Antichrist (2009)

Dat betwijfel ik... Eenmaal in het bos en je vindt de film nog steeds niets kan je hem net zo goed afzetten. Daarna gaat Von Trier alleen nog maar een versnelling hoger met zijn absurditeiten.

Ligt eraan als de kijker wat meer horror verwacht, dat zit na mijn mening toch echt wel in de laatste paar minuten. Ik vind het zelf altijd wel makkelijk om een film af te zetten, ik doe het zelden en dan moet het wel heel oninteressant en saai zijn. Dat de stijl je niet aanstaat, oké maar ik denk dat deze film wel enige interesse weet los peuteren gezien de bizarheid.

Wat vind je precies zo raar aan het praten? De onderwerpen of de toon hoe ze praten?

Blijkbaar legt de Vistrida stijl zulke beperkingen op dat de spoeling steeds dunner wordt. Als Blue Velvet en Vozvrashchenie (Return) al niet voldoen aan de regels van de Vistrida stijl dan is de kans bijzonder klein, dat een film van Von Trier wel tot die categorie zou horen. Uit sensatiezucht vloeit zelden een gevoel van bevrediging. Het mag dan ook geen verrassing heten, dat Antichrist een spijtige dissonant in de verzameling van Vistrida blijkt te zijn.

Ook dat betwijfel ik aangezien zijn liefde voor films als Requiem for a Dream en Gummo. Maar nu spreek ik voor andere en dat is niet netjes...

Mooi uitgelegd

Het is de toon waarin ze praten in deze films..... niet mijn ding Kan gebeuren

Ik zie in de vrouw geen rouwverwerking van het moment van doodgaan van het kind, maar ik zie dat de vrouw voorheen ook al sadisme in zich had door het kind te kreupelen en daarmee ook zichzelf, in een neergaande spiraal van gekte. Tevens heeft zij haar kind vermoord door, terwijl zij wist dat het kind zou vallen, niet in te grijpen, maar de keuze voor doorgaan met seks te maken. Zij had dus al heel lang een afwijking.
De man heeft geen werkelijke liefdesrelatie met de vrouw, kan haar niet bereiken en niet werkelijk bevruchten, maar maakt de moeder en de vrouw (en indirect zijn kind) dood, wat een omgekeerd proces is. Dit is de geboorte van de anti-christ. Ik zie hierbij de man als de vader en de geest (zonder emotie) en de vrouw als de vrouw en moeder en natuur (zonder geest). De Christ(us) kan namelijk wel de verbinding tussen de natuur/stof en de geest tot stand gebracht zien en wordt daaruit geboren. De man is de ratio en het logische masochistische complementaire van het sadisme van de ander.
Het kind wordt wel geboren maar wordt beperkt tot het dood gaat. Dit heeft de antichrist in zich, het niet tot ontplooiing kunnen komen van het voorbestemde, namelijk de synthese van geest en stof.

Ik vind nog steeds dat de regisseur veel heeft willen zeggen, ook onbewust en onwetend, maar de woorden niet helemaal kon vinden. Wat blijft is een impressie van het bedoelde, wat mooie en schokkende beelden oplevert, maar niet de boodschap kan brengen aan het publiek. Alleen als je tussen de regels doorleest kun je de film waarderen op inhoud en ik vind dat dan een doelstelling van film maken niet gehaald is.
Ik heb wel verhoogd naar 3.0

Kan niet in één genre worden gestopt.

Bij de proloog merk je meteen dat Von Trier een kunstwerk gemaakt heeft, was onder de indruk van de muziek en vooral van zijn zwart-wit gebruik, de eerste film waarbij ik zie dat er echt wat mee gedaan wordt.

Verdeelt in chapters, wat ook alweer unieker is dan de meeste films. Maar vooral de visuele en muzikale schoonheid is er zoals die er maar in weinig films is.

Hoewel ik best een mainstream-mannetje ben, sta ik altijd open voor films die als "anders", "choquerend" of wat dan ook bestempelt worden, maar het zou niet voor elke dag zijn zo'n hevige films. Want geef toe, de seks werd, naar het einde toe, vrij krankzinnig. Vooral dan hoe die vrouw het interpreteerde. Symboliek zit hier en daar verscholen.

De aandacht heeft mijn film zeker getrokken, maar na het einde van de rit sta ik toch met lege handen (hetzelfde gevoel als bij Mr. Nobody), want ik kan hier weinig mee, dat is een volstrekt persoonlijke kwestie en nog maar eens een bewijs dat de film kunst is, en kunst moet je bij sommige mensen de tijd geven tegen dat het gewaardeerd kan worden.

halve ster voor het begin... blijft dit echtpaar van die verschrikkelijk smakeloze films maken?

Chapeau voor Dreiecke, perfect verwoord hoe deze film aan zijn titel hoort te komen.

Matige film van Von Trier.

Veel pretenties die maar zelde in de film waargemaakt worden.

Moet er wel bij vetellen dat dit mijn genre niet is.

Dit is echt geen eenvoudige film om iets over op te schrijven. Wat in ieder geval duidelijk is is dat Gainsbourg en Dafoe onwaarschijnlijk goed aan het acteren zijn. Vooral in het begin van de film spatten ze allebei van het scherm en word je meegenomen in de emoties van het verhaal, vooral Gainsbourg speelt haar verdriet zo sterk dat je het zelf ook voelt.

Dat verhaal dan, dat is wel wat moeilijk te begrijpen - daar ga ik denk ik een paar kijkbeurten voor nodig hebben voordat ik daar verder mee kom. En het is ook wel wat de vraag of er echt een verhaal is om te begrijpen, wat ik hier zogauw even lees zijn soms goede duidingen, maar ze kloppen toch allemaal net niet helemaal lijkt het. En daarbij, ik lees in een interview met Lars von Trier dat hij niet heeft geprobeerd om de film heel logisch te maken.

Beelden en camerawerk zijn ook bijzonder. Een paar beelden zijn echt eng - maar de film staat ook als horror te boek. De beelden in de natuur lijken haast allemaal iets vervreemdends te hebben, en dat wordt ook sterker naar het einde van de film toe denk ik. Maar ook een paar slordigheidjes - bijvoorbeeld de pratende vos vind ik echt heel lelijk gedaan.

Mijn voorlopige conclusie is dat dit zeker wel een overpretentieuze film is, met onduidelijke symboliek, een slordig verhaal, en ook misschien wat teveel bedoeld controversieel. Maar dat wordt wel ruimschoots gecompenseerd door het geniale acteren.

Maar is iets onlogisch dan perse slordig? Ik zal Lars niet omschrijven als een regisseur die slordig te werk gaat, waarschijnlijk kan hij je per seconden een uur lang uitleg geven waarom dat daar staat, en dat hier en waarom ze dat doen enzovoort. Ik snap je verwoording niet helemaal...

Onlogisch is niet per se slordig, maar, slordig is wel een van de woorden die deze film bij me oproept - in relatieve zin. Het is absoluut geen slordige film, maar de onvolkomenheid van het verhaal vind ik in vergelijking met de rest wat slordig. Daarmee nog geen hoofdzaak.

Wat ik een verhelderend citaat vind is uit dit interview, waarin Lars von Trier zegt:

Bizarre film, bungelend tussen bizar mooi en bizar lelijk, pijnlijk en extreem pijnlijk. Maar bovenal tussen op de grens en over de grens. En dan gaat het me er niet eens om of die grens overschreden wordt of niet. Maar meer wat Von Trier zo lijkt te bewegen die grenzen constant op te zoeken. Moesten die geslachtsdelen persé afgeknipt worden om bij te dragen aan de boodschap van de film? Zo nee, waarom wil Von Trier dat dan zo graag in beeld brengen? Om op te vallen? Om het conflict uit te lokken? Dat is eigenlijk datgene wat me het meest laat twijfelen bij deze film. Zoekt Von Trier de grenzen op om de grenzen op te zoeken? Of is hij van mening dat juist door het overschrijden van die grenzen, of in ieder geval het proberen daarvan, dingen veel duidelijker uitgebeeld kunnen worden?

Wat me vooral aanspreekt in de film is de symboliek waarvan Von Trier gebruik maakt. Want over de grens of niet, hier zit een dieperliggende boodschap achter verscholen. Noem het een zoektocht naar het kwade, noem het vrouwonvriendelijk, noem het de strijd tussen rationalisme en het onderbewuste maar zoek het vooral lekker zelf uit.

Wat me een beetje tegenstond in de film is dat een scéne, zo bloedmooi geschoten, consequent gevolgd werd door een haast spuuglelijke of in ieder geval veel minder mooie scene. Het voelt of hier veel meer uit te halen viel, soms kwam het zelfs een beetje goedkoop over.

Grote lijn van de film viel wel redelijk te bevatten en is dan ook het probleem niet. Dat zit hem in de diversiteit van details waarin Von Trier zijn hele visie verstopt lijkt te hebben. Leuke van films is dat die visie pas na heel vaak kijken duidelijk kan worden aan de kijker.

Voor nu 3.5* Wie weet hoger bij een herziening wie weet lager, kan alle kanten opgaan.

Erg knappe film, maar bovenal een inkt-wat is donkerder?-zwarte film.

Ik sta niet raar te kijken dat von Trier aan depressies lijdt. Zal hij door zijn neerslachtigheid zulke films maken of het is precies andersom?

Wat een adembenemend begin. Vertraagde zwart/wit beelden, schokkend eind van het begin en dan die prachtige muziek. Maar goed, zet Lascia ch'io pianga da Rinaldo van Händel onder White Chicks en je zult alsnog sensationele beelden krijgen. Het lied heeft iets hoopgevends. Of is het slechts valse hoop?

Het visueel genot duurt voort; we zien schitterende beelden van dieren die refereren aan de dood. Bijzonder sprankelend gemaakt, zelden zulke beelden voorbij zien komen op film.

Het verhaal zelf, met al zijn schokkende en harde inhoud fascineert, maar is tegelijkertijd totaal niet mijn ding. Von Trier poogt te choqueren, met als resultaat dat ik soms met samengespannen ogen zat te kijken - en het is niet dat ik niets gewend ben.

Over de hoofdrolspelers kan ik niet anders zeggen dat ze zich vol overgave in dit project hebben geworpen.

Wellicht is de film nog zieker dan "she" zelf.

2,5 *

Wat ik me afvraag: wat vind jij de haast spuuglelijke sènes?

Sja moeilijke film om te beoordelen. Het begin (evenals de proloog) is ronduit briljant en belooft dan ook veel goeds, echt een schitterende scene die zonder twijfel nog lang zal blijven nazinderen in mijn geheugen, cinematografisch groots met prachtige muzikale begeleiding, wow! Hierna volgen ook nog enkele imponerende scenes, het hele verwerkingsproces vond ik persoonlijk best interessant om te volgen. Helaas kan ik dat niet zeggen van de stukken in het woud. Hier begon het voor mij allemaal wat te slepen en de geestelijke aftakeling van de vrouw kon ik soms maar moeilijk plaatsen, hoewel ik het doorgaans juist vrij interessant vind me hier als kijker in te proberen verplaatsen deed dit me allemaal niet zoveel. Je krijgt een overkill aan expliciete sekspartijen, compleet met automutilatie en tussendoor flink wat bijbel/filosofische (of wat was het precies?) theorieen voor je kiezen. Maar het boeide mij allemaal niet zo, voelde er weinig bij in ieder geval. Kwam op mij meer over of dat Von Trier weer eens leek te willen zien hoe ver hij kan gaan. En dan ook nog dedicated tot Tarkovsky, beetje pretentieus allemaal. Verder vooral nogal donker en grauw allemaal, daar blijf ik altijd toch een beetje gevoelig voor heb ik het idee, best wel wat effectieve nare momenten, het heeft me dan ook niet geheel onberoerd gelaten. (3*)

Controversiële film, en niet onterecht, want met balken die op penissen worden gesmeten, slijptollen die in onderbenen verdwijnen en clitorissen die worden afgeknipt vraag je natuurlijk om controverse - zeker als je het allemaal nog zo direct in beeld brengt ook. Van de kracht van suggestie heeft Von Trier in ieder geval geen kaas gegeten, zoveel is duidelijk. Storender dan deze schokkende elementen, zijn echter vooral de oneindig uitgestrekte pretenties die schaamteloos op je netvlies worden geworpen: hoofdstukindeling (nooit een fan van geweest), een overdaad aan onduidelijke symboliek, vaag gelul over de aard van vrouwen - en als klap op de vuurpijl ook die opdracht aan Tarkovsky... halverwege de film weet je het al zeker: Lars Von Trier wilde iets zeggen, maar wát, daar was hij zelf volgens mij ook nog niet helemaal over uit. Tel daar bij op het vaak lelijke camerawerk dat je compleet uit de film haalt - constant heb je het gevoel dat iemand erbij staat vakantiekiekjes te schieten - en de belachelijk overdreven acteerprestatie van Charlotte Gainsbourg, die geregeld onbedoeld op je lachspieren werkt, en je weet dat deze film het gewoon niet is. Voor mij niet althans, en dat is jammer, want na de prachtige openingsscène had ik goede hoop. Sowieso bewijst Von Trier wel dat hij af en toe echt schitterende plaatjes kan schieten, maar dit consequent doorvoeren zit er helaas niet in, en een interessante film eromheen bouwen al helemaal niet. Jammer.

1,5*

Lelijk camerawerk

Verbazingwekkende lage score trouwens...

Ik hou niet zo van handheldcamerawerk over het algemeen, en in deze film leek het constant, zoals ik al zei, alsof iemand erbij stond om het te filmen. Dat was nogal storend. Ook irriteerde ik me er een beetje aan dat de hoofdpersonen meer dan eens geheel of gedeeltelijk buiten beeld vielen.

Maar echt niet alles was lelijk in deze film hoor. Ik denk dat je over het algemeen wel kunt zeggen dat de slow-motionshots echt prachtig zijn - de proloog is daar een goed voorbeeld van, maar bijvoorbeeld ook dat shot waarin er allemaal eikels op het hoofd van Willem Dafoe vallen.

Dat het in beeld gebracht is 'alsof iemand erbij stond' is juist om jou als kijker het gevoel te geven erbij te zijn, heel dichtbij zelfs. Als stille getuige van de zo persoonlijke gesprekken en gebeurtenissen. Jammer dat het voor jou niet werkt, maar de keuze lijkt mij een logische en een juiste.

Maar nu zeg je iets heel anders dan Karl. Als je het gevoel hebt dat je naar een video-opname aan het kijken ben, is dat niet goed natuurlijk en werkt het juist verzwakkend voor het zelf er bij zijn.

Ik zeg niet iets anders. Hij interpreteert/ervaart het als een aanschouwer met videocemera. Maar het is toch altijd zo dat de point of view van de camera de blik van de toeschouwer is. Anders kun je bij elk shot wel denken, goh daar staat iemand met een camera naar de scene te kijken. Maar de beldoeling/werking van film is dat je het beeld beschouwd als je eigen gezichtsveld.

Pfff. Waarom is bij jou altijd alles zo moeilijk zeg? Ik snap wel wat de bedoeling is en Karl ook wel denk ik, maar daar gaat het niet om.

Karl zegt 'ik had het gevoel dat iemand stond te filmen'. Dat is nogal verneukeratief voor de hele ervaring en dus is het camerawerk niet goed. Bij een film die je goed vindt is dat niet zo. Jij geeft dan antwoord met wat de bedoeling was (de andere kant is dus dat hij helemaal niet het gevoel had dat hij er zelf bij was) en daar zegt hij juist net van dat dit dus niet voor hem werkt.

Vond het camerawerk zelf geniaal overigens, maar dat is een ander verhaal.

Nee, ik ging ervan uit dat Karl niet begreep dat het de bedoeling was. Ontken zijn gevoel niet, geef alleen een hint hoe hij er wel naar had moeten kijken. De film verandert niet meer, maar Karl kan er wel de volgende keer op een andere manier naar kijken.

Volgens mij begrijp je precies wat ik bedoel, mister blonde. Ik denk dat ook wel meespeelt dat het digitaal gefilmd is, dat vergrootte nogal het gevoel dat het vakantiekiekjes waren (zeker als ze gewoon door het bos liepen, dat zag er bij tijd en wijle nogal vakantiekiekerig uit).

Bij 'normaal' camerawerk vergeet ik juist dat er iemand met een camera bij staat. Nu zal dat voor een gedeelte wel komen door conditionering, maar toch. Ik vond het juist niet werken dat het leek alsof iemand/jezelf erbij staat om alles te aanschouwen. Dat verbrak echt totaal de illusie dat die twee alleen in een groot bos waren.

Daarnaast had ik nergens het idee dat Von Trier de film zo wel brengen alsof je er als kijker bij bent. Daarvoor is het verhaal tussen man, vrouw en kind te intiem (en persoonlijk vind ik Antichrist ook te afstandelijk).

Maar bij een intiem verhaal is het toch juist goed als de camera er dicht op zit. Zou minder erken als je het geheel in wide shots zou laten zien. Efin, voor mij werkte het juist erg goed. Maar moet 'm binnenkort maar eens herzien.

Er is een verschil imo tussen intiem filmen (dicht op de huid zitten) en de kijker het idee willen geven er zelf bij te zijn.

Ik bedoel het laatste, ook daarvoor moet je dichtbij blijven met de camera.