Komt een Vrouw bij de Dokter (2009)

Populaire film naar een populair Nederlands boek dus gemakkelijk neer te sabellen want alles wat in dit land enigszins succesvol is kan nooit volwaardig zijn natuurlijk...

Toch heb ik wel altijd een zwak gehad voor het debuut van gewezen stadsgenoot Kluun. Laat me duidelijk zijn ik zit zelf absoluut niet zo in elkaar als Stijn en het stel zouden ook nooit dikke vrienden van mij worden. En natuurlijk is het eenvoudig te zeggen dat Stijn een klootzak is die erop los neukt terwijl zijn vrouw ligt te sterven... Echter deed hij dit ook al met instemming van vrouwlief toen deze nog in al haar blakende gezondheid het bed en leven met hem deelde. Eigenlijk is Stijn niet degene die veranderd maar juist zijn vrouw Carmen door een vreselijke ziekte, vreemd dat bijna niemand dat lijkt te zien.
We kijken hier naar twee mensen die elkaar in de relatie accepteren zoals ze zijn, niet aan een buitenstaander om daar een waardeoordeel aan te moeten hangen imo. Het enige wat je Stijn kwalijk kan nemen is dat hij er op bepaalde momenten niet is voor zijn vrouw terwijl ze daar wel om vraagt...

Boekverfilmingen hebben vaak de valkuil dat ze niet de complexiteit en verscheidenheid aan relaties en karakters goed tot uiting kunnen brengen. Logisch ook gezien een film in vaak krap 2 uur alles moet vertellen. Ook bij Komt een Vrouw bij de Dokter speelt dit probleem. De relatie tussen Stijn en Carmen is an sich best behoorlijk uitgewerkt maar de relaties met andere belangrijke personen in hun leven hangen er maar half bij. De relatie met zijn beste vriend, zijn dochtertje en vooral ook die met Roos, zijn muze in bange tijden... Aan het eind van de film is duidelijk dat Stijn met Roos verder zal gaan maar waarom is niet geheel duidelijk en ook niet of Roos zijn gedrag wel zal accepteren. Als kijker zie ik niet hoe en of Stijn echt veranderd is door deze dramatische wending in zijn leven. Vind dit het belangrijkste gemis van de film.

Verder ziet de film er sfeervol en kwalitatief goed uit, sterk camerawerk en raar maar waar ik stoorde me juist niet aan de muziek in de film. Het nadrukkelijk gebruik van de muziek deed me zelfs wel wat denken aan die uit de door critici bejubelde trilogie van Kieslowski. Acteerwerk is over de gehele linie zeker voldoende en er zitten zelfs een aantal sterke staaltjes tussen.
Ten slotte is de prachtige verschijning van Anna Drijver indrukwekkend te noemen.

Al met al een heel behoorlijke film en ja ik moet zeggen ook het gezelschap en de situatie maakt dat deze film toch bijzonder voor mij is. In dat opzicht is niets menselijks mij vreemd...

3.5*

Had eindelijk de film een keer gezien. Het was me even lang wachten dat er een normale dvd-uitgave van werd uitgebracht. Maargoed.

De film is zeker wel mooi opgebouwt en Carice van Houten is weer helemaal goed. Barry Astma vond ik maar een zenuwenlijer die erg overact. Het verhaal is natuurlijk wel spijkerhard. Eerst heb je als perfectionistische man een geweldig leven met je vrouw en krijg je alles wat je hartje begeert. Totdat er bij je vrouw kanker word geconstateerd. Vanaf dat moment is de film een lopende tijdbom. Niet alleen met die ziekte, maar ook met Stijn zelf. Want hij verwerkt zijn verdriet op een hele andere foute manier. En daar doelt de film ook op: de hufterigheid van een egoistische echtgenoot. Die zuipt, neukt, overspeeld en brokken veroorzaakt terwijl mevrouw thuis ligt dood te gaan.

Het verhaal is aan de snoeiharde en gemene kant maar ook weer een beetje te rumourig en overdreven. Het lijkt er soms weer erg op alsof het helemaal niet om de term kanker gaat, maar gewoon weer om de typische Nederlandse grofheid en seks en al die andere overdreven melodrama. Alles is zo pats boem en niet meer verrassend. Het einde is natuurlijk ook erg voorspelbaar. De montage daarintegen is wel weer goed gedaan. Ook een paar schokkende scenes waaronder die geamputeerde tiet en die Rock DJ achtige actie in die discotheek bleef niet onbespaard.

Maar desalnietemin nog wel een aardige maar keiharde film. Maar ik raad eerder Restless aan (ook met zo'nsoort thema)

3,0*

Ik vond de film ontzettend irritant beginnen. Vreselijk popi-jopi, vreselijke teksten, ronduit walgelijke stukjes, zoals het naakte gedoe in het korenveld en het bijdehante gedoe in het concertgebouw. Gelukkig werd het later beter. De visuele stijl sprak me wel aan, het was fijn om naar te kijken en Barry en Carice acteren erg goed. Wel vreemd dat er zo'n marginale rol is weggelegd voor Frenk en de andere vrienden van Stijn, zelfs voor Roos (wat ik niet erg vond, want Anna Drijver behoort niet tot mijn favoriete actrices).

Maar alles bij elkaar was het niet slecht voor een regiedebuut. De film ademt een heel modern sfeertje, wat ook erg goed bij het boek past. Nergens heel bijzonder maar toch

3,5*

Mijn Carmen is veel sterker dan die kanker kanker.

Komt een vrouw bij de dokter.

Laatst gekeken, totaal 0 verwachtingen omdat ik dit soort film bijna nooit kijk, maar was er laatst voor in de mood dus ik dacht why not?

Dit is een van de eerste Nederlandse films die ik zowaar gewoon goed vond, de eerste Nederlandse film die ermee door kan gaan, qua verhaal, qua acteerwerk boven Nederlandse standaarden.

Het is een heel mooi verhaal, Dat niet echt gek veel spanning in zich heeft, vrij voorspelbaar is, maar het is toch gewoon mooi, drama/ misschien romantiek ik weet het niet ben er niet heel gek bekent mee maar er hangt gewoon een goede sfeer.

Het word goed geacteerd en alles is gewoon bijzonder, tuurlijk zijn er minpunten op het laatst ging het iet wat lang duren maar de eerste pak en beet 90 min. zijn echt best goed. Het acteerwerk is volgens mij het beste acteerwerk dat ik heb gezien in een Nederlandse film echt complimenten.

Als er wat meer films naar deze acteerstandaarden in Nederland worden gemaakt kan het misschien ooit nog wel eens wat worden in de toekomst met de Nederlandse films.

3 sterren.

Komt een vrouw bij de dokter

Vijf minuten de film in hebben hoofdpersonages Stijn en Carmen elkaar ontmoet, gekust en zijn ze getrouwd. Vijf minuten later blijkt Carmen kanker te hebben. Nu de ellende al meteen gaat beginnen is het hopen dat die onvoorwaardelijke liefde tussen zieke Carmen en overspelige Stijn wel wat duidelijker gaat worden: anders heeft Oerlemand bijzonder optimistisch gedacht dat zoiets in een sneltreinvaartmontage van tien minuten wel gedaan kan worden.

Helaas blijkt Oerlemans die optimist te zijn geweest. Het wordt het publiek allereerst niet gemakkelijk gemaakt Stijn te zien als een sympathiek personage: als hij op een avond weer eens vreemdgaat terwijl zijn doodzieke vrouw hem vraagt bij hem te blijven, verteld hij haar dat hij net zo’n zin had in een biertje met zijn vrienden om maar weg te kunnen. In het boek, waar de tekst de vorm van een pijnlijke bekentenis kreeg, had de auteur het geluk hele pagina’s te kunnen wijden aan de innerlijke strijd van Stijn: sympathie was zo soms moeilijk maar nooit onmogelijk op te brengen. Hier blijft het in al die fragmentarische scènes onvoorstelbaar hoe Carmen deze eikel in haar leven accepteert.

Dochter Luna mag af en toe komen opdraven als Stijn een duwtje in de moreel goede richting nodig heeft en voor het nodige sentiment. Dat Carmen en Stijn verder überhaupt een band met hun kind hebben moeten we maar aannemen.

De voice over van Stijn pretendeert diens diepere emoties bloot te leggen en zo nuance aan zijn moeilijk te verteren gedrag te brengen, maar doet feitelijk niets meer dan op oppervlakkige toon alles uit te leggen wat we zien of uit de beelden kunnen opmaken. “Chemokuren meemaken was bepaald geen feest.” Och nee, echt?

De dialogen zijn niet heel veel beter. Sterke beeldende scènes zoals wanneer Carmen tijdens een presentatie emotioneel dichtklapt als heur haar uitvalt zijn er te weinig: liever laat Oerlemans zijn personages alles verklaren, waarbij hun emoties vooral te vinden zijn in de gradatie scheldwoorden die ze bezigen. Enkel Carice van Houten weet haar teksten sterk over te brengen en zet de aftakeling van een kankerpatiënt neer met alles wat ze heeft. Barry Atsma daarentegen weet zijn Stijn met geen mogelijkheid vorm te geven. De houterige dialogen zijn daar een reden toe.

De beelden zijn vaak net zo geforceerd: Stijn die in een bui van razernij en wanhoop zijn auto total loss rijdt; de huilbui aan de kant van de weg. De beelden winden er geen doekjes om wat er overgebracht dient te worden. Het is cliché: de intensiteit van de scènes gaat verloren in de nietszeggendheid ervan.

En dan, alsof de voice over, de dialogen en de beelden het publiek nog niet duidelijk genoeg hebben gemaakt hoe zielig de hele situatie nu wel niet is, zijn daar pianodeuntjes om de tranen van Carmen uit te vergroten. De hele film lang wordt muziek te pas en te onpas gebruikt, wat uiteindelijk eerder af gaat stompen dan dat het roert.

Had Oerlemans deze film willen maken rondom een onsympathieke, narcistische lul die tijdens het sterven van zijn vrouw een onsympathieke, narcistische lul blijft, dan was dat pijnlijk, confronterend maar interessant debuut geweest waarin moraliteit aan de kaak werd gesteld. Maar helaas probeert Oerlemans veel te hardnekkig een ode aan de liefde neer te zetten. En dat lukt hem niet.

Van Houten liet me deze keer schrikken door haar buitengewoon irritant karakter dat ze neerzet. Het ligt niet aan de acteerprestaties; die zijn in het algemeen erg goed maar van dit hele personage kreeg ik kromme tenen. Zoiets kan vergeten worden, als het verhaal meeslepend is. Dat was het op een paar scènes na, nergens. De laatste scènes met Carmen waren een grote uitzondering, hierin leek de film eindelijk de goede kant op te gaan. Jammer dat daarna al snel de film was afgelopen. Niet vergeten de basis van het verhaal zelf. Kluun, schrijver van het origineel (een quasi-autobiografie overigens), is een van de verschrikkelijkste hedendaagse Europese schrijvers en dat laat de film dan ook erg goed zien. Bijzonder pluspunt: Met het filmwerk was helemaal niets mis. Oerlemans leek mij niet bepaald een goede regisseur maar, ondanks dat hij een verschrikkelijke keuze heeft gemaakt in het verfilmen van dit pulpboekje, hier bewijst hij het tegendeel. En last but not least, de acteur die ervoor heeft gezorgd dat ik toch voor de 1,5 ga, in plaats van de 2,5: Atsma. Weinig overschatte acteurs als hem heb ik in mijn leven gezien. Het verschrikkelijke noodlot dat Atsma de hoofdpersonage speelt in Komt een Vrouw bij de Dokter, maakt van de film niet de zwakke doch vermakelijke film die ik eigenlijk voor ogen had. Alsjeblieft, Hilversum... Laat die man met pensioen gaan of in een of ander subsidieslurpende toneelvereniging in Amsterdam zijn ding doen. Maar laat mij geen last meer hebben van die man. En dan nog te bedenken dat die vent een carnavalsliefhebbende Brabander speelt in deze film. Het is in werkelijkheid een Hollander (zie: Noord- of Zuid-Holland) en is dat in de film ook gewoon. Tenenkrommende scènes in een of andere vreemde, fictieve Brabantse club (waar in Zuid-Nederland wordt in Gods naam zo carnaval gevierd?) helpen niet Stijns personages naar een realistischer niveau. Enfin, dit is wellicht maar een detail uit de film. Maar het zijn de dingen die Oerlemans' debuut een niet gemakkelijk te verteren film maken.

Komt een vrouw bij de doktor is een film waar je met een vergrootglas moet zoeken naar positieve punten, deze film is echt een wanproduct.

Het verhaal word veelte te snel verteld. De filmmakers lijken haast te hebben. Want in 10-15 minuten krijgen we te zien dat Carmen en Stijn elkaar ontmoeten, dat ze trouwen en we zien dat ze te horen krijgen dat Carmen ernstig ziek is. Dit is allemaal wel heel erg snel in een korte tijd. We krijgen geen goede introductie van de personages. Je krijgt als kijker niet de kans om de personages te kennen.

De snelheid word dermate de film vordert wel wat minder, maar het tempo blijft veelte te hoog. Het verhaal word niet goed uitgewerkt door de filmmakers. Het lijkt erop dat de filmakers geen zin hadden in deze film en dat ze hem zo snel mogelijk wilden afraffelen.

De personage,s in deze film zijn leeg. Door de snelheid van de film heb je niet de kans om ze te leren kennen en om met ze mee te leven. Maar het ligt niet alleen aan de snelheid dat je niet kan meeleven met de personages, maar het ligt ook aan het acteerwerk. Barry Atsma als vrouwenversierder zak Stijn is een grote ramp. Wat die man doet in deze film heeft niets met acteren te maken. Wat een bagger acteer prestatie van die man. Vooral als we Atsma stem horen als voice over is het huilen met de pet op. Dit was niet acteren, maar gewoon dom voorlezen. Het leek een beetje als een nieuws presentator die het nieuws voorleest. Carice van Houten als Carmen doet het een stuk beter. Maar Carice van Houten acteert wel op de automatische piloot. Haar acteerwerk is niet echt slecht te noemen, maar het kon echt nog wel beter. De chemie tussen van Houten en Astma is er niet. Het is duidelijk dat Astma en van Houten niet op elkaar zijn ingespeeld. Het acteerwerk van de twee hoofdpersonen kon dus echt veel beter. Ook hierdoor komen de twee hoofdpersonages in de film leeg over en leef je niet echt met ze mee. Anna Drijver als Roos acteert erg slecht. Ook de chemie tussen Atsma en Drijver is ver te zoeken.

Dan de muziek. De muziek in deze film is bagger. De muziek past totaal niet bij de scene,s en de muziek klinkt goedkoop.

In deze film krijgen we veel erotiek. Aan het begin van de film hebben we bijvoorbeeld naakt rennen door het gras, later in de film krijgen een scene dat naakte mensen elkaar met verf beschilderen. Wat het toevoegt aan het verhaal is mij een compleet raadsel. Het voegt niks toe aan het verhaal. Regisseur Reinout Oerlemans lijkt seks scènes erg belangrijk te vinden. In plaats dat hij zorgt voor uitdieping van de karakters en een goede uitwerking van het verhaal, trakteert Reinout ons op veel erotiek. Onbegrijpelijk dit. We kijken geen porno film Oerlemans ! toch ?

Al met al vind ik Komt een vrouw bij de doktor een bagger film. In plaats van dat je een ontroerende film te zien krijgt over een echtpaar waarvan een van de twee een vreselijke ziekte heeft. Krijg je een film die gewoon te slecht voor woorden is.

0,5 ster voor deze film.

Komt een Vrouw bij de Dokter

Een film die gered wordt door Carice van Houten en Barry Atsma, dat ik deze woorden ooit nog eens zou opschrijven. Maar het is toch echt zo, Komt een Vrouw bij de Dokter wordt gered door dit duo. Want de regie van Reinout "Arnie" Oerlemans is zo hyperactief en migraine oproepend dat je er hoofdpijn van krijgt. Met de stampende muziek die ook niet echt helpt.

Maar Carice is fantastisch en Atsma weet op geweldige wijze een gesjeesde klootzak neer te zetten die zijn vrouw met kanker inruilt voor een jongere dame. En er dan ook nog geld aan verdienen. Prima kerel die Kluun...

Film, ongetwijfeld met voor- en tegenstanders en vatbaar voor discussies.

Vele emoties van verschillende aard met de vraag hoe werkt het contrast tussen ellende en plezier bij de hoofdpersonages.

Bovenal blijft de film op vele momenten ontroerend ondanks de onverantwoorde manier waarop, in de gegeven omstandigheden, plezier wordt opgezocht. Maar ook die drang naar vertier deed pijn.

Hoe dan ook, ik vindt het een sterke film, veel beter dan verwacht met mooie, gevarieerde muziek en twee werkelijk prachtige acts van de hoofdpersonages, inzonderheid Carice van Houten.

Ongelooflijk ontroerende film, fantastisch gespeeld ook. Absolute aanrader!

Niet direct een soort film die ik zelf zou opleggen, maar was toevallig op tv en dan maar uitgekeken.

Eerlijk is eerlijk: ik heb er best wel van genoten. Sowieso ook omdat ik hem samen met m'n vriendin heb liggen kijken.

Mooi direct gefilmd, prachtige acteerprestaties en ondanks zijn eerder lange duur toch een stevig tempo.

Wat velen zich zullen afvragen is of Stijn uiteindelijk een goede man of net een dikke lul is? Geen idee, en ik ben blij dat de film dat eigenlijk een beetje in de achtergrond laat. Voor mij was de film eigenlijk nergens zwart/wit en toonde één versie van omgaan met kanker, en hoe niets-onzienend deze is.

Het feit dat ze rijke kakkers zijn vond ik eigenlijk ook best wel goed. Op die manier kon alle aandacht besteed worden aan hun kleinmenselijke problemen zonder dat andere zaken dit kwamen verwateren.

Voor de statistici onder ons: een "ceteris paribus" dus eigenlijk.

Kortom: een avondje huilen onder een dekentje gegarandeerd.

Wat jammer dat het eerste deel zo snel gaat. Het is een mooie film die bij vlagen ontroert, maar door sensatiezucht en gebrek aan karakter in het begin ook goedkoop en soms te gemaakt overkomt. Het middenstuk zit vol sensatie en soft porn. Hierdoor weet de zware thematiek je pas op het einde vol in het gezicht te raken.

Barry Atsma als Stijn is erg aanwezig maar zou ik bijna het meest oppervlakkige personage durven noemen, waarvoor ik toch weinig sympathie kon opbrengen. Denk ook niet dat dat de bedoeling was. Het is duidelijk dat hij in de eerste plaats een controlefreak is met een narcistisch kantje. Carmen weet dit snel te doorprikken met de geinige schilderij-opmerking. Hoewel hij in het begin nog veel plezier lijkt te beleven aan het vreemdgaan, wordt het naarmate de ziekte van zijn vrouw vordert eerder een copingstrategie waarin hij zichzelf verliest. Carice speelt zeer ingetogen, puur en krachtig. Ze zorgt er een beetje voor dat de rest verbleekt, o.a. de minnares waarbij je nooit het gevoel krijgt dat ze een belangrijke pion is. Ook het dochtertje lijkt niet zoveel invloed te hebben op het koppel, er wordt niet veel gedaan met haar aanwezigheid.

Jammer van de soms zwakke uitwerking en platte dialogen, verder is het zeker geen slechte film.

Ik kwam er gisteravond achter dat ik deze film nog nooit in z'n geheel had gezien. Dat werd wel een keertje tijd en ik kan achteraf niet anders zeggen dan dat het eigenlijk gewoon een goede film is.

De film snijdt twee zware onderwerpen, kanker en vreemdgaan, aan. Sterker nog, deze onderwerpen raken helemaal in elkaar verweven totdat er aan één van de twee een definitief einde komt.
Carmen, gespeeld door Carice van Houten, krijgt borstkanker, Stijn, gespeeld door Barry Atsma, kan niet van andere vrouwen afblijven en zelfs wanneer zijn vrouw doodziek is moet hij nog een paar slippertjes begaan.

Ik heb het boek niet gelezen, dus ik weet niet of Oerlemans dicht bij het origineel is gebleven. Hij houdt wel de vaart erin maar vergeet niet de chemie tussen Stijn en Carmen te ontwikkelen. Enige nadeel door het vrij hoge tempo is dat bijvoorbeeld het personage van Anna Drijver zo plat blijft als een dubbeltje. De hoogtepunten van de film zijn echt de scènes tussen Stijn en Carmen met af en toe hun dochtertje erbij.
Het afscheid is erg indrukwekkend en komt zeer overtuigend over.
Atsma en van Houten zijn allebei erg op dreef en dat levert gewoon een prima film op.
3.5*

Mja, moeilijk te beoordelen in die zin dat de film wat alle kanten opbotst. Goede elementen worden jammer genoeg afgewisseld met mindere momenten. Centraal staat Stijn, een levensgenieter en vooral vrouwenverslinder eerste klasse die onder een half toeluikend oog van zijn vrouw Carmen haar geregeld bedriegt. De aard van het beestje zeg maar.

Moeilijk om die man in te schatten. Een klootzak is een makkelijke definitie voor hem al valt de overgave en liefde voor zijn Carmen wel op. Allemaal een beetje kort door de bocht en sentimenteel. Gelukkig heb je nog Carice Van Houten die het een beetje recht houdt. Prima rol van haar.

Het einde is wat sentimenteel, maar toont evenzeer eindelijk wat meer diepgang omtrent de ziekte van Carmen. Al bij al degelijk, al begrijp ik eveneens diegene die zich dood ergeren aan de film.