Viskningar och Rop (1972)

de eerste bergman film die ik heb gezien. dit schijnt volgens bergman kenners zo'n beetje de zwaarste film te zijn. en ik moet zeggen de film was zwaar en zo ontzettend indrukwekkend. de film begint een beetje traag, maar al snel werd ik helemaal in het verhaal gezogen vol pijn en verdriet. ook de kleur rood speelt een grote rol. de enigste keren dat muziek echt werd ingezet was tijdens een zeer intieme scene, wat prachtig was. een indrukwekkende scenes was:
de vrouw die op het bed problemen had met ademhaling. dit zorgde voor zo'n enorm slecht gevoel dat als je langer dit had moeten aanhoren ik het denk ik niet had uitgehouden. 4.5 sterren

Dat zal een gezellige boel geweest zijn bij Linda thuis dan

Ongelooflijke impact heeft de film. Nooit heb ik een stervensproces van een zieke zo erg sterk in beelden gevangen gezien. Heb herhaaldelijk gedacht om de film even stop te zetten (wat niet ging trouwens als je met meerderen kijkt)
Loodzwaar drama en natuurlijk niet ieders pakkie an. Meerdere scene's imponeren.


1)het wakker worden van de doodzieke zuster, zo gruwelijk als de ergste horrorfilm.

2) de manier waarop Liv Ullman in de film wordt vernederd door een geliefde door te wijzen op alle negatieve veranderingen in haar gezicht.

3)De scene waarin de zieke zus geen adem meer kan halen en alleen weerzinwekkende zuchten kan doen, en de paniek reactie van de zusters.

4) Het moment van overlijden en de meer dan normale toewijding van de bediende; die later met een schijntje wordt weggestuurd.

5) De fluisterscene met muziek waarbij je geen woorden hoort maar alleen de zussen ziet praten.


Snel herzien want alles had ik nog niet door op een vroeg tijdstip

Wat je gezellig noemt zeg! Ik vond aan deze film werkelijk NIETS! De reden: ik vond de personen in de film te slecht voorgesteld (je komt niet echt te weten wie wie is) en daardoor kon ik me niet echt in 1 van de personen vinden. De kostuums in de film vond ik ook afschuwelijk en al dat dramatische gehuil moet ik ook niets van hebben.

En na het zien van The seventh seal moet ik helemaal niets meer van bergman hebben (alhoewel ik The Seventh Seal iets minder slecht vond dan deze).

Ik vrees een tirade van Ramon .

Laat hem maar komen met een tirade, ik ben er klaar voor

Loodzwaar drama ja, en dat is ook 1 v/d redenen dat ik em niet net zo hoog wil waarderen als de andere 2 Bergmans die ik heb gezien; voorlopig...

Herziening durf ik nog zeker niet voor 2/3 jaar.

Zo knap dat een film zo'n diepe indruk kan nalaten. Zo ongewoon eng. Horror is er niks bij.

Jeetje met de doodskreten uit deze film wordt ik soms nog steeds wakker .....

Om te beginnen mijn waardering: 4,5 sterren, sterk neigend naar de volle 5! Ingmar Bergman duwt de kijker weer met zijn neus op de feiten: we leven in een donkere, lege, egoistische en liefdeloze wereld.

Harriet Andersson, Ingrid Thulin, Liv Ullmann (de vaste vrouwelijke cast van Bergman)en Kari Sylwan acteren ongelooflijk intens.....perfecte acteerprestaties die nog eens versterkt worden door de zieldoordringende Close-Ups (net zoals in Persona) van cameraman Sven Nykvist. Elke emotie kun je lezen in de ogen en de gelaatsuitdrukkingen van de 4 vrouwen.

De film ziet er prachtig uit.
De schaarse beelden van de buitenwereld zijn fris en fleurig; heldere kleuren, een invallende zonnestraal, een hangende nevel, de groene natuur......
Deze frisse kleuren vormen een tegenstelling met de dieprode kleur die in het huis wordt gebruikt(in deze film een kleur van passie, haat en negativiteit). Dezelfde kleur rood wordt ook steeds gebruikt voor de overgang naar een flashback. Elke flashback begint met een close-up van 1 van de vier vrouwen, dan gaat het beeld over naar de kleur rood en daarna krijgen we de betreffende scene uit het verleden te zien, scene's die grondig het karakter van de betreffende vrouw weergeven..

Bergman behandelt in Cries and Whispers thema's die hij vaker behandelt: Dood, de afwezigheid van God, (in een geweldige scene waarin een priester God smeekt de mensheid te behoeden voor pijn en ellende) en de groeiende isolatie van de mens die uitmondt in liefdeloosheid en kilte.

Toch geeft Bergman de kijker weer een beetje hoop....Er zijn mensen die nog handelen uit liefde en we hebben onze spaarzame gelukkige momenten, momenten die het leven de moeite waard maken, momenten waar we in slechte tijden krachten uit kunnen putten.

Memorabele scene's zijn er voor mij onnoemelijk veel:
De dienstmeid die met ontblootte borst de zieke zus in haar pijn troost, de monoloog van de priester met een sterke twijfel aan het bestaan van God, de haatbiecht van de oudste zus, de ondankbaarheid voor de onvoorwaardelijke liefde van de dienstmeid, de zelfmutilatie scene (zeer schokkend vond ik), de tergende pijnkreten van de stervende zus.. etc etc etc

Ik ben iig weer erg onder de indruk van deze film...

Ik vond em simpelweg TE zwaar. Ik hoop dat The Virgin Spring iets "luchtiger" is.

Veel luchtiger Narva..

Meen je dat, of is dat sarcastisch bedoeld?

Dat meent ie. Cries and Whispers is een van de zwaarste Bergmanfilms. The Virgin Spring is toegankelijker.

Oh oke, ik ben inmiddels zeer benieuwd. Zojuist weer eens een mailtje gestuurd naar Moskwood (begint een gewoonte te worden).

Dit jaar komt de Bergman collectie op dvd, met NL ondertiteling! Daar zie ik erg naar uit. Fanny och Alexander wil ik in ieder geval in mijn collectie hebben.

Ik moet hem zeker nog eens herzien, maar voorlopig krijgt deze (weeral) meesterlijke Bergman een 4,5. Voor de prachtige beelden (hoewel soms weerzinwekkend, ik werd echt bang van al dat rood) het schitterende geluid (inderdaad soms te vergelijken met de meest angstaanjagende horrorfilms) de meesterlijke actrices en de vele mooie scenes.

Bij herziening viel me vooral op dat het allemaal toch een beetje overdreven was: de symboliek, de vertolkingen, de bijna manieristische stijl... Het werkte deze keer niet meer zo goed. Maar het laatste stuk vond ik dan weer zo mooi, dat ik toch bij de 4,5 blijf.

Mijn eerste Bergman en ik moet eerlijk bekennen dat ik meer dan de helft van de film me afvroeg waarnaar ik in godsnaam aan het kijken was: het oninteressante, 19e eeuwse, Scandinavische leven van drie zussen waarvan één ernstig ziek.

Maar de climaxscène (de dode die plotseling begint te leven) zorgde er uiteindelijk voor dat ik mijn mening wat bij moest schroeven. Het imponerende effect daarvan en wat schilderachtig mooie plaatjes brengen me bij 3,5*.

P.S. Wat kreeg de bediende nou uiteindelijk? Ik had me voorgenomen dat onbekende Engelse woordje (ondertiteling) thuis op te zoeken, maar ik was hem meteen weer vergeten


(Een prachtige titel overigens.)

Niks meegekregen van de doodsstrijd van Agnes ?


De Bediende die als enige zorg had van alle getroubleerde zusters, kreeg 50 gulden ofzo om hun schuldgevoel ermee af te kopen.

Geen gemakkelijke film, geef ik grif toe. Maar wel een van de weinige films waar over dood gesproken, en meegemaakt wordt. Ondanks dat de hoofdpersonen het niet kunnen accepteren.

Ik zit zelf enorm tegen de film aan te hikken. Voor de herziening, omdat deze film me een enorm onaangenaam gevoel gaf. Als je er voor open staat.

Tsja, ik werd er niet echt warm of koud van eerlijk gezegd.


Nee, het was iets anders, een voorwerp. Volgens mij begon het Engelse woord met een K... En hoe veel Engelse woorden beginnen er vandaag de dag nog met een K?

Maar goed, verder niet belangrijk.


Dit was dan ook het grootste pluspunt van de film voor mij. Het 'meemaken van de dood'.

Mijn eerste Bergman en ik kan niet anders zeggen dat ik meer wil zien van deze man. Wat een indrukwekkende film over zelfzuchtigheid, dood, liefde die me gewoon niet los laat. Sommige beelden en scenes (zoals hierboven al eerder beschreven) waren nog rond in mijn hoofd. En het vreemde is dat de film tijdens het kijken zo simpel leek maar naarmate de film verder vorderde zich echt ging nestelen in mijn ziel.

Om te beginnen en cruciaal voor de film zijn de fenomenale acteerprestaties van de cast. Stuk voor stuk geloofwaardig in hun rol.

De setting is geweldig. Alles speelt zich af in selecte koude ruimtes en ook dat zorgt voor een bijna surrealistische ervaring.

Het veelal rode kleurgebruik, vaak in contrast met wit, is prachtig.

De flashbacks (gebruikt om tot pijnlijke achtergronden van de karakters te komen) op een erg effectieve manier gebruikt met die angstaanjagende overgangen tussen personages (dat gefluister ). En zo zijn er nog een aantal andere dingen die Bergman met minimale middelen tot een enge ervaring kan toveren.

De film draait ook om een niet bepaald vrolijk onderwerp, de dood, maar ik kom niet vaak tegen dat het allemaal zo intens wordt neergezet als bij Cries and Whispers. Ik vind dat echt zeer knap gedaan.

Autumn Sonata wordt mijn volgende Bergman. 4,5*

Bijzondere Bergman-film weer. De thematiek is inderdaad erg zwaar en ik ben het wel met Freud eens dat het wat weinig subtiel is. Toch vond ik het een erg mooie film. Het mooist van alles vond ik de oogstrelende beelden en het prachtige gebruik van geluid. Veel scenes hebben alleen daardoor al een diepe impact.

Ik heb de film opgewaardeerd naar de felbegeerde titel '5-sterren-film'.

Iedere keer als ik 'Bergman' hoor of zie, denk ik (helaas) onmiddellijk aan deze film. Meteen hoor ik dan weer de harde doodskreten die door merg en been gaan. De scheermesjes-scene die mij dan weer doet walgen van verschrikking. Een zware horror-film kan ik het wel noemen, die me angstvallig blijft achtervolgen. Brrrrr.

Maar de film zit vol prachtige scenes, die al meerdere keren hierboven zijn opgenoemd. En de truc "Geschreeuw en Gefluister" is gewoon briljant.

De film laat me niet los (hoe graag ik dat wel niet zou willen). Ook typisch een film waarvan ik twijfel of ik hem überhäupt iemand zou moeten aanraden. Wellicht alleen met een zeer grote waarschuwing. Bloedmooi maar loodzwaar.

In een interview heeft Bergman o.a. over deze film gezegd dat hij naderhand zag dat de film een film over zijn moeder is waarbij de vier vrouwen samen zijn moeder vormen, verschillende aspecten van haar karakter. En dat rood voor hem de kleur van de ziel is (als kind stelde hij de ziel als een draak voor die van binnen rood is).

Ontzettend goed gespeeld. Maar minder zwaar/deprimerend dan ik na er eerst over gelezen te hebben gedacht had. Ik denk omdat er ook uit de film spreekt dat de zussen die hun gevoel niet waarachtig kunnen uiten op zich wel willen maar niet kunnen. Het is geen kwestie van totale onwil en er is inderdaad hoop in de vorm van de stervende zuster Agnes en het dienstmeisje Anna. Wel een op een religieuze manier gebrachte moraal, dat het gaat om affectie, liefde geven (zonder je bezig te houden met wat je ervoor terugkrijgt). Bergman zelf verwijst ook naar de Brief aan de Corinthiërs (de eerste naar ik meen), opvallend voor iemand die vaak de leegheid van het christelijk geloof wil laten zien.

Verpletterende film. Het thema en de personages deden me denken aan Tystnaden, hoewel die film wat subtieler is. Geschreeuw en gefluister is dat zeker niet maar mede daardoor erg indrukwekkend.

Visueel is dit misschien wel de mooiste Bergman die ik heb gezien. De hele film is doordrenkt van dat angstaanjagende rood, niet alleen de decors en kostuums maar ook de fade-outs. Gruwelijk mooi. De close-ups hebben een intensiteit die zelfs voor Bergman uniek is, de intimiteit die er van uitgaat is haast ondragelijk.
Qua stijl valt verder de vertelstructuur op, met die mooie flash-backs en herinneringen. Op een uitgebalanceerde manier treden de personages langzamerhand uit de schaduw, tot aan het eind blijkt dat de twee zussen slechts zwarte schaduwen zijn, levende doden feitelijk.

De karakters zijn wel wat aangezet. De verzoeningsscene tussen Karin en Maria vond ik echt te. Dat had van mij niet gehoeven en kon ik ook niet helemaal plaatsen in het vervolg. Maar als dan weer zo'n extreme close-up volgt van Liv Ullmans ogen ben ik dat minpuntje al weer vergeten.

Fantastische scenes zijn er te over. Bergman schuwt werkelijk niets en laat de meest extreme emoties en handelingen zien. Dat maakt deze film zeer indringend en zwaar. En ontzettend mooi. 4,5*

Deze film blijft zodanig bij me nagalmen dat ik me verplicht voel m'n stem te verhogen tot 5 sterren en hem een plaats te geven in m'n top 10!

Mijn eerste Bergman en het was zo ongeveer wel wat ik ervan had verwacht. Zwaar drama, met fraaie en pijnlijke scenes. Vooral de schreeuw en het akkefietje met het stukje glas deden mijn doen schrikken. De lijdensweg, dood en opeens de 'opstanding' waren een prima setting om het verhaal te vertellen over de relatie tussen 3 zussen.
Echter, het verhaal is zo zwaar dat ik dit voorlopig geen tweede maal hoef te zien. Drie sterren lijken mij wel genoeg. Ben nog geen fan, maar zal wel eens wat meer van de man proberen.

Film die van wat ik nu gezien heb nog het meest op Autumn sonata lijkt. Wederom staat de moeizame verhouding tussen familieleden centraal. Dit keer gaat het om drie zussen. Eentje is zozeer bezig te sterven aan de kanker dat de stukken eraf vliegen. De andere twee zien op een nogal passieve manier toe, zorgzaam omdat het moet. Na het overlijden van hun zus, pogen de twee zussen nader tot elkaar te komen en dan blijkt dat ze allebei geestelijk verminkt zijn door hun treurige huwelijken. Bij vlagen ijzingwekkende film, waarbij de auteurs hun gezichten veelvuldig wegdraaien, iets dat de kijker niet gegeven is: de camera legt de pijn en het verdriet zeer direct en confronterend vast. De auteursprestaties zijn aanzienlijk, waarbij die van Harriet Andersson, als stervende zus, misschien nog wel het indrukwekkendst is. Toch knaagt er iets en het duurde me een tijdje voordat ik het wist. Ik geloof dat ik van Bergman zijn afzonderlijke films beter vind dan zijn oeuvre. De films op een rijtje leggend is Cries and whispers de zoveelste waar emotionele wrakken met hun ziel door het beeld sjokken en elkaar voor rotte vis uitmaken, veelal met een gesophisticeerd en ironisch lachend gezicht. Daardoor ontstaat op den duur de indruk dat de emotionele tijdbom die aan het begin van de film gedropt wordt steeds middels iets te beproefde methode tot ontploffing wordt gebracht. Dan kan het zijn dat grote cineasten altijd dezelfde film maken, maar bij Bergman begint het me nu te irriteren. Dat is jammer, want sec bekeken vind ik Cries and whispers tot nu toe Bergmans beste en op zichzelf bezien is het een bom van jewelste.

Tip: Neem even een (lange) Bergman-pauze. Dat doe ik ook bij sommige regisseurs. Dit is mijn eerste Bergman na zo'n pauze. Niet dat ik 'm nou echt beu was, maar soms heb ik de behoefte om een bepaalde regisseur een tijd even links te laten liggen.

Qua gevoel zit deze film ergens tussen Tystnaden en Höstsonaten in.

Ik vind dit zeker niet Bergmans meest pessimistische film. Daar komt Tystnaden eerder voor in aanmerking denk ik. Iemand voor me heeft al precies omschreven waarom:



Wat hier ook belangrijk bij is, is het dagboekfragment dat Anna tegen het einde voorleest. Als je kan accepteren dat geluk en perfectie in het leven uit momenten bestaat, kun je gemakkelijker met het leven omgaan.

Anna is bijna een heilige. Iemand die onbaatzuchtig kan houden van, iemand wiens ego niet constant opspeelt. Ik weet niet zo zeker of streven naar Anna haalbaar is. Dan kun je beter streven naar het inzicht van Agnes.

Trouwens: Wat blijft de combinatie Nykvist-Bergman toch een gouden combinatie. Nykvist blaast leven en schoonheid in bijna elke scene.

Dik 4.0*

Het gegeven van cries and whispers is wel interessant omdat Bergman a-religieus was. Desalniettemin zien we hier dat de gelukkigste mensen de gelovigen zijn. Alsof Bergman wil zeggen: Ik vind het allemaal onzin maar man, het helpt die mensen wel...

Over regisseurs en pauzes: ja dat herken ik ten zeerste. En ja Bergman is zo'n regisseur. Kurosawa ook.