Micmacs à Tire-larigot (2009)

Weer een erg leuke maffe film van Jeunet en het is weer helemaal in zijn stijl dus de regi gaat zeker niet met de jaren achteruit. Ook in Micmacs kunnen we weer smullen van de gortdroge humor en dan ook de heerlijke ooggeilende schilderij-achtige montage. Dany Boon is ook weer lekker bezig. Hem kende ik al uit Binevieu chez la chitz en nu is het een gehandicapte door een rondvliegende kogel die in zijn hoofd zit. Ja, het begint allemaal als een actiefilm en daarna gaan de remmen weer los, waneer Bazil samen met zijn maffe vrienden de wapenhandel te lijf willen gaan en eigenlijk gewoon een terroristische aanslag op de bommen en wapenfabrikanten willen plegen. Maf thema zou je al zeggen. Ook staan we weer bom van de maffe Jeunet achtige figuren, zoals dat lenige vrouwtje en die strenge huisvrouw (nouja huis..) en natuurlijk Bazil zelf. Iedereen mag weer lekker gek doen.

Maar zeker weer een geslaagde film van Jeunet. Hij moet er gewoon nog meer maken. Can't stop watching his films.

4,0*

Net als Amélie is dit weer zo'n zoete opeenhoping van falende humoristische pogingen waarbij vrijwel iedere flauwe scène hopeloos wordt bijgestaan door overdreven personages en aanstellerige gebeurtenissen. Er zijn een aantal stereotype karakters terug te vinden en de bijrollen worden belabberd ingevuld. Het lijkt alsof iedereen een verkeerde paracetamol heeft genomen zodat het controleren van de emoties niet meer mogelijk is. Niemand kan normaal doen en het moet allemaal duidelijk nep zijn zodat we als kijker niet vergeten dat het maar fictie is. Wellicht was Jean-Pierre bang dat we niet genoeg suiker binnen kregen maar op zo'n nadrukkelijke manier vind ik er niets meer aan en het verassingseffect is ver te zoeken. De onnodige bestelling irritatie werd aangevuld met een lenig meisje waarvan menig kind misschien onder de indruk is maar die verder eigenlijk helemaal geen toegevoegde waarde heeft. Ook Calculette zorgde voor een pakketje ergernis met haar onmogelijke wiskundige inschattingen. Het camerawerk heeft voldoende aandacht gekregen evenals de Art Director en de colour correction en eigenlijk past het wil in zo'n sprookjesachtige wereld maar enkel die uitstraling kan op onmogelijke wijze verbloemen dat dit een creatie is waarbij je iedere vorm van logica moet uitschakelen en de meest onzinnige ideeën verplicht moet accepteren en dat vind ik niet erg comfortabel.

Erg leuk filmpje. Ik zat een lange tijd net onder de vier sterren, tot het moment in de fabriek en het einde. Fabriek was erg tof gedaan, en het einde gewoon geniaal. Zie je totaal niet aankomen. Moet nog lachen als ik er aan denk. en zo heeft de film nog meer van dat soort (kleine) momenten. Het hoeft niet altijd groots te zijn om leuk te zijn. Visueel ook erg mooi, fijne muziek en goed acteerwerk. Typisch Jeunet, en eigenlijk ook weer niet.

Goeie film waarin een groep schrootverzamelaars twee wapenhandelaren tegen elkaar opzetten. Een leuk verhaal met allerlei maffe personages en acties. De film ziet er mooi uit en draagt overal het stempel van Jean-Pierre Jeunet. Absoluut origineel op veel vlakken en de kleine kunstwerkjes die de schrootverzamelaars maken zien er leuk en mooi uit.

Dit was weer een speciaal filmpje. Opmerkelijke personages, bijzonder verhaal en situaties. Ook apart kleurgebruik en dito soundtrack. Maar al dat vreemde wist me wel te bekoren. De cast was goed op dreef en ze kwamen wel overtuigend over. 'k heb ook een aantal keren moeten lachen en de mechanische figuurtjes wisten me wel te charmeren.

'k vond hem wel de moeite om te bekijken. Amélie is natuurlijk een trapje hoger, maar deze is zeker ook niet slecht.

Opnieuw een kleurrijke film van Jeunet met andermaal een maf, absurd verhaal, deze keer over de schijnbaar ongelijke strijd van allerlei creatieve randfiguren tegen twee machtige wapenindustrielen.

Humorrijk, hier en daar hilarisch zelfs.

Beslist de moeite waard.

Eerder heb ik van Jeunet al wat films gezien, waarvan amelie en delicatessen voor mij hier positief uitsprongen. Met dezelfde verwachtingen ben ik aan micmacs begonnen. Helaas werden deze hoge verwachtingen niet waargemaakt.

Ik verwachtte op basis van eerdere films een onvoorspelbaar voortkabbelend verhaal, komisch en absurdistische scenes en een compleet kloppende sfeer.

In micmacs is alleen het laatste element waargemaakt.

Het verhaal is uiterst voorspelbaar en daardoor slaapverwekkend.

In komisch en absurd opzicht verbleekt micmacs bij delicatessen.

Het enige wat voor mij waargemaakt werd was de sfeer. De sfeer paste goed bij het verhaal en werd tot in de kleinste details en door de hele film doorgevoerd. Dat is denk ik echt HET talent van Jeunet.

Wat ook een tegenvaller is, is dat er een politieke boodschap in deze film zit.

En het vervelende is is dat die booschap niet vernieuwend is maar wel obvious door de film heen verwerkt is.

Ik raad micmacs af om te gaan kijken, maar verwijs graag door naar Delicatessen!

Wonderlijke wapenhandelaren.

Een uiterst sympathieke komedie over een man die de strijd aangaat met twee grote wapenhandelaren. Veel meer heeft het verhaal niet om het lijf, maar de uitwerking is groots. Alles doet apart aan en de visueel verbluffende film wordt bevolkt door geweldige typetjes. Ook het avontuurlijke karakter en de wonderlijke uitvindingen doen de film veel goeds. Een aanrader.

Geweldig.

Ik moet bij Jeunet steeds meer denken aan Terry Gilliam. Visueel is het allemaal heel groots en spectaculair. Maar inhoudelijk kan het me steeds minder boeien. Al is Jeunet nog iets artistieker dan zijn Amerikaanse tegenhanger.

Bij vlagen even virtuoos als Delicatessen en soms zelfs Amelie, maar nergens stijgt de film echt boven zichzelf of zijn eerder genoemde broeders uit. Daarvoor is het net iets te voorspelbaar en traag gek genoeg.

3*

Mooi verzorgde film (kleurgebruik, locaties) in de stijl van Amélie en Un Long Dimanche, net zoals de typetjes die op komen draven. Maar hier vind ik dat laatste wel erg veel van het goede, te gemaakt, het wil te graag. Hoewel ik niet alle woordgrapjes heb meegekregen, ligt de andere veel gebruikte humor (heel fysiek gericht) me niet. Het is ook overdadig; na een stuk of zes keer het slangenmeisje uit een doos of koelkast te zien kruipen weet ik het wel.

Vind het wel aandoenlijk, tenminste, alléén Bazil en die oude man, maar geestig over het algemeen niet dus. De enige echt geslaagde scènes wat dat betreft vind ik het nabootsen van de kidnapping/het vliegtuig en het ramen lappen. Had er allemaal wat meer van verwacht, het is uiteindelijk een nogal flauw circus in een mooie tent (de visuele aankleding).

Ach ja na Amelie waren we even tijdje uit de buurt gebleven van Jeunet, eigenlijk omdat we vreesden dat een tweede Amelie in het verschiet lag ... prachtige film, maar zo zoet dat we voor een overdosis vreesden. Micmacs is gelukkig wat grimmiger en doet wat meer denken aan The City of Lost Children. Prachtige decors weer en dan mag het verhaaltje over de vuilnisbelt-bewoners die het opnemen tegen twee wapenhandelaars enigszins naiëf zijn .... we weten allemaal toch wie er eigenlijk de bad guys zijn ... nou ja Melchemie zat op 10 minuten lopen van mijn huis ... zo ver is het allemaal niet.

Mooi komisch sprookje en was dat nou Nederlands: mooispul mooispul mooispul?