Capitalism: A Love Story (2009)

Als documentaire niet zo heel best, maar wel leuk om te volgen.

'Manipulatief' is het goede woord, en verder kan ook 'onderbuikgevoelens' genoemd worden. Moore laat een neergestort vliegtuig zien, en dan de cijfers over het salaris van deze piloten: 1+1=2, mja..

Moore zet Kapitalisme vs. Democratie, en laat dan extreme excessen van Kapitalisme zien, en erg doorgedraafde positieve Democratie. Leuk zo'n bedrijf waar de werknemers het beleid bepalen, zolang het goed gaat natuurlijk. Als het tegen zit, en er gesneden moet worden in het personeel, hoe gaan ze dat dan doen meneer Moore? Sowieso al raar dat hij kapitalisme en democratie vergelijkt. Had hij nog beter voor socialisme kunnen gaan (al komt dat uiteindelijk ook wel een klein beetje terug).

Verder had dat gedoe met die geldwagen en dat lint van hem echt niet gehoeven, erg populistisch.

Maar zoals gezegd bij vlagen wel leuk om te volgen, vooral vanwege enkele heerlijke tussenstukjes (Schwarzenegger die naar eigen zeggen Europa is ontvlucht vanwege het Socialisme ), en good ol' Amerikaanse koppen die het altijd wel goed doen. Duurt uiteindelijk echt te lang, punt was allang duidelijk, en Moore draaft nog dik een halfuur te lang door. Docu's die dik 2 uur duren, op deze toon, beetje te veel van het goede.

2.5*

Michael Moore pleit met Capitalism: A Love Story voor de gevaren van het kapitalisme, een systeem waarbij de 'have's' zich genoodzaakt voelen de 'have nots' onder de voet te lopen in hun blinde zoektocht naar het geld, om vooral te voorkomen dat ze zelf ooit in de arbeidersklasse terechtkomen.

Daarbij zet hij echter meer dan voorheen goedkoop effectbejag in, waaronder zijn eigen oude vader die staat te huilen bij de ruïnes van zijn vroegere werkplek. Objectief journalisme is dit dan ook allang niet meer en hoe nobel zijn doel dan ook moge zijn, ook zijn getrokken conclusies zijn lang niet altijd even zuiver.

Zo beklaagt hij zich over logische gevolgen van de marktwerking terwijl ook de bedrijven zich gedreven voelen in een hoek door het uitblijven van overheidsregulatie. Blijf bij de kern, zou je zeggen; de alternatieve mogelijkheden (wij Europeanen kunnen het wel!) worden aangestipt, maar onbevredigend uitgewerkt. In plaats daarvan laat hij de 'simpele' burger oplossingen aandragen, die nooit kunnen worden toegepast op een complex systeem als de moderne economie.

Wel kaart Moore enkele concrete, bizarre feiten aan die alles bij elkaar gezegd moeten worden, ongeacht op welke wijze. C: ALS is daarmee wederom een belangrijke aanklacht tegen een corrupt systeem, op een vlotte en vaak inventieve manier gebracht. 3*

Moore's werkjes heb ik de laatste paar jaar iets beter kunnen waarderen (de persoon zelf duidelijk niet), maar in Capitalism vergallopeerd hij zich toch weer behoorlijk. Ook hier zijn enkele schrijnende voorbeelden van misbruik weer treffend, maar dat is iets anders dan een compleet economisch systeem willen omwentelen. Niveau ontstijgt wederom niet het basisschool simplisme, wat bij een zwart/wit werkje als Sicko nog valt te begrijpen, maar hier dus niet. Verder is het comic relief ditmaal ver te zoeken.

2*.

Vandaag zijn we hier voor M&O met school naar toe gegaan. Het was wel 's ochtends (8.30), dus dat had deze film niet mee. Film verloopt iets te langzaam om 's ochtends te bekijken.

Dat terzijde gelaten en naar de film zelf gekeken. Hij brengt een paar ijzersterke punten naar voren! Natuurlijk is het allemaal wat overdreven, maar ik denk toch dat een groot deel ervan waar is. Het is eigenlijk niets nieuws, maar hij brengt het duidelijker naar voren dan wie dan ook. 'Prachtige' beelden afgewisseld met messcherpe analyses. Niks op aan te merken.

Leuk hoe hij muziekjes gebruikte van bekende(re) films. Godfather, Clockwork Orange & Hitchcock-achtige muziek. Ik heb ze allemaal gehoord. Af en toe zat er zelfs nog wat humor in. Subtiele humor en niet van die humor die totaal ongepast is bij dit soort onderwerpen.

Roosevelt was me er eentje. Wat een man met een enorm charisma. Raar gevoel kreeg ik tijdens zijn speech aan het land. Eindelijk een goede president.

Hoe dan ook, het blijven Amerikanen en het zal nooit echt goed komen.

Docu krijgt een 4,0*, omdat het een sterke documentaire is, maar af en toe verlies je de aandacht en interesse.

En dat klopte. Insinuerend, eenzijdig, maar zeer vermakelijk en zoals altijd bij Moore ligt de waarheid in de docu in feite in wat er 'tussen de regels door' allemaal verteld wordt.

Mensen die alle cijfertjes gaan uitpluizen etc. en met de open deur-opmerkingen komen dat er toch echt een keerzijde aan Moores stelling zit zullen hier weinig aan hebben.

Hèhè.

Want na het verschrikkelijke 'Sicko' werd het weer eens tijd voor iets beters.

En dat is dit filmpje geworden. Nog steeds eenzijdig en manipulatief, maar tegelijkertijd wel Moore zoals we hem het liefst zien: shockerend. En wederom met feiten die er niet om liegen. Nu maar hopen dat het om mensonterende uitschieters gaat en niet om schering en inslag. Alhoewel, als je Moore mag geloven zijn de grootste jongens de grootste boeven. En misschien is dat ook wel zo.

Cinematografisch gezien wederom geen feest, al zijn de angstwekkende commercials uit de jaren '50 en dergelijke, van een welkome toegevoegde waarde.

Goed.

Misschien is dat ook wel logisch van hem... in de USA zijn de helft van de mensen daar Christen.

Gisternacht heb ik naar deze film bekeken, en het is weer een film zoals we het verwachten van Michael More. Schokende feiten, met een mix van humor.

Nu vindt ik dat humor best ver te zoeken met deze film... in Bowling fomr Columbine en Fahrenheit 9/11 maakte de humor de film helemaal goed, maar dat is in deze film totaal niet. Alleen wat Bekende Amerikanen een voice over geven, naar de grote banken gaan met een zak om het geld "terug" te vragen... Nee, als je voor de humor van Michael More komt, moet je niet bij deze film zijn...

Maar de inhoud van deze film is echt toppie. Hoewel het niet nieuws is om te zien dat de armere mensen die geen geld hebben het huis uitgezet wordt, zitten er toch wel schokkende inhoud erin. Ik ga het maar niet spoilen, maar het is zeker de moeite waard om te kijken.

De inhoud maakte de film toch goed... Misschien zelfs wel de beste film van Michael More tot nu toe... Als de humor nou beter was geweest (dat is eigenlijk de enige reden om iedere keer een Michael More film te kijken), dan kon ik deze film een 4,5* geven.

Maar herlaas is het niet zo... dus toch nog een goeie 4,0*

DVD onlangs gekocht met enkele kortingsbonnen bij de Fnac. Moore spuwt ditmaal zijn gal uit op het kapitalistisch systeem, dat voor een hele hoop absurde situaties zorgt die vooral de brave burger treffen. Die Dead Peasants Insurance is gewoon walgelijk. Hoe kun je je nu vreugdevol verrijken met de dood van je eigen werknemers?

Na "Bowling for Columbine" en "Sicko" was dit de derde film van hem die ik zag. Het is weer helemaal waar wat gezegd wordt over de uitwassen van het systeem. Het komt er uiteindelijk op neer dat 1% rijken de rijkdom opzuigen van 99% gewone burgers. De manier waarop is erg vernuftig en niet altijd legaal. Gelukkig gaat het bij ons nog zo'n vaart niet al kunnen de problemen in Amerika enkel als een verwittiging gelden voor Europa. De impact van de documentaire is niet zo hard als van zijn vorige films, want de Moore-stijl is intussen toch al goed gekend. Hij stelt zich eerder tevreden om zo eenvoudig mogelijk uit te leggen hoe het allemaal in elkaar zit en te illustreren met enkele schrijnende realiteiten.

Opnieuw interessant en precies wat ik van Moore verwachtte.

En weer een zeer onderhoudende, tot nadenken stemmende docu van Moore. Natuurlijk zwalkt het weer alle kanten op, met veel treurige verhalen en close-ups van huilende mensen, maar tegelijkertijd worden er interessante verbanden gelegd en legt Moore de vinger op de zere plek. Subtiel is het wederom niet, maar we moeten uiteindelijk toch blij zijn met een filmmaker als Moore. Uiteraard is hij zelf ook een kapitalist en draagt hij te simpele oplossingen aan, maar hij doet in ieder geval iets om mensen bewust te maken.

This is capitalism. A system of taking and giving... mostly taking.

Ik vond de documentaire best leuk. Apart dat piloten zo'n laag salaris krijgen. Je zou het bijna niet geloven. Natuurlijk belachelijk hoe de grote bedrijven omgaan met hun werknemers. Ook frappant waren waren die geheime verzekeringen op mensen en de Wall-street gasten met hun 'derivative'.

Ook werd ergens een voorbeeld genoemd dat de werknemers van een montage bedrijf $65k per jaar verdiende. Is dat niet een beetje te veel? Dat is meer dat wat een gemiddelde academici in Nederland verdient.

Tevens wordt er goed in beeld gebracht hoe veel bedrijven en vooral hun CEO's miljoenen kunnen stelen. Overigens wel apart dat bijna alle CEO's van al die grote banken joods zijn? Toevallig?

Nadeel van deze documentaire is dat ie wel erg lang duurt. En na 100 minuten had ik het wel gezien.

Het had beter gekund. Michael Moore heeft een nogal aparte manier van vertellen wat wel stoorde. Door zijn manier van doen lijkt het me eerder iemand die doormiddel van zijn documentaires het geld van de armen steelt. Kan dan ook niet wachten om straks wat achtergrondinformatie op te zoeken van Michael Moore. Ben benieuwd in wat voor een huis hij woont bijvoorbeeld. Maar daar ging de film niet over. De film had op het eerste zicht niets nieuws te bieden. Ben al jaren op de hoogte van de problematiek in Amerika en vooral dat het kapitalisme geen fluit helpt. Toch niet voor diegene die het nodig hebben. Hier en daar dan toch nog nieuwe dingen te weten gekomen. Bedrijven die levensverzekeringen afsluiten op hun werknemers? Fuckt up America. Buiten dat dus schiet er me niets te binnen wat nieuw voor me was. Capitalism: A Love Story is een redelijke documentaire die laat zien hoe het kapitalisme in Amerika in elkaar steekt. Al is het hier toch veels te zwart-wit weergegeven. 3.0*

Mindere documentaire van de vier die ik van Michael Moore heb gezien. Er zaten goede vondsten in zoals bedrijven die winst maken met de dood van hun werknemers. Om misselijk van te worden En de dunne grens tussen kapitalisme en democratie die min of meer misbruikt wordt door Amerikaanse bedrijven en justitie (die kinderrechter)

Misschien was het niet zo'n goed idee om deze docu meteen na Fahrenheit 9/11 te kijken maar deze kwam toch iets minder uit de bak voor me. Begrijp me niet verkeerd, de montage is vanouds zeer goed en het laten tonen van reclames uit de jaren 50 en 60 tussendoor heeft een soort van zwartgallig effect dat zeer goed werkt. Wat ik wel altijd ergerlijk vond was de eenzijdige manier hoe Moore zijn documentaires maakt. En om eerlijk te zijn kon het middenstuk van deze docu me echt niks boeien. Ik heb sowieso een hekel aan economie (het schoolvak en in het echt) alleen het einde was boeiend.

Moore kan overigens ook erg slordig zijn en theorieën letterlijk door de kijkers zijn of haar strot douwen. Toen hij bijvoorbeeld in het museum ging kijken naar de Amerikaanse constitutie uit 1776 moest hij natuurlijk wel bedenken dat tijden veranderen. Waar hij wel terecht gelijk in had was dat de grens tussen democratie en kapitalisme veel te vaak wordt overtreden. Die invloed van bedrijven op presidenten leek ook erg terecht soms, maar af en toe ging Moore weer flink overdrijven.

Wat misschien nog wel een van zijn sterkste vergelijkingen is in deze docu is toen je zag hoe na de Tweede Wereldoorlog Europa in vele landen hun grondwetten aanpasten en meer openstond voor sociale wetten, ditzelfde gebeurde niet in Amerika, en de wens van President Roosevelt werd hiermee nooit vervult voor een verbeterde constitutie. En de jaren erna werd die wens alleen maar genegeerd en de grens tussen rijk en arm steeds groter. Als je voor sociale zorg stond werd je uitgemaakt voor een communist. Foute, politieke shit dus. Amerika hoort het rijkste land ter wereld te zijn en met welvaart komt gelijkheid zou je denken maar dat is dus helemaal niet het geval en ik denk ook dat die hoge cijfertjes veelal komen van bedrijfsdirecteuren.

Wat ik ook erg jammer vond van Moore was zijn keuze om tot actie te komen tegen het kapitalisme. Ik bedoel het is een goede zaak dat hij dat doet (het einde alleen al) maar het lijkt eerder of hij tot rebellie wilt opzetten dan een goede documentaire maken. Dat heeft hij wel gedaan maar dit is uiteindelijk een van zijn mindere.

***

Uitstekende documentaire waarin Michael Moore het kapitalisme van Amerika onder de loep neemt en daar de nodige vraagtekens bij zet. Vooral als je bijvoorbeeld hoort wat piloten in Amerika verdienen of helemaal als blijkt dat sommige bedrijven levensverzekeringen op hun eigen werknemers afsluiten om zo bij hun overlijden geld op te strijken. Verder doorspekt met de bekende, sarcastische maar doeltreffende Michael Moore-humor. Wel een beetje jammer dat Michael Moore, vanwege zijn bekendheid, nergens voet tussen de deur krijgt bij de 'schurken'.

Documentaire die inhoudelijk veel sterker is dan "Fahrenheit 9/11". Die laatste is veeleer een grote anti-Bushcampagne zonder eigenlijk inhoudelijk een problematiek aan te kaarten. Rioolpolitiek dus.

Maar hiermee weet Moore een relevant thema aan te snijden. (Wat ie met "Sicko" en "Bowling for Columbine" ook zal doen, maar die moet ik nog zien).

Dat Amerika een ziek systeem heeft weet iedereen. De huidige wetgeving is haast feodaal, en de bevolking wordt zodanig gemanipuleerd dat ze nog stemmen op diegenen die hen de diepte in sleuren. Ze worden wijs gemaakt dat ze geen goede Amerikanen zijn als ze tegen het kapitalisme zijn (Socialist is nog steeds een scheldwoord in Amerika!). Doet me een beetje denken aan "Hitler ist Deutschland, wie Deutschland hitler ist" Als je niet voor onze stroming bent, dan hou je niet van ons land.

Ook in onze lage landen is de situatie zo. Ik snap niet dat mensen staken voor borrelnootjes als kleine loonsverhogingen en compensaties terwijl de grote vis steeds de dans ontspringt! De hele kapitalistische bankwereld is gewoonweg rot.

En dat alles wordt hier nog eens heel mooi geïllustreerd. De linken tussen de politiek en de echte machthebbers worden mooi geïllustreerd, en de miserie van de slachtoffers wordt ook mooi getoond.

In het 2de deel krijgt het weer even wat politieke boodschap. Obama wordt op een gegeven moment bijna als een god afgeschilderd. Daarom toch net geen topdocumentaire.

Bijkomend nadeel is dat het voor economie-leken soms moeilijk te volgen is.

Aardig.

3,5*

Geinig filmpje, paar leuke openbaringen maar voor de rest wist ik al de de gros van het bank en wall street gebeuren zware crimi's zijn. Er zaten een altijd goede voorbeelden in de docu die laten zien hoe de midde klasse het dupe is van de hebzucht van de hoge klasse, maar vindt het interessanter als er wat dieper wordt ingegaan op de stof. Moore's cynische aanpak kan ik altijd goed waarderen, alhoewel hij vaak over de top gaat en soms ook wat de sentimenteel doet, wat ik dan weer vervelend vindt. 3*

Ik heb een beetje een haat- en liefdeverhouding met Michael Moore en zijn werk. Ook deze documentaire is propagandistisch knip- en plakwerk waarbij een heleboel argumenten op een hoop worden gegooid. Voor een diepteanalyse van het kapitalisme ben je dan ook aan het verkeerde adres. Toch vond ik deze beduidend sterker dan Sicko of Fahrenheit 9-11 omdat Michael Moorej zich volledig op Amerika blijft richten. Nu eens geen uitstapjes naar Canada of Europa om aan te tonen hoe slecht het met Amerika gesteld is. Hij noemt hier een aantal zeer hoogst verontrustende gevallen waarbij de macht van bedrijven zich onttrekt aan politiek en justitie.

Veel subjectieve montage, interviews, incidenten ed. die zo gemonteerd zijn dat ze in het straatje van Michael Moore passen. Daarnaast van die grappig bedoelde montages van bijvoorbeeld oude films die nauwelijks Moore's verhaal ondersteunen. Maar het blijft natuurlijk een feit dat het huidige financiële systeem behoorlijk verrot is en er zit absoluut een waarheid in de voorbeelden die Moore aanhaalt. Het verhaal van een bedrijf dat een overlijdensverzekering buiten iemand weten om afsluit om vervolgens te cashen vond ik behoorlijk ziek. Zoals eerder is gezegd, het kapitalisme wordt de grond in getrapt maar eigenlijk gaat deze film daar helemaal niet over, het gaat over de zelfverrijking van grote bedrijven.

Tja, Moore.

Schopt Amerika nog maar eens een geweten. Ditmaal door de financiële crisis onder de loep te nemen. Mja, er zitten interessante stukken in, maar vind dat Moore soms te vaak van de hak op de tak springt, en met name zijn eigen Flint te vaak bij het grote geheel betrekt. Who cares?

Verder zijn de docu Inside Job (2010) en de film Too Big to Fail (2011) tig keren beter uitgewerkt en interessanter als je meer over dit onderwerp te weten wil komen.