Viskningar och Rop (1972)

Laat ik dan maar eens de 1ste zijn om deze film tot op de bodem af te kraken.

De film begon zowaar nog fijn met een openingsshot van zonnestralen die door een boom uiteenspleten. Hierna hokt Bergman zijn kippetjes vooral op in het huis en dan vooral in het bed. Bedlegerige types en aanhang hoeven niet garant te staan voor een zware film, zo bleek uit films als Mar Adentro en Habla con Ella, films die ondanks hun zware, typische arthouse achtige problematieken in het verhaal af en toe in staat waren om een wat luchtige sfeer op te roepen door middel van wensdromen, flashbacks vanuit het verleden, fantasie, humor te gebruiken of door een voice - over te gebruiken van de lijdende persoon of van een aanverwant, die vaak met wat humor terugkeken op hun leven. Kortom: er werd gerelativeerd in die films.

Voor Bergman is de dood en de weg er naartoe vooral een grote lijdensweg. Geen greintje humor valt er in deze film te bespeuren. Verder kijken we niet een keertje terug naar leuke gebeurtenissen uit het verleden, een moment op het einde in de schommel uitgezonderd. Bergman schotelt in de flashbacks uit het verleden nog maar eens wat tragiek voor, wat natuurlijk weer van die gemaakte extra diepgang geeft aan zijn personages. Die bij mij helemaal niets los wisten te maken. Ik voelde dan ook een enorme afstand tussen mij en de hoofdpersonages. Het leek wel of ik naar een stel doden keek die vroeger nooit kind waren geweest. De film oogde statisch, wat o.a. bleek uit de elitaire omgangsvormen tussen de familie en het dienstmeisje. Verschrikkelijk zoals men dat belletje luidde, waarop het dienstmeisje ten tonele verscheen om ze van hand en spandiensten te voorzien. En dan heb ik het nog geen eens over dat verschrikkelijke, over de top geschreeuw. Dit zorgde bij mij niet voor kippenvel of voor angstige momenten maar vooral voor irritaties.

Enige andere positieve na de opening, was de manier waarop Bergman zijn scenes achter elkaar projecteerde. Een rode waas, die steeds lichter werd....Had alleen veel meer mee gedaan kunnen worden. Vond het teveel neigen naar kitsch. De muziek was hemeltergend kut. Voegde niks toe en versterkte alleen maar het gevoel alsof ik naar een stel saaie kluizeniers zat te kijken, die niet van deze wereld waren, maar dan helaas zonder fantasie uitgewerkt.

De vertelstructuur was op zich ook nog aardig van opzet. Weinig voice - overs en veel registrerende beelden. Alleen deed het mij echt niks, doordat ik niet bereikt werd door de personages. Het had absoluut geen hypnotiserend effect. Mede dankzij het ontbreken van mooie beelden, iets wat ik bij soortgelijke films met weinig voorkauwende monologen en dialogen, gelukkig wel vaak tegenkom.

Het ontbreekt Bergman hier aan nuance! En dan doel ik vooral op de manier waarop hij omspringt met het toewerken naar de dood. Belachelijke, non filosofie houdt hij er op na. Hij maakt zijn kijker bang voor de dood i.p.v. ruimte over te laten om na te denken over de naderende dood. Daarvoor verdient hij een flink pak slaag voor zijn broek. Eenzijdig, simpel en zwaar drama met een goede scene, die zowaar origineel is. ( glas in de vagina stoppen. Geef mij maar Fanny och Alexander, mag hopen dat Bergman niet nog meer van dit soort flutfilms gemaakt heeft. 1*

Is dit de tweede Bergman die je zien (na Fanny och Alexander)? Ik heb een beetje dat vermoeden, omdat Fanny Och Alexander zo'n beetje de mildste, minst eenzijdige, en thematisch breedste film van Ingmar Bergman is. Die film is relatief optimistisch en bij vlagen zelfs luchtig voor Bergmanbegrippen. Ik ben bang dat deze representatiever is dan F&A (al is dit wel een van zijn minst subtiele films) en omdat een deel van de inhoudelijke kritiek die je hebt typisch Bergman is (en in wezen thema's van de film en voor een deel van zijn oeuvre zijn) vrees ik voor je voor wat betreft de rest van de films van Bergman.

Nee hoor, Bergman heeft genoeg luchtige films gemaakt. För Att inte Tala om Alla Dessa Kvinnor, Trollflöjten en Sommarnattens Leende om maar wat voorbeelden te noemen. Persoonlijk vind ik Bergman op z'n best in de loodzware drama's die hij na 1960 maakte, ik kan me daar goed mee vereenzelvigen. Wanneer je dat niet kunt, zal het aanvoelen alsof het drama je door de strot geduwd wordt, zeker bij deze film.

Da's inderdaad waar, ik ben alleen nog niet aan die luchtigere films toegekomen en vergeet weleens dat ze bestaan .

Ja, klopt. Dit is een film waar het lijntje volgens mij erg dun is tussen helemaal mee kunnen gaan en helemaal niet. Maar ik kan me aan de andere kant niet goed voorstellen dat het hier helemaal misgaat en bij de andere zware, maar wat subtielere Bergmans wel goed.

Dit is wel de enige film waar Bergman het doods-strijd thema nogal zwaar inzet. Het verhindert mij persoonlijk ook, om de film te gaan herzien. (maar dit tekent natuurlijk ook de briljantie van Bergman)

Als deze Bergman je niet aanstaat is er weinig hoop denk ik voor de combi maxcomthrilla/Bergman.

Hoewel de films die Alastor noemt de luchtige zijn (vooral Sommernattens Leende toch zeker proberen!), is de rest toch vooral serieus, zwaar drama, zoals de trilogie van Gods Zwijgen. Maar ook ik zwelg erin. Heerlijk! En juist Fanny och Alexander vind ik een van zijn minste films. Aardig, maar te niemendallerig en te weinig uitgesproken.

Ik ben benieuwd naar je volgende Bergman ervaring.

Nee, heb verder ook al Det Sjunde Insgelet en Persona gezien.

Det Sjunde Insgelet vond ik een fijne film, vooral de personages spraken mij wel aan, daarnaast was die film qua setting ook veel gevarieerder dus al snel veel levendiger qua emoties, verhaallijn en omgeving. Uiteindelijk is het vooral de humor in de film die bij mij werkte. Zo `n moment waarop iedereen op de heuvel met de horizon op de achtergrond zijn dood tegemoet loopt. Veel opener en minder dramatischer gebracht dan hier, daarnaast veel beeldender en dus symbolischer van aard.

Persona wist mij in het begin te boeien, maar op een gegeven moment werd het teveel van hetzelfde. Een gebrek aan ritmiek en ellenlange, nietszeggende gesprekken die ver van mijn belevingswereld liggen werden gecombineerd met een nihil aan spanningsboog.



Ik heb nog niet zo `n klik met Bergman als ik nu met Kurosawa heb. In het begin keek ik alleen zijn films, omdat ze goed scoorden. Nu wil ik zijn oeuvre graag uitspitten. Denk dat Bergman nooit tot mijn favorieten gaat behoren, zeker niet als mijn kritiek hier, op meerdere Bergman films van toepassing is. Die statische sfeer, dat constante gebrek aan humor die je zou kunnen putten uit simpele alledaagse situaties, die trieste gezichten, een gebrek aan fantasie en de voice over die vaak ontbreekt of anderzijds nauwelijks emoties op weet te roepen staan mij het meest tegen. Het drama komt veel te geforceerd over. Zal veel selectiever films van hem gaan kijken en eens een wat luchtige film van hem proberen.



Lijkt mij zeker een van de boeiendere Bergman - films. Zal hem wellicht eens proberen.



Het vertelperspectief werd vanuit de kinderen, vooral vanuit de ogen van Alexander verteld. Vond de wereld waarin daar geleefd werd veel humoristischer, warmer en veelzijdiger dan de wereld van de volwassen vrouwen ( Persona/Viskningar och Rop ). Hier wordt zoals gezegd op een ding ingezoomd en dat maakt de film, zeker wanneer het onderwerp niet interessant gebracht wordt, voor mij tot een hel.



Het zal wel weer even duren voordat ik mijn stoute schoenen weer aan durf te trekken. Wil zeker nog wat van hem zien. Had hiervoor al bijna een jaar geen Bergman gezien, na het fiasco van Persona. Ik blijf liever een beetje bij hem uit de buurt, voorlopig

Driewerf onbegrijpelijk. Dit is de mooiste verzameling close-ups ooit.

Cries and Whispers is een cynische familiekroniek die traag op gang komt, maar die eenmaal onder stoom een paar vlijmscherpe speldenprikken uitdeelt die nog lang blijven nazinderen. Ondanks de doordringende toon slaagt Bergman er evenwel niet in de essentiële dramatiek te projecteren op de kijker. Hij oppert een confronterend portret over de dood en daaraan verbonden themata zoals geloof, spijt en hebzucht, maar vergeet soms in al zijn visueel geweld subtiele, ontroerende nuances te leggen.

Flashbacks leren ons meer over het waarom van de bittere gemoedstoestand van twee vrouwen, wiens verstoorde relatie met elkaar en hun andere zus elk medeleven met de op sterven liggende Agnes weerhoudt. Dit terwijl een derde vrouw, de dienster van de familie, zich met onvoorwaardelijke toewijding bekommert om de zieke Agnes die langzaam afglijdt naar het hiernamaals. Strakke shots die overlopen van parelwitte kostuums en bloedrode decors symboliseren het hemelsbrede verschil tussen leven en dood. Met volle kleuren, die op hun beurt de dramatische gebeurtenissen en personages uitbeelden, jaagt Bergman een contrasterende en agressieve sfeer doorheen de film. De verscheurde familiebanden zet hij aan de hand van onverwacht choquerende scènes extra in de verf en tedere scènes weet hij bewust de nek om te wringen door er een ongepaste seksuele spanning in te verweven. Uit elk minuscuul detail, of het nu om een glasscherf of een schommel gaat, blijkt dat Bergman een regisseur is met een eigenzinnige visie. De vraag is alleen of zijn visie de juiste is om een dramatische boodschap over te brengen. Ja of nee, zijn ideeën leveren op z'n minst andere, en daarom interessante cinema, op.

De witte engelen, badend in een decorum dat met elke ostentatieve tik van de pendules steeds meer bloedrood gaat kleuren, schijnen niet zo zuiver wanneer het gefluister aanzwelt en Agnes niet als enige kreten slaakt.

De mooiste Bergman-film die ik tot nu toe gezien heb. Adembenemend spel.

Ik ben pas begonnen films van deze regisseur te kijken en heb er tot nu toe 7 gezien waarvan deze film alsmaar door mijn hoofd blijft spoken. Ik wil'm zo graag nog een keer bekijken, maar durf het schijfje niet in de speler te stoppen. Een hele zware film met een adembenemende fotografie waardoor ik het hele ouvre van deze man wil zien.

Scenes die ik maar niet uit mijn hoofd kan zetten
-Harriet Andersson die het op een gegeven moment uitschreeuwt van de pijn.

-Als ze haar zusters in de kamer roept tewijl ze al overleden is.

-De veminking die de oudste zus haarzelf toebrengt.

Hartverscheurende film over de naakte ziel die warmte nodig heeft. Een van de meest emotionele films die ik ooit gezien heb.

Ik zou Fanny och Alexander nou niet echt luchtig willen noemen. Misschien een minder zwaare thematiek maar emotioneel nog veel heftiger dan deze.

Dit is overigens ook een hele sterke van Bergman. Naargeestiger en pessimistischer dan ik tot nu toe van hem heb gezien. De film bevat enkele iconische scenes maar waar vooral m'n aandacht naar uitgaat is de geweldige acteursregie. Zoals de scene waarin afscheid wordt genomen van Anna, de blik van ieder personage bevat subtiel maar zeer gevoelig veel emotie en is voor enkelen een mooie afronding van het beeld rondom de personages.

De oscar voor beste cinematografie heeft Viskningar och Rop in mijn ogen terrecht verdient. De beelden deden me enorm veel denken aan de schilderijen van Vermeer wat vast te maken heeft met een zeer vergelijkbaar gebruik van daglicht en de manier waarop gezichten werden getoont. Al met al wéér een pareltje van Bergman.

Ik ook niet. Er staat dan ook bij vlagen zelfs luchtig voor Bergmanbegrippen. En dat sluit emotie natuurlijk niet uit.

. Uiterst merkwaardige conclusie. Zelfs het tegenovergestelde is nog eerder van toepassing.

Anyway, ik ben ook niet zo kapot van deze Bergman. Hoe meer ik er zie, hoe vermoeiender ze worden lijkt het.
Net als in veel andere van zijn films zijn het vooral enkele erg mooie, losstaande scenes die het de moeite waard maken.
Het geheel is me veel te fragmentarisch en lijkt te hinken op veel te veel gedachten.

Nope. Dat Bergman een film maakt over de dood maakt wil niet gelijk zeggen dat het allemaal licht verteerbaar is voor iedereen.

De dood is hier toch echt als een loodzwaar begrip in beeld gebracht. De terminale ligt alleen maar in bed ziek te wezen, zonder opgevrolijkt te worden door de naasten familieleden. Al was het maar een klein grapje, het is allemaal zo serieus gebracht....Zieken zijn er zeker niet gebaat als hun naasten alleen maar de clown uithangen maar zonder humor of even terug te kijken op de leuke dingen in het leven wordt het allemaal wel heel zwaar, ook voor de terminale mensen. Dan wordt het pas daadwerkelijk een hel. Het leven is gewoon niet een grote, ongenuanceerde hel waar Bergman hier overduidelijk wel naartoe wilt.

Het leven van die twee zussen is dat wel. Het is een verhaal

Bergman laat slechts zien dat mensen er voor elkaar een hel van kunnen maken. De hel, dat zijn de anderen. Maar, zoals Querelle al zegt, het is een specifiek verhaal en niet een algemene beschouwing over het leven.

Verder vind ik de rol van het dienstmeisje hierin prachtig. Je kan toch niet ontkennen dat ze grote en innige liefde heeft voor Agnes. Zij wél. Door de donkere achtergrond van de twee gezusters wordt deze goedheid onbegrijpelijker maar ook nog krachtiger.

Het dienstmeisje is inderdaad nog het meest aandoenlijke personage in deze film.

Maar zoals gezegd het bleef bij mij alleen maar bij personages. Alsof Bergman dacht, zo en nu ga ik mijn personages even zo zwart mogelijk inkleuren.....Daardoor kwam het geheel nooit tot leven voor mij en bleven de personages vreselijk karikaturaal en onsympathiek.

Ik bedoel, ik kan mij niet voorstellen dat wie dan ook zo `n saai, passieloos, vreugdeloos leven blijft leven, zonder zich over te geven aan een nieuwe impuls.

Nou, welkom in de wereld van andere mensen!

Wat af en toe dus knap levensloos, passieloos ( lees boring ) kan zijn.

Niet iets wat ik op een ongenuanceerde manier door mijn strot geraffeld wil krijgen 90 minuten lang. Zeker niet in een muzikale, cinematografisch oninteressante verpakking, zoals hier.......

Dat laatste ben ik met je eens, vond het ook allemaal niet zo boeiend, maar dat door de strot duwen snap ik nog steeds niet.

Daarmee bedoel ik gewoon dat het verhaal voor 100% zwart - wit gekleurd is. Waardoor je in dit geval alleen maar ongelukkige mensen en vreselijke, niet voor leven vatbare gebeurtenissen voorgeschoteld krijgt.

De jeugdherinnering in het begin deed me aan Proust's Combray denken; hunkering en verbittering komen daar mooi en diep samen. Die lijn zet zich eigenlijk de hele film door, onder het gekrijs en de rode muren zit veel verstopt.

Een gesloten, zwaar, familiair drama, waar herinneringen en mijmeringen het verhaal opmaken. Bedrukkend in fotografie en nog meer in zeggensschap, theatraal in uitvoering, maar juist daarom Bergman me weer eens lichtelijk te overdonderen.

Afschuwelijk, en het begon nog wel zo veelbelovend. Na een minuut of tien belandt je in een nietszeggende familie met figuren die alleen maar janken, schreeuwen, gillen of strak voor zich uit kijken en verder een hoopje troost aan het verspelen zijn.

Emotioneel raakte het me dus voor geen meter waarschijnlijk omdat er geen enige vorm van warmte in zat, misschien pakweg vier minuten waar het wel voorkwam,echter vier minuten te weinig...de rest is afstotelijk en de rode decors gingen me ook vervelen.

Bergman wil hier de ultieme leegheid creeren en ik heb de boodschap best begrepen, maar op deze manier heeft ie voor mij gefaald. Dat gegil is gewoon te makkelijk en nog lelijk ook.

1,0*

Somberste en zwaarste film van Bergman die ik tot nu toe heb gezien. Een aantal akelige scenes en de afstandelijke, kille sfeer zorgen voor een niet zo'n prettige kijkervaring. De film eindigt gelukkig wel weer positief en dat is ook wat waard. Andere pluspunten waren de prachtige cinematografie en het goede acteerwerk. Wederom een indrukwekkende film gezien van deze Zweedse cineast.

4*

Van het voornemen om alle nog niet geziene Bergman-films te kijken in 2009 kwam uiteindelijk niet zo veel terecht.

Dat betekent niet dat we daar in de komende jaren aan gaan werken.

De eerste in 2010 is echter meteen raak.

Alles waar Bergman bekend om staat: Een loodzwaar binnenvetterige film met stilzwijgende personages en geen greintje humor te bekennen.

Bergman is er natuurlijk een meester in, hier geholpen door 4 geweldige actrices.

Nieuwe vrienden zal Bergman hier niet mee maken al is een film als Stellet Licht zeer duidelijk beïnvloed door met name deze Bergman-film.