er ook totaal geen tijd meer word besteed aan wat kunstige dingen van Kitano. Maar dat neemt nog niet weg dat hij uiteindelijk een dijk van een misdaadfilm heeft neergezet. De zwarte humor is wel weer lekker aanwezig en het geweld is weer heerlijk extreem met een hoop pijnlijke en onvergetelijke momenten. Bv die tandarts scene, die eetstokjes scene, die scene met die gast en die touw om zijn nek. Met ook nog plaats voor een paar fijne actie/executie scenes, waar het nouvelle violence gehalte weer sterk aanwezig is.

Ook die bijrol van die Ghanees is geweldig.

Met als conclusie: behoorlijk blij om weer eens een gangsterfilm van Kitano te mogen aanschouwen die hij toch evengoed zowel goed heeft geacteerd als geregisseerd. Al kan je wel zien dat hij een dagje ouder word. Maar toch heeft ie wel al zijn overgebleven krachten gebundeld. Helaas niet echt meer een film in de stijl van Sonatine, Hanna Bi en Brother, maargoed, so be it. Ook deze is zeer genietbaar.

4,5*

Kitano herhaalt zichzelf wel erg met Outrage. Alles dat je in de film ziet is dan ook een optelsom van zijn eerdere yakuzafilms, maar ook uit werk van andere regisseurs. Het verhaal is niet alleen repeterend, maar ook wat flauw en erg voorspelbaar. Vooral jammer omdat Kitano het al beter deed. Zodoende valt de film wel ietwat tegen.

Maar goed, het is wel weer goed gemaakt en met een beetje goodwill kun je deze herhalingsoefening ook kenmerken van het huis noemen. De meester prijzen dat hij weer terug gaat naar het genre waarin hij naam heeft gemaakt. Maar dat is dus wel met de nodige goede wil.

Er zitten uitstekende scenes in. Het is vrij prettig in beeld gebracht. De personages zijn weer cool en de meeste acteurs begrijpen hun rol prima. Het is eenvoudigweg erg vermakelijk.

Toch mist deze film de diepgang van een Hana-Bi, de humor van Sonatine (en ook Hana-Bi) en het frisse van de meeste van zijn andere films. Dit is nu dan ook al de 6 keer dat ik een gelijksoortige Kitano zie, het begint ietwat te vervelen. Derhalve vind ik het na Brother zijn minste. Maar dat is nog altijd een dikke 3,5 sterren waard.

Toch wel een tegenvaller deze film van Kitano. Zonder ziel haast, een tamelijk hersenloze aaneenschakeling van geweld. Het ziet er wel flitsend uit allemaal met vrij interessante personages maar het verhaal is te dun en te voorspelbaar.

Erg sterk.

Kitano keert terug naar z'n roots, maar neemt daar meteen weer een nieuwe afslag. De humor is grotendeels weg en in plaats van zich te richten op personages kijkt Kitano naar de Yakuza groep an sich, hoe bepaalde subgroeperingen zich een weg naar boven proberen banen en hoe er intern vaak een hak gezet wordt.

Kitano is dan ook geen hoofdpersonage ... eigenlijk is er helemaal geen hoofdpersonage. Een aantal personages krijgen wat extra aandacht, maar de focus ligt op de groep zelf, niet op het individu.

Visueel een upgrade, Hisaishi wordt gemist maar Kitano lost het slim op en qua acteerwerk zit het ook wel goed. Een paar geniale kills en een magistraal einde maken dit tot een nieuw Kitano meesterwerk. Kijk al uit naar het vervolg.

4.5* en een uitgebreide review

Spijkerharde en nihilistische yakuza prent met uniforme gangsters als het gaat om pakken en auto's. Behalve de baas uiteraard. Kitano's strakke composities en schaarse soundtrack hinten naar een kil en ongevoelig portret van een ruwe, genadeloze machtsstrijd. Geen personage die meer voorstelt dan zijn positie in de pikorde en wanneer iedereen is voorgesteld en de families tegen elkaar worden uitgespeeld, rest niet veel meer dan een cirkel van geweld waaraan geen ontsnappen mogelijk is.

En dat allemaal onder leiding van een oyabun die als een marionettenspeler aan alle touwtjes trekt en met een uitgekiende tactiek en sadistisch genoegen zijn inwisselbare pionnen willens en wetens de vernieling in helpt. Hij is niet de enige die er zonder noemenswaardige aanleiding op los mept. Maar dan sluipt er stiekem een zonderlinge, droogkloterige en pikzwarte vorm van humor in de film. Het lijkt allemaal bloedserieus, maar ik heb me werkelijk kapot gelachen om hoe iedereen elkaar te lijf gaat.

Neem alleen al het kale kantoortje waar menigeen op botte wijze tot de orde wordt geroepen. Tijdens het landjepik wordt het geweld alleen maar creatiever, terwijl Otomo's kliek steeds vermakelijker wordt. Kitano's deadpan delivery is goud waard en ook Mizuno is op dreef. Met dat lachebekje is de scène in het eettentje al geweldig voordat de kok er aan te pas komt. Met tal van dat soort momentjes (die arme ambassadeur!) krijgt een eigenlijk bleke, grimmige film meer en meer kleur. Het is smullen geblazen.

Koele Jap-gangsterfilm waarbij je vanaf de zijlijn toekijkt naar het onderlinge gekonkel en gemanipuleer van yakuza families. Meer dan dat is het inhoudelijk eigenlijk niet, wat het karig en afstandelijk maakt en het zelfs doet overkomen als een lichte parodie of overdrijving, ook omdat het al vanaf de eerste minuut zo is (en zo eindigt). Maar tegelijkertijd is het daardoor een frisse wind tussen al die (film)typische rise-and-fall-of-one-man misdaadverhaaltjes.

Het rustige camerawerk, de niet teveel op de voorgrond tredende soundtrack (die vooral gaaf is vlak voor en tijdens de aftiteling) en het veelvuldige, langzame heen en weer rijden in dikke zwarte Mercedesbakken, werken bedrieglijk; hier en daar zijn er behoorlijk harde geweldsuitbarstingen en rituelen/gebruiken.

De zwarte humor is mooi gedoseerd zoals de yakuza die letterlijk het zwijgen wordt opgelegd en daarna in onderhandeling moet en een paar scènes visueel zo strak als een snaar (soms ook in inhoudelijk opzicht: het touw ). Het slot is wel flauw en ik weet niet waar ze die donkere acteur vandaan geplukt hebben maar van de beste toneelschool zal het niet zijn. Hoe dan ook is Outrage zo'n film die "bevalt" tijdens het kijken maar waarbij je gaandeweg beseft dat het toch iets meer is dan alleen dat.

Achteraf vond ik het toch wel spijtig dat ik het tweede deel van regisseur Takeshi Kitano's Yakuza trilogie, Autoreiji: Biyondo uit 2012, al eerder (zo'n twee jaar geleden) gezien had. Nou niet zo zeer voor het verhaal, want dat was niet al te ingewikkeld en had een vrij logisch verloop. Maar er viel wel een gedeelte van de spanning en dreiging weg wat betreft de lotsbestemming van een aantal personages in Autoreiji (Outrage). En dat vergalde dan weer wat van het kijkgenot aangaande de betere/leuke karakters in de film.

Voor het niveau maakte het weinig uit, beide delen ontliepen elkaar daarin niet veel. Misschien een lichte voorkeur voor deze Autoreiji door meer beklemmende sfeer en de (uiteindelijke) emotionele betrokkenheid van hoofdfiguur Otomo (een rol van Kitano zelf). Alhoewel dat laatste niet helemaal waar is want in feite zijn alle rollen ondergeschikt aan het totale Yakuza gebeuren.

Dat levert zowel een boeiende, interessante als harde film op waarin voor de diverse fracties/families weinig keuzes te maken zijn bij de verschillende conflicten waarbij ze betrokken raken ; of je maakt ze af of je gaat er zelf aan. En dat alles in omstandigheden waar de verhoudingen steeds anders komen te liggen. Het nietsontziende bruut geweld voert dan vaak de boventoon maar door het overwegend uitstekende acteerwerk en vaak fraaie camera shots krijgt het, en dat ten voordele van de kwaliteit , nooit helemaal de overhand.

De rollen die het meeste indruk maken, naast de slijmerige politieman Kataoka en de wraakzuchtige onderbaas Kato van de Sanno-kai familie komen toch uit de entourage van Otomo (Kitano) zelf. Penningmeester Ishihara is er één van het meest slinkse soort, een rol die met verve wordt vertolkt door acteur Ryô Kase. Nog imposanter vond ik Kippei Shîna als de tweede man Mizuno (de enige waarmee Otomo nog iets van een vriendschap of emotionele binding mee heeft), zijn scenes in het restaurant en het klemzetten met de auto van een concurrerend bende lid waren niets minder dan briljant. Kitano zelf als een wat boerse, spijkerharde maar ook wat trieste gangster baas was ook weer erg overtuigend. De uitzichtloosheid van zijn bestaan als kleine Yakuza chef vond ik erg goed naar voren komen in de film. Dat hoogstaande acteerwerk was overigens in Autoreiji: Biyondo, met de komst van onder andere Sansei Shiomi en Toshiyuki Nishida wat beter verdeeld over de verschillende partijen.

Een andere kwaliteit van Autoreiji, die ik vaak nog meer beangstigend vond dan de vele liquidaties (schietpartijen of nog grovere middelen) waren de intimiderende conversaties of schreeuwpartijen, rustig een gesprek beginnen om vervolgens halverwege een zin zowel het tempo als volume flink op te schroeven, dat was voor mij van een flinke toegevoegde waarde bij het kijken van de film.

Wat minder amusant was was de koude en klinische handelswijze die bij veel scenes voor een groot deel als een dikke mist over de film hing. Dat zorgt bij de kijker voor een mogelijk wat minder plezierige kijkervaring maar maakt Autoreiji in mijn ogen nog aangrijpender en krachtiger.

Verdelen om te heersen. Dat is wat de capo dei capi van de yakuza doet; zogezegd allianties smeden met andere yakuza families om hen dan genadeloos af te maken en hun businesses over te nemen. Vijandige overnames heet dat. De yakuza wereld is een slangenkuil en de gangsters zijn stuk voor stuk verraderlijke schoften. Het mag een wat overdreven en karikaturaal beeld lijken vol geweld, maar om de één of andere reden geloof ik dit beeld. Hun reputatie mag zeker niet onderschat worden; genoeg artikels op het internet die dat bevestigen. Kitano toont dat het moeilijk is om de banden met de organisatie te verbreken (bvb die Afrikaanse diplomaat) eens je met hen zaken doet.

Ruwe gangsterfilm met heel weinig van die typerende Kitano-humor. We moeten het doen met een weinig verheffend portret van de Japanse mafia. Maar het is een uitstekende film waarin de mentaliteit van dit soort mensen goed belicht wordt.