About Schmidt (2002)

Een film waarbij vele details de pijnlijke en appetijtelijke kantjes van het alledaagse leven in kaart brengen. Een dubbeltje op zijn kant weliswaar, want zo bijster interessant zijn de prozaïsche escapades van Schmidt nu ook weer niet. Slechts als je jezelf bereidwillig opstelt zijn op het eerste zicht onbeduidende wereld te betreden, zal je de ware pracht kunnen doorgronden. Nicholson leunt vooral op zijn uiterlijk en trage manier van spreken, hetgeen hier perfect uitkomt. Zijn snufferd straalt evenveel apathie uit als hilariteit en zorgt voor een gebalanceerde tragikomedie. Mooie plaatjes en een knappe vertelstijl sluiten aan.

3,50

Lekkere mix van drama en (droge) humor met wederom een prima presterende Jack Nicholson.
De film heeft mij geen moment verveeld en ik was constant benieuwd hoe het met deze uitgeleefde oude man af zou gaan lopen. Meeslepend dus...
Het verhaal bevat qua bijrollen ook mooie typetjes om je aan te ergeren. Je voelt de frustratie van de arme Warren Schmidt dan ook goed overkomen.
Het einde vond ik prachtig. Toen ik die tekening zag moest ik eerst lachen, maar vervolgens wordt diezelfde tekening zelfs een beetje ontroerend. Erg mooi...

Qua beoordeling zit ik tegen de 4,0* aan, ware het niet dat ik mij aan één scene toch net iets te veel heb gestoord. Namelijk het moment van de vallende ster. Ik zat tijdens die scene vol hoop te kijken dat dat cliché niet voorbij kwam vliegen en dan toch... Dat was mij iets te melig.

Toch zeker een prima film met een lekkere lach en een bescheiden traan.

3,5*

Als ik alle opmerkingen lees durf ik bijna niet te schrijven dat ik de film minder goed vind dan de meesten. De superlatieven die me hier om de oren vliegen deel ik niet. De grimassen van Nicholson zijn uniek, maar vervelen me. De film is te traag voor me (en geloof me: ik kan wat hebben) en ik heb het moeilijk gevonden om tot het einde te blijven kijken. Ik heb me niet vemaakt en het heeft me ook niet geïnspireerd. De film is degelijk gemaakt met een unieke hoofdrolspeler en dat levert voor mij niet meer dan een gemiddelde film op. Dan mis ik er toch echt iets aan. Met veel moeite kan ik er een 3 sterren uitpersen uit respect voor de meeste andere meningen en ervan uitgaande dat ik het niet goed zie, maar eigenlijk had ik niet meer dan 2,5 ster willen geven.

Meer drama dan komedie, eigenlijk. Deze film was nog best zwaar.

Warren Schmidt is een geweldig personage. Het is wat moeilijk om een beeld van hem te vormen. Er vreet zoveel aan hem. Soms is hij vriendelijk, dan wat nors.

De eindscène was afschuwelijk goed gedaan. Dat maakt heel de film af en vertelt nogmaals veel over Warren Schmidt.

Het feit dat Warren Schmidt zo leuk is om naar te kijken, is 99% te danken aan Jack Nicholson. Elke keer ik iets van hem zie, denk ik: wat een acteerkanon. En hoewel ik zijn vroege werk als Easy Rider en Five Easy Pieces nog niet gezien heb, denk ik te kunnen stellen dat de 'oude' Jack Nicholson zowaar nog betere rollen aflevert dan de 'jonge' Jack Nicholson. Echt heerlijk om die man te zien acteren.

Soms wat traag, maar dat is vergeven.

3,5

Wat een fantastische film met een erg goede Jack Nicholson. Toch wel apart hoe een film die zo doelloos is zo interessant kan zijn. Ik kon me vaak goed inleven in Warren en het is gewoon een mooie film in het algemeen. En geen cheesy einde

Mooie tragische zwarte komedie met een werkelijk briljant spelende Jack Nicholson die van een behoorlijke film een echte topfilm maakt, puur door zijn eigen klasse als acteur.

About Schmidt begint al heel sterk met het afscheid van Warren bij zijn werk, waarna hij merkt dat hij thuis eigenlijk weinig heeft. Een oninteressante vrouw, weinig hobby's en hij mist zijn oude leventje wel wat. Maar pas nadat zijn vrouw sterft merkt hij dat hij eigenlijk weinig heeft betekend. Hij is eenzaam en je komt er pijnlijk realistisch achter dat zijn dochter geen band met hem heeft en dat zijn vrouw toch wel fijner was dan dat hij in hun huwelijk liet blijken. Ik vond vooral de dialoog met zijn dochter die een sandwich voor hem maakte tragisch. Toen merkte je als kijker echt dat Warren een egoïstische einzelganger is geweest. Het valt me trouwens op dat Nicholson vaker die rol heeft gespeeld. Denk aan As Good as It Gets (1997) en Bucket List, The (2007), zij het in iets andere vorm.

Zijn roadtrip naar zijn dochters huwelijk levert mooie beelden op. Warren verandert en ontdekt wat hij betekend heeft. De film heeft er goed aan gedaan om dit steeds in briefvorm te tonen, waar hij aan zijn fosterkindje in Afrika schrijft. De film blijft toch wel realistisch en bij vlagen emotioneel. De zwarte humor die verwerkt zit is scherp. Ik dacht zelf bij zijn woordje op de bruiloft dat hij nog uit zou gaan barsten, maar dat bleef het bruidspaar bespaard.
Het einde is dan ook weer mooi met de toegestuurde tekening. Warren voelt zich nutteloos, maar de tekening en de brief tonen aan dat ook hij iemand blij weet te maken. Best een passend slot van een prachtige film.

4*

Goede rol van Nicholson in dit aangrijpende drama. Niet altijd even sterk, maar de film weet een mooi beeld neer te zetten over een dwarse, eenzame weduwnaar.

Deze eindelijk ook eens bekeken en 'k heb er ook van genoten. Het is een erg geslaagde tragikomedie met een glansrol voor Jack Nicholson. Het verhaal is eigenlijk niet zo uitgebreid, maar desondanks kunnen ze het toch de volle speelduur interessant houden en hij heeft me dus van begin tot einde geboeid.

Zeker een aanrader

Treffende film.

Jack Nicholson draagt hier in zijn eentje een ijzersterke film. Payne weet een personage neer te zetten waar ik al wel eens gedachten over had. Een gepensioneerd iemand die eigenlijk helemaal niemand meer heeft en geen doel in het leven heeft. Hij zoekt toenadering door zijn eenzaamheid maar door zijn eigen arrogantie/egoïsme krijgt hij geen wederzijdse liefde.

Deze film richt zich gewoon op 1 personage en diept dit personage uit. Dat vergeet men nog wel eens in drama's. Heerlijke sfeer die Payne hier neerzet en samen met een ijzersterke acteerprestatie van Nicholson zeker het kijken waard. Hij is echt soms nogal wat traag.

About Schmidt is een schitterend existentialistisch relaas over ouderdom.

Nicholson acteert zoals gebruikelijk exceptioneel en gooit er een verrassende hoeveelheid ontroering doorheen. Want hoe onsympathiek Schmidt zich door de film heen ook gedraagt, zijn angst voor de dood is herkenbaar en wekt daarmee de sympathiek op die we als publiek nodig hebben om ons in hem te kunnen verplaatsen.

Want de dood is uiteindelijk de rode draad waaromheen het plot van de film zich ontwikkeld. De oude Schmidt kijkt na zijn pensioen terug op zijn leven en concludeert dat hij maar weinig bereikt heeft. Met een snel krimpende toekomst voor zich besluit hij alsnog zijn stempel op de wereld te drukken: hij adopteert een fosterkind en probeert het huwelijk van zijn dochter tegen te houden.

De klaagbrieven die hij als steenrijke eigenaar van een enorme camper naar een van de uitdroging gered Derde Wereldkind schrijft, zijn een komisch intermezzo dat enig inzicht in Schmidt's verleden biedt, maar ze zijn anderzijds een wrange verwijzing naar hoe succes niet per se garant staat voor geluk: een schop tegen onze neoliberalistische maatschappij waar juist succes het vereiste is. De tergende eenzaamheid van een oude man uit de burgerij biedt een andere visie.

Een cynische variant op It's A Wonderful Life.

Prachtige film waarin een man op leeftijd een nieuwe betekenis aan zijn leven probeert te geven als hij met pensioen gaat. Ontroerend, triest en grappig. En dit vaak nog allemaal tegelijk ook. Goed geschreven personages en ondanks het wat trage tempo, onderhoudend. Een sterke rol van Jack Nicholson als de 'gewone man'.

Tactvolle tragikomedie over een gepensioneerde man die zich realiseert dat z'n leven grotendeels betekenisloos is geweest. Payne dobbert een beetje tussen een nuchter portret en een uitvergroting daarvan. Dan lijkt het wel eens wat aan te modderen, maar hij vliegt tenminste niet uit de bocht.

Slechts een paar keer dat de film vol voor de lach gaat, verder is het toch een verzameling aan pijnlijke en ongemakkelijke uit het leven gegrepen momentjes die Schmidts situatie tekenen. Nicholson krijgt met z'n houding, mimiek en maniertjes ook veel ruimte om zijn treurwilg tot leven te brengen

De gesproken brieven aan Ndugu geven nog wat extra inzicht in zijn bestaan en psyche en zo wordt het een film met een wrange ondertoon. Een bijtende film wil het dan weer niet echt worden, het blijft een beetje bij prikken, maar wel eentje die met een schaamteloze Kathy Bates aan flair wint.

Geweldig subtiele film over een man die het even niet meer weet. Alexander Payne bewijst met deze grandioze tragikomedie nogmaals dat hij een van de meest talentvolle regisseurs ter wereld is.

Jack Nicholson is een van de weinige acteurs van zijn generatie die naarmate hij ouder wordt niet de automatische piloot inschakelt. Zijn Warren Schmidt is een man van vlees en bloed. Een man die na zijn pensioen in een zwart gat terecht komt. Een man die al jarenlang niks meer dan irritatie voor zijn vrouw voelt en zijn dochter door zijn vingers voelt glippen. Nicholson's mimiek zegt zoveel meer dan woorden.

Net zoals bij de andere films van Payne is de montage en de cinematografie sober. De kracht van de film zet hem vooral in de voice-over ingesproken door Warren Schmidt. Zijn brieven aan het Afrikaanse Foster kindje Ndugu zijn bij vlagen hilarisch, maar soms ook zeer pijnlijk. Deze brieven zorgen ook voor de ongekend indrukwekkende slotscène.

Een van de sterkste punten van de film zijn de bijrollen. Deze zijn vaak lichtelijk karikaturaal maar dit stoort geen moment. Vooral Kathy Bates maakt indruk, maar ook Hope Davis als de dochter van Schmidt zet een goede rol neer.

Als voorbereiding op Nebraska, de nieuwe van Alexander Payne, kijk ik al zijn films opnieuw. Hoewel Sideways en The Descendants geweldige films zijn halen ze het niveau van About Schmidt net niet. De rauwheid en het pure acteerwerk van Jack Nicholson zorgen er voor dat deze bij mij op nummer één staat.

4,5 sterren.

De laatste tijd ben ik vooral in een bui dat ik films wil herzien, en vandaag was About Schmidt aan de beurt. Ik geloof dat dit de derde keer is dat ik de film heb gezien. De eerste keer was naar aanleiding van de poster van deze film die mijn toenmalige buurman in mijn toemalige studentenwoning op zijn deur plakte. Ik begreep zijn adoratie niet echt, als er toch één film met Jack Nicholson de film was, dan was het toch wel One Flew Over The Cuckoo's Nest? Iets dat ik nu niet meer durf te zeggen.

De tweede keer was naar aanleiding van mijn vaders pensioen. Hij maakte zich geloof ik nogal zorgen over het gat waarin hij zou vallen, niet geheel onverwacht gezien hoe erg hij met zijn werk getrouwd was. We hebben in ieder geval toen behoorlijk om deze film kunnen lachen.

Bij de kijkbeurt vandaag moest ik eerder aan mijn grootvader denken. Niet alleen omdat hij ook niet altijd even makkelijk was, maar ook door enige overeenkomsten tussen zijn en Nicholsons uiterlijk: de oogjes, het haar dat hij overkamt, de kledingstijl. Ik moet zeggen dat hij zijn rol echt fantastisch speelt. De gezichten die hij trekt spreken zo erg boekdelen. Ook erg goed geregisseerd, de close-ups zijn erg doeltreffend, waarbij alle ongemakkelijkheden extra uitvergroot worden. Maar ook hoe de camera soms blijft hangen op een tafereel, waarmee prachtig wordt geïllustreerd hoe pijnlijk een situatie is. De muziek is doeltreffend, klinkt lekker ironisch als Nicholson zijn brieven aan Ndugu schrijft, versnelt op de plekken waar het moet versnellen. En op andere plekken, bijvoorbeeld als je beelden van de weg met mooie luchten ziet, klinkt ineens een Chinese viool. Erg sfeervol.

Erg komisch door de timing en de gelaatsuitdrukkingen van Nicholson, maar in wezen een diep triest verhaal. Het karakter Schmidt is niet de meest sympathieke persoon, maar het voelt wel aan alsof ik hem helemaal begrijp. Het is niet aan hem om te klagen over zijn dochters schoonfamilie, maar het wordt hem ook niet makkelijk gemaakt. Ik zou me in die familie ook volledig niet thuis voelen, en ik zou ook niet blij zijn met zo'n schoonzoon, die ook in mijn ogen alles verkeerd lijkt aan te voelen in hoe zich te gedragen rondom het overlijden van Schmidts vrouw. Hij verwoordt het prachtig in de brieven aan Ndugu, waarin op het einde ook mooi geëtaleerd wordt dat Schmidt niet gespeend is van zelfkennis. Het verstevigt het gevoel van authenticiteit dat deze film sowieso kenmerkt. De tekening van Ndugu zorgt tenslotte voor een passend einde dat ontroert.

Kortom, ook deze kijkbeurt viel About Schmidt verre van tegen. 4*.

Levensechte film waarin, naast eenzaamheid en de ervaring er niet meer bij te horen, ook de nietigheid van de mens sterk aan bod komt.

Het idee om het verhaal te ondersteunen door de brieven aan een petekind uit de derde wereld is best origineel en knap.

Jack Nicholson is outstanding en ook Kathy Bates is een schitterende actrice.

De eerste film met Nicholson zonder gescheld, en inderdaad maniakaal gedrag. Het mag wel gezegd worden dat die golden globe verdient was die hij kreeg. Want wat speelt hij goed, met een dikkere kop dat wel. Hij lijkt ouder dan in the Departed die nog 4 jaar ouder is.

Maargoed hij is wel degene die de film omhoog trekt. Verder blijft er toch weinig van over, behalve het einde dat wel zeer sterk is.

Niet bijzonder, Jack Nicholson is de man hier.

film waar je weer eens word duidelijk gemaakt wat een wereld acteur nicholson is.

ongelofelijk knap.hoe die man de film naar een hoger plan werkt.

tragisch en komisch gaan zo goed samen.dat word ook zeer duidelijk.

Zo... in één moeite door na "As Good As It Gets" naar deze film. Dit is misschien wel Nicholson's beste rol. Zo laat in diens carriere. Tragikomisch, maar dan wel in de verdeling 80% tragisch en 20% de lach van een boer met kiespijn. Weg alle illusies van een mooie tijd na een saaimans werkbestaan als verzekeringsman. Een tijd waarin je dingen kunt doen die je graag wilt, zoals reizen. Zeker als de vrouw komt te overlijden. De eenzaamheid wordt nog eens benadrukt door te veel te grote camper waarmee Schmidt zijn trip onderneemt in een grotendeels desolaat landschap. Wie Amerika kent (ik heb er drie jaar gewoond), weet dat Amerikanen de neiging hebben de nodige historie bij elkaar te schrapen om in een wat kitscherige setting ten toon te stellen aan het publiek. Priceless dat museum over de migratie westwaarts. Ook dat Schmidt's geboortehuis er niet meer staat omdat het plaats heeft moeten maken voor een slechtlopende bandenhandel. Ben zelf nl. wel eens gaan kijken of ik Brian Wilson's ouderlijk huis in Hawthorne kon vinden... Hoppeta: weggevaagd voor een freeway. Afijn, dit terzijde. Tragisch is ook Schmidt's misplaatstheid op zijn dochters bruiloft. Opvallend goeie rollen ook van Kathy Bates als tante en Mulroney als bruidegom watje met matje. Veel ongemakkelijks wordt niet geschuwd. Zou een leeftijdsgrens wellicht moeten zijn: boven 65 jr. alleen geschikt onder begeleiding. Senioren kunnen er suicidaal van worden. De film heeft ook iets existentialistisch, op een manier die ik vaker heb gezien in Amerika, en die wij met onze rijtjeshuizen, flats en "hé dag, buurman" nooit zullen kunnen bevatten.

Film over een man die met pensioen gaat en zich pas dan realiseert dat hij in zijn leven veel verkeerde keuzes heeft gemaakt, ondanks dat hij op zijn werk heel succesvol was. Dat is een behoorlijk saai en uitgekauwd onderwerp. Ik heb er ook altijd veel moeite mee om me in dergelijke mensen in te leven. En al helemaal als ze, zoals in deze film , wel het inzicht krijgen maar toch verder niets veranderen. Dat is voor mij zinloos zielig doen. Al is het in de praktijk helaas wel veel voorkomend en realistisch. Maar goed, geen onderwerp voor mij dus. En de film is dus ook niet interessant en kabbelt maar voort, zonder dat het ergens naar toe werkt. Het enige postieve aan deze film is de aanwezigheid van Jack Nicholsen voor de hoofdrol. In zijn eentje weet hij deze film helemaal te dragen en ondanks het saaie onderwerp toch boeiend genoeg te maken. De drie sterren zijn dus ook voor het vakmanschap van deze rasacteur.

Dit blijft toch wel een erg fijne film. Het verbaasde me hoevaak ik de gelijkenis trok tussen Warren en mijn eigen familie. Misschien niet zo extreem, maar dezelfde nuchterheid en chagrijn van Nicholson kom ik vaak genoeg tegen. Het feit dat een man geen flauw idee meer heeft waarom hij nou al zo lang bij zijn vrouw is, geen gelijkenissen ziet en zich stoort aan veel kleine karaktereigenschappen, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het samen- zijn door de jaren heen het belangrijkste gegeven is om bij elkaar te blijven. Om de Dijk te citeren: "Een man weet pas wat hij mist, oh als ze er niet is". Op een aantal kleine dramatische gebeurtenissen na, die dan ook wel enigszins geestig waren, is dit een film uit het leven gegrepen. Mijn vader zal binnenkort ook met pensioen gaan en heeft geen grote kring. Echter weet ik dat hij en mijn moeder altijd samen zullen zijn, ondanks het feit dat ze niet meer die jeugdige liefde voor elkaar voelen. Voor mij is dit een geruststellende gedachte.

Vandaag de dag draait het vooral om uitersten waarin we ontzettend verliefd moeten zijn, een goede baan moeten hebben met leuke collega's, veel vrienden (en het liefst boezemvrienden) tot je beschikking hebben, nieuwe hobby's beginnen en een wereldreis maken. Juist in het chagrijn van Warren wordt duidelijk dat hij eigenlijk niks met deze Westerse elementen heeft, maar er stiekem altijd al naar verlangd heeft. Het verlangen naar deze uitersten kan een mens opbreken en zorgt naar mijn mening voor een donkere bril die ervoor zorgt dat je niet meer weet waar het om draait in een dergelijke wereld. Pas aan het einde wanneer Warren alles en iedereen van zich af heeft gestoten, lijkt hij te beseffen waar het in de wereld om draait: Medemenselijkheid. De reden waarom ik deze film niet de volle buit geef, is omdat ik een aantal gebeurtenissen net iets 'to much' vindt. Bijvoorbeeld dat Warren erachter komt dat zijn vrouw is vreemdgegaan met zijn beste vriend. Verder blijft de film ijzersterk overeind staan met een fijne melodie die subtiel blijft doorklinken in de film. Payne is toch wel een hele mooie regisseur met bijvoorbeeld het bijna net zo sterke: Nebraska.

Een matige komedie/drama film...

Goed verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Komedie is mijn genre niet....

Bekende acteur Jack Nicholson en ook een bekende actrice

Kathy Bates...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goed achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

In eerste instantie zou ik deze film aan mij voorbij laten hebben gaan ware het niet dat ene Jack Nicholson de hoofdrol vertolkte. De film begint erg goed. Warren Schmidt zet een punt achter een mooie en lange carrière bij een gereputeerd verzekeringskantoor en zijn nieuwe leven lacht hem toe. Niets is minder waar: hij ziet er tegenop om dag in dag uit bij zijn vrouw te moeten doorbrengen (June Squibb zet overigens net als in Nebraska, eveneens van Payne, een zeer overtuigende rol neer).
De pensionnering wordt goed uitgediept en traditioneel in beeld gebracht. De nodige tragiek (of zelfs vleugje van herkenning (?)) mag niet ontbreken: het gebruikelijke dulle afscheidsfeestje, het dumpen van je archieven (in navolging van jezelf) en de vaak niet-gemeende clichéboodschap "Je moet maar eens binnen springen als je in de buurt bent".

Warren Schmidt is een oude brompot, weinig overlopend van emoties en vaak beperkt communicatief. Dit in tegenstelling tot zijn vrouw Helen, zo eentje waarbij Schmidt letterlijk denkt: “Wat doet deze vrouw in MIJN huis”. Na haar dood valt de film wat in elkaar. De film kabbelt naar zijn einde en kent nog weinig tot geen topmomenten. Zijn misprijzen ten aanzien van zijn toekomstige schoonzoon is flauw en niet boeiend. Een zijsprongetje naar het vreemdgaan van zijn vrouw met één van zijn beste vrienden is dan ook irrelevant en er cliché.

Wat wel goed naar voren komt is de eenzaamheid en de must om er moeten bij te horen. Door zijn gedrag oogst Warren wat hij hoofdzakelijk gezaaid heeft. De verwijzing naar zijn adoptiekind maakt het daarom extra fijn. Zijn eerste brief naar Ndugu was komisch, maar bevatte eigenlijk veel (verborgen) tragiek. Het einde was dan ook een eye-opener, niet in het minst voor Warren Schmidt zelf. Wederom een sterke vertolking van Nicholson (je verwacht gewoon niets anders) en een gepaste serene voice-over om de scènes aan elkaar te breien. Een nipte 4,0*.

Goede film. Een typische karakterstudie van Payne, met absurd overkomende momenten die eigenlijk wel zouden kunnen voorvallen. Gaat over een man die op pensioen gaat en zich waardeloos voelt. Nog geen week na zijn pensionering verliest hij zijn vrouw die een hartaanval krijgt . Het centrale vertelstuk is echter het komend huwelijk van zijn dochter, iets dat hij niet ziet zitten.

It's all about schmidt inderdaad: egocentrisch zou je hem wel kunnen noemen; hij ziet alleen maar zijn eigen zorgen en problemen en heeft geen oog voor het geluk van anderen, en eigenlijk ook niet van zichzelf. Zijn zelfbeklag ventileert hij dan in brieven vol details die hij schrijft aan een klein negertje van zes uit Tanzania die bovendien noch kan lezen noch kan schrijven. Vond ik ergens hilarisch maar geeft mooi weer hoe wereldvreemd en eenzaam de man is geworden. Het is ook in dat licht dat hij zich verzet tegen Ginny's huwelijk

Ik verwachtte iets pijnlijks toen Schmidt naar de micro werd geroepen tijdens het trouwfeest van zijn dochter maar hij leek dan plots toch enig zelfinzicht te hebben verworven . Fijne film met de vertrouwde thema's van Payne (familiebanden, terugmijmeren over zijn roots, on the road gaan) en humor die zich laat smaken. Veel van de kwaliteit van de film is ook te danken aan het fenomenale acteerwerk van Nicholson.

Een film die het toch hoofdzakelijk moet hebben van het acteerwerk van Nicholson. Hij zet een aardige rol neer als gepensioneerde weduwnaar. De rest van de cast vond ik niet zo denderend. De film bevat hier en daar de nodige cynische humor. De briefuitwisselingen van Schmidt met zijn adoptiekind zijn in dat verband best aardig. Andere aspecten van de film weten wat minder te boeien en veel personages missen wat overtuiging.

Zonder Jack was dit een flutfilm geweest. Met Jack kan ik er echter moeilijk een onvoldoende voor geven. De film kabbelt erg traag voort. De tragische grappen die lukken zijn schaars. Het plot ben ik intussen alweer vergeten. Maar Jack schittert.

Tragikomedie waar ik toch wat meer van verwacht had, en me dus weinig tot niets deed, op een paar grappige momenten na.

Met de introductie van Warren wachtende in zijn kantoor, en het afscheidsfeest met pijnlijk slechte speeches, wordt er nog een bepaalde weg ingeslagen die hangt tussen koddig en bevreemdend. Net als de 'nieuwe' situatie van het thuis zijn. Vlucht van de vrouw? Vastgeroest in het cachet dat werk heet met slechts analytische vermogens? De status die hij zichzelf toedichte aan de hand van zijn werk? Of het simpelweg iets om handen hebben, Warren zijn ze op het werk snel vergeten, dat maken zijn spullen wel duidelijk. Een weinig tot verbeelding sprekende nalatenschap.

De leegheid van het bestaan dringt zich op, net als het onvermogen te relativeren, iets dat hedentendage in het Corona tijdperk schaars is onder de mensen. Soms moet een mens zich opnieuw uitvinden, vooral als de stabiele en onderschatte basis van het geheel, Helen dus, weg valt. Ondanks al het gemopper blijkt er weinig meer van Warren terecht te komen. Het moment dat de mopperkont toch niet meer dan een zak warme lucht blijkt en toch echt in de spiegel moet kijken en in beweging om er nog wat van te maken.

Toch komt voor mij de trip die Warren maakt op weg naar zelfontwikkeling nooit echt op gang, blijft het een onaangename zeur die slechts met zichzelf bezig is, betweterig is en puntje bij paaltje geen zak heeft geleerd bij thuiskomst. Het huis is leeg, zijn leven is leeg of toch niet...? De bom valt uiteindelijk bij de ontvangen brief van Ndugu waaruit blijkt dat hij ondanks al zijn 'gebitch' nog altijd een bevoorrechter leven lijdt dan het Afrikaanse hongerkindje, iets waar iedereen klagende galbak momenteel lering uit kan trekken wat mij betreft.

Ondanks de laatste minuten doet het geheel me allemaal niet zo veel, is Warren op het waterbed grappig, net als de iets te knusse toestand met Roberta in het bubbelbad, en valt About Schmidt ondanks zijn idee toch wel erg tegen. De aanloop tot Warren's trip duurt echt te lang en is gezapig te noemen en de boodschap over de zin van het leven, tevredenheid en relativering is er wel maar komt er nergens echt lekker uit tot die vreselijke gevoelloze man in de tranen schiet bij wat hij wel heeft. Overvloed en toch ontevreden. Het gevoel dat ik twee uren naar een ontiegelijke eikel heb zitten kijken overheerst mij teveel ook al zal dat de bedoeling zijn van de film.

Op een paar grappige scènes na (zoals het waterbed), vind ik dat je dit bezwaarlijk een komisch drama mag noemen. Zelfs geen zwarte humor. Is voor mij eerder een melodrama uit het leven gegrepen. Zelfs af en toe eerder een traan dan een glimlach. Film scoort geen hoge toppen, maar Jack Nicholson toont wel wat hij in zijn mars heeft als acteur. Slaagt erin om je mee te trekken in een wereld van een pas gepensioneerd weduwnaar die nog te jong is (66 jaar...) om in dergelijke situatie te belanden en hij weet dit met zijn mimiek op een memorabele manier weer te geven. De verbazing en gelatenheid zijn zo van zijn gezicht af te lezen en dat moet je als acteur maar kunnen. Had eigenlijk deze film gekozen voor de vermelding road-movie, maar ben daar wat op mijn honger blijven hangen... Van alles in film krijg je wel iets van emotie maar ergens blijft het voor mij net iets te oppervlakkig en afgerond. Einde film wel mooi en respectvol.

About Schmidt is een menselijke, amusante en tragikomische film. De film gaat voorbij aan het cliché van de jong gebleven oudere wereldburger die actief, blakend en strooiend met wijsheden in het leven staat. Hoofdpersonage Schmidt is tegen zijn zin gepensioneerd, is verbitterd en is in zijn private hel ook nog eens omringd door immer vriendelijk lachende mensen. Schmidt verkeert een film lang in een negatieve, sombere stemming en heeft de hoop verloren dat de perspectieven ooit nog verbeteren.

About Schmidt is een tragikomedie. Genoeg tragiek, maar ook ruimte voor humor. Fijne humor. Sarcastische, perfide en venijnige humor die op sommige momenten overgaat in slapstickachtige taferelen, die de prettig rustige cadans van de film niet vervelend breken. Leuk zijn de scènes waarin de middenklasser Schmidt botst met zijn aanstaande schoonfamilie die een paar treetjes lager op de sociale ladder bivakkeren.

Regisseur en schrijver Alexander Payne vertelt met About Schmidt een rustige voortkabbelend verhaal. Camera, muziek en montage ondersteunen de rustige cadans van het verhaal. Geen hectiek, maar wel een verhaal met precieze accenten, die zorgen voor spanning. De personages zijn geloofwaardig en menselijk. Ze schuren soms tegen het karikaturale aan, maar gaan die grens nooit over. Jack Nicholson is goed. Hij toont zich vooral fenomenaal in de kleinere, de persoonlijke scènes.

About Schmidt fascineert met name in zijn genadeloze blootlegging van menselijke zwakheden. Dat gebeurt niet heftig en gaat niet vergezeld van groot drama. Het gebeurt veel subtieler en is zichtbaar als personages even de plank misslaan of zich even laten meevoeren in hun emotie. Soms ontroerend. Soms grappig.

About Schmidt heeft dan wel bittere accenten, maar biedt gelukkig ook veel plaats aan humor. De balans is mooi. De film geeft de kijker ontroerend drama en geeft de kijker humor. Je kunt zowel treuren als lachen om het menselijk gedrag van de personages. Je kunt treuren en lachen om de wrede wegen die het leven presenteert en om de sombere kijk die Schmidt op de dingen heeft. En je kunt uiteindelijk treuren en lachen om de openbaring dat in elk van ons een kleine Schmidt verscholen ligt.

Fijne film.

Voor de tweede keer van genoten. Typische Alexander Payne film met een droogkomische en zwartgallige ondertoon, waarin niets mooier wordt gemaakt dan het is. En ook deze is gesitueerd in het noorden net als Nebraska en behoort net als die film tot de meest realistische van Payne's oeuvre.

Sterk is dat de karakters nooit echt beperkt blijven tot typetjes. Ook de mensen waar Schmidt een hekel aan heeft hebben hun goede kanten. Nicholson zelf is nooit in de automatische piloot en overtuigend als het unieke karakter Schmidt. Iemand die zelf in de film net zomin ontzien wordt als zijn omgeving en wiens zwakheden duidelijker worden gedurende de film. Zijn eenzaamheid is voelbaar (erg wrang wordt het wanneer zijn dochter ontvankelijker is voor zijn poen dan voor zijn aanwezigheid) maar wordt niet uitgebuit. Voor Nicholson blijft het 1 van zijn beste rollen.

De brieven aan Foster Parent kind Ndugu (die niet kan lezen) zijn een vondst. De scenes met de schaamteloze Kathy Bates blijven ook een pijnlijk grappig hoogtepunt.

About Schmidt is een typische Jack Nicholson film. Alles is in het teken van zijn platform want een verhaal als deze tot uitbeelding brengen staat op zijn lijf geschreven. Het is dan ook puur genieten van deze mooie film.

Naar de gelijknamige roman van Louis Begley.

Regisseur Alexander Payne deed er alles aan om Jack Nicholson de hoofdrol te laten spelen. In zijn optiek was hij de enige acteur voor de rol van Warren Schmidt. Hij wilde dat Jack een kleine man speelde. Nadat Nicholson een Golden Globe voor de beste acteur in een dramafilm ontving, gaf hij te kennen ontzettend verrast te zijn. Hij dacht namelijk dat ze een komediefilm hadden gemaakt. Voor de acteur was het tevens de laatste film waar hij een Academy Award-nominatie voor ontving. De gepensioneerde Warren Schmidt besluit via de Childreach Organization schriftelijk contact te leggen met de Afrikaanse Ndugu. De letterlijke vertaling van deze naam betekent “broer” in het Swahili. Opvallend genoeg creëerde de productieploeg een levenslange Endowed Scholarship voor de echte Ndugu. (Abdallah Mtulu) De organisatie verwijst regelmatig naar de film, en heeft de poster in haar literatuur opgenomen voor potentiële kind sponsoren. Nicholson wordt o.a. bijgestaan door Oscar-winnares Kathy Bates. De destijds 54-jarige actrice was zich bewust dat ze niet het gebruikelijke flinterdunne Hollywood-lichaam had. Naar eigen zeggen ontstonden er veel discussies met Payne over haar naaktscène, en wilde Bates een shot vanaf de zijkant. Uiteindelijk heeft het haar een paar cocktails gekost om haar frontaal naakt in beeld te brengen. In eerste instantie kwam Shirley Jones in aanmerking voor de rol van Roberta Hertzel. Thomas Haden Church werd overwogen voor de rol van Randall Hertzel. Twee jaar later verscheen hij in Sideways van Payne.

Schrijver Louis Begley ontmoette Alexander Payne tijdens de première van de film. Begley was tevreden met het behaalde resultaat. Hij gaf te kennen dat het de geest van de roman levend hield. Dit ondanks het feit dat de film deels afwijkt van de roman. Het enige minpunt was het schrappen van Schmidt’s Spaanse vriendin. In de roman is zij een belangrijk sleutelfiguur, maar haar personage werd niet in de film verwerkt. Payne zei dat het scenario een hybride was van “About Schmidt”, en zijn eigen originele scenario “The Coward.” Dit scenario schreef hij toen hij nog aan de U.C.L.A. studeerde. “The Coward” vertelt het verhaal van een man met een gesloten geest, die een spiritueel ontwaken ervaart terwijl het einde van zijn leven nadert. In het verleden schreef Begley twee vervolgfilms voor “About Schmidt” onder de titels “Schmidt Delivered” en “Schmidt Steps Back.” Alexander Payne weigerde echter om beide films te produceren, omdat hij niet zo van de sequels is. Een soortgelijk standpunt nam hij in tijdens Sideways.

Critici zijn verdeeld over het genre. Het verhaal bevat een luchtige mix van komedie en drama. Ik zou hem absoluut niet willen bestempelen als een treurige dramafilm. Jack Nicholson is weer in topvorm, en toont de diepgaande emoties van een gebroken man. Anderzijds is Schmidt iemand die ondanks alles positief blijft, en ook die momenten worden door Nicholson goed weergegeven. De rest van de cast is prima samengesteld. Wellicht dat ik hem later nog meer ga waarderen, maar vooralsnog scoort hij bij mij een ruime voldoende.

3,0 *

Ijzersterke Nicholson,

Deze film na vele jaren nog eens herbekeken en blijft toch vooral overeind door de fenomenale Nicholson. De rol als grumpy old man zit hem als gegoten en draagt de film bijna op z'n eentje.

Het eerste deel van de film is het sterkste deel van de film. Vanaf de samenkomst bij de familie van de schoonzoon, verliest de film een beetje van haar scherpte. Het einde waarbij Nicholson de brief voorleest van het adoptiekindje is een perfect einde en misschien wel de mooiste scène van de film.

About Schmidt is zo'n typische film die ik eerder een 3.5* zou geven, maar door Nicholson blijft de score toch ongewijzigd op 4* staan.

4*