Komt een Vrouw bij de Dokter (2009)

Na de mediahype had ik de hoop op een goede film reeds opgegeven en de film pas geleden maar eens voor mijn moeder gehuurd......

Tja, je zou de film kunnen verwijten dat hij goedkoop probeert te scoren met kanker, het is immers een gewillig onderwerp om tranen bij op te wekken, maar feit is dat deze sluipmoordenaar jaarlijks genoeg slachtoffers maakt en de film staat ( behoudens het opmerkelijke gedrag van lul Barry Atsma ) niet ver van de waarheid af, voor wat dat waard is.

Ik ben vooral onder de indruk van de manier waarop Reinout Oerlemans zijn film heeft opgeplamuurd. De film ziet er op visueel vlak mooi en eigentijds uit, met als ( naar ) hoogtepunt de nachtmerrie scene in de discotheek, waar een vrouw zich ontdoet van haar borsten. De muziek is te druk aanwezig en had veel bedrukter in de film voor moeten komen, het dieptepunt was echter Kane `s - Rain Down on Me, in een discotheek......

Dankzij goede acteerprestaties, een redelijk verhaal en vóóral de mooie stilering van de hele film, heeft de film mij moeiteloos weten te boeien. Een 3,5*

Muh, vond hier niks mis mee, hoor. Ik ben altijd wel benieuwd hoe de mensen die negatief reageren, zouden reageren als deze film niet nederlands was neergezet. Ik bedoel precies dezelfde gebeurtenissen, maar dan met bijvoorbeeld Aziatische, Spaanse of Britse acteurs. Misschien wordt er gewoon negatief gereageerd omdat het simpelweg Nederland is.

Maar nu even on-topic.

Zeer redelijke film, die vooral door de misplaatste muziek mijn aandacht trok. Het begin is wat standaard, maar het breekt na de chemo allemaal wel lekker los. De emoties zijn goed in beeld gebracht, en ook de vele sex scenes kwamen erg natuurlijk over. Verder zaten er ook mooie tegenstellingen in, bijvoorbeeld dat Stijn naar zijn disco gaat, en dat Clarice naar de straling gaat.

Niks vervelends op aan te merken. Misschien wel dat het mij soms niet echt raakte, maar dat kan ook aan mij liggen.

* 3,5

Naar de bestseller van Kluun over het leven van een gelukkig echtpaar dat bruut wordt verstoord wanneer de vrouw (Carice van Houten) te horen krijgt dat ze aan kanker lijdt. Uit onmacht zoekt de man (Barry Atsma) zijn heil bij een andere vrouw (Anna Drijver).

Ik had niet veel van deze film verwacht. Op eerste gezicht lijkt het zo'n typische Nederlandse productie met veel seks en platte dialogen. Nu voldoet de film wel aan het eerstgenoemde quotum, maar verder is hij erg treffend. Kanker is nog nooit zo vernietigend weergegeven als in deze film. Het lange en pijnlijke proces van chemokuren, bestraling en amputatie wordt uitgebreid getoond en dat in combinatie met het sterke acteerwerk - met name van Van Houten - maakt deze film erg aangrijpend. Soms een beetje wisselvallig met alle korte scènes waarbij het af en toe wat van de hak op de tak springt, maar bij deze een pluim voor regisseur Reinout Oerlemans.

Goede film van debiterend regisseur Oerlemans. Het verhaal wordt goed verteld, komt realistisch over, met mooie beelden en veel muziek. Er wordt goed geacteerd, niet alleen door Van Houten, De rol van Barry Atsma was indrukwekkend, want ondanks dat hij keuzes maakt waar je niet altijd achter staat, leef je toch met hem mee.

Boek nooit gelezen en ook nooit toe aangetrokken gevoeld. Kluun vind ik op TV maar een eikel. De film viel niet tegen. Zonder verwachtingen ingegaan.

Wat me aangenaam verraste was de ambitie van de film. De camera (van Hillege, dat verrast me niet), kleuren, sosm de sfeer. Deze film moest wat bewijzen en dat straalt er wel vanaf. Van Houten en Atsema zijn dik in orde. Vond dat de film de daden van Thijs, zeker in het eerste uur, redelijk voelbaar maakte. Zonder dat het een sympathiek stel was overigens. Ik zou ze in het echt niet hoeven kennen, geen van beiden.

Maar waar de film dan toch hele flinke steken laat vallen is in de soundtrack. De hele film zit dichtgesmeerd met muziek en vaak is het ook nog slechte muziek ook. En dat heeft op mij een totaal tegengesteld effect van wat de bedoeling ongetwijfeld was. Het versterkt de film niet, integendeel, de film wordt er slapper van. Intimiteit wordt om zeep geholpen (en komt pas op het laatst een beetje uit de verf) en alles blijft meer op een afstand hangen. Iets minder storend detail is de voice over. Overbodig en oplezerig.

3.0*

Het zier er allemaal prima uit. Keurig verfilmd, prima geacteerd, mooie beelden.
Oerhollandse ingredienten; neuken, kotsen, vloeken, plassen, poepen.
.
Maar meeslepend was het allemaal niet . Heb het boek wel gelezen, geen hoogstaande literatuur, maar je gaat toch meeleven met Stijn, ook al vind je hem een ontzettende eikel.

Voor een regie-debut,; goed gedaan, maar wat teveel gestyleerd misschien. De personages blijven op afstand.

Ik vond het auto-ongeluk, ook wat tegenvallen; daar had Reinout toch meer uit moeten halen. Je beleeft het ongeluk niet echt mee.

Een beetje moeilijk te beoordelen, deze film. Het zag er goed uit opzicht. Het acteerwerk was goed en een mooi regiedebuut. Helaas vond ik de muziek wel vaak irritant, omdat die niet helemaal bij een scene paste. Tuurlijk is het personage Stijn ook een erg grote idioot, en dat zat ik ook de hele tijd te denken toen hij weer naar Roos ging (ik heb het boek niet gelezen). Maar aan de andere kant boeide het verhaal me toch wel, heb ik me niet verveeld, en kon ik mijn aandacht er goed bij houden. En.. een mooi einde.

3,5*

Ik was behoorlijk onder de indruk van het boek en worstelde tijdens het lezen echt met mijn gevoel ten opzichte van Stijn. Mijn woede voor die klootzak die zijn zieke vrouw zo in de steek laat wisselde zich af met begrip voor een man die, naast het leven van zijn vrouw, ook zijn leven naar de klote ziet gaan en daardoor heel krampachtig probeert om zichzelf overeind te houden.

Helaas kwam dit allemaal niet goed naar voren in deze film. De film was tè fragmentarisch, waardoor het moeilijk was om meegenomen te worden in het verhaal en jij slechts als beschouwende kijker achterbleef. Daarnaast kan ik me ook voorstellen dat mensen die het boek niet al hadden gelezen, veel in het verhaal missen, wat een ander, die het boek wel heeft gelezen, beter kan plaatsen.

Het verhaal had best potentie en ook de rollen hadden mooi ingevuld kunnen worden, zodat Carice en Barry hadden kunnen laten zien wat ze in hun mars hebben, maar door deze uitwerking is er lang niet uitgehaald wat er in had kunnen zitten. Jammer.

Onverwacht sterk regiedebuut van ex-soapie Reinout Oerlemans. Een moedige rol van de altijd goede Carice van Houten. Ook Barry Atsma is overtuigend en je hebt toch sympathie voor zijn personage, ondanks zijn handelen. Emotioneel, indringend en een bijzonder intiem einde. De vele sexscenes komen wel een beetje kuntsmatig over. Vergelijking met Turks Fruit is snel gemaakt, maar dat zou niet eerlijk zijn.

Deze film heeft me uiteindelijk toch wel aangegrepen. Ik zat al helemaal klaar met mijn zakdoekjes maar tot bijna het einde kon ik het toch wel droog houden. Pas vanaf het moment dat ze afscheid ging nemen van haar dochtertje (wat een afschuwlijk dramatische scène was dat) braken bij mij toch ook de dijken door.

Het boek heb ik niet gelezen maar na het kijken van deze film wil ik dit wel gaan doen want ik heb gewoon het gevoel dat deze film het verhaal nog niet echt helemaal schetst. Eigenlijk logisch want in met een film heb je maar een beperkte tijd.

Ik wilde eigenlijk het boek niet lezen omdat ik geen begrip voor Kluun kon opbrengen. Na deze film kan ik dat nog steeds niet. Hoe kan je ? Hoe durf je ? Dat ging er toch wel heel de tijd door mijn hoofd. Dus vind ik dat ik het boek dan toch maar moet gaan lezen om er echt een mening over te vormen.

De sterfscène vondt ik heel sterk neergezet. Het kwam heel erg sterk over hoe bizar dat geweest moet zijn. Het ene moment maakt ze nog een grapje dat het drankje naar ouzzo smaakt en het volgende moment denk je dat ze er niet meer is. Vervolgens komt ze dan weer even terug door te zeggen dat ze er nog is. En dan is het maar afwachten wanneer die laatste ademstoot is. Heel heftig.

Zowel Barry Atsma als Carice van Houten vond ik heel erg sterk.

Ondergaande zon, silhouetten omgeven door zonlicht, en zoninlensvlekken (daar is vast een term voor), zielige pianomuziek, dikopgelegde emoties, van persoon achter naar persoon voor scherpstellen (ook daar is vast een term voor)... En dat dan twintig keer achter elkaar. Een wat rijker pallet mag best als je een verhaal wilt schilderen, Reinout.

Oh ja, en misschien is het ook wel fijn om de personages wat uit te diepen. Het blijft een compleet raadsel waarom de personages een relatie met elkaar hebben, behalve dan op z'n hollands: sex.

Daarnaast blijft het compleet warrig, hoofdpersonen die zich met elkaar verzoenen zonder woorden te gebruiken, terwijl nog nauwelijks uitgelegd was waarom ze eigenlijk ruzie hadden, of denk eens aan het volgende: ze maken minuutje ruzie, maar sexscènes (de zoveelste) duren langer.

Gelukkig dat de Postcodeloterij met haar bijdrage deze film mede mogelijk heeft gemaakt en zo de Nederlandse cultuur heeft behoed van de ondergang.

Die voice-over Echt hoor, dommer kan het niet .

Nee, best is het allemaal niet natuurlijk. Vooral een hemeltergend saaie film over oninteressante mensen en hun weinig gedenkwaardige relaties, het was wat dat betreft een mooie driestrijd; wie oh wie van de karakters deed me aan het eind het minste? Voor een film als deze vrij pijnlijk.

Een vrij nutteloze film dus, en buiten de prachtige tropische locatie ergens halverwege vrijwel niet te genieten. Komt dat dochtertje ook nog eens met wat ontroerende (not) quotes... brr... Op de één of andere manier lukt het Nederland maar niet een mooie, oprechte film over ziekte te maken (zie ook mislukkingen als Ik Ook Van Jou en Turks Fruit).

Het boek las ik niet, was ik maar zo verstandig bij de film geweest. 1*.

Ik heb het boek gelezen voordat ik de film heb gezien en de film kan mij veel meer bekoren dan het boek.

Ik moet daarbij zeggen dat dit iets heel persoonlijks is, omdat ik me al vanaf de eerste letter irriteerde aan de manier van schrijven van Kluun, dit in combinatie met zijn zelfverheerlijkende optreden in DWDD een week voor ik aan het boek begon, ging ik al gekleurd van vooroordelen aan het boek beginnen.

Maar het belangrijkste is dat het boek niet zo goed is als iedereen ons doet geloven, de populistische manier van schrijven maakt het boek toegankelijk, dat is iets anders dan kwalitatief goed; Wederom is dit een persoonlijke mening.

Het boek vond ik al verschrikkelijk en deze film past perfect in die traditie. De sfeer en toon van de film waren erg lomp en vervelend nergens was er enige herkenning of sympathie voor personages. De ene dialoog was nog oppervlakkiger dan de andere met als absoluut dieptepunt de voice-over van Atsma. Verder was de muziek zo misplaatst als de pest en duurde film ook veel te lang.

Enig klein pluspuntje was Anna Drijver.

Slecht

Als een film die zo boordevol ellende en verdriet zit je als kijker zo weinig doet klopt er iets niet. Komt een Vrouw bij de Dokter is te gelikt, te modern en vooral te afstandelijk. Dat is jammer want met Carice van Houten en Barry Atsma heeft de film een cast die prima in staat is om drama zonder behulp van overheersende muziek en snelle montage over te brengen. Daarnaast heeft de film een euvel dat de Nederlandse film in het verleden veelvuldig werd aangerekend. Het aandeel niet functioneel bloot is zo enorm groot dat het op den duur bijna begint te irriteren. Het is een gemiste kans, want Komt een Vrouw bij de Dokter had alles in zich om uit te groeien tot een absoluut Nederlands meesterwerk.

De film is eigenlijk maar heel matig met een erg voorspelbaar verhaal. Echter de grootste fout in deze film zit hem in de casting. Barry Atsma als tegenspeler van Carice van Houten is gewoon geen eerlijke concurrentie. Zij draagt de film echt helemaal van het begin tot het einde. Wat een geweldige actrice !

Super film, zeker een van mijn favorieten.

Ik vond alleen de scene waarin een vrouw haar borst eraf trekt erg nep en totaal niet passen bij de rest van de film.

Wel een ok tear jerker.

Heb het boek niet gelezen (ga ik ook niet doen) maar mijn ouders vertelde dat het boek vele malen heftiger was.

Film begint veel te zoetsappig naar mijn doen, a la films als Liever Verliefd, waar ik dus echt niet tegen kan. Ze mochten van mij gelijk skippen naar het heftige stuk.

Vond het eigenlijk niet heel vernieuwend, de relatie tussen Stijn en Carmen kon ik, tot het einde, niet heel erg voelen. Kreeg het gevoel dat het allemaal erg op lust gedreven was. Stijn vond ik eigenlijk maar een balzakje en kon me niet echt in hem verplaatsen. Ik vind Astma ook niet zo'n ijzersterke acteur, hij werd ook helemaal weg gespeeld door Van Houten, dit als gewoonlijk weer een geweldig ingetogen prestatie neerzet.

De hele relatie met Roos vond ik ook wel okay, ken het eigenlijk allemaal al. Typisch Hollandse film taferelen, had een hoop weg van Oesters van Nam Kee.

Als je een film over een heftig onderwerp als kanker maakt vind ik dat je niet de seks de boventoon moet laten voeren maar de onderlinge relaties van de hoofdpersonen, natuurlijk kan seks daarbij best als kapstok gebruikt worden (neem Turks Fruit als voorbeeld). Hier vond ik zowel de seks als de relaties te afstandig om me echt te pakken. Te veel lust, te weinig passie.

Had verder liever een film met een iets originelere insteek gezien, of iets minder middle of the road, blijft nu een standaard tear jerker, wat menig huisvrouw wel zal bevallen.

Twijfel tussen 2,5* en 3*

By the way, de voice over was afschuwelijk, erg nietszeggend en lomp

Precies.

Carice van Houten is met haar voortreffelijke spel de reddende engel van deze film, die met de egocentrische houding van Stijn toch een een rake weergave toont van het hedendaagse tijdsbeeld.

Wat een haast! Ze ontmoeten elkaar, binnen 10 minuten zijn ze getrouwd en binnen een kwartier begint de ziekte. En daar naar te kijken boeide mij minder dan ik dacht

Het camerawerk is simpel, niet verrassend of boeiend. En de soundtrack....ook al niet memorabel en slechts enkele keren (ambient) iets toevoegend, volgens mij in een uurtje in elkaar te zetten.

De achtergrond en het karakter van Carmen en Stijn komen niet aan bod (er wordt geen levensverhaal opgebouwd en er wordt ook niet teruggeblikt) waardoor ik niet met ze mee voel. Carice is leuk om naar te kijken, maar haar spel vond ik in deze film niet zo overtuigend, te weinig diepgang in haar rol en toch ook te weinig naturel. De meeste acteurs leken trouwens de autocue op te lezen op een echte voorleestoon. Herhaaldelijk dacht ik naar een amateurtoneelgezelschap te kijken. Barry zet zijn rol van angstig in het leven staande en onverantwoordelijke man vervuld van zelfmedelijden wel aardig neer.

Roos, wie is Roos, behalve een lichaam?

Voor Luna wordt helemaal niet gezorgd, waar is ze steeds? Ik zie weinig van een moederrol bij Carmen. En als Stijn de vader is merk ik daar helemaal niets van (op de laatste minuten na dan)

Ik miste tevens chemie tussen de twee gehuwden. De conversatie is oppervlakkig, interesse in elkaar is er nauwelijks, geen emotionele betrokkenheid, alleen een lichamelijke klik.

Waar is 'houden van' in deze film? Het had een intieme film kunnen zijn, maar wat overbleef is een onderkoeld verslag.

Ik hoop dat het boek beter is.

Het zou te gemakkelijk zijn om te beginnen met een quote van Carmen: "Ik trek dit niet meer, ik wil dat het ophoudt". Daarom begin ik maar met de belachelijk slechte soundtrack. Die lijkt nog het meest op een popcornmachine; de muziek vliegt werkelijk alle kanten op. De rode lijn wordt gevormd door pianodeuntjes uit de categorie 'muzikaal behang', waarschijnlijk opgepikt in een willekeurig restaurant. Verder is geprobeerd zoveel mogelijk muziekstijlen op te nemen, voor elk wat wils zeg maar. Even rommelig maar mogelijk net iets minder slecht is de cameravoering. Op zich combineert deze weinig smaakvolle vormgeving wel goed met het verhaal, maar ik vraag me af of dat de bedoeling was. Qua drama deed het me verder niks, ik vond de personages ook verre van geloofwaardig. Als je gaat vergelijken met een film die dezelfde thema's combineert (genieten van het leven en omgaan met de dood), namelijk Simon, legt Komt een vrouw bij de dokter het dan ook op alle fronten af. Dat was een behoorlijk fijne verrassing, dit een serieuze mislukking.

Matig, en dat is vooral te danken aan de vreselijke personages. Waarom dit type film bijna altijd moet draaien om een stel yuppen snap ik niet helemaal. Alles is erop aangepast: irritante vrienden, werkelijk vreselijke muziek (die clubscènes ) en dialogen zonder enige inhoud. Naast dit feit geeft het script ook geen enkele ruimte om de personages een beetje goed uit de hoek te laten komen, nee, het fragmentarische straalt van de hele film af. Gelukkig weet van Houten nog een aardige prestatie neer te zetten als noodlijdende vrouw. Verder is er hier en daar best een leuk plaatje te bespeuren en laat het einde je als mens niet onberoerd, maar intrigerend was het allang niet meer. Typische film van Nederlandse bodem toch weer.

2*

Zelden bij een film zo weinig gevoeld, waar dat zo nadrukkelijk de bedoeling was. Tuurlijk is het allemaal verschrikkelijk, maar veel mensen lijken, iets 'ergs' in een film automatisch ook indrukwekkend te vinden. Dit werkte bij mij voor geen meter. Heb het boek niet gelezen, maar als ik op de film af moet gaan, lijkt Kluun zichzelf nogal belangrijk te vinden en zijn eigen ellende en problemen belangrijker dan dat van zijn toenmalige vrouw. Dat lijkt een open deur omdat de film daar voor een deel over gaat, maar hij vindt de kanker van zijn vrouw nog steeds vooral verschrikkelijk voor zichzelf. Afgaande op de film dus. Verder zijn de karakters hol en leeg. Nee, ik vond het eigenlijk zelfs gewoon een dramatische 'foute' film. 1 ster.

De belichting en een aantal mooie shots, dat vond ik positief. Maar wat springt het van de hak op de tak, zeker in de eerste helft is het razendsnel, zowel de inhoud als de constant aanwezige muziek, en anders is er een zoutloze voice over. Het kijkt vlot weg maar ik krijg de kans niet om me in te leven, daar doet de zoveelste pot seks op een semi-artistieke of romantische plek niets aan af. Typische Turks-Fruit-vrijheid-blijheid, met je blote reet rondrennen in het graan en jezelf onder kliederen met verf.

Het einde mag er zijn uiteraard, maar dat zou als losstaand iets denk ik net zo'n indruk achterlaten, de anderhalf uur die eraan vooraf gaan draagt daar amper aan bij. Nogal opzichtige dingen zoals het kaalknippen, zo vol mogelijk in beeld met traanogen en gauw weer verder met het volgende item (dat was nog net geen rondneukende Stijn). Zelfde als met dat arme kind, slechts een paar keer gezien geloof ik. Niks mis met emotie bespelen alleen dit lijkt een wel erg makkelijke projectie op jezelf. Dat is dan ook de essentie van bepaalde films maar enige karakterdiepgang en subtiliteit kunnen geen kwaad.

Ik zag deze laatst op tv en van te voren leek het me een kut film. Dat viel uiteindelijk wel mee, sterker nog, er zaten een paar behoorlijk goede scenes in. Ik heb niks met Atsma en vond hem hier ook niet zo bijzonder. Hetzelfde geld voor Carice.

Er zaten een aantal slechte scenes in en het is soms wat langdradig maar het totaalplaatje is oke. Zowel qua verhaal als acteerwerk.

Dat kind deed het trouwens wel weer slecht.

Na het zien van de film rest een duidelijke conclusie: Oerlemans kan best wat, maar moet nog veel leren.

Om maar positief te beginnen. De film werd beter naar het einde toe, vooral in spel van de acteurs, en er zijn vaak mooie nachtscènes, met goede belichting en filtering. Ik meen me echt beelden te herinneren vrijwel geheel groen, of rood, met achtergronden totaal niet in focus, goed gestileerd dus. Ook montage was heel behoorlijk. Vooral de scène met Atsma richting een club en Van Houten richting de scan was uitstekend gedaan. Helaas bleek Oerlemans te vaak niet goed genoeg te zijn.

Oerlemans kiest voor een hippe film. Prima, want Stijn en Carmen leven in een hippe wereld en voelen datzelf ook. Zelfs een enkel shot lijkt zo uit een reclame te komen (cocktails naast het zwembad), en met mensen uit de reclamewereld: heel goed. Maar Oerlemans is gewoonweg niet goed genoeg het hippe dat ook echt hip te laten zijn. De film straalt in alles uit: zie mij modern zijn. Maar nergens blinkt het uit. Clubscènes zijn niet bijzonder. Niet in fotografie, niet in muziek (vooral zielloze beats), terwijl A’dam in de jaren 90 de stad in house was, en dan ook nog eens Kane erbij. Waarom Kane (ja, vanwege Guusje Nederhorst ongetwijfeld, maar dan nog)? Iemand als Boyle heeft wel genoeg smaak (al is dat subjectief) met juiste muziek. Maar ook in ritme en montage is het gewoon beter dan in deze film. Het valt Oerlemans te prijzen wat hij wil, en wat eigenlijk ook wel moet in de film, maar het lukt hem gewoonweg niet. Daarnaast probeert Oerlemans emotie te krijgen. Deels lukt dat niet door een slechte Atsma (pas als hij serieus wordt aan het eind wordt hij echt wel goed), deels door constante muziek op de achtergrond. Onnoemlijk irritant is dat laatste vooral. Maar ook de te snelle intro. Je ziet de ontmoeting, een soort van date, dampende seks en het huwelijk. Had dat langer gemaakt. Een betere set-up. Dan had je al meer gegeven om de relatie en voel je je als kijker meer betrokken bij hun huwelijkssores en de ziekte die ook hun geluk kapot maakt.
En tenslotte de keuze voor de voice over. Lijkt me dat het letterlijk uit het boek komt. Kan dat niet weten want heb het niet gelezen. Maar hoe dan ook. Het werkt niet. Atsma komt niet goed over, en het zijn dialogen die net iets te literair willen zijn, het niet zijn, en zeker niet in een film werken. Zouteloos, irritant, slecht ingesproken, overbodig.

Gelukkig speelt Carice de hoofdrol. Prachtige vrouw, geweldig actrice. Zij draagt de film, geeft je als kijker iets te zien (niet enkel haar naakte verschijning nee) en laat je meevoelen. Constant geloofwaardig en zeer sympathiek. Atsma wordt door de film beter, maar vooral in de eerste helft is hij te irritant. En Anna Drijver krijgt een personage waarvan ik denk: wat voegt ze toe. Het lijkt me dat Atsma ook iets als troost zoekt bij haar, maar dat komt er in het geheel niet uit. Een beetje ongeloofwaardig is haar rol. En dan zijn er de bijrollen, vooral van doktoren, die uitstekend zijn ingevuld. Serieus als het moet, komisch als het kan (Bokma bij de euthanasie).

Natuurlijk, dit is een boekverfilming. Maar moet je alles uit een boek volgen. Ik denk dat ook veel keuze’s direct uit het boek komen. Het gegeven van het verhaal, man gaat vreemd en heeft vrouw met kanker, is heel interessant en kan een boeiend portret opleveren. Met een betere Stijn en meer ingevulde Roos, een beter script en betere regisseur had dit echt een goede en mooie film kunnen zijn. Nu is het helaas niet genoeg.

Ik had nog geen account op moviemeter terwijl ik erg veel films kijk en ook altijd wel een duidelijke mening heb. Toen ik het verhaal las van onderstaand persoon wilde ik toch even reageren.

Ik vind de film ook verschrikkelijk puur om hetgeen hieronder staat beschreven.

Het is een vreselijke ziekte om mee te maken en te zien en we weten dat de mensen hier erg veel pijn, verdriet en aan te lijden hebben. Waarom moet je dan in zo een film iemand zien wegrotten en de man liegen, bedriegen, hoeren en snoeren? Bah, ik heb de fiilm afgezet en dat doe ik zelden.

mvg baskefresh

Nighinn schreef:

Ik heb mijn man verloren aan kanker en hadden een hele liefdevolle relatie, maar als deze film ode is aan de liefde, dan wil ik wel eens weten welke liefde ze bedoelen, want ik heb geen liefde gezien, ik heb een kanker patient zien wegteren en een man die elke vrouw ligt aan te douwen die die kan pakken, vind de film een grote schande, heb er geen goed woord voor over, mensen die zeggen dat dit een goede film is, kijk dan ook effe naar je eigen relatie, denk maar niet dat ik mijn man alleen liet, die had mijn steun en verzorging, en die beschermde ik aan alle kanten, en steunde ik aan alle kanten.

En wat ik hier zie is gewoon schandalig, dat is geen liefde is gewoon een ik gebruik jou relatie.

Vind de film gewoon om te kotsen, misschien moet meneer oelewapper eens wat minder porno produceren en wat meer kijken hoe mensen echt reageren als hun geliefde iets mankeerd.

Vond hem zwaar tegen vallen. Het boek is vele malen beter. Er zit totaal geen diepgang in het verhaal en in de emoties van de karakters en als ze op een gegeven moment op vakantie zijn in een bootje, zie je gewoon dat de lucht niet goed is vastgezet. Waarschijnlijk hadden ze slecht weer en was de lucht er opnieuw in gezet. SUPER SLECHT dus.

Nee, jammer maar helaas. Het heeft niet aan de acteurs gelegen, want die halen het nog een beetje omhoog. En dit had een hele goeie film kunnen zijn als Reinout het boek beter had geinterpreteerd.

Exact. Zo zag ik de film dus ook, vandaar 3,5*. Mensen die dat niet begrijpen, respecteer ik. Ik ben sinds mn 32e chronisch gehandicapt en heb het eerste jaar in een revalidatiecentrum gelegen.

Geloof me, ik heb in die relatief korte tijd om me heen heel veel relaties kapot zien gaan als gevolg van verandering.

Tolerantie over en weer, begrip en medeleven. Zo zou het altijd moeten zijn.

Verneukte sentimentaliteit.

Je moet ook geen Oerlemans heten als je het als regisseur ver wilt schoppen. Qua shots en een dosis BN'ers heeft hij genoeg, maar enige passie of artistieke waarde voegt ons Reintje niet veel toe aan de Nederlandse filmwereld. Integendeel, want waar van Houten ook maar haar tieten of gezicht in laat zien, wordt sowieso al bij half Nederland gewaardeerd, waardoor je als regie niet veel meer hoeft te doen behalve dan redelijk een kant en klaar boek te verfilmen. Het is een mooi debuut.

Het is altijd jammer als je zo'n reddende engel als Carice gaat overmeesteren met muziek. We hebben het dan niet over een achtergrond muziekje wanneer het even te heftig of te realistisch word voor de gemiddelde kijker, maar over gedurende de hele speelduur lang. Enkel bij bepaalde scènes is de muziek bewust weggelaten, aangezien het daar juist emotioneel beter uitpakt dan als wel met muziek. Belachelijk. Niks verkeerd aan de muziekstijl, alleen het gebruik ervan is ronduit knullig.

Al met al wel een redelijk drama, kanker weet altijd goed te scoren. Kan je meelevend of hard op reageren, kanker is goud. Ik denk dat het verhaal toch wel beter en intenser is op papier dan op het doek. Maar al met al is het best wel heftig en weet Reintje wel goed om ons ''te laten genieten van het leven''.

Ik weet niet of het knullige, goedkope regie spel me meer heeft teleurgesteld als de zoveelste kanker-verfilming. Ik weet dat er veel vraag naar is, en ik weet dat dit veel emotie op lost, maar toch haal ik mijn schouders op naar de manier waarop deze dingen worden aangekaart. Ik zou het bijna onrespectvol willen noemen.

Toch wel een vermakelijk drama filmpje, en Carice is een topwijf en ik ben ook een klein beetje fan geworden van Anna Drijver, hopelijk zien we haar binnenkort meer voorbij.

2 sterren voor An en Car.