Bowling for Columbine (2002)

Geweldige documentaire... interessant ook om het verschil tussen Canada en Amerika eens naar Nederland te vertalen, en welke kant het hier op dreigt te gaan...

als docu 5 sterren waard, maar ja een superfilm doet nog net wat meer met me, moeilijk om dit als film te beoordelen.

4* dan maar

Ik vond het een geniale documentaire, snel, scherp en bovenal zeer waar. Het is inderdaad een punt dat het betoog een redelijk eenzijdig beeld geeft, maar dit is juist de bedoeling als tegengas voor propaganda waar we normaal mee te maken hebben. De film bevat ook enkele zeer memorabele stukjes zoals de cartoon, het verhaal over de bijstandsmoeder en de weergave van Amerikaanse internationale interventie op de tonen van Louis Armstrong.
Ook bevatten bepaalde scenes subtiele hints naar andere gedeeltes uit het verhaal. De man met het CIA-shirt die een bijeenkomst staat te regelen bijvoorbeeld. Al met al een film die iedereen moet zien. 4,5 ster

Ik heb 'm zojuist gezien, en ik vond hem behoorlijk kut, op punten zelfs walgelijk. Waarom gaat een kritische blik van Amerikanen over hun eigen samenleving in godsnaam vergezeld van eenzijdige verslaggeving, gezellige muziekjes (jazeker, de gast schuin achter me zat mee te zingen met 'Happiness is a smoking gun'), rake grappen en vooral misselijkmakende stemmingmakerij? Is dat de manier om dit onderwerp aan de Amerikanen zelf, in hun eigen format, te kunnen verkopen? Zodat ze zeggen "Did you see that? That's sooo true!"?

Als je de docu even los van het onderwerp behandelt: natuurlijk is de verknipte Amerikaanse samenleving iets waarmee zij en de rest van de wereld geconfronteerd moeten worden, en liefst zo direct mogelijk. Maar niet op een manier die zonder probleem kan aanschuiven bij al die rotzooi die juist zo bekritiseerd wordt, compleet met voorgeprogrammeerde sentimentele momenten. Dat maakt deze docu wat mij betreft totaal vrijblijvend, en dit onderwerp leent zich daar niet voor.

Vat dit niet op alsof ik de oprechtheid van bijvoorbeeld de overlevenden van Columbine die hun kogels inleveren bij de Walmart in twijfel trek. Hell, ik geloof zelfs in de totale oprechtheid en betrokkenheid van Michael Moore. Maar betrek die jongens verdomme niet als tranentrekker in je filmpje, bij wijze van marketing-sentiment.

Inhoudelijk is Bowling For Columbine terechte kritiek op de excessen van de Amerikaanse samenleving, maar voegt zich helemaal naar de wensen van de consumer-maatschappij waar al die ellende uit voortkomt. Hoe sympathiek hij ook overkomt, Michael Moore heeft het totaal verkeerd aangepakt. Misschien is hij tegengewerkt door geldschieters, misschien heeft hij zijn concept eerst moeten verkopen aan filmmaatschappijen die er in een opgepoetste variant wel mee aan de slag wilden, maar het terechte uitgangspunt is in deze documentaire echt totaal verziekt.

Erg interessante documentaire van Moore. Het weerspiegelt erg goed de wapengekte in de VS en het hoe en waarom ervan. Het eerste uur is erg sterk (met als hoogtepunt het geniale tekenfilmpje van de makers van South Park), daarna zakt het niveau een beetje in, maar een half uur voor het einde klimt het niveau weer een beetje omhoog. Wel stoorde ik me een beetje aan het toch weer Amerikaanse einde waar Moore Heston gewoon geen kans geeft in het interview en waar hij dan een foto van het meisje wat vermoord werd laat zien. Dan maakt Moore het nog erger om ook weer een shotje er tussen te gooien met alleen maar een shot op de foto van het meisje. Dit had van mij niet gehoeven., maar toch is dit een erg interessante, bizarre en confronterende documentaire waarin Moore je met de neus op de feiten drukt en een mooie schets geeft van de wapenwaanzin in de VS. 4*

ik sympathiseer met de boodschap van deze film en ik ben het zelfs voor een groot gedeelt5e eens met Moore, maar dat maakt nog geen goede film.

Op het eind dacht ik 'wat heeft deze film nou verteld dat ik niet al wist? ik moest vaak denken aan mister Mackey van South Park; 'guns are bad mwookay'.

verder is deze film wel erg kort door de bocht op veel momenten. Heston als gezamenlijke vijand bombarderen is daar een voorbeeld van. dat deze film manipulatief en uitsluitend subjectief is, is nog niet het ergste. dat ie rommelig is en vaak nogal onsamenhangend wel.

De Amerikanen hadden deze klap om de oren ongetwijfeld eens nodig, maar daar kan ik verder niets mee. veel meer is deze film ook niet. 2 sterren vanwege een aantal aardige momenten.

Interessante materie deze documantaire. Ik kan de ietwat cynische manipulatieve manier van Moore wel waarderen. Zijn kritische blik zouden veel meer amerikanen moeten delen. Bovendien is hij geen saaie zeurderiger prederiker maar verpakt hij zijn boodschap met de nodige humor. Iets wat ik ook erg sterk vond in zijn TV-show (waarvan ik de naam even kwijt ben... Wie helpt mij??). Ben wel bang dat zijn boodschap meer gehoord word in Europa dan in de VS. Kijk naar de IMDB score; US users 7.8, Non US users 8.7. Maar dat is dan ook wel weer typisch amerikaans.

In de documentaire worden problemen in de amerikaanse samenleving aan de kaak gesteld. Politiek, de invloed van het militair industrieel complex, de geweldadige media, het totaal ontbreken van een sociaal vangnet en natuurlijk wapenbezit worden onder de loupe genomen en verbonden met elkaar. Het samenspel van deze krachten leidt volgens Moore tot een angstige op consumptie gerichte geweldadige samenleving. Hij illustreerd door even een paar kilometer over de grens in Canada een kijkje te gaan nemen dat het dus ook geheel anders kan. Overigens vind ik die scene waarin hij zonder aan te kloppen bij canadezen binnen wandelt echt een van de leukste stukjes.

De materie die Moore behandelt is natuurlijk uiterst complex en ik vind het dan ook jammer dat hij er niet meer een onderzoekende documentaire van heeft gemaakt. Moore heeft een bepaald standpunt en wil dat heel graag uitdragen, de uiteindelijk conclusie staat natuurlijk al vanaf het begin aan vast. Laat ik het zo zeggen Moore zet met deze documentaire zijn gedachte netjes op een rijtje en presenteerd het op een vermakelijke wijze maar echt heel veel wijzer ben ik er niet van geworden. Nieuwe inzichten in de amerikaanse sameneleving en haar problemen heb ik er niet door gekregen.

En dan de 'film' an sich. Deze is vaak erg rommelig, bestaat veel uit aan elkaar geplakte nieuwsbeelden en echte mooie beelden zijn een zeldzaamheid. Uitzondering is als hij de armoede in zijn geboorteplaats Flint verfilmd. Deze documentaire wist mij zeker over de volle lengte te blijven boeien en als eindoordeel kom ik uit op een ruime 3,5*.

Beter dan het oerdomme Roger & Me, maar minder dan het behoorlijke Fahrenheit, deze oscarwinnende docu (hoe dat in vredesnaam kon gebeuren zal me altijd boven de pet gaan) van de Amerikaanse Willibrord Frequin, de immer vervelende, maar soms ook hilarische Michael Moore.

Door zijn tv-serie The Awful Truth raakte ik geinteresseerd in hem; een show waarin Moore een punt wat hem niet aanstaat in Amerika aanpakt en er zijn tanden in zet. Die momenten zijn er ook in Columbine; zijn overwinning bij K-Mart is legendarisch en eigenlijk zijn finest moment. Ook enkele interviews (met het hoofd van de school, en een vader van een Columbine slachtoffer) zijn mooi en oprecht. Ook een enkele komische noot kon ik wel waarderen.

Waar 'Columbine' de fout in gaat is de uitwerking van de vraagstelling, het uitgangspunt van de docu. Moore wil iets, maar wat? Hij gaat niet (direct) voor gun-control, maar wil meer; waar komt het geweld in de VS toch vandaan? Een interessante vraag, maar het antwoord (door niemand minder dan Marilyn Manson, dat kan niet goed zijn) 'we leven in angst' is zo breed, zo vaag en zo onduidelijk, en Moore weet vervolgens maar niet de zaak te concretiseren.

In plaats daarvan komt hij met een sullig filmpje (a brief history of the USA), nietszeggende statistiekjes en statements die hij niet (met cijfers) waar kan maken (de quotes over het racisme in COPS).

De definitieve nekslag ligt in het laatste kwartier. Moore zoekt legende Charlton Heston op en vraagt hem wat hij nu vindt van de ellende en het geweld in de VS. Heston doet mee; hij komt met logische antwoorden (waar Moore eerder ook al op kwam) en geeft toe dat het een lastig vraagstuk is. Desondanks vindt Moore het nodig een pathetisch gezicht te trekken, een foto van een meisje achter te laten en vervolgens via creatieve editing te laten zien dat Heston niets geeft om het leven van het kleine meisje.

Als Moore een dergelijke staged scene nodig heeft om zijn punt te halen zak je door het documentaire-ijs. Dat de Academy liever een politiek puntje wilde scoren dan ook daadwerkelijk de beste documentaire een beeldje te geven zegt dan ook veel over de belangrijkste filmprijs.

2,5*.

Zeker een interessante documentaire. Ontzettend subjectief natuurlijk en niet geheel voor zoete koek te slikken, maar hij wist het als gouden appelen in zilveren schalen te brengen. Anti-Amerikaans maar wel óp z'n Amerikaans.

Maar, als de media (of de overheid) de oorzaak zijn van de angst in Amerika, met als gevolg het buitensporige wapenbezit, waar is de angst-zaaiende media dan het gevolg van? Slavernij, rassendiscriminatie, Columbus' reis naar 'India'? Dat vond ik nogal ver gezocht.

Zeer aangrijpende documentaire.

Ik had het eerste uur al eens op tv gezien, en daarvan was nogal wat blijven hangen. Gelukkig zit de complete documentaire vol met dat soort verbazingwekkende feitjes, waardoor het het zeker waard was de film een 2e kijkbeurt te gunnen. Ook kwamen de reeds geziene stukken opnieuw zeer schokkend over. Echt vreemd hoe verwrongen een land in elkaar blijkt te zitten. Ik wist wel dat de VS nou niet bepaald handelt naar het imago dat ze voor zichzelf hebben proberen te scheppen, maar dit gaat wel erg ver. Het feit dat je gewoon door dingen heen kijkt die je nooit had verwacht, en werkelijk deze, eerst misschien wel voor onmogelijk gehouden, dingen plotseling helemaal gelooft getuigt van een zeer goede documentaire.

Het sterke aan documentaires is natuurrlijk dat wat je ziet écht is. Dat maakt een moord of dood lijk een compleet andere ervaring dan bij een normale film, want dit is écht gebeurd! Het filmpje dat het 2e vliegtuig het WTC invliegt is nog steeds ontzettend schokkend, eigenlijk steeds meer, omdat ik toendertijd niet echt besefte wat er allemaal aan de hand was. Of als de overlevenden van het Columbine-incident huilend hun verhaal doen voor de camera weet mij dat zowat tot tranen te roeren. Waar zijn ze toch allemaal mee bezig? Het is wel sterk van Moore dat hij dat vervolgens ook uit gaat zoeken, de confrontatie steeds weer aangaat en stilletjes zijn oordelen velt.

Menselijke uitspraken blijken toch werkelijk alles te slaan. Neem nou de soldaat die een pistool aan zijn hond had vastgebonden, en doodleuk doorzevert over hoe schattig dat hondje er wel niet uitzag, terwijl dat beest nota bene (zij het per ongeluk) iemand een kogel door zijn been had geschoten! Maakt dat hem dan echt niks uit? Is dat echt aan de orde van de dag? Dan de conclusie van een aantal Amerikanen zelf waarom er zoveel gemoord wordt in hun land: Marilyn Manson.

Ik was niet zo heel bekend met de man, maar kreeg eigenlijk een fantastisch positief beeld van hem in de film. Hij doet wat hij wil, zingt wat hij wil zingen en heeft een fuck-you houding naar iedereen die hem beschuldigt. Prima man. Moore richt de pijlen bijna onbewust maar zeer terecht op Amerika zelf. De maatschappij. De regering. Hun keuzes en beslissingen. En de manier waarop zijn inwoners daardoor worden beïnvloed en blijkbaar aan het moorden slaat. En de intrieste stoïcijnse houding die de regering blijft houden. Je beeld van Amerika wordt dusdanig bijgesleuteld dat het plotseling allemaal een stuk minder fascinerend wordt. Je zou het het meest manipulerende land ter wereld kunnen noemen. Met als idioot hoogtepunt dat ze zelfs blijken te beweren dat de killerbees oorspronkelijk uit Afrika komen.

Het stukje South Park tussendoor komt precies op het goed moment en geeft maar weer aan hoe treffend de hele serie eigenlijk is. Na afloop is er maar één conclusie die je kunt trekken. Het leven is geen komedie, maar zou dat wel moeten zijn. Een maatschappij gebaseerd op pure angst is daardoor al helemaal verkeerd. Je wenst dat pistolen nooit waren uitgevonden. Een hoop problemen minder en een grote stap dichterbij een perfecte samenleving. Nu zijn we min of meer gedoemd, aangezien we nu moeilijk ieder pistool weg kunnen gooien. Als iedereen elkaar wantrouwt op het bezitten ervan of het 'opnieuw uitvinden' ervan komen we nog nergens. We moeten maar een oplossing zoeken in een wereld van geluk mét pistolen. En dat wordt nog knap lastig. Ik ben stiekem toch maar wat blij dat ik 'gewoon' in Nederland woon.

Een fantastische eye-opener die gezien mag worden (en gelukkig ook gezien wordt).

4,5*, met nog kans om ooit 5* te worden. Een nagenoeg perfecte documentaire.

Moore zaagt van dik hout planken maar is goed op dreef in deze wat overgewaardeerde semi-docu. Treffend en hard maar soms ook onzeker en onnozel slaat hij zijn slag. De beste uit zijn ouvre maar niet zo waterdicht als men zou vermoeden. Soms zijn de verbanden iets te speculatief en het legendarische interview met Heston is eigenlijk tenenkrommend en minder sterk dan gebracht. Evengoed verplicht voer voor elke Amerikaan en/of wapenfreak.

Drie hele sterren, dus goed.

Deze film kwam uit toen ik journalistiek studeerde en alleen daarom was Moore een held van me. Nu kijk ik daar iets genuanceerder op terug, want Moore is helaas ook heel suggestief in zijn beweringen. Het levert hier echter geen pijnlijke onwaarheden op, maar slechts een paar boude insinuaties. Als geheel is het een mooi pamflet tegen de achterlijkheid van de wapenwetgeving.

Mooie documentaire van Moore. Indrukwekkende beelden afgewisseld met grappige stukken en een brutale Moore als vragensteller. Erg interessant allemaal. Het enorme verschil tussen Canada en Amerika en hoe makkelijk het wel niet is om in de U.S. een wapen te kopen. De beelden van Columbine High School zijn erg goed en natuurlijk wereldberoemd. Moore weet van dit alles een erg interesant geheel te maken. Wat Marilyn Manson hier in de plotomschrijving doet vat ik niet helemaal. Het gaat zo'n kleine tien minuten over dat vreselijk enge figuur en het verband tussen hem en de moorden lijkt ver te zoeken. Ook erg gewaagd om te zien hoe Amerika de zwarte mensen vaak als zondebok gebruik(t)en. Het mag duidelijk zijn dat Amerika niet een makkelijk land is om in te leven. Dikke voldoende voor deze prent en complimenten voor Moore.

Om de kwartier brengt Michael More je in een stemmingswisseling..

Ene moment lach je terpletter.. ene moment gewoon een interview van mensen die de schuld op een zanger zet.. en de andere moment schrik je echt van de beelden en muziek die je ziet en hoort van de Columbine gebeurtenissen..

Dus soms verveelt het, en soms pakt het je echt..

Eindelijk Michel Moore zijn docu gezien dat hem op de kaart bracht. En niemand brengt een documantaire als Moore erg informatief (al moet je sommige dingen kunnen relativeren) en tegelijk erg vermakelijk en nooit vervelend. Beste stukje vond ik die animatie over de geschiedenis van Amerika, echt mee gelachen.

3,5*

Michael Moore kan soms het bloed onder je nagels halen door zijn ongenuanceerde boersheid. Maar na afloop van zo'n docu als dit denk je: "Ach ondanks al die overdreven toonzetting, was het een best plezierige docu". Ik loop niet meteen weg met zijn kijk op politiek en economie, maar ik zie wel in dat zijn docu's prima gemaakt zijn.

Bowling for Columbine is Moore's bekendste werk (denk ik...) en eveneens leuk om te zien. Wel zielig die scene met Charlton Heston, maar die was toen al de weg kwijt geloof ik .

Weinig genuanceerde documentaire met verder wel een aantal goede standpunten. Jammer dat Moore niet echt overkomt als een al te intelligente kerel, blijkens zijn vaak simpele en eenzijdige kijk op onderwerpen en zijn onvermogen om zich niet te kunnen inleven met andersdenkenden. Daarnaast zijn veel van zijn argumenten, hoe erg ik het ook eens ben met de meeste van zijn standpunten, simpelweg aan te wijzen als drogredenen. "Er zijn helemaal niet veel meer zwarten in Amerika, want ik loop hier een half uurtje door Toronto en zie ook zwarten", waarop een paar negers in beeld gebracht worden.

Verder natuurlijk wat klassieke scenes (met Charlton Heston)' die veel goed maken, en ik moet niet vergeten dat het verder geen straf was de film af te kijken.

3*

Ik wilde deze documentaire altijd al eens zien en gister kwam hij op tv, dus ik ben maar even blijven hangen.

Zeer interessante en bij vlagen intrigerende docu over het gebruik van wapens in de VS. Er zaten echt enkele momenten in dat je denkt, hoe kan men dat toch doen zeg. Zon man die met een doorgeladen magnum onder zijn kussen slaapt...dan spoor je niet helemaal geloof ik. Zeker nadat Moore later naar Canada ging om dat land te vergelijken met Amerika. Canada bezit ook wapens en daar kijken mensen ook geweldadige films, luisteren ze Marilyn Manson en spelen ze geweldadige games.

Maar de misdaad en moord cijfers liggen daar wel stukken lager.

Het zijn vooral Amerikanen die aggressief zijn. Nou moet ik wel zeggen dat de docu erg eenzijdig wordt getoond. Men laat ook weinig ruimte open voor tegenargumenten en meningen van pro wapenliefhebbers. Maar goed, het is goed dat deze docu is gemaakt. Ik kan me goed vinden in de mening van Moore. Amerika slaat echt door met zulke zaken. De film kent ook enkele prima scene's, zoals met informatie over de moordpartij op Columbine, de cartoon over Amerika, de moeder die 2 banen moet nemen om rond te komen waardoor ze haar kinderen niet meer goed kan opvoeden, het stukje South Park of het tonen van die leider van de pro wapen vereniging. Je krijgt een goed beeld van het Amerika van nu. Wel wordt er wat vaak goedkoop sentiment gebruikt, zoals met die 2 jongens in de K-Mart. Toch, de docu is een aanrader voor iedereen in mijn ogen.

4*

Hele leerzame docu. Zo kan je wel zien hoe het nou werkelijk gaat in Amerika met die hele wapenwetgeving en de oorzaken en vervolgen wat dat land eigenlijk ontspoord heeft. Moore zet ook weer op een cynistische manier die hele wetgeving te kakken maar is daarnaast ook bloedserieus en laat ons westerlingen weten dat er in Amerika toch meer aan de hand is dan we denken. En al helemaal na die schietpartij in Columbine High, hoe pessimistisch en strenger dat land is geworden toen: als je op school met een banaan pang pang doet word je meteen geschorst enz, je mag bepaalde kleren niet meer dragen dit en dat. En zo maakt ie ook een hele reis door de wetgeving en hoe alle zaken gaan en soms is dat toch best wel schrikbarend. Het is ook altijd raar dat de wetgeving na CH strenger is geworden maar dat iedereen toch nog wapens kan kopen als mobieltjes. En wat ook weer zo is: Amerikanen gaan kijken wie der verantwoordelijk is voor die schietpartij en geven zelfs mensen de schuld die zogenaamd verkeerde teksten hebben gebruikt in muziek (Manson) waardoor dat de jongens het idee heeft gebracht om een bloedbad aan te richten. Yeah Right!.

En ook hoe het op de Amerikaanse TV is en hoeveel onrust dat veroorzaakt vanwege allerlij doemscenarios en sensatie zoeken. Maar wat ook heel mooi is is dat Moore even naar het buurland Canada gaat en dan zie je toch werkelijk wel een heeeeeeeeel groot verschil. En dat zette me ook erg aan het denken. Want daar hoor je amper wat over moord en doodslag en pessimisme.

Het doel is natuurlijk ook: wat is zogenaamd de oorzaak van al het geweld.

En die cartoon geschiedenisles vond ik ook Ge-Wel-Dig. Echt lekker cynisch maar wel waar.

Voor de rest een schitterende leerzame documontaire. Mijn petje af!

5,0*

Naar aanleiding van dit trieste en typisch Amerikaans nieuwsbericht: SpitsNieuws : Peuter schiet zichzelf dood ben ik Bowling for Columbine maar is gaan kijken.

Soms is Moore weinig tactvol, maar dat vind ik juist leuk. Zo krijg je de juiste reacties bij mensen los. Dat is denk ik de grote bedoeling van deze film. Niet zozeer het fantastische camerawerk en de beelden, maar de gruwelijke werkelijkheid laten zien. Dat de samenleving in angst leeft en dat vanuit die angst vele misdaden wordt gepleegd. Dat laat Moore perfect zien en dat maakt deze documentaire zo mooi.

Mooie afsluiter was het bezoekje aan Charlton Heston, jammer dat hij het niet zo sportief opnam.

4*

Die uitspraak is me ook altijd bijgebleven ja.

Erg goede documentaire, ik viel van de ene verbazing in de andere (wat bij Fahrenheit 9/11 niet anders is).

De directe aanpak van Michael Moore dwingt respect af en het is gemakkelijk om alles te geloven wat hij zegt.

Vind het jammer dat 'Sicko' toch een stuk minder is als 'Bowling' en 'Fahrenheit'. Hoop dat hij het snel weer terug oppakt.

Uitstekende documentaire. Hij komt recht in je gezicht en het laat toch wel zien dat er een aantal Amerikanen zijn waarbij je echt denk van: Meen je dit nou serieus? Stelletje moraalridders. Eerst Kosovo bombarderen, nota bene een school, maar één uur(!) later zeggen hoe verschrikkelijk het wel niet is dat een schietgragige puber een school inloopt om zijn frustraties kwijt te kunnen. Frustraties welke ze zelf veroorzaakt hebben. Stomme gasten daar aan de top.

Moore is vind ik een heerlijke regisseur/interviewer om naar te kijken. Zijn directe manier van vragen bevalt mij wel. Ook zijn vleugje humor geeft meestal een extra touch, waardoor het nooit verveelt. Ik was dan ook 2 uur lang zeer geboied.

Uitstekende docu!

4,0*

Documentaires van Moore zijn bijna altijd goed, deze was er dus ook eentje waar ik veel zin in had.

Ik vind het geweldig hoe Moore in deze docu de wapenwedloop in Amerika eens verder uitlicht. Hij begint erg sterk over de columbine massacre alleen later zakt hij wat in. De dingen die ze vertellen worden wat oppervlakkiger en ik heb niet meer het gevoel dat hij de spijker precies op zijn kop slaat. Als het dan later weer over Canada gaat begint hij weer op gang te komen. Echt geweldig hoe hij de interview voerde met die politicus. Eerst geeft hij min of meer de buitenlanders de schuld alleen praat hij er wat omheen, als Moore het dan recht voor zijn raap vraagt krabbelt hij ineens weer terug en loopt hij even later zelfs weg. Nederland is natuurlijk ook niet het goede voorbeeld alleen het heeft me toch wel aan het denken gezet hoe het kan dat er in Canada zo veel wapens zijn alleen betrekkelijk zo weinig misdrijven ermee. Het stukje dat hij die deuren gaat checken vond ik dan ook geweldig. Bijna niet voor mogelijk te houden hier in Nederland dat zo'n samenleving nog mogelijk is.

Al met al een zeer geslaagde documentaire.

4*

Erg goede documentaire.

Want hoewel Michael Moore de zaak van zijn perspectief behoorlijk eenzijdig belicht, is dit toch ook wel de kracht van de documentaire. Moore is er niet vies van om het oh zo mooie Amerika eens even een veeg uit eigen pan te geven, en dat is best wel lekker om te zien. Los daarvan is het gewoon een uiterst boeiende documentaire, waarbij ik me verbaasde over wat er allemaal mogelijk is daar.

Moore deinst er in ieder geval niet voor terug om sommige mensen hard aan te pakken, durft zaken uit te spreken en feiten op tafel te leggen. Columbine was een vreselijke gebeurtenis, maar is in de loop der jaren helaas geen incident gebleken. Verder is het natuurlijk ontzettend verontrustend om te zien dat je daar destijds bij het openen van een spaarrekening van de bank een pistool krijgt. Ik weet niet of dat nog steeds actueel is, maar het moet in ieder geval niet veel gekker worden.

Moore is in ieder geval een filmmaker met lef en dit is een uitermate boeiende en indrukwekkende documentaire, die zeker gezien mag worden.

4,0*

Opzicht wel een aardige documentaire m.b.t. de wapenhandel en gebruik in America, maar ook wel een langdradige. Was wel geinig dat acteur Charlton Heston zo'n voorstander was van vuurwapens voor eigen bescherming en dat in Canada velen hun voordeur niet afsluiten.

Leuk om eens gezien te hebben, maar het is niet een documentaire die ik graag nog eens zou willen zien want daarvoor duurt hij met bijna 2 uren gewoon veel te lang.

Deze eindelijk ook eens bekeken en vond het wel een interessante documentaire. 'k vond het wel een toffe docu die toch wel boeiend was en er was ook af en toe wat ruimte voor een vrolijke noot.

De boodschap wordt erg duidelijk gebracht. 'k vond hem wel de moeite om gezien te hebben.

Geen journalistiek van maten en gewichten, maar een bijzonder sterk en goed onderbouwd opiniestuk. Verplichte kost voor velen, en met humor en flair gebracht. Einde mocht wel iets sterker.

Had deze documentaire eigenlijk nog nooit gezien, dus de genrechallenge was een goed moment om hem toch eens te bekijken. Ook al is het een flinke tijd geleden dat deze uitgekomen is. Toch interessant om eens gezien te hebben. Ik heb me zelf nooit in het onderwerp verdiept, maar ik krijg het beeld dat dit allemaal nog steeds aan de orde is zo'n 14 jaar later. Vooral nu die angst alleen maar groter en groter blijft worden op deze aarde. Moeite waard om toch eens gekeken te hebben. Verveelt nergens en Moore is een aangename interviewer en verteller.

*4

Michael Moore vertelt waarheden die voor de hand liggen, maar die voor veel Amerikanen nog steeds te moeilijk zijn om te begrijpen. Het tweede Amandement dateert van 1791, toen het verantwoord was om burgers het recht te geven om zich met een wapen te verdedigen. Toen bestonden er echter nog geen (semi-)automatische wapens. Mensen met kinderen in een woonwijk zo'n wapen in huis laten hebben, is onverantwoord en leidt onvermijdelijk tot schietpartijen.

Een verrassende vaststelling is dat Canadezen ook veel wapens hebben, maar dat is wellicht in minder dicht bevolkte gebieden en meer bedoeld voor de jacht. In z'n zoektocht naar een verklaring komt Moore niet tot een eenduidig antwoord, maar hij raakt interessante mogelijkheden aan, zoals het uitbuiten van geweld voor kijkcijfers en het slechte voorbeeld van de politieke leiders, die internationale conflicten met buitensporig geweld oplossen, zonder zich te bekommeren om de vele onschuldige slachtoffers.

Marilyn Manson maakt een integere indruk, wat niet geldt voor Charlton Heston. Het is ironisch dat achter hem een affiche hangt van hemzelf als de held in Ben-Hur, terwijl hijzelf als een zwakke figuur overkomt die zich wegstopt achter flauwe argumenten en het probleem van de schietpartijen niet inziet.

Michael Moore is geen objectieve documentairemaker. Hij gebruikt achtergrondmuziek en speelt in op de emotie, maar gezien de wantoestanden in de V.S. verdient zijn mening het om gehoord te worden. Helaas is er vijftien jaar later nog niks veranderd.

Superveel is er in de hoofden van vele Amerikanen nog niet veranderd als het aankomt op wettelijke zelfverdediging en wapengebruik. Trieste getuigen daarvan zijn de nog steeds veelvuldige schietincidenten op publieke plaatsen. In aantal schietpartijen was 2019 een zwart jaar in de VS zoals die onder meer in El Paso of Pittsburgh.

Ongeacht Michael Moore op erg populistische wijze en entertainende wijze op oorlogspad gaat, heeft hij uiteraard wel een punt. Hij probeert angst als de grootste drijfveer aan te wenden om aan te tonen waarom mensen zo vaak (en makkelijk) naar hun wapens kunnen grijpen. De docu is tweeërlei waarbij het eerste deel wat incidenten in montage deelt om dan in deel twee zich te richten op de NRA, de (machtige) Amerikaanse wapenassociatie. Charlton Heston die als frontman getroffen scholen tracht te overtuigen van pro wapenbezit is hallucinant en onbegrijpelijk.

Bowling for Columbine is een sterk getekende emotionele docu. En Michael Moore steekt dit ook niet onder stoelen of banken. Hoe doet zich naïef voor, heeft de kijkers op zijn hand, maar haalt vervolgens ongenadig hard uit naar de wapenlobby en het tweede amendement (onderdeel van de Bill of Rights) waarmee ze schermen.

Eerste Moore.

Was er vroeger van overtuigd dat deze documentaire alleen maar over de beruchte schietpartij op Columbine ging, maar toen kende ik Michael Moore en zijn overtuigingen nog niet. Uiteindelijk is dit hele voorval ook meer een soort verbindingsmiddel om allerlei maatschappijkritiek te uiten op het nog altijd niet verbeterde Amerika.

Bowling for Columbine is erg direct in communicatie, soms zo direct dat het eerder lijkt op het doordringen van Moore's opinie dan op het presenteren van de feiten. De documentaire is eigenlijk een soort combinatie tussen entertainment met een kritische ondertoon en opdringerig materiaal, maar het is wel kloppend materiaal dat soms goed belicht wat er allemaal mis is met Amerika.

De scherpe randjes van de docu zorgen ervoor dat het voortdurend wel iets te bieden heeft om de kijker geboeid te houden. Minder interessant zijn de stukjes waar Moore wat mensen zelf confronteert, zoals de hele sequentie met Heston. Lekker boeiend. Ik zie een probleem liever aangepakt worden bij de kern dan bij de uitzaaiing. Maar goed, klaarblijkelijk zorgt het wel voor opschudding en dat zorgt voor kijkers.

Het probleem is vooral Moore zelf die de film wat in de weg zit, want de basis is erg interessant en schokkend. Ik had liever een neutrale vertelling gezien die de feiten zoals ze nu zijn presenteert zonder dat er een soms nogal lompe filmmaker doorheen loopt te bleren, want Moore is vooral onsympathiek en dat leidt voor mij af van het probleem zelf. En juist dat tweede hoort de voorrang te krijgen en zorgt voor enkele unieke stukjes binnen deze documentaire.

Degelijke documentaire van Michael Moore. Nog steeds actueel ook. Ik heb niet de indruk dat er in Amerika op het gebied van wapens de afgelopen twintig jaar veel is veranderd. De boodschap die Moore wil brengen is vanaf het begin duidelijk. Al te neutraal wordt een en ander namelijk niet gebracht. Toch had ik wel het idee dat hier een reëel beeld wordt geschetst.

Voorgeschoteld aan mijn collega's afgelopen week tijdens de pauze en tot mijn eigen verbazing zag ik dat de film nog geen comment en cijfer had, dus dat werd wel tijd. En laat ik het zo zeggen dat ik een beetje docu van Moore wel kan waarderen. Is het vaak aan de suggestieve kant? Kleurt Moore het plaatje alvast een beetje in? Ja, maar het is niet dat hij ongelijk heeft en hij stelt wel degelijk dingen aan de kaak. Zo ook de discrepantie betreffende het wapenbezit en de vele incidenten en doden.

Moore is zoals vaker kritisch en betrokken maar ook innemend met dat waggelende loopje en dat petje. En het begin is zoals te verwachten spot on, hoe bespottelijk, een geweer krijgen als je een bankrekening opent, of kogels bij de kapper of groothandel/warenhuis. Het is Amerika op zijn smalst en bijzonderst. Het land van de onbegrensde mogelijkheden, en dan wel in de slechte zin van het woord. Want zoals Moore kritisch analyseert en afvraagt, waarom is er zoveel geweld en bloedvergieten in Amerika. Waarom werd in mijn jeugd al gewaarschuwd voor Amerikaanse praktijken, van die rare dingen die over zouden waaien naar Europa...wat heeft Amerika dan toch eens slechte naam in die zin.

Maar de vraag blijft, iets waar Moore ook in om blijft wroeten, wat nu eigenlijk de oorzaak is van alles. Want in Canada zijn evenveel zo niet meer wapens. Duitsland en Engeland hebben een minstens zo gewelddadig verleden. Dus wat dan? Hoe zit het? Iets waar niet een duidelijk antwoord op volgt maar wel een kijkje in de geschiedenis en de Amerikaanse psyche. Iets dat leidt tot de briljante en humoristische animatie van de bange kolonisten en de vraag hoeverre hun hedendaagse cultuur en media gedomineerd wordt door angst en spektakel. En wat zegt Marilyn Manson een ontzettend wijze woorden, en wat zakt lamlul Charlton Heston met zijn poenerige en veilige villa door het ijs. Ooit was ik wel een beetje fan van Heston en zijn films waar ik mee opgroeide, maar wat vind ik het een zak eerste klas na deze docu die niet veel meer kan dan blijven hangen in zijn 'tweede amendement '.

Hoewel het geheel kritisch benadert wordt, maar wel met veel humor en scherts, zijn de beelden van Columbine zelf ontnuchterend zo niet schokkend. Het is zonder twijfel het land van de onbegrenzende mogelijkheden, het paradijs alleen dan wel met wapens, en vooral mensen die zich niet kunnen beheersen. Het lijkt inderdaad een kwestie van angstcultuur, weinig tolerantie en vooral wantrouwen. Spijtig is dat er niets veranderd, Het wapen bezit gaat verder, de incidenten blijven komen in de doden tellen door, want ja de grondwet verander je niet zomaar. Desondanks is dit een uitstekende documentaire die weer een tipje van de sluier optilt omtrent de Amerikaanse geest. Aan de documentaire Sicko, over het Amerikaanse zorgstelsel, kan deze documentaire niet tippen. Desondanks zit er wel een sterk cijfer in.

Het meeste is wel gezegd over Bowling for Columbine. Ik vond het interessant om eens gezien te hebben, maar ik ben ook niet zwaar onder de indruk. De film presenteert een aantal interessante feitjes en statistieken, en werpt waardevolle vragen op. De documentaire bevat ook een aantal boeiende confrontaties, die goed aan het licht brengen hoe ongemakkelijk het onderwerp soms is.

Daar staat echter tegenover dat de film qua speelduur echt aan de lange kant is. Ondanks dat ook het tweede uur nog wel genoeg relevante sequenties bevat, is het totaalplaatje me toch wat langdradig en na een uur geloofde ik het eigenlijk wel. Met Michael Moore zelf ben ik weinig bekend. Ik heb alleen zijn satirische komedie Canadian Bacon ooit gezien, maar daar treedt hij natuurlijk niet naar de voorgrond. Hier doet hij dat wel en hij blijft mijns inziens weinig neutraal in deze film. Dat mag natuurlijk; het is zijn goed recht. Zelf vind ik die aanpak wat minder spannend dan iemand die beide kanten evenveel belicht en er dus daadwerkelijk meer een dilemma van maakt.

3*