Lebanon (2009)

Best wel een indrukwekkend en boeiend drama. Dat sommigen deze film vergelijken met "Das Boot" kan ik wel goed begrijpen want dit is eigenlijk de "Das Boot" onder de tank films. Het verhaal was best goed en ook realistisch en eigenlijk werd je vanaf de eerste minuut in de film betrokken en was het net of je deel uitmaakte van de tank bemanning. De details binnen in de tank vond ik zeer mooi gedaan en zag er ook echt uit. Het is jammer dat de cast niet zo geweldig was want anders had deze film misschien wel het niveau van "Das Boot" kunnen bereiken (de film had dan natuurlijk ook nog ruim een uur langer moeten duren). De film had ook best wat langer mogen duren want voordat je het weet is de film over terwijl ik juist nog iets van het slot verwachte. Maar voor de rest gewoon een indrukwekkende film die ook de gruwelijkheden van de Libanon oorlog goed liet zien.

P.S. de enige vrouw in deze film Reymond Amsalem zag er best fraai uit.

Stellen ze dan ergens dat het overal zo gaat? Dit is gewoon een portret van drie jongens in een tank. Elk personage is realistisch. Waarom zou dit niet kunnen voorkomen? Heb zelf nog in dienst gezeten en ik kan je verzekeren dat ook toen er discussies ontstonden. Lijkt me dat zo iets in oorlogssituatie enkel meer voorkomt.

Krijg erg het idee dat sommige mensen tegenwoordig hun beeld van het leger op Hollywoodcinema en videogames baseren.....

Ik weet het niet. Het is een gevoel dat het niet realistisch is.

Ik heb zelf gelukkig nooit een oorlog meegemaakt. Maar kan me juist voorstellen dat Israëliërs, die zich veel vaker in oorlogssituaties bevinden, zich veel bewuster zijn van de dreiging. En dat je in zo'n situatie wel bevelen zonder discussie aanneemt. Tijdens dienstplicht in Nederland kan je rustig even gaan discussiëren zonder dat je het risico loopt tijdens de discussie neergeknald te worden.

Maar de discussies vonden plaats op momenten dat er geen directe dreiging was. Daarbij zou ik juist op het moment dat mijn leven gevaar loopt geen bevelen opvolgen die naar mijn idee onjuist zijn. En juist dan in discussie treden. Maar dat ben ik.

Ligt een beetje aan wat voor leider je boven je hebt staan. Straalt deze vertrouwen uit en is hij zelfverzekerd dan volg je hem wel, maar is het een twijfelaar dan niet. Dat geldt voor alle situaties: op werk, in de sport, leger etc. Mensen verwachten van een manager/leider dat hij het weet en authoriteit uitstraalt. Vandaar dat die commandant zo irritant overkomt als twijfelaar, hij zet het leven van zijn manschappen op het spel...

Klopt.

Een redelijke oorlogfilm...

Redelijk acteerwerk...

Deze film speelt over oorlog...

Niet echt spannend...

Redelijke verhaal...

Knappe Oorlogsfilm, hoe ouder ik word hoe meer ik mij afvraag... "hoe is dit mogelijk".

De camera die in de tank blijft .... geeft het geheel wel een extra dimensie. De tankcommandant die helemaal geen leider is , geeft de film een veel groter menselijk aspect dan al de stoere "amerikaanse" films.

Op zich een goed verhaal, maar het acteerwerk is onder de maat. 2.5 voor het verhaal.

Ik vond het een heel aangrijpende film. Mensen die denken dat oorlog mooi, stoer en spannend is moeten hier maar goed naar kijken. Ik vond de acteurs helemaal niet slecht, ze wisten het juist heel realistisch neer te zetten. Iedereen in Israel heeft in het leger gezeten, dus ook de filmmakers en acteurs. Ze weten dondersgoed hoe het er aan toe gaat. En dat jonge mannen overmand worden door emoties, problemen hebben met autoriteit accepteren of zelf uit te dragen is juist heel begrijpelijk. Zeker in de bittere oorlog in Libanon van begin jaren '80. Wat mij betreft is dit 10 x beter dan de gemiddelde hollywood film, wat vaak gewoon oorlogsverheerlijkende amerika propaganda is. tov meod ve toda raba

Jammer dat uit het verhaal en het gegeven niet meer is gehaald. Ik irriteerde me al na 10 minuten aan deze film en dat heb ik niet gauw bij films. Lag misschien aan het wat matte acteerwerk (sowieso geen interessante personages) of aan de introductie van een en ander. Op een gegeven moment begon ik me zelfs te storen aan het geluid van de kijker vanuit de tank.

Het geheel was ook wat al teveel doorspekt met wat simpele symboliek, nergens echt pakkend. Weet niet wat het precies was, maar de film heeft me gewoon niet gepakt. Begon me op een gegeven moment ook te storen aan de speelduur, hoewel de film 'maar' 90 minuten duurt. Dat is wat mij betreft een slecht teken.

Verder af en toe wat aardige scenes, maar echt schokkend danwel aangrijpend wilde het ook al niet worden. Helaas een kleine teleurstelling.

Deze film is toch niet bedoeld om een realistisch beeld van het Israëlisch leger neer te zetten?

Was dit een representatief beeld dan zou, denk ik, er nu al lang niet veel van Israël over zijn gebleven.

Imo is het meer de bedoeling van deze film om dmv een fictieve situatie emoties en gevoelens die de filmmaker zelf heeft over te brengen: twijfels, moeite met doden, moeite met gezag.

Daarnaast is denk ik de werkelijkheid nog heftiger dan de (Hollywood) films, zie Restrepo en Armadillo

Acteerwerk in deze film vond ik goed, al vond ik sommige keuzes van de personages onbegrijpelijk en ronduit irritant. Maar jah ik weet dan ook niet hoe het is in zon situatie.
De gruwel is zeker goed in beeld gebracht alleen jammer dat iedereen zo betekenend in die loop moet kijken

Zeker geen slechte film, het moet je maar overkomen als jonge gast om in dit soort situaties gesmeten te worden. Voor mij zou het niet zijn, in een tank zitten, benauwd zijn, een makkelijk doelwit vormen, en dan moet je nog functioneren als een soldaat en omgaan met die stress. Heel tekenend is de leuze in de tank.De tank is van ijzer, de mens van staal De film zegt duidelijk het tegenovergestelde, de jongeren twijfelen en zijn vooral allemaal zeer menselijk. Toch weer een een boeiend stukje cinema vanuit Israël en zonder een kant te kiezen doet de maker zijn ding en laat ons allemaal eens een 80 minuutjes als passagier zien hoe een tank functioneert en vooral hoe degenen die erin zitten omgaan met moderne oorlogsvoering. Wel goed om te zien dat filmmakers in Israël kritisch naar zichzelf kijken en zich niet verliezen in een gekleurd pamflet maar dat is dan ook het enige hoopvolle dat ik heb gezien.

Tsjah wat moet ik hier over zeggen. Ik vond het maar een saaie bedoeling. Vanuit hartje centrum een stukje rijden en dan midden in een zonnenbloemen veld te belanden. Heel apart. Nee deze film had iets veel mooiers kunnen zijn, aangezien het idee goed is. Daar dus 2* voor.

Origineel opgezette, toch best spannende film, met een helaas wat te abrupt einde.

Begon erg goed maar dat heeft de film helaas niet volgehouden, de breakdown van Assi kwam nogal uit de lucht vallen en op het eind viel iedereen echt uit zijn rol. Natuurlijk kunnen soldaten shellshocked raken maar de opbouw daarnaartoe had wel beter uitgewerkt kunnen worden.

Zeer aangrijpende en beklemmende anti-oorlogsfilm vanuit een bijzonder standpunt gefilmd. Wrede scènes worden niet geschuwd. Goede acteerprestaties, goede weergave van de onzekerheid en angst bij de soldaten. De film mag er best wel zijn en is in zijn optiek eerder een zeldzaamheid als regel. 3,5*.

misschien had ik iets te hoge verwachtingen, na al die lovende woorden.

Maar het viel me inderdaad een beetje tegen, misschien was ik gewoon niet in de stemming, maar het kwam allemaal een beetje saai over, goed geacteerd though. 2sterren

Heel interessant gegeven, maar iets te fragmentarisch opgebouwd, met personages die maar geen echte diepgang krijgen en actie die maar niet dramatisch wil worden.

Hele interesante oorlogsfilm uit Israel. Bij Das Boot lieten ze al zien hoe waanzinnig en maniakaal je werd in zo'n krappe ruimte terwijl de dood om de hoek loert. In Lebanon komt dat een beetje op hetzelfte neer, maar dan in een tank. De gekte en de paranoia slaat gewoonweg keihard toe voor de bemanning en vooral voor het groentje achter het stuur. En let wel: heel de film speelt zich af in de tank, maar dat maakt het er niet minder interesant op.

Het is gewoon 90 minuten lang claustrofobisch worden en meevoelen met de bemanning, van wat voor afschuwelijke dingen ze allemaal op hun pad krijgen en opdrachten tegen hun zin moeten uitvoeren en getuige zijn van de gruwelijke oorlogsdaden. Echt een specifiek plot heeft Lebanon niet. Het is eigenlijk een soort van dagboek en om de kijkers in te zien hoe je het een dag zou moeten uithouden in een tank. Verder is het acteerwerk ook erg realistisch.

Maargoed, weer een van de betere oorlogsfilms en niet uit Hollywood.

4,0*

vond de film sterk beginnen maar helaas na zo'n 45 min vond ik de film behoorlijk inzakken en lang dradig worden.

Behoorlijk intrigerende oorlogsfilm, die wat mij betreft nog wel wat langer had mogen duren. Sfeer in de tank wordt behoorlijk goed weergegeven: benauwend, warm, claustrofobisch. De af en toe komische noot in het verhaal (het regelmatig terugkomend "Ik moet pissen") slaat de plank volledig mis. Desondanks een ruime voldoende.

De mens is van staal, de tank slechts van ijzer...

Mooi gebruik gemaakt van de beklemmende sfeer in de tank, en de beperkte blik op wat er daaromheen gebeurt. Jammer dat de steeds verder kapotte periscoop, de geluidseffecten en ook het trillen van het beeld als de tank rijdt dan weer zo ontzettend amateuristisch overkomen. Daar is toch nog wel een groot verschil in te ontdekken tussen Das Boot en deze film.

Ondanks dat de boodschap er wel erg nadrukkelijk ingewreven wordt, irriteert dat nergens. Vooral omdat het af en toe toch weer leuk subtiel verpakt is - de eindscene, het bericht van de moeder van de chauffeur. Knap gedaan.

Anderhalf uur vanuit een tank. Het levert een ietwat wankele, maar tegelijkertijd ook intrigerend filmpje op. De speelduur laat niet al te veel toe waardoor de (opvallend veel bakkeleiende) personages zeker in eerste instantie nogal geforceerd en geschreven overkomen. Hetzelfde geldt voor de min of meer ongegeneerde wijze waarop Maoz het oorlogsgeweld laat voorbij komen.

Toch werken die shotjes vanuit het vizier wel om het oorlogsgeweld dichtbij te laten komen, al had de schutter het niet letterlijk hoeven opdreunen. De brullende motor, de bezoekjes van buitenaf en het verval van de tank maken het wat intenser, terwijl in het slot de desoriëntatie en bijbehorende paniek best aardig tot uiting komen. Al met al vooral een interessante beleving.

Nu houd ik best van realistische films, maar wanneer de soldaten in kwestie de hele besluiteloos zitten te grienen, valt er maar weinig te genieten. De complimenten zijn dan vooral voor de claustrofobische setting en de achterliggende gedachte van het verhaal. Ik twijfel er niet aan dat dit niet realistisch zou zijn, maar ik kijk liever naar mannen met een wat hoger plichtsbesef. Zoals het hier gebracht wordt, ligt het er net te dik bovenop dat er verkeerde keuzes genomen worden, en dan doel ik vooral op de scenes waarin de auto met terroristen niet aan gort geknald wordt en later de kippenleverancier wel. Het is me allemaal net te gemaakt. De monoloog die een van de bemanningsleden afsteekt over hoe geil hij werd toen hij na de dood van zijn vader door zijn lerares met stevige jetsers geknuffeld werd, is vooral beschamend. Het neemt meteen alle meelevende gevoelens weg. Uiteindelijk is het wel indrukwekkend om te zien dat er (ongetwijfeld tot op de dag van vandaag) volwassen kinderen de oorlog ingestuurd worden. Het is aardig om de film eens gezien te hebben, maar de makers hadden veel meer uit dit concept kunnen en moeten halen.

Mooie film toch wel, die zich de gehele speelduur in een tank afspeelt. Om alles dan toch nog redelijk boeiend te kunnen houden, lijkt me bijzonder lastig, maar regisseur Samuel Maoz slaagt daar gelukkig wel in.

Het sfeertje is in ieder geval sterk, lekker beklemmend en constant het gevoel hebbende, dat je geen kant op kunt. Ook de manier van filmen vond ik mooi, vanuit het vizier, zodat je als kijker soms het gevoel hebt je tussen de mannen in de tank te bevinden. Het acteerwerk is in orde en ik vond de boel ook wel aardig realistisch neergezet worden.

Ik vond de boel alleen wat langzaam op gang komen en de tweede helft ook duidelijk wat interessanter dan de eerste. Tenslotte vond ik de begin en eind scene ook erg mooi gevonden. De mannen in de tank hebben mij misschien niet omver geblazen, maar het was wel aangenaam om naar te kijken.

3,5*

Ik geloof onmiddellijk dat dit een realistisch oorlogsbeeld geeft, maar daarvoor kijk ik liever een documentaire. Voor een speelfilm was het interieur van de tank niet genoeg om me anderhalf uur te boeien. Op zich dus geen verkeerde film, maar enige afwisseling tussen binnen- en buitenbeelden haad de film interessanter gemaakt.

Boeiende impressie van de eerste oorlogsbelevingen van een tankbemanning. Ik heb zelf geen gevechtservaring, maar de belevenissen van de soldaten maken een realistische en beklemmende indruk.

Voor wat betreft het zuivere ‘verhaaltechnische’ aspect van de film kun je je afvragen of de bemanning niet iets teveel voor zijn kiezen krijgt in een paar uur tijd – één of twee ‘gebeurtenissen’, en verder focussen op de interne verhoudingen en de ‘sfeer’ in de tank was ook een optie geweest – maar ook nu komen het gebrek aan overzicht en informatie, de irritaties, de stress, de vermoeidheid en de angst in die benauwde ruimte goed over.

Opvallend – maar in oorlogen ongetwijfeld niet bepaald bijzonder – is dat deze soldaten zeer matig voorbereid lijken op, en slecht geïnformeerd zijn over, de oorlog, en het conflict in brede zin, waarin zij hun leven op het spel moeten zetten.

Het is in bijna alle opzichten niet te vergelijken, maar de film riep herinneringen op uit de tijd dat ik als dienstplichtige met nog vijf anderen in een pantservoertuig rond hobbelde, tijdens militaire oefeningen op de Lüneburger Heide.

Het is in de eerste plaats het gebrek aan informatie en communicatie, wat je al snel het overzicht doet verliezen (als je al geïnteresseerd bent in die informatie), waardoor bijvoorbeeld opdrachten tot verplaatsing ondoorgrondelijk, zo niet onzinnig lijken. Maar opvallend is ook hoe alledaagse routinezaken in een situatie waarin niet alles vanzelfsprekend voorhanden is, van ‘levensbelang’ (nou ja, niet op de Lüneburger Heide natuurlijk) kunnen worden: is er genoeg eten en drinken, krijg je genoeg slaap, blijft de kachel werken in de winter, wat als je panne krijgt, de brandstof op is? En: het is opmerkelijk hoe snel het een klerezooi wordt in het interieur van zo’n voertuig, waarin je je, al is het maar voor een week of zo, met een aantal mensen zo’n beetje dag en nacht moet ophouden.

Zeker voor de gewone soldaat kan dat alles leiden tot een gevoel van malaise, onmacht en frustratie, die hem in zijn beleving reduceren tot een willoze pion die op een stafkaart heen en weer geschoven wordt. En tot een gevoel van wantrouwen, dat zijn lot in handen ligt van een of andere flapdrol van een officier, die hem met zijn commando’s, die hij niet op juistheid kan beoordelen, de dood in kan jagen.

De film slaagt er wel in om beide aspecten van de oorlog – enerzijds de persoonlijke omstandigheden, de sfeer onderling, en de praktische omgang daarmee; en anderzijds de werkelijke oorlogshandelingen: de doodsangst en de verlamming oog in oog met de dood, de beslissingen die je dan moet nemen, of nalaat te nemen – tot hun recht te laten komen, maar wordt zoals gezegd door zijn relatief korte duur wat ‘vol’, en wekt de indruk nu te groot te zijn voor een short story, en te klein voor een roman.

Sterk concept, goed uitgevoerd. De beklemming en verwarring is erg aanwezig en goed voelbaar. Mooi geschoten ook. dikke 3,5*