Arrival (2016)

"What is your Purpose on Earth?"

Villeneuve neemt het stokje van Christopher Nolan over in het maken van slimme blockbusters. Hoewel de films van Nolan erg vermakelijk zijn, weet Villeneuve wel beter om te gaan met de elementen die het publiek aan het werk moeten zetten tijdens het kijken.

De eerste drie minuten maken meteen een behoorlijke impact. Erg goed gebracht door Villeneuve en ook zeer goed gespeeld door Amy Adams. Arrival heeft een erg mooi verhaal, een onderwerp die je tot denken aanzet en een aantal zeer interessante ontwikkelingen. Arrival is zeker geen perfecte film. De aanloop is erg mooi gedaan en de uiteindelijke clue is erg mooi bedacht. Het is echter zeer jammer dat Villeneuve de Nolan kant op gaat in het einde. Ik vind dat hij daar zijn publiek toch wel een klein beetje onderschat. Dat had het publiek niet echt nodig aangezien. In ieder geval niet op deze wel zeer uitgebreide manier. Hoewel de epilogue weer bloedmooi is. Ook enorm geholpen door de muziek van Max Richter. Ik krijg meteen weer kippenvel als ik aan die scenes denk. De ontwikkelingen in de rest van de film zijn wel zeer zorgvuldig door Villeneuve en zijn team opgezet. Niets is makkelijk en telkens wordt er weer een nieuwe vraag aan het publiek gesteld. Arrival is een film die dus best wel wat aandacht van de kijker vraagt.

Op het plot kun je erg lastig ingaan zonder iets van de film weg te geven. Alles in de films staat in verbinding met elkaar. De gebeurtenissen, de personages, de ontwikkelingen. Dat is ook het doel van de film. Maar het zijn niet alleen de elementen die je op het scherm ziet wat in verbinding met elkaar lijkt te staan. Dat geld ook met wat er achter de schermen is gedaan om een symbiose te vormen. De editing, de muziek, de manier waarop het gefilmd is. Arrival zit gewoon erg goed in elkaar. Het enige waar de film de symbiose wat lijkt te ontwijken is in de personages en hun relatie met elkaar. Alles draait natuurlijk om Louise, maar de rest van de personages krijgen wel erg weinig tot geen ontwikkeling mee. En dat is erg jammer. Had de film net dat beetje meer gegeven. Zeker in het geval van Ian.

Het is fantastisch wat Adams hier laat zien. Wat een fantastische performance. Geef haar eindelijk eens die Oscar! Renner en Whitaker doe veel met weinig. Ze voelen hier wat underused. Dat ligt meer aan het script dan hun spel. Ik had zeker graag meer van hen willen zien, al is het werkelijk een genot om Amy Adams op dit niveau te zien spelen.

Ik wil meteen even de muziek noemen. Wat een fantastische score heeft Jóhannsson hier afgeleverd. Er zit zoveel emotie in een bijna volledige ambient score. Ik kijk er heel erg naar uit hoe hij de nieuwe Blade Runner film gaat aanpakken. De nieuwe koning van de slimme blockbusters is dus Denis Villeneuve. Hij is hierin verder dan Nolan ooit zal zijn. Waar Nolan's films erg uitleggerig en soms houterig aanvoelen, doen Villeneuve's films dat totaal niet. Alles verloopt zeer vloeiend. En dat geld voor alle films die ik tot nu toe van deze regisseur zag. Verder is alles van een zeer hoog niveau. Hoewel de cinematografie wat simpel en saai oogt, is het alles behalve dat. Het gaat helemaal mee in wat en hoe Villeneuve iets wil overbrengen. De editing is erg goed en de sound design is ook erg zorgvuldig gemaakt. Ook weer een geval, simpel maar zeer effectief.

Ondanks de genoemde minpunten, al kun je het moeilijk echte minpunten noemen, is Arrival een genot om naar te kijken. Een film die in de toekomst nog kan groeien. De film vergt veel van je als kijker, maar je krijgt er ook heel veel voor terug.

Het begin is wat zwaar, maar legt de basis voor de rest van de film. De dramatische scenes zijn sleutelscenes en de filmmakers willen hier meer mee dan alleen voor het effect. De karakters Adams en Renner zijn wel erg serieus en op een enkele keer na zit er bar weinig humor in. Wat relativering had wel gemogen.

Desondanks zetten zij sterke rollen neer; toch is het goed geschreven verhaal de echte troef. Het verhaal is goed gevonden, sterk uitgewerkt en creatief ingevuld. De muziek, setting en cgi is sterk en zorgt voor enkele spannende scenes zeker de eerste encounter is knap gemaakt.

het 'tijdreisprincipe' gaat ook hier weer niet helemaal lekker. Twee sleutelscenes kloppen m.i. niet. Allereerst kun je niet hetzelfde leven leiden als je weet wat er gaat gebeuren, al wil je het (onbewust). Daarnaast krijg je te maken met een paradox, Louise weet wat Shang zegt op dat gala en daarmee kan ze hem overtuigen. Maar dat gala (happy end) kan er nooit zijn als ze Shang niet weet te overtuigen. Kortom: ze moet eerst Shang overtuigen wil dat gala plaatsvinden, maar daarvoor moet dat gala plaatsvinden..

“Remember what happened to the aborigines.

A more advanced race nearly wiped them out.”

Sciencefiction is een genre dat ruimte laat voor ideologische visies en verzonnen toekomstbeelden. Een technologisch fantasieverhaal als het ware. Bij “Arrival” is dit eerder van toepassing op menselijk vlak. In dit geval de poging van de mensheid om te communiceren met een buitenaardse beschaving. Dat was in mijn ogen al fictie genoeg. We zijn niet eens in staat als mensheid onderling op een fatsoenlijke manier te communiceren. Laat staan met een buitenaards ras dat zich verstaanbaar wil maken door gebruik te maken van oerklanken. Het is alsof je een conversatie voert met een surrealistisch ingesteld muzikant die via zijn polyfonische synthesizer vernuftige geluidseffecten voortbrengt. “Arrival” heeft ook niet het grafische uitzicht van wat een doorsnee mens verwacht te zien in een SF. Geen door sterrenstelsels voortstuwende reusachtige ruimteschepen. Geen ruimteveldslagen waar zich massale lasergevechten afspelen. Nee, hier zijn het gewoon 12 reusachtige zwarte ruimtetuigen, die op enorme zwarte cashewnoten lijken, die schijnbaar roerloos een paar meter boven het aardoppervlakte zweven, verspreid over onze aardbol.

Het centrale thema is dan ook de schier onmogelijke opgave om een communicatie tussen mens en buitenaardsen tot stand te brengen. Een opdracht onder leiding van de taalkundige Louise Banks (Amy Adams). Het is een hele uitdaging voor deze linguïste om samen met de wiskundige Ian Donnelly (Jeremy Renner) de semantiek gebruikt door de buitenaardsen te doorgronden en de met buitenaards inkt gespoten cirkels die geproduceerd worden door de octopus-achtige aliens juist te interpreteren. Haar werk wordt dan ook nog eens bemoeilijkt door weerkerende herinneringen over haar overleden dochter.

Je zou al snel kunnen concluderen dat dit een trage en oersaaie, ernstige sciencefiction oplevert. Een film waar letterkundigen enthousiast op reageren. Maar geloof me vrij, “Arrival” is zo ingenieus opgebouwd en meeslepend dat je aandacht geen moment verslapt, zelfs als er een Masai krijger naast je divan een spring-ritueel zou opvoeren. Het melodramatische begin met een kort, ingetogen overzicht van Louise’s leven waarin het noodlot verschroeiend hard toeslaat, gaat moeiteloos over in het gedeelte waar de bezoekers geïntroduceerd worden en Louise’s hulp wordt ingeroepen om deze als immigrant beschouwde nieuwelingen een inburgeringscursus te geven. Dat alleen de VS blijkbaar openstond voor een open dialoog terwijl anderen zoals China en Rusland maar al te graag die koffiebonen uit hun luchtruim wilden knallen, vond ik dan wel weer een romantisering van de huidige situatie op mondiaal vlak.

De nadruk ligt dus wel op het didactische aspect waar Louise in samenwerking met Donnelly tegen de klok tracht een dialoog op te starten. Onderwijl krijgen we flashbacks te zien over Louise’s dochter. Een ingrijpende gebeurtenis die als een rode draad doorheen de film loopt. Maar als de onthulling duidelijk wordt, blijkt de boodschap achter het geheel veel groter te zijn dan de schijnbaar simplistische verhaallijn. Als de ware reden van het buitenaards bezoek onthult wordt en de implicaties duidelijker, krijgt de film een heel andere betekenis. “Arrival” is dus een SF met een filosofische inslag die stof biedt tot nadenken. Uiteindelijk is het communiceren an sich de centrale boodschap. En dit op alle vlakken. Petje af voor de met tentakels voorziene buitenaardsen. Zo een ellendig lange trip maken om de mensheid daar op te wijzen. Je moet er maar zin voor hebben.

“Arrival” is geen actierijke Sciencefiction afgeladen vol indrukwekkende CGI. Maar de getoonde beelden zijn onwaarschijnlijk mooi. De summiere fictie-elementen zien er minimalistisch en tegelijkertijd verbazingwekkend. Zoals onder andere het betreden van het ruimteschip met zijn kantelende zwaartekracht. Het sfeergehalte van de film is meeslepend dankzij de ondersteunende soundtrack. Voeg daar de toch wel superbe vertolkingen aan toe en een doordacht script, en je krijgt dan ook een schitterende film. “Arrival” is niet een exceptionele SF, maar weet toch indruk te maken dankzij een magistraal concept. Villeneuve-waardig met andere woorden.

3.5*

Heerlijke film. Ergerde me in het begin nog een beetje aan het overleden kindje-subplot, maar dat kwam gelukkig in een heel ander licht te staan naar mate de film vorderde.

Grappig dat hier dan mensen gaan klagen over niet kloppende tijdreis-logica. Het lijkt me toch duidelijk dat de aliens de mensheid nieuwe inzichten gaven. Dat kan dan dus per definitie toch niet iets zijn dat volgens onze huidige referentiekaders "klopt"?

Weer een sterke van Villeneuve ...dat zijn we wel van hem gewend.

Een film die je tot nadenken zet kwa diepte als in Enemy al zeg ik zelf.

Acteerwerk is van een hoog niveau en ook visueel is de film goed verzorgt.

Ik kan niet wachten op zijn volgende project.....al heb ik gelezen dat dat Bladerunner gaat worden helaas.

Angst en paranoia zouden kunnen leiden tot wereldwijde oorlog, maar Arrival richt zich op de strijd om te communiceren met wezens, waarbij het fascinerend is om te zien dat elke natie en cultuur de taal van de vreemdeling anders interpreteert. Denis Villeneuve levert de kijker prachtige beelden afgewisseld met mooie muziek en beschikt daarbij over een zeer getalenteerde cast. De circulaire tijdsbeleving was in zijn eenvoud toch een krachtig middel binnen het verhaal.

Interessant. Dat is eigenlijk het beste wat ik ervan kan maken. Ik moet daarbij aantekenen dat sf-films door de bank genomen niet erg aan mij besteed zijn. Niettemin zorgen de filosofische ondertoon en vooral het acteerwerk van Amy Adams ervoor dat de film toch nog wel een ruime voldoende scoort, al vind ik het zeker niet de meest pakkende film van Denis Villeneuve. Verre van.

Denis Villeneuve.
Ah, geef die man een Oscar.
Of nee, beter nog: carte blache.
Alstublieft.
Dankuwel.

De idee van taal als ultiem instrument tot verstandhouding.
De idee van taal als middel om te begrijpen en dus om onder meer tijd anders te gaan ervaren.
De idee van confrontatie met het vreemde als katalysator voor verbinding.
De idee van het onbegrijpelijke/het andere/het onbekende omarmen als verrijking voor het gekende.
De idee van tijd uit zijn lineaire hengsels gelicht – wat als alles altijd hier en nu zou zijn? Verandert het iets, of blijven we mensen – hier en nu, altijd?

De spanning is te snijden, cinematografie en opbouw zijn weergaloos, de plot heeft sentimentele franjes maar dat lost zichzelf uiteindelijk schitterend op in een filosofisch discours.

Een film over tijd & taal & mens zijn.
(Mijn taal houdt er bij op, mijn mens zijn laaft zich eraan, mijn tijd rekt zich uit van eindig heden naar oneindig eeuwig.)

Enzovoort.
Om maar te zeggen: warm aanbevolen!

3,75*

Top van een geweldige regisseur.

Ik trek een half punt af voor de opnames die (om gek van te worden) telkens (te) donker geschoten zijn.

En jaa... ik weet dat dit gedaan is om de sfeer een beklemmende toon te geven maar voor mij oogde het of ik naar een VHS-band zat te kijken die al 12 jaar in de kast lag.

Het verhaal was geweldig en bij tijd en wijlen voorzag het in kippenvel momenten voor SF-liefhebbers omdat ze de geest triggeren met een 'wat als', 'diepere waarheid' of 'vlaag van kosmische grootsheid' moment van de bovenste plank. Ook de wereldmachten werden mooi betrokken in het geheel wat bijdroeg aan de beklemmende sfeer en onmacht van de burger in de hedendaagse geopolitiek.

Het ideen van 'vessels' op verschillende plekken in de wereld is niet echt nieuw maar deed het prima.

3,5.

Mooie film. Sowieso is het verhaal leuk intrigerend, het concept ervan wordt ook erg mooi in beeld gebracht. De vormgeving van de heptapods en hun schrijfwijze vond ik bijzonder goed uitgewerkt, wellicht is het sterkste punt daarbij dan de integratie met de soundtrack, en daar ben ik het dan voor de verandering eens helemaal eens met de oscarcommissie - terecht gewonnen, vind ik. Samen met het visuele trekt dat wel veel aandacht, en er blijft relatief weinig over voor de acteurs. Niet dat Amy Adams het met haar hoofdrol slecht doet, verre van, maar een acteursfilm is het beslist niet, en ook niet voor de bijrollen.

Arrival van Denis Villeneuve is gebaseerd op het korte Sciencefiction-verhaal Story of Your Life van Ted Chiang. Op een dag verschijnen er mysterieuze ovale stenen op aarde, schepen van ruimtewezens. Louise Banks is een taalexpert en word door het Amerikaanse leger opgeroepen om te proberen om met de Aliens te communiceren. Terwijl ze de taal van de Aliens probeert te begrijpen krijgt ze steeds meer visioenen uit haar eigen leven. Ondertussen ontstaat er een internationaal conflict over de manier waarop met de aliens om moet worden gegaan…

Waar ik mezelf aan stoorde was dat de Aliens toevallig ook een schrift en een taal hebben (dat hoeft namelijk helemaal niet, kijk maar naar de ontelbare soorten die er op de aarde leven zonder geschreven taal) en het ontcijferen van die taal en het communiceren met de aliens wel heel erg makkelijk en snel gaat uiteindelijk. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben al blij dat de film niet voor Roswell-aliens heeft gekozen die met klak-geluiden communiceren en hoe in Close Encounters of the Third Kind door middel van muziek wordt gecommuniceerd was ook al niet heel erg aannemelijk. Bovendien hebben Villeneuve en Eric Heisserer wel daadwerkelijk een kloppende Alien-taal bedacht met zo’n 100 symbolen. Het conflict tussen China en de wereld landen was ook een beetje onderbelicht gebleven, waarom was de generaal ineens helemaal van gedachte verandert na het horen van de laatste woorden van zijn vrouw uit de mond van een Amerikaanse taalkundige?

Arrival heeft erg mooie cinematografie met veel subtiele camerabewegingen en een prettig donker kleurgebruik. Al waren de gekozen shots wel vrij stereotype voor ‘independent sciencefiction’-films. Liefhebbers van bijvoorbeeld Christoper Nolan (zoals ik zelf) zullen het ongetwijfeld kunnen waarderen. De muziek van Jóhann Jóhannsson was erg sterk en hielp vooral het plot rond Louise en haar visioenen.

Als ik Arrival met twee films zou moeten vergelijken zou ik zeggen dat het een soort mix is van Close Encounters of the Third Kind en Interstellar. Vooral de combinatie van sterke cinematografie, sciencefiction en drama rond verloren kinderen deed me aan Interstellar denken.

Al met al vond ik Arrival een goede Sciencefictionfilm. Het had zeker beter gekund, maar het is wel een vermakelijke film en als je eenmaal accepteert hoe het vertalen gaat is het ook een goed verhaal. Cinematografisch sterk en verder ook vermakelijk. Wordt steeds nieuwsgieriger naar Villeneuve’s Blade Runner-film.

Aardige film waarin een taalkundige probeert te communiceren met op aarde gelande buitenaardse wezens. Een trage opbouw waarbij de spanning vooral tijdens het eerste gedeelte goed wordt vastgehouden (de prachtige muziek is hier ook debet aan). Wel interessant, maar het einde valt eerlijk gezegd wat tegen en is ook vrij simpel. Het ziet er allemaal strak uit en Amy Adams zet een mooie rol neer.

Sinds lange tijd weer eens lekker voor een film gaan zitten, deze film heeft mij overtuigd weer vaker films te gaan kijken.

Waarom deze film het 'genieten van een film' gevoel weer bij heeft aangewakkerd heeft meerdere redenen. Er is een fraaie score, die aardig goed een gevoel weet los te peuteren. Welk gevoel weet ik niet precies, maar ik was aardig huiverig. Het is een mooie score, waar je haast een beetje down van wordt. In de goeie zin van het woord dan.

Mooie plaatjes, zeker inbegrepen. Redelijk verhaal, jawel. Maar..

Uiteraard komen er ook weer clichés om de hoek kijken die weer niet mogen ontbreken. De 'tegenwerkende man' op de legerbasis moet er weer zijn. Ook glijdt Renner eventjes uit wanneer voor de eerste keer uit het liftje springt. Zo zijn er wel meer clichétjes te noemen.

Ik betrap Villeneuve er op dat hij dit totaal niet erg vindt. Zo had de sterke film Sicario een einde waar ik mijn vraagtekens bij zet. Ook het sterke Prisoners had deze kleine minpuntjes. Kleine storende factoren kan ik ze wel noemen, want ze doen toch een beetje afbreuk aan het grote geheel. Want goede films zijn het zeker.

Al met al een mooie 3.5. Want ik heb zeker wel eventjes genoten.

Het mes snijdt aan twee kanten bij de muziek van Johann Johansson. Aan de ene kant is het an sich goeie filmmuziek, aan de andere kant wordt er slordig mee omgesprongen door de regisseur Denis Villeneuve. In zijn vorige films ook al. Alsof hij, wanneer de dreunende tune wordt ingezet, wil zeggen 'wat nu komt is echt huiveringwekkend, beste kijker, let goed op!'. De sterke score wordt dus tegen wil en dank ingezet als drammerig effectbejag, en dat is waarom Villeneuve een archetypisch voorbeeld van de net-niet cineast vertolkt. Laat de kijker dus gewoon lekker zelf bepalen wat we indrukwekkend moeten vinden, en wat niet. Heel misschien als Villeneuve zijn krampachtige zoektocht naar brille wat laat varen, dat we dan wel achter zijn ware talent komen.

Language is the foundation of civilization. It is the glue that holds a people together

In het genre 'aliens komen naar de aarde en de mensheid moet onderzoeken of ze slechte bedoelingen hebben' is Arrival niet één van de eerste. Films zoals War of the Worlds of The Day the Earth Stood Still tackelen eenzelfde thema, maar het interessante aan Arrival is dat regisseur Dennis Villeneuve zich meer concentreert op hoe we de taalbarrière tussen ons en de aliens kunnen doorbreken. Waar andere films er meteen van uitgaan dat we elkaar zonder al te veel problemen kunnen verstaan, wijdt Villeneuve er een volledige film aan.

Dit is dan ook een science-fiction geworden die een poging doet om je tot nieuwe inzichten te laten komen en bovendien eentje die zich niet te laat leiden door het zij vs ons verhaal dat met het nodige spierballengerol à la Independence Day moet gebracht worden. Het uiteindelijke begrijpen van elkanders taal verloopt misschien net iets te snel, maar dat neemt niet weg dat er hier een aantal interessante punten worden aangestipt. Dat, en een een wel erg heerlijk sfeerbeeld trouwens. Arrival is van het kaliber dat je droge science-fiction zou kunnen noemen. Stilistisch, sober en zonder al te veel poespas qua ruimteschepen en dergelijke. Villeneuve weet in ieder geval uitstekend hoe hij een ietwat platgetreden thema zoals aliens toch nog enigszins vernieuwend kan brengen en qua design ziet dit er dan ook uitstekend uit, zeker de taal van de Heptapods is gewoon erg tof gedaan. Om het plaatje helemaal af te maken zit er op narratief vlak ook meer achter dan je op het eerste zicht zou denken. De verwachtingen voor Villeneuve's Blade Runner sequel zijn nog wat groter geworden in ieder geval.

We wisten al uit American Hustle dat Jeremy Renner en Amy Adams een goede match zijn op het scherm en beiden spelen hun rol dan ook zonder al teveel problemen, al voelt Renner wel een beetje onderbelicht aan in het geheel. De focus is toch vooral op Adams te komen liggen en die overtuigt over de gehele lijn. Forest Whitaker daarentegen loopt er een beetje verloren bij. Toch ook nog een vermelding maken van de soundtrack. De IJslandse componist Jóhann Jóhannsson neemt de volledige soundtrack voor zijn rekening, met een beetje hulp van Max Richter via diens On the Nature of Daylight, en hoewel het geen soundtrack is die ik gewoon eender wanneer zou opzetten, voelt het hier perfect complementair met de beelden van Villeneuve aan. Het is dan ook niet de eerste keer dat de twee samenwerken (Sicario en Prisoners was ook al van hun hand) en er lijkt ook geen sleet op de samenwerking te zitten aangezien Jóhannsson ook bij Blade Runner betrokken is.

Moet geleden zijn van Another Earth dat ik nog zo onder de indruk was van het thema van een science-fiction film. Het is het soort van film waar je voor in de stemming moet zijn, want als je hier de volgende luchtige Star Wars/Star Trek/Independence Day/War of the Worlds/et cetera verwacht, dan kom je bedrogen uit. Villeneuve levert echter een film af die nog lange tijd blijft nazinderen en ik zie hier in de toekomst nog wel een verhoging qua score komen.

4*

Ik hou op zich wel van dit soort films, hoewel ik zodra er tijdreizen of ander gekloot met chronologie aan te pas komt snel het spoor bijster ben. Wij als mensheid kunnen nu eenmaal tijd alleen maar lineair begrijpen, dus elke poging anderszins wordt sowieso een lastig verhaal. Voor mij in ieder geval. In dat opzicht dus best een teleurstelling dat dat de clou blijkt te zijn, want de film weet nooit echt heel duidelijk te maken wat nou het uiteindelijke voordeel of de dagelijkse praktijk is van die non-lineaire tijd. Zoals het er nu uitzag was het maar een rommelig en verwarrend geheel, niet iets waar je per se op zich te wachten in je dagelijkse bestaan. De bestrijding van een of andere ziekte komt slechts in een bijzin even aan de orde, maar meer wordt daar niet over uit de doeken gedaan.

Alles ervoor, met het leren begrijpen van de taal en het schrift van de heptapods was interessant en boeiend, hoewel ik altijd moeite heb met het idee van benaderen van aliens vanuit ons eigen referentiekader. We kunnen dan wel met een bordje met tekens voor ze gaan staan, maar wie zegt dat ze dat in godsnaam als zodanig interpreteren, laat staan dat ze antwoord geven, en dat dat antwoord voor ons te ontcijferen is. Hoe dan ook, in de film lijkt het te lukken, en daar moeten we dan maar in meegaan.

Stof tot nadenken dus, en een film als deze levert meestal meer vragen op dan het beantwoordt, maar los daarvan wel een film die verzorgd en mooi gemaakt is met een goede suspense. Alles ziet er prima en soms prachtig uit, en heeft (voor mij althans) wel een zekere originaliteit over zich, zeker dat met die geschreven tekens.
Vond ook de reactie op zo'n alieninvasie op wereldniveau wel realistisch gedaan. Er zitten wat teveel expres domme en tegenwerkende personages (en acties) in, maar dat is voor het vooruitbrengen van de film op zich wel weer te begrijpen.

Fijne film, die vrijwel geen actievertoon nodig heeft omdat het alleen leunt op de theorie, sfeer en suspense, maar die helaas voor mij wel een wat te abstracte clou heeft.

3,75*

Wat betreft films over alien encounters vond ik Close Encounters of the Third Kind tot nu toe de meest bedachtzame film als het gaat om 'first contact' met een buitenaards ras. Geen over-the-top, tongue-in-cheek actiespektakels zoals Independence Day of Mars Attacks, maar een film waarbij taal en de barrière tussen mensen en aliens centraal staat. Zo'n invalshoek vind ik net even iets interessanter dan simpele alien-invasies met oorlogsretoriek en een hoop explosies.

Arrival heeft ongeveer diezelfde insteek, al wordt de ontmoeting met de aliens en het leren van hun taal en doel verder uitgewerkt en verwoven met het persoonlijke leven van de hoofdpersoon Louise.
Het lineaire aspect van tijd wordt in deze film flink op de kop gezet en hoewel dat gegeven interessant is uitgewerkt, roept het meer vragen op dan dat het beantwoordt. Vragen die ongetwijfeld leuk discussievoer opleveren, maar die ik op dit moment nog niet helemaal kan bevatten.
Maar dat hoeft ook niet per se. Het was -uitzonderingen daargelaten- een fijne film om te zien. Het ziet er visueel prachtig uit en ook de spannende muziek werkt goed; het creëert een onheilspellende sfeer die ik wel kan waarderen.

Toch vind ik de film hier en daar matig uitgewerkt. De manier waarop militairen en andere hooggeplaatste leidinggevenden communiceren met Louise en Ian vond ik soms wanstaltig slecht geschreven. Een bepaalde mate van suspension of disbelief is natuurlijk nodig, maar deze werd door soms idiote dialogen en acties behoorlijk op de proef gesteld. Moet ik nu echt geloven dat wanneer ze een taal/communicatie-expert recruteren om de taalbarrière te beslechten, haar professionaliteit door dezelfde officieren meteen al ter discussie wordt gesteld en ze wegens politieke spelletjes wordt tegengewerkt? Dat een paar soldaten doelbewust chaos veroorzaken door explosieven in de alien vessel te plaatsen? Of dat een enkele dwarse leidinggevende de autoriteit heeft om de communicatie met andere landen te verbreken zonder tussenkomst van de president? In een film die zichzelf serieus neemt en tracht om zo realistisch mogelijk een militaire operatie neer te zetten, verwacht ik wel dat het tot in de puntjes is uitgewerkt.

Geen perfecte film dus, maar qua sfeer en vertelling zeker één van de interessantere alien encounter films.

Gisteren op DVD gezien. Erg mooi gegeven, ben het eens met het citaat uit Louises boek dat 'beschaving' begint met 'taal'. Villeneuve laat ook duidelijk zien dat een vrouw veel meer gevoel heeft wat betreft de juiste manier van communiceren dan al haar mannelijke collega's, met hun voorspelbare, achterdochtige testosteronreacties tot gevolg. Ook geweldig om te merken hoe de opmerking van de heptapod "Louise can see the future" (zag 'm met Engelse ondertiteling) pas na enige tijd tot me doordrong, waardoor het einde in één klap het hele verhaal op z'n kop zette. (letterlijk èn figuurlijk) Deze ga ik snel nog eens bekijken!

Boeiende film. Het bewijs dat je ook nog blockbusters kan maken, zonder sequels of verder zetten van franchises. De film moet het vooral hebben van de sfeer, gecreëerd door regisseur Denis Villeneuve met een passende cinematografie en muziek. Er wordt gewerkt met suggestie en de film neemt tijd om spanning op te bouwen. Daar tegen zie je dan weer die ergerlijke cliché Amerikanisering die de baas denken te zijn van de wereld en alles met geweld op lossen. Ook het semi-subplot (dat gaandeweg toch wat op zijn plaats valt) had niet gemoeten.

Amy Adams had een op z'n minst een Oscarnominatie moeten krijgen voor deze rol, maar werd schandelijk over het hoofd gezien. Renner speelt volop in de schaduw, Whitaker op automatische piloot. Gelukkig draait het vooral rond Adams.

Topfilm met hier en daar wat mankementen, maar ik hoop nog meer blockbusters van dit niveau te zien. Het geeft weer hoop in de filmtoekomst.

Deze science-fiction film eens bekeken en was wel een aangename verrassing. Geen typische alien invasie film en dus eens iets anders.

De cast deed het prima en visueel zat het ook snor.

Ondanks de iets langere speelduur weet de film toch te boeien van begin tot einde. Toch wel een aanrader.

Gisteren Arrival voor de tweede keer gezien. In de eerste plaats een aparte SF-film die een tegenpool is van genres als Independence Day en War of the worlds. Arrival is soberder, intelligenter en beter uitgewerkt dan deze blockbusters.
De aliens zijn anders dan anders, geen klassieke Roswelltoestanden of agressieve oorlogszuchtige wezens, neen, integendeel zelfs. Over hun vorm kan gediscussieerd worden, maar dit is op zich niet zo heel belangrijk voor de film. Mij spraken ze alvast niet aan, maar ze stoorden me ook niet. Ook de zwevende cashewnoten (vooral als ze verticaal zweefden) waren eveneens apart en leken niet op de klassieke ruimteschepen. Geen spectaculaire geavanceerde ruimteschepen dus voor Villeneuve die zijn eigengereide weg inslaat.

Wat me het meest opviel bij deze film, en laten we onmiddellijk bij de sterke punten komen, was de ongelooflijke sfeerschepping die Villeneuve bovenhaalt. Vooral het eerste uur heeft de film iets mysterieus, iets magisch. Jammer genoeg haalt de film dit niet meer in het laatste uur. Mijn aandacht verslapte alvast (ook bij de tweede keer). De bijhorende soundtrack en dito geluidseffecten waren zeer passend en versterkten de film optimaal. Ook technisch en camerabewerking vond ik zeer sterk (bvb toen Louise werd opgehaald door de heli, op zich onbeduidend en irrelevant, maar het viel me op).

Amy Adams zet alvast een zeer sterke rol neer. Een nominatie als beste actrice bij de Oscars was misschien verdiend geweest. Ze won onlangs alvast de American Cinematheque Award, ook niet slecht. Renner vond ik niets speciaals en ook Whitaker zag ik het al beter doen.

Het verhaal vond ik deels boeiend. Uiteraard fascineerde de linguïstische insteek me wel evenals het fenomeen dat elk individu omwille van taal- en culturele verschillen de buitenstaander anders interpreteert. Om elkaar te leren kennen, moet je dus starten met het leren kennen van taal en cultuur (de naam van deze theorie ontsnapt me nu even). In de film gaat dit over aliens, maar je kan dit ook gerust doortrekken naar hedendaagse situaties zoals de moslimgemeenschap, armen, ... of vrouwen (???) Taal kan dus ook ruimer geïnterpreteerd worden dan louter taalkunde.

Daarnaast heb je het aspect van die flash-forwards. Interessant, maar voor mij niet zo goed uitgewerkt. Beetje melodramatisch en geromantiseerd, vooral het einde dan. Dit hoefde voor mij dan minder. Dat de heptapods met hun bezoek beoogden om te voorkomen wat hen na 3000 jaar zou overkomen, leek me wel een zeer interessant gegeven. Jammer dat dit te weinig is uitgewerkt. Wat me verder stoorde was het geromantiseerde beeld van de Amerikanen die alwetend de vrede prediken terwijl andere naties met China op kop als oorlogszuchtige bad guys worden afgeschilderd.

Al bij al leuk filmpje, 3,5* of 4,0* maakt op zich niet zoveel uit. Zeker niet voor iedereen weggelegd, maar Villeneuve bewees nog maar eens een erg goede film geproduceerd te hebben.

Goed verhaal? Misschien...

Maar als het zo saai is... dan hoeft het voor mij ook niet.

Wat is ze toch een topper, Amy Adams!! Na American Hustle (2013) - MovieMeter.nl kon Amy bij mij helemaal niet meer stuk en zo denk ik er na Arrival nog steeds over. Prima acteerprestatie die uitstijgt boven de andere grote namen (Forest Whitaker en Jeremy Renner). Mooi onrealistisch drama met de nodige spanning dat realistisch wordt gebracht. Chronologie en gebeurtenissen lopen mooi door elkaar en pas op het eind wordt duidelijk wat daarvan het doel is. Punt voor Villeneuve!

Wel oké.

De verwachtingen waren misschien iets te hoog gespannen. Niettemin vind ik dat er meer in Arrival had gezeten. Waar het eerste uur sterk is in zijn opzet, daalt het niveau met de minuut in het tweede uur. Zeker het einde waarin alle eindjes aan elkaar vast geknopt worden is een grote anticlimax, met heel veel klefheid.

De cast doet het verder wel oké - vooral Amy Adams die de film moet dragen, doet dat ook. Jeremy Renner is altijd wel zo’n saai pietje en ook Forest Whitaker speelt keer op keer hetzelfde.

Denis Villeneuve maakt er visueel wel iets mooi van. Zowel de setting als het design van het ruimteschip is de moeite, al blijft het interieur wel abstract. Ook de 'aliens' zijn naar mijn gevoel maar half uitgewerkte ideeën inzake design, alsof de makers het voornemen hadden het er zo onmenselijk mogelijk te laten uitzien maar dan ergens vastzaten.

Niet helemaal een voltreffer dus.

3

Beetje tegenvaller. Leuk dat op een realistische manier getoond wordt hoe de mensheid reageert op de komst van buitenaards leven, en ook een aardige invalshoek: hoe te communiceren? Maar de politieke strubbelingen tussen de politieke grootmachten en met name de aanslag van de mariniers kwamen wat gekunsteld over. Prima rol wel van Adams, de rest van de cast is wat minder, met name de inbreng van de sceptici (Whitaker en Stuhlbarg) was maar matig uitgewerkt.
Mooie shots en origineel design van de UFO's maken het wat fantasieloze uiterlijk van de aliens zelf (een soort kruising tussen een hand en een octopus) deels goed.

Villeneuve komt verder niet echt met nieuwe inzichten en betreedt uiteindelijk toch de gebaande paden. Het gespeel met tijd en dimensies zorgt altijd wel voor de nodige filosofische mijmeringen, maar logischerwijs wordt het verstrijken van tijd als non-lineair (of eigenlijk, als een illusie) niet uitgewerkt. Je eindigt toch altijd met een paradox.

Duidelijk wat hier de pluspunten zijn: het intelligente en niet op sensatie gerichte script, het bedachtzame tempo, de weloverwogen regie, het uitstekende spel van Amy Adams, het niet-opzichtige gebruik van CGI voor het ruimteschip en de aliens, en de sfeer van verdriet en verlies die door de beginscènes over de hele film wordt gelegd. Enige minpunt : de staande octopussen, die niet erg boeiend of visueel interessant of "fanciful" zijn en daarnaast teveel doen denken aan de aliens uit Edge of tomorrow. Het blijft toch een lastige klus om buitenaardse bezoekers op een zowel nieuwe als intrigerende wijze vorm te geven.
        Uiteraard is de tweede keer dat je de film bekijkt (zoals ik binnen korte tijd heb gedaan) betekenisvoller, en de voice-over van Louise bij de openingsscènes met haar dochter ga je dan ook anders interpreteren. Wanneer zij zich een scène “herinnert” van haar dochtertje die haar een tekening van haar ex-man en haarzelf laat zien denk je de eerste keer dat ze ontroerd is door de herinnering, maar de tweede keer begrijp je dat Louise feitelijk geschokt is door het onverklaarbare (want flash-forward-)beeld, en tegen Ian zegt ze dan ook: “I’m not sure it’s something I can explain”; dat geeft de film een emotionele laag die je pas bij een herkijkbeurt kan onderkennen en waarderen, met een impact vergelijkbaar met die van The sixth sense maar met dit verschil dat dáár het personage van Bruce Willis dezelfde schok krijgt als de kijker, terwijl in deze film Louise weet (maar de kijker niet) dat de beelden van haar moederschap niet in het verleden kunnen hebben plaatsgevonden. (Een duidelijke hint krijgen we wanneer Louise zich bij haar dochtertje de term “non-zero sum” herinnert van haar uitleg met Ian bij kolonel Weber en de zijnen.)
        Een algemener bezwaar betreft de "twist". Ten eerste weet ik niet precies wat het gegeven dat je door de taal der buitenaardsen de toekomst kunt "overzien" precies aan de betekenis van de film bijdraagt, ten tweede zou je de schrijvers van het verhaal en/of de film ervan kunnen verdenken dat ze dat gegeven alleen maar aan de plot hebben toegevoegd om de lezer en/of de kijker een mindfuck te kunnen bezorgen, en ten derde ben ik er gewoon nog niet uit in hoeverre dat mijn zeer grote enthousiasme voor deze film zou verminderen. Want onder de indruk van deze merkwaardige vermenging van SF en psychologisch drama ben ik zéker.
        (Erg grappig : het moment waarop wordt gevraagd waarom de aliens juist op díé twaalf plekken op aarde zijn geland. Omdat daar de bliksem het minst vaak inslaat? “The next most plausible theory is that Sheena Easton had a hit song in each of these sites in 1980. So, we just don’t know.”)

Arrival is een frisse wind door het genre dat bol staat van de films waarin buitenaardse wezens alleen zijn gekomen om de wereld (lees: Murica!) aan te willen vallen. Ditmaal landen er ook ruimteschepen in andere werelddelen en door (gebrekkige) communicatie heb je enigszins het idee dat het ditmaal echt niet alleen om Amerika draait.

Communicatie staat dus centraal in plaats van oorlog voeren. Villeneuve heeft speciaal voor de film een taal laten ontworpen die door Louise ontcijferd moet worden om vooral de belangrijkste vraag beantwoord te krijgen: waarom zijn jullie hier? Hoewel ik niet echt verrast ben door het design van de aliens, licht teleurgesteld misschien zelfs, waren die scenes bijna vanzelfsprekend het hoogtepunt. De geluiden die ze maakte waren imponerend en ik zat toch fascinerend te kijken naar de 'gesprekken'. Ook de wereld is lekker grauw neergezet, toch een onwerkelijk gezicht met zo'n verticale schotel in het weiland.

En toch weet de uiteindelijke twist me niet te raken. Het spelen met tijd ben ik nooit een erge fan van geweest, want ik ben daar dus wel te erg aan gebonden. Daarbij, het is verfrissend dat de aliens een keer goedzakken zijn, maar ze kwamen dus alleen hun taal brengen omdat ze over drieduizend jaar zelf hulp nodig hadden? En dat is dan blijkbaar gelukt aangezien de aliens alles al weten en daarom deze gift? Ik vind de uiteindelijke reden waarom ze nou zijn gekomen een beetje onbevredigend. De ontrafeling van het mysterie is echter wel slim gedaan, al voelde de visioenen van Louise mij een beetje als een sentimentele verplichting.

Tegenvaller!! Had er echt meer van verwacht. Visueel is het echt een plaatje, maar hij boeit nergens. Visueel droomspel met melodramatische muziek (veel violen), maar wat zegt dit alles nou? Het kabbelt maar voor alsof er een roeibootje uit de mist tevoorschijn komt die af en toe wat wakkert en weer verdwijnt tussen de mistflarden door. Als boek zal ie best te pruimen zijn. Wie depressief is, moet 'm beslist niet lezen of zien. Het was bovendien een lange hele lange zit. Kop romp en staart zit er ook al niet in. Het wetenschappelijk geneuzel zei me ook al niks. Had meer het idee dat we een film moesten gaan zien om vooral de aarde te gaan redden door samen te gaan werken (we zijn bondgenoten, zucht). Tja jammer dat dan die verticale pissenbed niet in Noord Korea was geland, want dan hadden we echt spektakel gezien.

Zoals gezegd visueel erg mooi in dit mistige en wat donkere schouwspel. De soundtrack is mooi, maar blijft wel lang doordringen. Not my cup of tea!

Intrigerende film in het genre. Voorwaarde om hem te kunnen waarderen is wel dat je interesse hebt in of openstaat voor buitenaards leven. Maar in tegenstelling tot de meeste films met dat als onderwerp, gaat het hier niet om sensatie en algehele vernietiging; er wordt gekozen voor een meer psychologische aanpak, het tempo is laag en wordt meer wetenschappelijk aangepakt. Hoewel de US Army uiteraard zijn werk doet.

Alles draait om de communicatie met de wezens. In dat opzicht zou je kunnen zeggen dat er geknipoogt wordt naar Close Encounters of the Third Kind. Het voelt fris, hoewel het denk ik niet te vermijden is dat er uiteindelijk een vrij ongeloofwaardige sprong in de ontwikkeling wordt gemaakt.

Gaandeweg vallen er extra puzzelstukjes op zijn plaats en blijkt er nóg een scifi-laagje te zijn. Dit wordt gelukkig niet al te dramatisch ingevuld, waar het met dat onderwerp (we blijven spoilerloos) veel erger had gekund, zeker in Hollywood. Acteerwerk niet spetterend, maar voldoende.

Voor de liefhebbers van het genre eens wat anders, een sfeervolle film, met uitstekende sfx en soundtrack.