Un Prophète (2009)

Verschrikkelijk langdradig saai en de hoofdpersonen zijn totaal niet interessant. Mensen kunnen interessant schrijven over deze film maar feit blijft dat deze film totaal geen entertainment bied op welk vlak dan ook.

150 minuten van mijn leven verloren aan deze ellende

.

Ik bedoelde eigenlijk audiovisueel maar ok, je hebt wat dat betreft een punt.

Helaas voor de film ben ik alleen niet echt in dat onderwerp geïnteresseerd.

Sterk en realistisch verhaal, maar als film miste het tot de swung waarmee vergelijkbare films als Cidade de Deus en Goodfellas gebracht werden. En dat is jammer, want het schets wel een onthutsend kijkje in de wereld van de hedendaagse criminaliteit en het gevangenissysteem. Dikke 3,5*

Goede film, sterk geacteerd.

Beetje langdradige stukken en hij duurt wel lang, maar zit hem uit.

Absoluut de moeite waard.

Mooi verhaal en oorspronkelijke benadering van het gevangeniswezen, maar wel een beetje langdradig en plotseling goedaardig einde.

Een sterk verhaal dat naar mijn mening niet langdradig wordt maar het einde wel afbreuk doet aan het rauwe geheel. Ook goed geacteerd door met name Rahim die je ziet groeien en veranderen gaandeweg.

Indrukwekkend en een aanrader.

3,5*

Ga onmiddelijk je mond spoelen!

met veel zeep

ik vond het een heel fijne boeiende film, omdat je tenminste tijd krijgt om al die psychologische spelletjes te ontrafelen.

Ongelofelijk dat mensen de film langdradig of saai vinden. Ik heb genoten van de film. Juist de tijdslijn was fantastisch, goed uitgeschreven scenes en goede acteurs. Geweldige film.

Goede film wat langdradig!

Zat wel een knoeperd van een fout in de film.

Word rechts in zijn keel gesneden en heeft een litteken aan de linker kant van zijn nek!

Saaaaaaai! Qua beelden nauwelijks interessant, voor mijn gevoel steeds iets teveel ingezoomd. Muziek was niet veel bijzonders (overigens ook niet echt irritant), en dan blijft er niet veel over dan het verhaal. Dat was nou ook niet echt boeiend. Het leven in de gevangenis is hard. Ja dat weet ik inmiddels wel. De hoofdpersoon wist in het begin misschien wat sympathie op te wekken, voor de rest was het ook gewoon een lul. En daar moet je dan tweeëneenhalf uur naar kijken. Toen de pauze aanbrak snakte ik al naar het einde. Het was dat ik met familie naar de bioscoop was, anders was ik weggelopen. Goeie humormop trouwens dat hij bij de controle op het vliegtuig ook zijn tong uitstak. Ik lag echt in een deuk.
Wat die dooie gast trouwens die hele film door deed is me ook een raadsel. De hoofdpersoon leek ook behoorlijk langs hem heen te leven. Wat mij betreft was zijn rol of belangrijker gemaakt, of er helemaal uitgegooid, maar dit was gewoon niets.

Waarom mensen toch altijd zo nodig sympathie moeten voelen met de hoofdpersoon... Daar gaat het toch niet om? En het dan ook gewoon een lul noemen. Als je je misschien iets meer had ingeleefd in de persoon en ook zijn situatie, in plaats van alleen maar te kijken in hoeverre je je kan identificeren met de man, dan had je er nog wat van opgestoken.

Ik moet dus proberen om me meer in te leven, aan de andere kant mag ik niet kijken in hoeverre ik me kan identificeren. Lijkt me behoorlijk tegenstrijdig. Loze opmerking dus.

Hoe kan je nou een 0,5 geven voor deze film!?? Dan snap je er helemaal niks van!

Je proberen in te leven heeft te maken met het proberen te begrijpen van een bepaald karakter en gedrag, ook al heb je er zelf niets of weinig van weg. Je identificeren met iemand is enkel gericht op de overeenkomsten tussen jou en de ander. Is niet hetzelfde dus.

Volgens mij ligt dat onderscheid tussen inleven en identificeren niet zo nauw. In de Van Dale staat het volgens mij niet zo scherp als jij het hier stelt. Maar whatever, zelfs al mocht er een verschil zijn, dan zijn de begrippen in mijn ogen nog bijna onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als ik me op geen manier met iemand kan identificeren volgens jouw definitie, dan wordt het inleven ook erg moeilijk. In dit geval is de hoofdpersoon zeker niet sympathiek, er blijkt nergens uit dat hij onschuldig in de gevangenis terecht is gekomen, ook al beweert hij zelf aanvankelijk van wel. Bovendien is hij, al heeft hij aanvankelijk een duwtje nodig, maar al te gewillig om zich in de misdaad te storten. Hij gebruikt drugs, bestelt doodleuk hoeren en laat nergens blijken enigszins last te hebben van wroeging of schaamte. En als die dooie zijn geweten moet voorstellen, dan lijkt haar daar ook nauwelijks van onder de indruk. Moet ik voor zo'n persoon begrip hebben? Dacht het niet.

Maar wat veel belangrijker is dan het verhaal, en ik geef ook in mijn eerste bericht aan dat ik daar eerst naar kijk, is dat de muziek niet veel toevoegt en dat de beelden bijna nooit echt bijzonder zijn, soms zelfs behoorlijk brak (een onscherpe boksbal die driekwart van het scherm vult om maar iets te noemen). Als een film niet echt veel op audiovisueel gebied te bieden heeft, ja dan hou je het verhaal over. En dat vond ik gewoon behoorlijk saai en vooral veel te lang. En dan helpt het niet als je naar een hoofdpersoon kijkt waarbij het je niet echt veel uitmaakt of hij nou het loodje legt of niet.

Je hebt mij niet horen zeggen dat de hoofdpersoon sympathiek is. Ik wilde juist duidelijk maken dat je de hoofdpersoon juist niet per se sympathiek hoeft te vinden. Er bestaat meer dan sympathie. Iemands karakter en zijn keuzes kunnen ook gewoon boeiend zijn. Ik voel geen enkele sympathie met een seriemoordenaar, maar ik vind het heel boeiend om me in zo'n psyche te verdiepen. Waarom geen begrip? Waarom zou je iemand niet proberen te begrijpen? Je hoeft diegene toch niet te waarderen, maar proberen te begrijpen kan geen kwaad, lijkt me. Sterker nog, als mensen meer hun best zouden doen om elkaar te begrijpen (vooral diegenen die ze niet sympathiek vinden of haten), zouden we een stuk meer leed en conflicten op Aarde kunnen voorkomen.

Deze hoofdpersoon komt (misschien wel onschuldig) in een wereld, waar wij even 2,5 uur naar kijken, maar hij dag in, dag uit in zit. Dat vormt je psyche. Het begon met simpelweg overleven, zo kwam hij in de bende terecht. Hij had vanaf dat moment geen keus om de rol van een sterk bendelid volledig op zich te nemen (of het zou zijn kop kosten). Dus dat deed hij, waarschijnlijk niet eens bewust. Het was iemand met een zeer sterk overlevingsinstinct. Bovendien was hij intelligent, moedig en onafhankelijk. Best mooie eigenschappen, maar die in een duistere wereld gebruikt worden, maar dat is niet zo vreemd, hij zit erin vast, letterlijk. Z'n gevoel en emoties raken verder in de film steeds meer afgestompt, door de harde wereld waarin hij leeft en moet functioneren. Z'n blikveld verkleint en egocentrisme vervangt vervolgens de pure overlevingsdrang en verandert op deze manier het karakter.

Volgens mij is het doel van deze film ook vooral om ons te laten zien wat een bepaalde situatie en omgeving met een mens kan doen. Het is allemaal puur menselijk gedrag. Als jij de hoofdpersoon was geweest, was het uiteraard een heel ander verhaal geworden, maar dan nog zouden we daar opnieuw logisch menselijk gedrag uit kunnen terugzien. Het is allemaal oorzaak en gevolg. En begrip hierin (en dat met betrekking tot menselijk gedrag) kweken is belangrijk.

We hebben er niets aan om ons te verbergen tussen een groep mensen die we sympathiek vinden en samen anderen groepen te gaan afkeuren, om ons eigen "ons"-gevoel te versterken en te beschermen. Dit is namelijk wat er gebeurt op grotere schaal, volgens het zelfde principe van geen begrip proberen te hebben voor mensen die we onsympathiek vinden. Op nog grotere schaal ontstaan er oorlogen en massamoorden, allemaal volgens ditzelfde principe.

Het ligt natuurlijk net iets genuanceerder allemaal, maar geen begrip is een belangrijke hoofdoorzaak.

Dit is trouwens niet meer allemaal persoonlijk naar jou gericht, ik had even behoefte om dit te neer te zetten.

Om er even een paar puntjes uit te pikken:

Ja, dat beweren zoveel mensen die in de bak terecht komen. Iedereen die deze film kijkt zal heus wel weten dat Malik niet onschuldig is.

Beweer ik dan ergens het tegendeel?

Nee, dat niet, maar je kraakt de film omdat de hoofdpersoon niet sympathiek is, en omdat hij niet "geleidelijk genoeg" tot het kwaad werd verleid. Hij heeft zijn zwakheden (einzelgänger), en dat is juist de reden waarom de Corsicaanse bende uitgerekend hem heeft uitgekozen om die opdrachten uit te voeren. Omdat hij ertoe in staat is (hij is schuldig), makkelijk onder druk te zetten is (hij is alleen), en daarom niet al te moeilijk zal doen. Ik vond het juist erg logisch en geloofwaardig.

Nee, ik kraak de film af omdat er op audiovisueel gebied weinig gebeurt. En dan houd je niet veel over dan het verhaal, dat ook niet boeide en zeker niet meeslepend was en dat laatste komt omdat ik gewoon niet kon meeleven met de hoofdfiguur en dus ook niet in spanning zit of hij al dan niet het loodje gaat leggen.

@hannibal: Ik vind echt niet dat je de conclusie kan trekken dat de hoofdpersoon schuldig is, ook al zou het waarschijnlijk zijn. En in mijn ogen is dat het niet eens. Ben eigenlijk wel benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken.

Vette film, alleen te lang. Je voelt alles een beetje aankomen natuurlijk maar desondanks bleef ik toch geboeid zitten. Sterkere stukken met wat mindere. De hallucinerende scenes waren gaaf maar ook veel scenes die in herhaling vielen en dan gaat de speelduur een rol spelen.

Prima geacteerd verder en een degelijke soundtrack niks bijzonders maar kom niet verder dan een 3,5*.

Voor mij maakt het eigenlijk niet uit of Malik schuldig is of niet. De regisseur laat in de eerste scene (die enorm doet denken aan Clockwork Orange) Malik zijn kleren uitdoen, zijn gezondheid checken enz. Vanaf dit moment is het hoofdpersonage herboren, zijn verleden valt van hem af zodra hij de gevangenis binnenstapt.