Micmacs à Tire-larigot (2009)

Bij het grote publiek is de naam Jeunet gemeenzaam bekend. Wie heeft diens meesterwerken Amélie en Un Long Dimanche de Fiançailles immers niet gezien? Weinigen weten echter dat Jeunet eindeloos gefascineerd is door kleine prullaria. De tuinkabouters uit Amélie of de sprookjesachtige insteek van Delicatessen of La Cité des Enfants Perdus deden al iets in die aard vermoeden, maar met Micmacs à Tire-Larigot – quasi onvertaalbare Franse spreektaal dat iets in de richting van “een grote puinhoop” zou betekenen – komt deze passie pas echt tot uiting. Op een haast kinderlijke wijze laat Jeunet zijn personages experimenteren met afval in alle soorten en maten, wat soms tot hilarische scenes leidt. Je zou de film kunnen zien als een ode aan de creativiteit, waarmee Jeunet aansluit bij de ideeënwereld van zijn landgenoot Michel Gondry.

De film vertelt het verhaal van Basil (Danny Boon, zoals altijd in overdreven doen), een videotheek-uitbater die op een dag een verdwaalde kogel in zijn hoofd krijgt. Basil overleeft het ongeluk, maar wil niets liever dan wraak nemen op de wapenindustrie. Dit enerzijds omdat het ongeluk een puinhoop heeft gemaakt van zijn leven, anderzijds omwille van het onrecht dat deze industrie belichaamt – een gegeven dat in de briljante finale grotesk tot uiting komt. Samen met enkele andere zwervers smeedt hij plannen om twee grote firma’s tegen elkaar op te zetten, zo gek dat u ze vast niet zelf zou kunnen bedenken.

Micmacs à Tire-Larigot bundelt de meest fundamentele kwaliteiten die Jeunet doorheen zijn oeuvre heeft opgebouwd. Hetzelfde nostalgische, gelige licht uit zijn twee meest recente films zorgt ook hier voor een warmbloedige sfeer, nog versterkt door enkele aangebrande moppen. Ook wordt de mens in zijn naïviteit eens te meer prachtig gecapteerd, zonder ooit vanuit de hoogte op de simpele geest neer te kijken. Jeunet houdt van eenvoudige mensen met gematigde verlangens en springt dankbaar om met dat gegeven. Zelfs de korte, hilarische intermezzi die we reeds in Amélie zagen, keren terug in zijn nieuwste, zodat de film een lichtvoetig filosofisch kantje krijgt. Heerlijk is dat. Daarenboven levert de cast uitstekend werk en zit het tempo strak genoeg om de film boeiend te houden.

Ook het medium an sich krijgt knipogen doorheen Micmacs à Tire-Larigot. Zo duikt af en toe een reclamebord op langs de kant van de weg waarin heel expliciet de film zelf wordt aangeprezen. De begingeneriek is dan weer een geslaagde verwijzing naar oude films (o.a. de bombastische score) en even later zit Danny Boon zelfs Humphrey Bogart en Ingrid Bergman na te bekken… Kwestie van het vak te relativeren?

Een prachtige enscenering, een resem charmante personages en een spannend verhaal dat je moeiteloos opzuigt, wat heeft een mens meer nodig? Een portie diepgang misschien, maar diepzinnigheid beoogt Micmacs à Tire-Larigot geenszins. Jeunet overstijgt het niveau van een lang uitgesponnen klucht echter niet en om die reden laat de film een leegte achter. De dialogen zijn leuk, maar niet memorabel; de personages zijn grappig, maar blijven niet nazinderen. Waar Amélie en Un Long Dimanche de Fiançailles universele emoties uitdroegen, blijft Micmacs à Tire-Larigot steken in zijn avontuurlijke karakter.

Het is dus jammer dat Jeunet geen ambitieuzere film heeft willen maken. In zijn opzet is de film echter meer dan geslaagd, want zelden zagen we een feel good-film van een dergelijk cinematografisch niveau op het witte doek verschijnen.

Erg leuke film.

Gaat weer terug naar de oude Jeunet style, type Delicatessen. Wat avontuurlijker en jongensachtig, met een duister randje aan.

Verder een toffe cast, lollige personage en erg gave plannetjes om de twee slechterikken te vangen. Niet bepaald zwaardramatisch of diepgevoelig, maar wél ultiem vermaak.

Zeker de kleine inserts die weinig met het verhaal te maken hebben zijn super, ook de lowtech snuftjes (kijk Gondry, zo moet het) zijn erg gaaf.

Geweldig vermakelijke film, visueel zéér mooi en gemeend grappig.

4.5* en een uitgebreide review

Het verhaal van Micmacs is vrij eenvoudig. Een groepje zonderlinge figuren, met ieder een opmerkelijk specialisme, gaat als een avant-gardistisch A-team de strijd aan met twee doortrapte wapenhandelaren. Op listige wijze worden de heren tegen elkaar uitgespeeld. Onderwijl worden we bediend van kluchtige gebeurtenissen en woordgrappen, talrijke rariteiten en uitzonderlijke decors.

Wederom een innemende Jeunet film. Wie slechts met Amélie bekend is, oordeelt daar wellicht anders over. Micmacs heeft namelijk een minder hoge toegankelijkheidsgraad en is eerder vergelijkbaar met een voorganger als Delicatessen. Toch, toegankelijkheid is in het geval van Micmacs een behoorlijk relatief begrip. Het gaat meer om het kiezen van de juiste ‘mindstate’, dan om het vinden van een waarheid achter de filmische waarheid. Wie de film bekijkt zoals men een jeugdboek leest, zich ongehinderd door kolderieke taferelen vrijmoedig laat meeslepen in de kruistocht van het clubje doddige personages, heeft 105 sprankelende minuten in het vooruitzicht.

Ben een liefhebber van Jeunet, eigenlijk is alleen Alien Resurrection slecht, de rest is leuk tot erg leuk tot erg goed. Micmacs is gewoon leuk.

Verder niet zo bijzonder, en af en toe een beetje mak, maar er zitten genoeg geinige scenes in. Paar debiele apparaten, maffe scenes, komische personages en je bent er wel weer. Visueel is het prima, maar lang niet zo sterk als hij eerder heeft laten zien, en qua designs van apparaten had ik toch wat meer gehoopt vooraf.

Leuk tussendoortje. 3.5*

Een lichtvoetig avontuur.....

Dany Boon past perfect thuis in het circus van Jeunet. Tussen bekende Jeunet adepten als Dominique Pinon & Yolande Moreau ( de huilende Madeleine in Amelie ) misstaat hij zeker niet als onhandige kluns, die moeilijke gezichten moet trekken. De bende die hij op sleeptouw nam, in zijn missie om 2 wapenfabrikanten tegen elkaar op te zetten, was ontzettend grappig.

De scenes op het vliegveld en bij de haven grossierden in briljantheid dankzij een perfect samenspel van de cast, die maximaal plezier uitstraalden in het spelen van hun spelletjes, om de wapengiganten te dwarsbomen. Op visueel gebied levert Jeunet ook weer galleryplay af. De film kijkt vlot weg en explosies worden met speels enthousiasme ontvangen, door bv. in te zoomen op het verstrijken van een kalender i.p.v. in te zoomen op een gewond personage.

Mocht het allemaal nog niet duidelijk zijn, deze film legt zijn accent niet zozeer op het veroordelen van onzichtbare wapendeals, maar maakt de wapenwereld belachelijk aan de hand van humor, die een belerende vinger of een goedkope satire buiten de deur houden. Daarvoor is Micmacs à Tire-larigot ook teveel een auteursfilm, waar je vanzelfsprekend op verkenningstocht gaat met wat dwaze personages in Jeunet `s al even idiote wereld, waar mensen `s morgens al hinkend hun voeten wassen bij een schoonmaakmachine, tevens een wereld die overloopt van onbezonnenheid, surrealisme en kleurenpracht, die elke vorm van realisme al bij de wortel de kop indrukken. 4,5*

Leuke film van Jeunet. Aanvankelijk is het even wennen aan de gekozen stijl. Jeunet is duidelijk geïnspireerd door films uit de eerste helft van de vorige eeuw en laat dat vooral terugkomen in het acteerwerk. Dany Boon leek soms qua mimiek op een mimespeler. Na een tijdje raakte ik daar echter gewend aan en kreeg het een toegevoegde waarde.

Verder is dit een vrij luchtige en niet zo'n ambitieuze film van Jeunet. Mooi gefilmd, leuk knutselwerk (al hecht ik daar niet zoveel waarde aan), leuke en grapjes en vooral ook heel sympathiek, omdat de film twee gezichten van de wapenhandel aanpakt. Dat is heel effectief, omdat alletwee geen greintje sympathie opwekken. Jeunet weet dan ook de juiste toon aan te slaan en wikkelt verhaal op een goede manier af. Dat past ook bij de film aangezien een nare dramatische wending voor de hoofdrolspeler niet in lijn met het voorgaande was geweest

Leuk, al ben ik bang dat deze tweede Jeunet mijn bevestiging is dat de Fransman voor mij geen persoonlijke topper zal worden.

Vermakelijke film in de stijl van zijn eigen film delicatessenn.

De kleurgebruik en de rare typetjes.

Acteren was erg goed.

Zit ook een soort van boodschap in verwerkt over de wapenhandel.

3,5 ster

Frustrerende film die geweldige momenten afwisselt met zeer flauwe. Visueel zoals altijd bij Jeunet een lust voor het oog; camerawerk, kleurgebruik en production design zijn geweldig. Inhoudelijk is het verhaaltje helaas aan de dunne en vergezochte kant, met een wazig moraallesje erin verwerkt. De personages zijn ook niet altijd even memorabel. Jammer. Nu moet de film het echt hebben van sporadische geniale vondsten, verborgen in een middelmatig geheel.

Jean-Pierre Jeunet heeft een zeer herkenbare stijl. Dat is een kwaliteit, want bij hoeveel regisseurs weet je na tien seconden al precies naar wiens film je zit te kijken? Het is echter ook een gebrek, want veel mensen hebben Amelie al gezien, of Delicatessen, en Micmacs doet ongeveer hetzelfde, zonder dat niveau te halen. Maar fuck it: liever een standaard Jeunet-film dan 99% van de grote hoop: Het is grappig, het is lief, het ziet er mooi uit en het prikkelt de fantasie. Het moralistische gehalte had wel wat lager mogen liggen, maar als je dan toch gaat preken, is de wapenhandel niet eens zo'n slecht doelwit. Al met al een prima film voor de fans van Franse arthouse-humor in zijn algemeenheid, en de films van Jeunet in het bijzonder.

Vanaf de openingsscéne tot het einde eigenlijk best wel zitten genieten van deze Micmacs. Leuke film van Jeunet. Apart, bizar, grappig, maar vooral érg vermakelijk.

De sfeer die Jeunet creëert is wederom fantastisch. Visueel is deze film een genot voor het oog. Prachtige beelden, uitstekende belichting en (wéér) veel originele, leuke en grappige vondsten. Vaak weer met verbazing zitten kijken naar het wereldje van Jeunet.

Want die is prachtig. De humor mag er ook wezen. Ondanks dat ik nooit écht slap heb gelegen van het lachen heb ik eigenlijk vanaf het begin tot het eind met een dikke glimlach zitten kijken. De vele leuke personages en de heerlijke situaties waarin ze terechtkomen vermaken van begin tot eind. Vooral de manier waarop de twee wapenfabrikanten op een leuke manier tegen elkaar uitgespeeld worden is fraai gedaan. De cast is uitstekend. Dany Boon is erg komisch en z'n excentrieke vrienden doen het ook leuk. Vooral Dominique Pinon en Marie-Julie Baup vallen een paar keer bijzonder leuk op.

De laatstgenoemde had ook best iets liefs en aandoenlijks. Maar oké, heerlijk filmpje dus. Prachtig vormgegeven en mooie settings. Een leuk verhaal die dankzij de uitstekende opbouw in een rap tempo naar het heerlijke einde vliegt.

Jeunet

Prachtig om te zien hoe een regisseur zowel uitermate filmisch te werk gaat als hier een zeer persoonlijke stempel om weet te drukken. Ook hier kom je weer volledig in het leuke Jeunet unviersum terecht met zijn geweldige sfeer, knotsgekke verhalen, tal van absurde personages en een hoop zeer coole scènes! Opvallend knappe (stads)beelden ook.

4.5*

Hehe, toch wel weer een kunststukje van Jeunet en zijn team hoor, kan niet anders zeggen.

Het verhaaltje is misschien wat 'mwa' , maar het is weer heerlijk creatief en oogstrelend uitgewerkt vol geinige details en kwinkslagen waardoor je constant met een grote glimlach op je gezicht zit.

.

Enorm vermakelijk en 'n behoorlijke verademing na de verschrikkelijke A Very Long Engagement. Het verhaal is nergens hoogstaand maar biedt wel enorm veel details. Al kunnen ze naarmate de film vordert wel tikje ergeren. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat het verhaal geen interessante verrassingen weet te hanteren. Voor de verdere rest is het vermaak van de bovenste plank met een groots oog voor de visuele kant. Dikke 3,5*

Een grappige aanklacht tegen de wapenindustrie. De beelden zien er heerlijk surrealistisch uit met al die kleurenpracht.

Volgens mij is Jeunet zelf ook nog een kind, gezien al het originele en fantasierijke gespeel met afval, de aandacht voor kleine dingen en de naïviteit van de personages. Doet erg verfrissend aan.

Gezien de plaats van Amélie in mijn top 10 is het een beetje vreemd dat ik deze nu pas zie. Het spoort zeker aan om nog meer van Jeunet te gaan kijken, want Delicatessen heb ik nog nooit gezien, en Un Long Dimanche de Fiançailles jaren geleden. Desondanks verliest deze film het op kleine punten van Amélie, die toch wat meer op de emoties wist te werken en waarvan ik de muziek beter vond. Evengoed een ontzettend sterke film die volledig in mijn straatje ligt. 4,5*.

Jeunet weet zowaar in de buurt te komen van Amelie, iets wat ik van te voren als onmogelijk had bestempeld. Vooruit, hij is niet zó goed, maar ook Micmacs is onwijs grappig. Droge humor, vertolkt door heerlijke typetjes. Ligt ook zeker volledig in mijn straatje,

4,5*

Tof, lief filmpje dat me nu ook weer niet zo gek veel deed. Hier en daar wel een gniffel natuurlijk, en veel originele vondsten, maar de magie van Amélie heb ik nog niet gevonden in één van Jeunets andere prenten.

Micmacs ziet er erg mooi uit, met die typische sepiatinten. Ook wordt er leuk geacteerd, niet in het minst door Dany Boon. Gewoon wel fijn allemaal, maar meer niet wat mij betreft. 3*

Bij het kijken van de films van Jeunet blijf ik een soort gelukzalig en nostalgisch gevoel krijgen. Ook hier weer.

Heerlijke rare bouwsels, een soort hobbit-woning, gekke typetjes, gekruip en gesluip over daken en door kieren en gaten. En kranzinnig uitgevoerde plannen. Er is weer zat te zien en de film verveelt werkelijk geen moment. Dany Boon kende ik nog niet, maar ik vind dat hij het prima doet en een sympathiek personage neerzet.

Jeunet mag van mij zichzelf blijven kopieëren!

De Rambo/Rimbaud-dialoog is inderdaad schitterend!

Sympathieke film, en een prettige sfeer,vol creatieve vondsten. Een ode aan het knutselen.

Het verhaaltje is erg simpel en nogal zwart-wit moralistisch, wat natuurlijk mag in een comedie.

Waar het vooral aan ontbrak ,was een hoofdpersoon die je mee voert, zoals dat met Amelie wel het geval was. De personages zijn best grappig, en hebben sterke momenten, maar ze blijven oppervlakkig en karikaturaal.

P.S. De zoeker op MM reageert niet op Mic wel op Micmac.

Erg vermakelijke film. Leuke karakters, goede sfeer, genoeg fantasie. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar kijkt lekker weg. Goede humor af en toe. Heerlijke Jeunet film.

Visueel een pareltje. Dat is misschien cliché, maar het moet worden gezegd.

Zo ken ik Danny Boon nog niet, en zo zie ik twee films met hem in een week tijd. Ik kan niet anders zeggen dan dat hij het tweemaal goed doet.

Lekker inventief, zoals ik Jeunet ken. Goede vondsten, en het voorstellen van de personages is lekker fantasierijk, goed uitgewerkt ook. Krankzinnige ideeën om de grote bazen terug te pakken, tevens goed uitgewerkt. Wel flauwigheden gezien, maar die maken de film luchtig.

Het verhaal zelf is niet bijster interessant, maar de vondsten en eigenlijk al de rest houden het toch vermakelijk.

Geslaagde film, schitterende plaatjes, fijne personages. 4*

Schitterende film, een wereld aan rariteiten, uiterst grappige vondsten, aandoenlijke personages die nergens te dik worden aangezet, en een meeslepend verhaaltje. Kortom, Jeunet heeft hier de perfecte balans gevonden in zijn favoriete concept, en je merkt in alles dat het ineens klopt, waar Delicatessen bijvoorbeeld soms nog net niet goed was.

Best bijzonder dus dat het eigenlijk om een best serieus thema gaat, maar zo luchtig als Jeunet dit soort onderwerpen compleet van hun zware lading kan ontdoen zie je het zelden. Of misschien zelfs nooit. Zijn decors en gadgets zijn zo geraffineerd, en zo mooi, dat het bijna jammer is dat er geen groter project van is gemaakt, met wat meer pretentie, zoals Amelie dat was. Het lijkt of Jeunet ervoor kiest om simpelweg te doen waar hij meester in is, het creeren van 'fantastische' maar kleine werelden.

Dat is net iets over de helft van de film.... Was je in slaap gevallen? Ik zou hem gewoon nog een keer gaan kijken

Grappige en leuke film wel. Lijkt er op dat Jeunet wat meer terug keert naar zijn roots van absurdistische, fantasierijke filmproducties. Wel een stuk minder duister dan bv een La Cite Des Enfants Perdu en ook qua karakters en vondsten blijft het een kleurrijk geheel maar gaat hij niet zo los als in zijn vroegere films. De setting leent zich natuurlijk daar ook net wat minder voor dan die van een SF film. Toch geeft Jeunet een heel eigen draai aan de realiteit en dat maakt het Parijs in deze film ineens heel anders dan zoals dat werkelijk is, knap gedaan zoiets. Dat het er allemaal prachtig uiziet hoef ik niet nog eens aan te halen. Ook Micmacs is weer verzorgt tot in de puntjes met genoeg geweldige originele vondsten en ideeën om de kijkers te vermaken.

Het verhaaltje is weliswaar vermakelijk maar niet bijster uitzonderlijk of origineel. Lijkt er ook op dat het vooral de kapstok is waar de fantasievolle filmwereld aan kan worden opgehangen. Het is zeker een geslaagde film van een interessante hedendaagse regisseur. De humor is niet altijd mijn kopje thee en soms is het net een tikkeltje te gezapig en te springerig blij voor mijn smaak, geef mij toch maar het donkere randje van zijn eerste films.

3.5*

Een erg vermakelijk filmpje dit van Jeunet.

De film verveelt eigenlijk geen moment en dat zorgde ervoor dat ik van begin tot einde met een glimlach heb zitten kijken. Het verhaaltje is op zich niet zo bijzonder, maar de invulling is erg origineel met soms echt schitterende decors, fraaie Parijse locaties, mooi kleurgebruik in de stijl van Amélie en een leuke diversiteit aan personages.

Dany Boon is een grappige hoofdrolspeler en het is leuk om te zien hoe hij en zijn groepje de twee wapenfabrikanten tegen elkaar proberen uit te spelen, waarbij ze soms best inventief te werk gaan. Daarbij is het duidelijk te zien dat de gehele cast er ontzettend veel plezier heeft en mede hierdoor straalt de film ook enorm veel warmte uit.

Ook het cameragebruik is bijzonder goed en afwisselend, wat soms echt fijne cinema oplevert. Een minpunt vond ik deze keer echter de muziek, die ik soms niet zo mooi vond en ook niet altijd goed vond passen, terwijl de muziek in bijvoorbeeld Amélie juist zo’n sterk punt is. Maar verder is het dus een erg leuk filmpje dat snel voorbijraast en die wederom aantoont dat Jeunet een regisseur is, die over ontzettend veel fantasie beschikt.

3,5*

De arme Bazil verliest zijn vader door een mijn in de Sahara en krijgt 30 jaar later zelf een verdwaalde kogel in z'n hoofd. Op miraculeuze wijze overleeft hij het en samen met een groepje misfits (met allen zo hun eigen eigenaardigheden) besluit hij wraak te nemen op de wapenindustrie.

Typische Jeunet shenanigans waarin elementen uit zijn hele oeuvre zijn te herkennen, maar helaas is de som der delen hier niet genoeg om constant te blijven boeien. Licht vooral aan de karakters denk ik, die niet zo sprankelen als in Jeunets vorige films. Wel ziet het er uiteraard allemaal weer prachtig uit en vond ik het ook niet erg dat deze aanklucht iets serieuzer wordt in de slotfase.

Voor mij de minste Jeunet, toch 3 sterren.

Ik heb het gevoel dat de film continu de plank misslaat. De (taal-)grapjes slaan niet aan of zijn zo akelig flauw dat ik er kromme tenen van kreeg. De karakters zijn buitengewoon aaibaar maar missen tegelijkertijd elke vorm van diepgang. Qua fantasierijke ingevingen is het dit keer zeer beperkt gebleven tot spaarzame momenten rond de gerecyclede constructies. Op het visuele vlak is het wederom geslaagd, hoewel ik het dan ook weer weinig toe vond voegen aan eerder werk. Kortom; het is typisch Jeunet maar dan zonder dat beetje extra wat zijn vorige twee films juist bijzonder maakte.

Ik heb toch wel een haat-liefde verhouding met de films van Jeunet. Even Alien buiten beschouwing gelaten vond ik Delicatessen, Amélie en Long Dimanche de Fiançailles zeer goed, terwijl ik niets moet hebben van Cité des Enfants Perdus. In de laatste categorie is nu ook deze Micmacs à Tire-Larigot bijgekomen. De man heeft in elk geval een levendige fantasie, maar die past niet altijd in de mijne blijkbaar. Heel veel taalgrapjes en dialogen in deze film waardoor het vrij saai overkomt. Daarvoor is mijn Frans niet goed genoeg. (en vertalingen bij taalgrapjes werkt maar half). Ook geen frisse verschijningen of even tijd voor visuele spelletjes wat in andere films wel gebeurde. Niet echt mijn ding dus, al zal hij wel in de smaak vallen bij andere kijkers.

Het is een heel aparte film, maar een komedie waar ik niet 1x om moet lachen, vind ik geen goede komedie! Laatste helft van de film boeit wel, maar de eerste helft niet.

Erg leuke en creatieve film waarin de getalenteerde Danny Boon goed tot zijn recht komt. Er gebeurt zoveel in deze film dat ik hem eigenlijk nog eens zou moeten kijken maar aan de andere kant raakte hij me toch te weinig om de daad bij het woord te voegen. Desondanks is dit zeker iets bijzonders dat iedereen zou moeten proberen.

Boven Gemiddeld.

Jean Pierre Jeunet lijkt alle genres af te willen werken: science-fiction/fantasy met La Cité des Enfants Perdus; horror met Delicatessen, feelgood komedie met Amélie; historisch drama met Un Long Dimanche de Fiançailles en met MicMacs à Tire-larigot onderwerpt hij nu het misdaadgenre aan zijn geheel eigen stijl.

Dat tegenstanders hem ervan beschuldigen telkens weer hetzelfde te doen is dan ook slechts gedeeltelijk waar; ja, wederom zijn de karakters lekker cartooneske, filmt hij met warme kleuren en scherpe lenzen en is de film overladen met visuele grappen en droge dialogen. Maar ondanks dit duidelijke Jeunet stempel, is MicMacs tegelijkertijd weer een ander soort film dan wat hij hiervoor deed: een soort Frans Ocean's 11, maar dan wel uit het universum van Amélie.

En dat levert weer een bijzonder creatieve, inventieve en lichtvoetige film op, die 'heerlijk raar' is en bij vlagen behoorlijk grappig. De vele details die Jeunet in zijn film stopt (de muziek van Max Steiner; de pin-up kalender tijdens de explosie) toont een passie en enthousiasme voor het vak die aanstekelijk werkt. Dat MicMacs net wat minder verrassend is dan zijn voorgangers waren, en Dany Boon minder innemend is dan Audrey Tautou, drukt de eindscore iets, maar mag de pret niet drukken.

Een flauwe film...

Komedie is mijn smaak niet...

Geen goede Franse film...

Een redelijk acteerwerk...

Maar wel een leuke oude spulletje verzamelen...

Geen aanrader...