The Loved Ones (2009)

”Bring the hammer, Daddy. And a nail… You've got 10 seconds to go or Daddy's gonna nail it to the chair.”

Per ongeluk heb ik eerst Sean Byrnes latere film The Devil's Candy (2015) gekeken twee weken geleden, maar zo erg was het achteraf niet, het is niet dat ik nu de chronologie verprutst heb. Al is het wel grappig om ook hier vlaagjes metal terug te zien, na eerst die film te hebben gezien. Hoe dan ook, The Loved Ones stond al even op de agenda door zijn memorabele poster met het brunetje in haar roze satijnen jurkje, met de boormachine op de kijker gericht. En een druilerige vrijdagmiddag is natuurlijk een prima gelegenheid voor zo’n soort film.

Hoewel The Devil’s Candy in Texas speelt, is het hier in The Loved Ones nog Byrnes geboorteland Australië waar de gruwelen zich voltrekken. De jonge Brent is druk bezig met het verwerken van de dood van zijn vader, maar heeft inmiddels een relatie met een leuke, knappe meid. Vervolgens weigert hij om die reden beleefd een uitnodiging van de verlegen Lola, om samen naar het schoolfeest te gaan, en wordt vervolgens ontvoerd door haar geschifte vader en het muurbloempje in kwestie. De twee blijken een zorgvuldig uitgewerkt plan te hebben om Lola de alsnog de prom night te geven die haar ontzegd is. Alleen al de manier waarop vader naar zijn dochter kijkt, is genoeg om je de kriebels te geven. Grappig genoeg wordt het echter al snel Lola’s blik, die je je als kijker af doet vragen waar het échte gevaar zit. Unhinged.

Bepaalde besluiten doen de kritische kijker zich wellicht wel achter de oren krabben. Zoals het moment dat hij Lola van zich aftrapt, plots merkt dat hij zijn handen los kan maken, en terwijl vader zich over dochter buigt hopt hij met gebonden voeten de kamer uit. Dat was het moment om vader in de rug aan te vallen en uit te schakelen, niet heel nobel wellicht, maar dan had hij ‘zijn handen vrij gehad’ voor Lola. Of wanneer vader hem achterna gaat in de auto, klimt hij in een boom, waarop vader onder die boom de schade aan zijn auto inspecteert. Spring dan knees or elbows first naar beneden. Nee, hij wacht tot ook dochter er weer bij is zodat ze hem met zijn tweeën uit de boom kunnen kegelen met een stel fikse stenen. Is niet handig, hè?

Los daarvan is The Loved Ones een vermakelijk, absurd horrorsprookje. Ik zeg sprookje, omdat de manier waarop het gefilmd is, het geheel wat ontkoppelt van de realiteit. Op zich niet raar, want zo voelen Lola en Brent zich vast ook, al is het aan compleet andere zijden van het spectrum. Xavier Samuel en Robin McLeavy doen het prima, en met 84 minuten is dit een aangenaam Australisch tongue-in-cheek horrorsnackje. Het is wat torture-porney, maar de pure gekheid en discoglitter laat het dat ontstijgen. En juist wanneer je denkt dat de film in herhaling gaat vallen, volgt er een nieuwe fucked up wending. Helemaal geloofwaardig is niet altijd, maar amusant was het zeker. Achteraf ben ik blij dat ik The Devil’s Candy eerst heb gezien, want anders had die film me nog meer teleurgesteld na dit fijne debuut.

3,5*