Bowling for Columbine (2002)

Ja ja Mac.. maar dat wil niet zeggen dat iemand 'm bekeken heeft

Touche (schrijf je dat zo?)

Ik geloof dat de "e" moet worden geaccentueerd.

Indrukwekkend, grappig, schokkend, serieus en dat allemaal in 1 documentaire!

Goed te zien dat Moore door heeft dat docu's over serieuze onderwerpen niet alleen maar saai en down moeten zijn.

Werkelijk alle especten aan deze docu zijn uitstekend, tegen het perfecte aan in mijn mening. "Domme" mensen worden op de schijt genomen...maar niet smaakloos, en serieuze en trieste momenten worden zeer smaakvol in beeld gebracht.

Stukjes als "History of America" en die redneck met explosieven en guns in zijn huis die zegt "there are some crazy people out there" zijn echt geweldig!

Toch wel 1 "minder" puntje; ik denk dat de objectiviteit in deze docu ver te zoeken is, maarja de vraag is dan maar of dat erg is....

Uitermate boeiend.
4,5 sterren.

Ik vond het een geniale documentaire, snel, scherp en bovenal zeer waar. Het is inderdaad een punt dat het betoog een redelijk eenzijdig beeld geeft, maar dit is juist de bedoeling als tegengas voor propaganda waar we normaal mee te maken hebben. De film bevat ook enkele zeer memorabele stukjes zoals de cartoon, het verhaal over de bijstandsmoeder en de weergave van Amerikaanse internationale interventie op de tonen van Louis Armstrong.
Ook bevatten bepaalde scenes subtiele hints naar andere gedeeltes uit het verhaal. De man met het CIA-shirt die een bijeenkomst staat te regelen bijvoorbeeld. Al met al een film die iedereen moet zien. 4,5 ster

is deze docu gewoon bij de (grotere) videotheken te huur??

Als je 'm nu wilt zien, zul je naar de bioscoop moeten.

Ik heb 'm zojuist gezien, en ik vond hem behoorlijk kut, op punten zelfs walgelijk. Waarom gaat een kritische blik van Amerikanen over hun eigen samenleving in godsnaam vergezeld van eenzijdige verslaggeving, gezellige muziekjes (jazeker, de gast schuin achter me zat mee te zingen met 'Happiness is a smoking gun'), rake grappen en vooral misselijkmakende stemmingmakerij? Is dat de manier om dit onderwerp aan de Amerikanen zelf, in hun eigen format, te kunnen verkopen? Zodat ze zeggen "Did you see that? That's sooo true!"?

Als je de docu even los van het onderwerp behandelt: natuurlijk is de verknipte Amerikaanse samenleving iets waarmee zij en de rest van de wereld geconfronteerd moeten worden, en liefst zo direct mogelijk. Maar niet op een manier die zonder probleem kan aanschuiven bij al die rotzooi die juist zo bekritiseerd wordt, compleet met voorgeprogrammeerde sentimentele momenten. Dat maakt deze docu wat mij betreft totaal vrijblijvend, en dit onderwerp leent zich daar niet voor.

Vat dit niet op alsof ik de oprechtheid van bijvoorbeeld de overlevenden van Columbine die hun kogels inleveren bij de Walmart in twijfel trek. Hell, ik geloof zelfs in de totale oprechtheid en betrokkenheid van Michael Moore. Maar betrek die jongens verdomme niet als tranentrekker in je filmpje, bij wijze van marketing-sentiment.

Inhoudelijk is Bowling For Columbine terechte kritiek op de excessen van de Amerikaanse samenleving, maar voegt zich helemaal naar de wensen van de consumer-maatschappij waar al die ellende uit voortkomt. Hoe sympathiek hij ook overkomt, Michael Moore heeft het totaal verkeerd aangepakt. Misschien is hij tegengewerkt door geldschieters, misschien heeft hij zijn concept eerst moeten verkopen aan filmmaatschappijen die er in een opgepoetste variant wel mee aan de slag wilden, maar het terechte uitgangspunt is in deze documentaire echt totaal verziekt.

Mooi gezegd Yak, stem met 1 ster verlaagd naar 3 sterren.

waarom mag maatschappijkritiek niet met humor vergezeld gaan?

die gezellige muziekjes waren cynisch bedoeld, kan begrijpen dat de film veel minder wordt als je dat niet doorhebt..

Helemaal mee eens Jordy, bovendien vond ik het juist wel goed dat er ook de nodige humor in deze docu gebruikt werd. En de momenten waarop de humor gebruikt werd vond ik zeker niet misplaatst.

Op erg pijnlijke momenten was de docu gepast serieus.

Mooi gezegd Jordy, stem verhoogd met 5 sterren.

Het is niet alleen dat er gein wordt getrapt met zo'n onderwerp, ik vind dat dat normaal gesproken best moet kunnen. Maar niét op de manier waarop het in BfC gebeurt: hier komt het op mij over alsof je aan een Amerikaan een mop vertelt over Amerikanen, waar hij even om moet lachen en het de volgende dag alweer vergeten is. Of nee, nog erger: die hij de volgende dag doorvertelt aan zijn vrienden. Ken je die van die gast met een M16 onder zijn kussen?

Maar BfC werd vooral genekt door de vrijblijvendheid, de eenzijdige verslaggeving en het makkelijke scoren, wat uitmondde in ordinaire stemmingmakerij. Die hele situatie is niet zwart-wit, verre van dat. Je kan niet zomaar personen voor de camera sleuren om ze neer te zetten als de antichrist, net zomin als dat je mensen kunt aanwijzen die een constante slachtofferrol vervullen, net zomin als dat je een punt kan maken door met wat getalletjes te goochelen zonder de kijker te laten weten waar deze vandaan komen (niet eens het inwonertal van een land wordt erbij genoemd!).

Ik denk dat Amerikanen deze docu zullen diggen, zoals ze het zelf zo mooi kunnen zeggen. Omdat hij in álle opzichten net zo Amerikaans is als het onderwerp. De mensen liepen gisteren goedgemutst de zaal uit, en een half jaar later weet iedereen zich alleen nog de leuke grappen, de gave animaties en dat coole interview met Marilyn Manson te herinneren. Dit onderwerp zou de kijker door de mangel moeten halen, vooral de Amerikanen zelf natuurlijk. Maar in plaats daarvan wordt een groot maatschappelijk probleem verkocht als een goeie grap.

Dit illustreert wel bijzonder goed wat ik eigenlijk bedoel. "Michael Moore's documentary style film explores his journey to discover why our youth are able to commit such heinous crimes as the bloodshed at Columbine High School." En dat op de Walmart-site, de plek waar die gasten hun kogels hebben gekocht. Amerikanen weigeren gewoon stelselmatig om kritiek op zichzelf te hebben.

ik denk dat ik me voornamelijk de tranen zal herinneren die me over de wangen liepen toen die lerares haar verhaal vertelde over dat 6 jarige jongetje.

en de diepe angst die ik voelde toen ik dingen hoorde over work-for-welfare en dress-codes.

ik heb BfC nog niet gezien, maar t komt nu een beetje op mij over alsof hij alleen bestaande kritiek bevestigd, in plaats van dat hij een nieuw perspectief uitlicht of kijkers en ze echt aan het denken zet.

"Moore’s argument is emotionally-driven, and therefore, will probably only preach to the converted."

Van Drowned In Sound

En de rest van de Amerikanen zal reageren van "Oh, that's sooo terrible! So where's that turkey you said you had for Thanksgiving?"

Ik heb 'm nog niet gezien hoor, maar verwachten dat een film de mentaliteit van een compleet volk verandert, lijkt me nogal een hoge eis. Juist 'emotionele' aanpak leidt volgens mij echter wel sneller hiertoe dan wetenschappelijke, droge benadering. Hierbij moet ik altijd denken aan dat stukje over American History X: 'I have a friend who was a Nazi and a racist. But upon walking out of the theater after this movie he hung his head in shame.' Michael Moore wel een béétje kennende, is zijn filmstijl volgens mij ook wel tot dit soort reakties in staat. En anders vind ik met een beetje bevestiging van mijn eigen denkbeelden, door iemand uit 'het land' zelf, ook al weinig mis. Maar goed, eerst Bowling maar 's zien .

Yak zet de toon.. En ik vind dat ook een opmerking die ik ook altijd voelde bij de serie's/docu's van M. Moore. De grote vrijblijvendheid ervan... Zal de docu niet hoog op prioriteitenlijstje zetten .

Ik begrijp totaal niet waar je dit vandaan haalt. De humor die in deze docu voorkomt is juist (zoals Jordy al terecht opmerkte) enorm cynisch, op een typische Michale Moore manier. De scenes worden op deze manier zeer confronterend en iedereen die een glimlach om zijn lippen krijgt denkt onmiddelijk aan het nare aspect wat er achter schuil gaat. Ik heb het idee dat de film door dit soort down-to-earth benaderingen veel beter werkt (en vooral ook bij domme Amerikanen etc.) dan een soort van NOVA-behandeling van het onderwerp, waarin slechts een saaie feitenopsomming voorkomt. Moore's journalistieke manier gaat terug naar de basics. Een onderwerp aankaarten en dan vervolgens heel eenvoudig rond kijken en vragen stellen, zoals iedereen dat zou kunnen doen eigenlijk.

Zo makkelijk scoren is het denk ik niet. Veel mensen, en vooral Amerikanen zijn helemaal niet overtuigd van de standpunten in de film, zoals wij dat misschien overduidelijk zijn. Iedereen in de film krijgt de mogelijkheid om zijn verhaal te doen. Moore was zelf bijvoorbeeld verbaasd over de intelligente denkwijze van Marilyn Manson. Charlton Heston is nu eenmaal HET aanspreekpunt wat betreft deze materie, dat hij zijn eigen punt niet kan verdedigen terwijl hij daar alle gelegenheid toe krijgt is niet Moore's fout. Deze mensen maken eerder zichzelf belachelijk dan dat Moore dat doet.

Dit begreep ik inderdaad ook niet, hoewel iedereen wel een idee heeft hoe de verhoudingen liggen. Het doet in feite weinig af aan de ontluisterende werkelijkheid van de cijfers.

Ik heb nog nooit zo'n scherpe zelfkritiek van Amerikaanse bodem gezien. Ik denk dat alle Amerikanen die deze film gezien hebben toch anders naar hun dagelijkse nieuwsprogramma kijken. Om nog maar te zwijgen over het standpunt van de Amerikaanse interventies. De directe visuele link tussen 11/9 en de CIA is iets wat Amerikanen recht in het hart treft. Ik begrijp niet hoe je dit kunt afdoen als een cool filmpje dat iedereen even lekker gaat kijken op een vrije avond. Deze documentaire haalt de Amerikaanse maatschappij door de mangel als nooit tevoren. Het grote maatschappelijke probleem wordt niet gebracht als een truc. De docu bevat een collage aan verschillende beelden van het onderwerp. Van animatie naar cijfers en van interviews naar historische beelden.

ik sluit me helemaal aan bij kos.

en stuf: 't roept wel degelijk nieuwe dingen aan en legt connecties die je mischien zelf nog niet gezocht zou hebben.

t roept iig wel flink uitgebreidde reacties op hier

Oké, ik ben wat al te kort door de bocht gegaan door Bowling for Columbine af te doen als een film die mensen laat lachen om een groot maatschappelijk probleem, en ja, er is al heel wat voor te zeggen dat iemand überhaupt een probleem als dit onder de aandacht brengt. Er zullen immers al honderden gortdroge tv-docu's aan gewijd zijn die men massaal links heeft laten liggen.

Maar: het gaat me niet zozeer om mensen die een glimlach op het gezicht krijgen en zich al dan niet beseffen dat het toch wel wat dieper zit. Dit zijn de mensen van de 'eigen kerk' waarvoor gepredikt wordt (daar reken ik mezelf ook toe). Mijn probleem is dit: de mensen in de zaal bulderden van het lachen toen een gast die werd geïnterviewd zei dat hij de laatste tijd geen bommen had gemaakt - oh nee, bedacht hij zich, toch wel: een forse napalmbom, afgelopen week. Was 'ie even vergeten.

Zoiets bedoel ik, en er zijn nog veel meer soortgelijke voorbeelden in BfC. Je maakt op die manier als het ware een omtrekkende beweging om het èchte probleem heen: waarom lachen mensen hierom, en zijn ze niet zwaar verontwaardigd? Wordt met deze documentaire dan niet volledig naast het doel geschoten?

Wat ik zie als in naar BfC kijk is een film die een groot probleem te makkelijk en veel te ongenuanceerd aan de kijker presenteert. De scene waarin wordt gesteld dat alle geweldsdelicten in Amerika volgens de media worden gepleegd door black males, gevolgd door allerlei stukjes uit nieuwsberichten die dit lijken te bevestigen vond ik schandalig. Een zo ongelooflijk complex probleem mag niet zo eenzijdig belicht worden als hier gebeurt, dat is ook precies wat ik bedoel met 'makkelijk scoren'. Moore maakt op geen enkel moment de authenticiteit van de documentaire glashelder en onweerlegbaar, iets waarvan ik vanaf de eerste minuut op heb zitten wachten. Dat maakt het in mijn ogen pure stemmingmakerij, en dát is waarom ik zoveel problemen heb met de behandeling van het onderwerp. Wie zegt me dat die hele scene waarin hij controleert of de deuren van Canadezen nooit zijn afgesloten wel klopt? Dat hij niet tweehonderd mensen heeft benaderd waarvan er vijf dit hebben toegegeven, die dan vervolgens in de documentaire te zien zijn?

In het bijna-laatste shot van de film zie je Moore die de foto van het in Flint neergeschoten meisje laat zien aan Heston - "this is the girl", maar Heston loopt weg. In deze scene zie je Moore afwisselend vanuit twee camerastandpunten: één waarbij je Heston ziet vertrekken, gefilmd over de schouder van Moore, en één met Moore van voren waarbij hij de foto duidelijk zichtbaar in beeld houdt - deze shots zijn er later in gemonteerd, want er was maar één cameraman aanwezig, dat blijkt uit alle voorafgaande beelden. Waarom? Om een sentimentele snaar te raken, want de kijker ziet nu immers ook de foto van het meisje en Moore's getormenteerde blik. Hoe oprecht het moment ook was, en daar geloof ik echt in, de latere bijschaving van de beelden maakt het tot sentiment volgens een voorgedachte formule.

wat een film. degene met wie ik was en ik waren achteraf echt wat ontdaan. door elkaar geschud en zo. dit komt vooral omdat doordat de film een beroep doet op verschillende emoties, in een vrij snel tempo zaten we te lachen, met open mond van verbazing te kijken, voelden we afgrijzen, verdriet en medelijden. dat kostte nogal wat energie.

wat mij betreft komt de boodschap, hoe gekleurd ook, aan. en ik had ook echt het gevoel dat ik het aan iedereen moet vertellen: ga het zien.

het doet wat met je, of dat nou positief of negatief is.

ik geef 4,5 sterren.

Sterk betoog van Michael Moore.

Ik heb zo-even met open mond de reacties van Yak op deze documentaire gelezen.

Yak, het lijkt echt alsof jij naar een hele andere film hebt zitten kijken dan ik.

Michael Moore legt de vinger op de zere plaats: hij houdt de Amerikanen een spiegel voor en laat ze zien dat ze geregeerd worden door angst. Daar ligt de kern van zijn betoog.

Als je een betoog schrijft, doe je precies hetzelfde: je hebt een probleemstelling, argumenten VOOR en argumenten TEGEN. Nou, die argumenten TEGEN probeert Moore, met succes in mijn ogen, in zijn docu te ontkrachten (Nee, het geweld in de USA is niet verklaarbaar door de etniciteit; vergelijk Canada!). Zijn argumenten VOOR illustreert hij met (geslaagde!) voorbeelden: de angst voor de killerbees, de massale aanschaf van gasmaskers en de toename van de verkoop van vuurwapens.

Moore voert dus een betoog. Dus Yak, begrijp ik niet goed wat jij bedoelt met 'makkelijk scoren'. Tegen wie scoort hij dan zo makkelijk?

Goed, die scene dat Moore met die twee Columbine-slachtoffers naar die supermarkt gaat, was inderdaad van een hoog Pieter Storms-gehalte, maar dat is juist de taal die Amerikanen WEL lijken te begrijpen. Dus wel enigszins verdedigbaar, lijkt me.

Michael Moore toonde helemaal ballen door de aanslag op het WTC ook in perspectief te plaatsen. Eigenlijk zegt hij: vergeleken met het bloed dat door de Amerikanen is vergoten, zijn die 3.000 doden van het WTC niet zo wereldschokkend. Hij laat ons dat zien door wat cijfers achter elkaar te plaatsen; de conclusie is voor ons. Dapper voor een Amerikaan.

Voor mij, als Europeaan, was Moores betoog niet zo heel verrijkend: dat de Amerikaanse maatschappij aan diverse ziektes lijdt, staat voor mij al jaren als een paal boven water. Maar een volk dat zichzelf ziet als de elite van de wereld, kan heel wat leren van Bowling for Columbine.

Ik lees net in de VARA-gids dat de NPS 'Bowling for Columbine' heeft aangekocht.

Hoe lang duurt t eigenlijk voor dit soort docu's om op tv te komen?

niet zo gek lang, volgens mij. ik denk dat ie dit jaar nog wel op tv komt. momenteel draait ie nog op beperkte schaal in de bioscopen.

trouwens, nog 1 stem en hij staat in de top 50!