Lebanon (2009)

Bekeken vandaag op het iffr. Hele mooie, originele film. Geweldig idee met een even goede uitwerking. Het rauwe van deze film komt goed over, en de verademing op het einde is net zo groot als van de personages uit de film.

Heftige film inderdaad en al helemaal in Pathe 1 op dat enorme doek daar. Zeker in het begin voelde ik de claustrofobie bijna fysiek.

Dat zal iemand die deze film thuis bekijkt veel minder hebben en zelfs op een kleiner scherm zal dat effect al minder zijn. Das Boot is hierbij vergeleken een oase van ruimte.

Lebanon was de eerst van twee films over oorlog die ik vanavond heb gezien en beide hebben een sterk overlappende thematiek. Namelijk gewone jongens die anderen doodmaken. Lebanon gaat er vooral over dat oorlog uiteindelijk overleven wordt en je dan zoals de regisseur (die zelf in zo'n tank zat in die oorlog) vooraf uitlegde, je overlevingsinstinct de overhand krijgt en boven alles gaat. Ook boven je moraal. De film weet dat behoorlijk geloofwaardig te brengen.

Niet voor iedereen, want helden zijn er niet en de film speelt zich bijna helemaal in een tank af (en je ziet wat de jongens in die tank zien dus), maar ik vond het een indrukwekkende film.

4.0*

Deze film die ik gisteren op de filmbeurs in Den Bosch heb gezien vond ik duidelijk beter dan "The Hurt Locker", de oorlogsfilm die gaat over Irak en die bij mij nog al ongeloofwaardig overkwam. Van ongeloofwaardigheid is in "Lebanon" daarentegen geen enkele sprake. In deze film is geen plaats voor heldendom; doodsangst en gewetensnood overheerst. Deze film laat heel duidelijk zien dat in het midden van de strijd maar een ding telt; 'Hoe kom ik hier levend doorheen'. Dat alles gefilmd werd vanuit het perspectief van de tankbemanning vond ik zeer goed gekozen. Dat maakte de film voor mij des te aangrijpender en beter kan imo de claustrofobie, opgesloten te zijn in een tank, niet getoond worden. Wat claustrofobie betreft deed deze film mij sterk denken aan de Duitse oorlogsfilm "Das Boot", voor mij altijd nog de beste oorlogsfilm die ooit gemaakt is.
Het eindshot van "Lebanon", de enigste scène niet gefilmd vanuit het perspectief van de tankbemanning de tank in het zonnebloemenveld vond ik trouwens fenominaal.

Waardering; aanvankelijk 3,5*, maar daar deze film alsmaar door mijn hoofd blijft spoken, verhoog ik hem naar 4,0*.

4,0*

Prima film.

Wat eentonig misschien, en een plotse omslag van die commandant die wel erg vreemd gebracht werd, al is dat ook wel weer best te verklaren. Er zitten genoeg krachtige scenes in die de boel kunnen opvangen. Erg mooi gedaan hoe die scenes door het vizier neergezet werden. Een type film als deze heeft ook altijd wel een goed sounddesign nodig en ook daarop faalt de film niet.

3.5*

Claustrofobische kijkervaring, qua sfeer enigzins te vergelijken met Das Boot, maar wel minder enerverend en gewoonweg minder sterk. Grotendeels effectief door de strakke beeldvoering en de spannende scenes buiten de tank (gezien door een vizier vanuit de tank), maar de film mist een climax en een bevredigend einde. Slechts twee shots spelen zich af buiten de tank; het openingsshot en het laatste shot van de film.

De vergelijking met Das Boot ligt voor de hand en wellicht dat Lebanon daarom iets minder indruk maakt dan had gekund. Dat gezegd hebbende is het een spannende film. Claustrofobische trillers in beperkte ruimtes doen het bij mij sowieso goed en de keuze om de tank van binnen erg smerig te maken draagt bij aan de sfeer. Verder is het geheel geloofwaardig en wordt er sterk in geacteerd. Het grootste pluspunt is vooral dat er gekozen was voor een perspectief van ietwat amateuristische soldaten die duidelijk te snel de oorlog ingestuurd zijn. Overigens hoop ik wel dat het grootste oorlogsfilmcliché, die waarin de soldaat die het liefst naar huis wil dood gaat of op zijn minst flink verminkt raakt, nu eens achterwege blijft. Hier is ie ook weer.
3,5*

Gister een dagje naar Amsterdam geweest. En in bioscoop Rialto deze film gezien. Pittig filmpje hoor. Erg beklemmende sfeer, en de angst van de oorlog wordt erg goed neergezet. Verder goeie acteerprestaties. Dat was het wel een beetje, nu ben ik de film ongeveer al vergeten, dus hij liet op mij niet echt indruk achter.

3*

Lebanon is een behoorlijk indrukwekkende film. Het toont de beklemmende situaties van een stel dienstplichtige in een tank. Niet alleen is het claustrofobische effect optimaal, ook is de observerende manier van kijken door het vizier van de tank een heel emotioneel middel. Als kijker wordt je zo enorm meegenomen in de ethiek van oorlogsvoering.Ook niets dan lof voor het audiovisuele aspect: de enorm chaotische, luide geluidsmuur (wat een geluidsontwerp!) en de beklemmende beelden dragen enorm bij aan de impact.

Een film die de andere, smerige kant, kant laat zien van oorlog. Gezien vanuit het gezichtspunt van een tankbemanning. Beklemmende sfeer waarin de o.a. angsten van de deelnemers aan een oorlog zichtbaar worden.

Heeft qua sfeer wel iets weg van Das Boot.

Bijzondere prent die vooral de verdienste heeft om je als kijker echt in die tank te droppen. Ik had bij momenten het gevoel zelf vast te zitten in dat smerig, vochtig, drukkend warm stuk ijzer. We zien of weten niets meer dan de onervaren soldaten, waardoor ook ons de angst om het hart slaat. Mooie, spaarzame score overigens. Maar verder nu niet een film die me echt heeft overweldigd. 3*

Lebanon stond al een tijdje op mijn watchlist. Ten eerste omdat de film lovende kritieken kreeg, ten tweede omdat ik een fascinatie heb voor dit genre en ten derde omdat het verhaal op een bijzondere manier wordt verteld. De film gaat namelijk over de bemanning van een tank tijdens de oorlog in Libanon en 1982. Het bijzondere is dat de camera tijdens de gehele film de tank niet verlaat. Je ziet vier mannen in de benauwde, muffe en smerige tankcabine en de stank kun je bijna ruiken. Het enige wat de kijker van de buitenwereld ziet is wat deze mannen kunnen zien namelijk de beperkte blik door het vizier van de tank. De tankbemanning gaan allemaal door een emotionele achtbaan door wat ze door dat vizier zien, de onbekendheid van de missie, onderlinge irritatie, enzovoorts.

Mede door deze laatste punten maakt deze oorlogsfilm meer een anti-oorlogsfilm. Zinloosheid, bruutheid en machteloosheid druipen van het scherm af.

Blijkt wederom dat een low-budgetfilm ook een kwaliteitsfilm kan zijn met goed presterende acteurs.

De film oogt zeer realistisch, geeft een goed beeld van het tankleven (in die tijd) en blijft van het begin tot het einde boeien maar na anderhalf uur ben je toch blij dat je de tank mag verlaten.

Aardige film. Komt best waarheidsgetrouw over, vooral vanwege het oog voor detail: een laagje water in de tank dat trilt door het gebulder, het gezoem van het vizier, de rookdampen, dat soort dingetjes. Mooi gedaan en die first person view helpt er ook goed bij. Slechts op spaarzame momenten zijn er muziekeffecten zonder te dik aan te willen zetten.

Visueel ziet het er ook mooi uit. Alleen het onderlinge gesteggel tussen de jongens vond ik vervelend worden. Al vanaf het begin zitten ze allemaal niet op hun gemak maar dat kon me niet raken. Kwam op mij over als te krampachtig laten zien dat ze er niet willen zijn en dat oorlog smerig is, niet al te wereldschokkend dus. Na een half uurtje zakt het daardoor wat in elkaar om tegen het einde gelukkig weer op te veren.

Een keiharde en realistische film.

Soms vraag ik me af of een peleton dit echt heeft meegemaakt tijdens de oorlog. Zoals een aantal andere gebruikers hier, legde ik ook een link naar Das Boot of U-571. Dat komt allemaal door dat claustrofobische momenten waar je met een aantal andere in een (te) kleine ruimte moet doorbrengen.

Ik had geen idee hoe het was om een bemanning van een tank te zijn, maar na deze film heb ik een hele grote indruk gekregen hoe het was toen. Claustrofobie, jong, angstig, verschrikking, onervaren, aarzelend, geschockt: dat zijn allemaal de punten die je opvallen aan de bemanning en je een diepe indruk geven tijdens het kijken van deze film.

Een erge hoge cijfer heeft deze niet echt verdient, maar wel een mooie 7/10. Dat komt omdat er vele interessante dingen wat konden gebeuren hier weggelaten worden. Je ziet echt alleen wat de tankbemanning meemaakt, dus alles via de verrekijker van de schutter, je hebt helemaal geen perspectief vanuit de peleton buiten de tank; de film gaat alleen maar over de bemanning en wordt zo ongeveer helemaal binnenin de tank gefilmd. Het heeft ook redelijk gebrek aan actie. Een professionele tankkenner ben ik niet - en ondanks dat je de tank van buiten niet duidelijk kon zien - zou ik denken dat het om een T-72 ging. Een Russische moderne tank van de jaren 80 die aan vele landen verkocht werden, Iran, Irak en Israël bijv.

Niettemin geeft deze film een indruk hoe het was in zo'n oorlog toen. Geen kijktip voor mensen die into de actie zijn, maar wel een tip voor de Arthouse fans.

Deze film is een 'nare' film om te kijken. Anderhalf uur kijken naar 4 mannen in een tank geeft na afloop een beklemmend en naar gevoel.. Dit is ook meteen het positiefste aan de film, het claustrofobische gevoel wordt perfect weergegeven! Je voelt echt met de mannen mee..

Maar voor de rest stelt het weinig voor, de personages komen totaal niet uit de verf. Je weet zowat niks van ze, waarom de commandant de commandant is, is me totaal een raadsel, de een laat zich nog liever doodknallen dan dat hij ze vermoord enz.

Jammer, want op zich is het goed bedacht om de film zich helemaal te laten afspelen in een tank.

Helaas wordt er te weinig mee gedaan en hou je een slap aftrekseltje over van wat emotionele, claustrofobische scenes in een tank..

2.5*

Best wel een indrukwekkend en boeiend drama. Dat sommigen deze film vergelijken met "Das Boot" kan ik wel goed begrijpen want dit is eigenlijk de "Das Boot" onder de tank films. Het verhaal was best goed en ook realistisch en eigenlijk werd je vanaf de eerste minuut in de film betrokken en was het net of je deel uitmaakte van de tank bemanning. De details binnen in de tank vond ik zeer mooi gedaan en zag er ook echt uit. Het is jammer dat de cast niet zo geweldig was want anders had deze film misschien wel het niveau van "Das Boot" kunnen bereiken (de film had dan natuurlijk ook nog ruim een uur langer moeten duren). De film had ook best wat langer mogen duren want voordat je het weet is de film over terwijl ik juist nog iets van het slot verwachte. Maar voor de rest gewoon een indrukwekkende film die ook de gruwelijkheden van de Libanon oorlog goed liet zien.

P.S. de enige vrouw in deze film Reymond Amsalem zag er best fraai uit.

Ik weet het niet. Het is een gevoel dat het niet realistisch is.

Ik heb zelf gelukkig nooit een oorlog meegemaakt. Maar kan me juist voorstellen dat Israëliërs, die zich veel vaker in oorlogssituaties bevinden, zich veel bewuster zijn van de dreiging. En dat je in zo'n situatie wel bevelen zonder discussie aanneemt. Tijdens dienstplicht in Nederland kan je rustig even gaan discussiëren zonder dat je het risico loopt tijdens de discussie neergeknald te worden.

Een redelijke oorlogfilm...

Redelijk acteerwerk...

Deze film speelt over oorlog...

Niet echt spannend...

Redelijke verhaal...

Ik vond het een heel aangrijpende film. Mensen die denken dat oorlog mooi, stoer en spannend is moeten hier maar goed naar kijken. Ik vond de acteurs helemaal niet slecht, ze wisten het juist heel realistisch neer te zetten. Iedereen in Israel heeft in het leger gezeten, dus ook de filmmakers en acteurs. Ze weten dondersgoed hoe het er aan toe gaat. En dat jonge mannen overmand worden door emoties, problemen hebben met autoriteit accepteren of zelf uit te dragen is juist heel begrijpelijk. Zeker in de bittere oorlog in Libanon van begin jaren '80. Wat mij betreft is dit 10 x beter dan de gemiddelde hollywood film, wat vaak gewoon oorlogsverheerlijkende amerika propaganda is. tov meod ve toda raba

Jammer dat uit het verhaal en het gegeven niet meer is gehaald. Ik irriteerde me al na 10 minuten aan deze film en dat heb ik niet gauw bij films. Lag misschien aan het wat matte acteerwerk (sowieso geen interessante personages) of aan de introductie van een en ander. Op een gegeven moment begon ik me zelfs te storen aan het geluid van de kijker vanuit de tank.

Het geheel was ook wat al teveel doorspekt met wat simpele symboliek, nergens echt pakkend. Weet niet wat het precies was, maar de film heeft me gewoon niet gepakt. Begon me op een gegeven moment ook te storen aan de speelduur, hoewel de film 'maar' 90 minuten duurt. Dat is wat mij betreft een slecht teken.

Verder af en toe wat aardige scenes, maar echt schokkend danwel aangrijpend wilde het ook al niet worden. Helaas een kleine teleurstelling.

Heel interessant gegeven, maar iets te fragmentarisch opgebouwd, met personages die maar geen echte diepgang krijgen en actie die maar niet dramatisch wil worden.

Hele interesante oorlogsfilm uit Israel. Bij Das Boot lieten ze al zien hoe waanzinnig en maniakaal je werd in zo'n krappe ruimte terwijl de dood om de hoek loert. In Lebanon komt dat een beetje op hetzelfte neer, maar dan in een tank. De gekte en de paranoia slaat gewoonweg keihard toe voor de bemanning en vooral voor het groentje achter het stuur. En let wel: heel de film speelt zich af in de tank, maar dat maakt het er niet minder interesant op.

Het is gewoon 90 minuten lang claustrofobisch worden en meevoelen met de bemanning, van wat voor afschuwelijke dingen ze allemaal op hun pad krijgen en opdrachten tegen hun zin moeten uitvoeren en getuige zijn van de gruwelijke oorlogsdaden. Echt een specifiek plot heeft Lebanon niet. Het is eigenlijk een soort van dagboek en om de kijkers in te zien hoe je het een dag zou moeten uithouden in een tank. Verder is het acteerwerk ook erg realistisch.

Maargoed, weer een van de betere oorlogsfilms en niet uit Hollywood.

4,0*

De mens is van staal, de tank slechts van ijzer...

Mooi gebruik gemaakt van de beklemmende sfeer in de tank, en de beperkte blik op wat er daaromheen gebeurt. Jammer dat de steeds verder kapotte periscoop, de geluidseffecten en ook het trillen van het beeld als de tank rijdt dan weer zo ontzettend amateuristisch overkomen. Daar is toch nog wel een groot verschil in te ontdekken tussen Das Boot en deze film.

Ondanks dat de boodschap er wel erg nadrukkelijk ingewreven wordt, irriteert dat nergens. Vooral omdat het af en toe toch weer leuk subtiel verpakt is - de eindscene, het bericht van de moeder van de chauffeur. Knap gedaan.

Anderhalf uur vanuit een tank. Het levert een ietwat wankele, maar tegelijkertijd ook intrigerend filmpje op. De speelduur laat niet al te veel toe waardoor de (opvallend veel bakkeleiende) personages zeker in eerste instantie nogal geforceerd en geschreven overkomen. Hetzelfde geldt voor de min of meer ongegeneerde wijze waarop Maoz het oorlogsgeweld laat voorbij komen.

Toch werken die shotjes vanuit het vizier wel om het oorlogsgeweld dichtbij te laten komen, al had de schutter het niet letterlijk hoeven opdreunen. De brullende motor, de bezoekjes van buitenaf en het verval van de tank maken het wat intenser, terwijl in het slot de desoriëntatie en bijbehorende paniek best aardig tot uiting komen. Al met al vooral een interessante beleving.

Mooie film toch wel, die zich de gehele speelduur in een tank afspeelt. Om alles dan toch nog redelijk boeiend te kunnen houden, lijkt me bijzonder lastig, maar regisseur Samuel Maoz slaagt daar gelukkig wel in.

Het sfeertje is in ieder geval sterk, lekker beklemmend en constant het gevoel hebbende, dat je geen kant op kunt. Ook de manier van filmen vond ik mooi, vanuit het vizier, zodat je als kijker soms het gevoel hebt je tussen de mannen in de tank te bevinden. Het acteerwerk is in orde en ik vond de boel ook wel aardig realistisch neergezet worden.

Ik vond de boel alleen wat langzaam op gang komen en de tweede helft ook duidelijk wat interessanter dan de eerste. Tenslotte vond ik de begin en eind scene ook erg mooi gevonden. De mannen in de tank hebben mij misschien niet omver geblazen, maar het was wel aangenaam om naar te kijken.

3,5*

Boeiende impressie van de eerste oorlogsbelevingen van een tankbemanning. Ik heb zelf geen gevechtservaring, maar de belevenissen van de soldaten maken een realistische en beklemmende indruk.

Voor wat betreft het zuivere ‘verhaaltechnische’ aspect van de film kun je je afvragen of de bemanning niet iets teveel voor zijn kiezen krijgt in een paar uur tijd – één of twee ‘gebeurtenissen’, en verder focussen op de interne verhoudingen en de ‘sfeer’ in de tank was ook een optie geweest – maar ook nu komen het gebrek aan overzicht en informatie, de irritaties, de stress, de vermoeidheid en de angst in die benauwde ruimte goed over.

Opvallend – maar in oorlogen ongetwijfeld niet bepaald bijzonder – is dat deze soldaten zeer matig voorbereid lijken op, en slecht geïnformeerd zijn over, de oorlog, en het conflict in brede zin, waarin zij hun leven op het spel moeten zetten.

Het is in bijna alle opzichten niet te vergelijken, maar de film riep herinneringen op uit de tijd dat ik als dienstplichtige met nog vijf anderen in een pantservoertuig rond hobbelde, tijdens militaire oefeningen op de Lüneburger Heide.

Het is in de eerste plaats het gebrek aan informatie en communicatie, wat je al snel het overzicht doet verliezen (als je al geïnteresseerd bent in die informatie), waardoor bijvoorbeeld opdrachten tot verplaatsing ondoorgrondelijk, zo niet onzinnig lijken. Maar opvallend is ook hoe alledaagse routinezaken in een situatie waarin niet alles vanzelfsprekend voorhanden is, van ‘levensbelang’ (nou ja, niet op de Lüneburger Heide natuurlijk) kunnen worden: is er genoeg eten en drinken, krijg je genoeg slaap, blijft de kachel werken in de winter, wat als je panne krijgt, de brandstof op is? En: het is opmerkelijk hoe snel het een klerezooi wordt in het interieur van zo’n voertuig, waarin je je, al is het maar voor een week of zo, met een aantal mensen zo’n beetje dag en nacht moet ophouden.

Zeker voor de gewone soldaat kan dat alles leiden tot een gevoel van malaise, onmacht en frustratie, die hem in zijn beleving reduceren tot een willoze pion die op een stafkaart heen en weer geschoven wordt. En tot een gevoel van wantrouwen, dat zijn lot in handen ligt van een of andere flapdrol van een officier, die hem met zijn commando’s, die hij niet op juistheid kan beoordelen, de dood in kan jagen.

De film slaagt er wel in om beide aspecten van de oorlog – enerzijds de persoonlijke omstandigheden, de sfeer onderling, en de praktische omgang daarmee; en anderzijds de werkelijke oorlogshandelingen: de doodsangst en de verlamming oog in oog met de dood, de beslissingen die je dan moet nemen, of nalaat te nemen – tot hun recht te laten komen, maar wordt zoals gezegd door zijn relatief korte duur wat ‘vol’, en wekt de indruk nu te groot te zijn voor een short story, en te klein voor een roman.

Weergave van enkele soldaten in een willekeurige tank in Libanon. We begeven ons vrijwel continu op dezelfde plek en doordat het vizier fungeert als ogen van het voertuig wordt het meekijken naar buiten al meteen een stuk intenser. Het helpt dat de bijbehorende taal wordt gesproken en de figuren roetzwarte gezichten hebben. Ik had eigenlijk nog iets meer vijanden en actie willen zien; het was nu vooral veel wikken en wegen, afwachten en peinzen. Zo'n rustig scheermoment vormt dan wel direct een contrast en de acteurs zijn meedogenloos. De claustrofobische focus drukt de neus op de feiten.

Leuk is anders, dus mensen die aangenaam filmvoer verwachten: begin er niet eens aan.

Claustrofobisch vanuit een tank gefilmd verhaal over Israëlische soldaten in de eerste dagen na de inval in Libanon. Tsja Libanon, begin jaren tachtig gegarandeerd goed voor een dagelijks item in het NOS-journaal en Israël viel er binnen in 1982 en hier zien we de eerste dagen vanuit een tank die een peloton grondtroepen begeleidt en vastloopt in vijandelijk gebied.

Oorlogsfilms mijden we de laatste tijd vrij bewust, maar vanwege de bijzondere aanpak mocht deze erdoor.

Gebuisd.

Want zwak acteren, slordig camerawerk en nerveuze situaties zorgen niet voor een aangename filmervaring. Er is tevens te weinig context en informatie over de personages om het geheel geloofwaardig te presenteren. Wat overblijft, is tenminste een poging tot de realistische en claustrofobische weergave van de binnenkant van een tank en de keuzes waarmee tankcommandanten te maken krijgen.

Zoals eerder vermeld is dit een film met een documentair tintje eraan.

Of dit een werkelijke weergave is kan ik niet zeggen, wel na het bekijken van deze film dat het goed te realiseren valt dat het best benauwend kan zijn mocht je hierin verkeren in zulke omstandigheden.

Zelf zou ik deze film niet meer kijken, maar voor een keer was het enigszins interessant. Anders zou ik zeggen zoek naar een andere film mocht je niets hebben met documentaire films, oorlog (IDF), Israël ect.