The Bad Batch (2016)

Erg fijn en vooral stijlvol filmpje.

Arlen, het hoofdpersonage vertolkt door de aantrekkelijke Suki Waterhouse behoort tot 'The Bad Batch' en wordt daardoor verbannen naar een niemandsland midden in de woestijn dat me ergens deed denken aan een barbaarse versie van het Burning Man Festival. Al snel wordt ze gevangen genomen door een groep body-buildende kannibalen waarna de film pas echt van start gaat.

De film moet het vooral hebben van zijn eigenzinnige stijl. Zo zijn de vormgeving en cinematografie tot in de puntjes verzorgd en ook de soundtrack mag er wezen. Ace of Base, Die Antwoord en Culture Club volgen elkaar in rap tempo op, maar er wordt ook regelmatig gebruik gemaakt van "atmospheric wooshing" zoals ze dat in het geval van Twin Peaks noemen. Gelukkig neemt de film zichzelf ook totaal niet serieus wat ergens ook wel weer schuurt met het artsy-fartsy type film dat het pretendeert te zijn.

Zoals wel vaker bij dit soort films heeft het verhaal vrij weinig om het lijf en worden scènes lang uitgesponnen zonder dat er veel wordt gesproken. Ik vermoed dan ook dat dit niet de laatste keer zal zijn dat de term "style over substance" hier de revue zal passeren. Ik kan gelukkig prima genieten van dit soort films al kan ik mij toch niet aan de indruk onttrekken dat er meer uit te halen viel wat plot betreft. Zo blijven bepaalde zaken wel erg onderbelicht. Ik had bijvoorbeeld graag meer van het geweldige personage van Keanu Reeves willen zien. Ook had de film iets korter mogen zijn. Door het trage tempo is twee uur toch net iets aan de lange kant. Desondanks heb ik erg genoten, maar had toch net iets meer verwacht op basis van de trailer.

Love.

Zoals mijn voorganger het 'hate' kamp aanhangt, zo enthousiast ben ik. En dat terwijl ik toch normaal gesproken niet zo gauw warm loop voor iets waar je 'style over substance' over zou kunnen roepen. Het was niet eens in me opgekomen nog eigenlijk, het is dat ik het hier ergens zie staan.

En zelfs als het al een terechte classificatie is, dan nog - het komt wel allemaal echt erg mooi bij elkaar. Een heerlijk bot en lomp, nietsontziend gebracht verhaal, in schreeuwend verzadigde kleuren bij elkaar in prima cinematografie, een heerlijke soundtrack die daar naadloos op aansluit - en een stoer maar toch pruilend blondje om het geheel nog een beetje extra op te leuken. Van mij mag het allemaal. En graag zelfs. Dat het narratief dan op een bierviltje past en misschien wat rammelt, wie maalt daar nog om.

Wat me dan ook nog eens erg goed bevalt is het wat aparte gevoel voor humor dat er doorheen gevlochten is. Comfort, als plaatsnaam. Did you find Comfort. Eh, nou nee, niet echt.

Dan nog de acteurs. Super mooi gecast, die Suki Waterhouse - nooit van gehoord eigenlijk, hoewel ik haar onbewust toch wel al een keer of wat in een film gezien heb, niet veel indruk gemaakt nog kennelijk. Da's nu wel anders. Maar ook nogal wat kleine bijrolletjes voor (voormalige?) A-list acteurs - Carrey, Reeves, Ribisi. Deels volslagen onherkenbaar, maar toch knap dat regisseuse Amirpour ze bij elkaar weet te krijgen en ze deze film weet te laten maken. Dat doet verlangen naar de volgende film.

“Strange, isn't it?

Here we are in the darkest corner of this earth,

and we're afraid of our own kind.”

“The bad batch” mag je gerust een uitzonderlijke en excentrieke film noemen, die de eerste 20 minuten een niet onaardige indruk op mij maakte. Een apocalyptische en krankzinnige maatschappij ergens in een woestijn op het Amerikaanse continent waar ongewenste individuen worden gedropt. Ben je een crimineel, een illegaal of asociaal persoon, dan wordt je voorzien van een kenmerkende tatoeage en een hamburger, en wordt je vervolgens achtergelaten in de verzengende hitte in dit niemandsland. Dat is dan ook wat gebeurd met Arlen (Suki Waterhouse). Allereerst slentert ze nogal achteloos en onbezorgd rond, totdat ze wordt gekidnapt door “Mad Max”-achtige woestijnbewoners. Niet veel later is ze een arm en been kwijt. Blijkt ze in handen te zijn gevallen vaneen bende gewetenloze kannibalen die nood hadden aan vers vlees voor op hun barbecue. Naast hun voorliefde voor menselijk vlees, zijn het ook nog eens fervente bodybuilders. Klinkt dit al absurd genoeg? Wacht, er komt nog meer.

Als ontsnappingsmiddel gebruikt Arlen het briljante idee om zichzelf vol te smeren met uitwerpselen (kwestie om haar eigen vlees onsmakelijk te maken), ze slaat vervolgens haar bewaakster neer en vlucht met behulp van een skateboard de woestijn in. Daar wordt ze opgepikt door een mesjogge landloper die doelloos een winkelkarretje voortduwt (en goed opletten. Misschien herken je Jim Carey wel). En op die manier komt Arlen terecht in een commune genaamd “Comfort”. Een gemeenschap volgestouwd met normaal etende inwoners die echter knettergek lijken en één of andere leider volgen die telkens maar weer bazelt over “The dream”. Het gepeupel uit Comfort voedert hij psychedelische tabletten en hij is omringd door een harem zwangere vrouwen die tot de tanden gewapend zijn met automatische geweren. Wat je vervolgens te zien krijgt is een wraakfilm die langzaamaan evolueert in een geschift, romantisch verhaal.

Eerlijk gezegd, die eerste 20 minuten waren hypnotiserend en fascinerend. Een praktisch dialoogloos indrukmakend schouwspel vol energie en kunstzinnigheden waarbij beeld, stilte en soundtrack elkaar perfect aanvullen. De amputaties zijn afschuwelijk realistisch. De hele situatie is enerzijds verontrustend en anderzijds absurd, komisch. Een futuristisch gecreëerde leefwereld. Een fantasie in filmland, maar desondanks is het niet ondenkbaar dat zulk een isolement ooit zou kunnen bestaan. Een geschikte methode om diegenen die niet in een toekomstige maatschappij passen, op een adequate manier er uit te verwijderen. Spijtig genoeg kon dit niveau niet aangehouden worden en werd het geheel een beetje te psychedelisch en lachwekkend. Ook al verraste Keanu Revees me door zijn rol als zwaar gesnorde cult-leider. Hij leek nogal op Nicolas Cage in “Arsenal” waar deze een gelijkaardig uiterlijk vertoonde.

Vanaf het fragment waarbij Arlen al hallucinerend en gedrogeerd door de woestijn liep, onderwijl een prachtig galactisch panorama aanschouwend, en blijkbaar al blij mag zijn dat ze niet in Mexico arriveerde (het was toch een heel eind dat ze had afgelegd met haar prothese), maakte het vernieuwende en unieke karakter plaats voor iets wat minder fascinerend was. Ik besef wel dat Arlen een innerlijke strijd voert waarbij ze de beide leefwerelden afweegt met elkaar. En dan is er ook nog de invloed die Miami Man (Jason “Conan the barbarian” Momoa) op haar heeft. Een indrukwekkende verschijning die romantische gevoelens ontlokt bij Arlen. Tevens vroeg ik me af waar die sekteleider het juiste materiaal kon vinden om zo’n luxueuze woning op te bouwen. Zelfs watertoevoer is er voorzien voor het overdekt zwembad. Ik twijfel eraan dat ze dit allemaal op de vuilnisbelt gevonden hebben.

Maar toch is dit voor mij een meer dan geslaagde film. En niet vanwege de brutale agressiviteit of de weerzinwekkende gebruiken. Misschien ben ik enthousiaster over het exploitatie gedeelte waarmee het allemaal begon. En vond ik het psychedelisch, romantische iets minder geslaagd. Maar hoe inventief kan je wel zijn om een soundtrack te voorzien van “Ace of Base”, “Culture Club” en “Die Antwoord”? Een aanrader (indien je open-minded bent tenminste) en ik wed ervoor dat je op het uiteinde ook medelijden hebt met de kleine Honey (Jayda Fink)

3*

Een apart, fraai geschoten filmpje met een wat traag verhaal. Het ziet er allemaal prima uit en de muziek is ook best lekker maar door het zeer lage tempo en weinig dialoog is het af en toe ook wat saai. De cast doet het niet slecht en ik vond het leuk om Jim Carrey eindelijk weer eens te zien, ook al heeft hij slechts een kleine bijrol. Het einde vond ik een tikkie teleurstellend, maar aan de andere kant past het wel bij de film. Een kleine voldoende.

Film gedragen door Waterhouse.

Eerste tien minuten creeert ander verwachtingspatroon dan wat het werkelijk wordt. Een sfeer-wereld scheppende film die nergens echt piekt, de scene 's-nachts in de woestijn is wel tof, en iets te lang aanhoudt.

Maar zeker de moeite waard.

"This here, is the bad batch."

The Bad Batch is een film waarin het verhaal behoorlijk ondergeschikt is aan het audio/visuele en de sfeer. En met die sfeer zit het helemaal goed. Van een desolate woestijn tot aan een met neon verlicht stadje. Er komen enkele mooie shots voorbij. De soundtrack versterk die sfeer alleen maar meer. Hoewel het verhaal ondergeschikt aan het audio/visuele, probeert Amirpour hier toch iets van een onderliggende boodschap in te verwerken. Er zit in ieder geval meer in dan je in eerste instantie zou denken. Je komt nooit echt te weten hoe dit alles heeft kunnen gebeuren en wat er nu precies gaande is in de wereld. Toch heb je het gevoel dat verhaal daar achter helemaal te kennen.

Wat je als publiek meesleept, is vooral het personage van Arlen, fantastisch gespeeld door Suki Waterhouse. Maar ook Momoa is perfect gecast als gespierde kannibaal. Hij laat duidelijk het beste van zichzelf zien. Carrey is echt onherkenbaar hier. Speelt een heel andere rol dan we normaal van hem gewend zijn. En dat doet hij met verve. Reeves is ook weer lekker op dreef. Hij kiest toch echt goede rollen uit de laatste paar jaar.

Een minpunt is dat Amirpour net wat te lang blijft hangen bij scenes. Iets wat de impact van bepaalde momenten niet echt ten goede komt. Verder zit de film best goed in elkaar en is er op technisch vlak niks aan te merken. Erg knap wat ze in 28 dagen hebben gedraaid.

Heerlijk filmpje.

Lekker desolaat postapocalyptisch sfeertje, maar de plot gaat echt nergens over en de film is heel erg traag. De leuke verschijning van hoofdrolspeelster Suki Waterhouse maakt één en ander goed, net als de maffe bijrollen van oa Keanu Reeves en Jim Carrey, maar met een speelduur van twee uur is dit echt een behoorlijke beproeving. Een tegenvallende Netflix-original, derhalve.

Redelijke film over een groep uit de maatschappij verstoten mensen die overleven in de woestijn. Het eerste gedeelte is het beste. Mede door de spaarzaamheid aan dialogen wordt het hierna snel langdradig. Wel kleurrijke personages en een fijne setting (postapocalyptische woestijn) die het geheel een fris tintje meegeven. Een nipte 3.0 sterren.

"What if all these things that happened to us happened to us so the next things that gonna happen to us can happen to us?"

Hier en daar had ik een aantal dingen gelezen over deze titel die me nieuwsgierig maakten, maar als je hier met de verkeerde verwachtingen ingaat, dan kom je flink bedrogen uit.

Het uitgangspunt is interessant te noemen; er wordt een wereld gecreëerd waarin afwijkende mensen zonder pardon aan hun lot worden overgelaten in een woestenij. De post-apocalyptische sfeer smaakt zeker naar meer, maar qua verloop word je nogal aan je lot overgelaten. Met name omdat er weinig ontwikkeling is.

De introductie - die vrijwel geen dialoog heeft - is dan nog het sterkst. Als kijker word je hierin meegenomen door het personage van Suki Waterhouse die probeert te ontkomen aan kannibalen. Het lijkt de opmaat te zijn naar een hoop narigheid, echter blijft deze vervolgens uit. Een gemiste kans wat mij betreft.

Kenmerkend is het verhaal dat weinig om het lijf heeft. Ana Lily Amirpour kiest ervoor om veelal te blijven hangen in loomheid, wat de pacing niet ten goede komt. Desondanks heeft het wel iets. Dit uit zich voornamelijk in enkele aardige scènes waar de verzengende woestijn prachtig in beeld wordt gebracht, ondersteund door een eigenzinnige soundtrack.

Al met al een tegenvallende film waar meer uitgehaald kan worden. Alles is daarvoor aanwezig, maar er wordt simpelweg niets mee gedaan.

Kleine 2,5 sterren.

Deze Sciencefiction / Avontuur film (gezien overigens via Netflix, die de film ook geproduceerd heeft) is naar mijn mening vooral bedoeld voor liefhebbers die houden van trage, stijlvolle en (weinig) inhoudsloze films, want veel meer heeft deze film eigenlijk niet te bieden.

In dit verhaal draait het om de jonge vrouw Arlen (gespeeld door Suki Waterhouse), die verbannen wordt naar een post-apocalyptisch woestijnlandschap in Texas met ongewenste mensen. Ze probeert daarbij te overleven in een commune vol drugs en een enclave met kannibalen.

Het eenvoudige dertien in dozijn verhaal (waarbij het draait om wraak, het terugvinden van iemand en liefde en dan ook in die volgorde) begon overigens best goed en hard met o.a. het afzagen van een linkerarm en een gedeelte van het rechterbeen van hoofdrolspeelster Arlen als voedsel voor een kannibalen gemeenschap en hoe ze daarna weet te ontsnappen (waarbij ze zich onderhanden insmeert met poep en iemand neerslaat met een staaf) mocht er ook best wezen, maar daarna wordt het al snel een trage en langdradige (de film duurt circa 115 minuten) bedoeling en wordt er ook relatief weinig in gepraat. Dat laatste wordt overigens wel gecompenseerd door de sfeer (inclusief de muziek) en het post-apocalyptische woestijnlandschap, welke fraai in beeld werd gebracht.

Centraal in het verhaal staan eigenlijk vijf dingen, namelijk:
- "Comfort", gemeenschap van verbannen criminelen en gestoorden;
- "De Droom", gespeeld door Keanu Reeves, die in drugs handelt en die in een rijdende grote jaren 80 uitziende stereo cassette recorder begeleidt wordt door een aantal zwaar gewapende zwangere vrouwen;
- "Brugmensen", groep van bodybuildende kannibalen onder leiding van Miami Man, gespeeld door Jason Momoa, die goed kan tekenen en wiens vrouw wordt gedood en wiens kind wordt meegenomen;
- "The Hermit", gespeeld door Jim Carrey, als de vuilnis zoekende zwerver die niet praat;
- "Arlen", gespeeld door Suki Waterhouse, die in eerste instantie terecht komt bij de "Brugmensen" en daarna bij de "Comfort".

Hoewel het verhaal weinig voorstelt zitten er wel een aantal harde en aparte scenes in, zoals kraaien die aan het pikken zijn in een lijk (vrouw van Miami Man), de scene m.b.t. een ruil (Arlen ruilen voor water) tussen Miami Man en de imposante Cory Roberts (als de "Big Black Bridge Man") die uitloopt tot een dodelijk gevecht, de scene waarbij Arlen een hallucinerende trip maakt door de woestijn en daarbij gevonden wordt door Miami Man (daarbij ontwikkeld zich dan min of meer een romance tussen Arlen en Miami Man), het filosofische gelul van Keanu Reeves tegen Arlen m.b.t. poep en tomaten en ook het einde van het verhaal was best apart, waarbij ik even moest glimlachen toen het konijn van Honey (kind van Miami Man) werd opgegeten door Honey, Miami Man en Arlen.

Ondanks dat er niet echt veel in gepraat wordt, deed de cast het best verdienstelijk en vooral de twee hoofdrolspelers Suki Waterhouse en de gespierde Jason Momoa. Keanu Reeves en Jim Carrey zijn natuurlijk de bekendste acteurs in het verhaal, maar zij hadden eigenlijk maar een beperkte rol in het verhaal (Keanu Reeves verschijnt pas voor het eerst in het verhaal na circa 45 minuten) en vanwege zijn zwerver uiterlijk waarbij hij ook nog niet eens praat, was Jim Carrey nauwelijks te herkennen (alleen via zijn ogen). Verder zien we ook een paar keren Giovanni Ribisi door het beeld lopen waarbij hij onzin uitkraamt, maar zijn rol had eigenlijk geen functie.

Al met al een maffe Sciencefiction / Avontuur film, die niet meer is dan leuk om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de sfeer en de post-apocalyptische woestijnlandschap. Het zal me niet verbazen als ik deze film weer snel vergeten ben.

Leuk filmpje.

Verrast me een beetje dat deze zo'n uiteenlopende reacties uitlokt, want zo overdreven speciaal vond ik het nu ook weer niet. Zo'n 10 jaar geleden had het goed gepast in de grindhouse revival, nu is het vooral een Mad Max-achtig dingetje dat net iets trager en beter is.

De woestijnsetting is niet de meest originele voor een film als deze, maar er zitten verder genoeg leuke details in om het interessant te houden. In het begin is het als kijker wat aanklampen om erachter te komen hoe de vork net in de steel zit, maar erg complex is het allemaal niet en na een half uurtje is het wel duidelijk waar het naartoe gaat.

Visueel ziet het er netjes uit, maar niet zo heel speciaal. Acteerwerk is oké en ook het tempo geeft de film iets extras. Misschien wat traag voor mensen die hiervan iets blitser verwacht hadden, maar termen als "tergend" vind ik schromelijk overdreven.

Enige wat echt stiervervelend is, is de soundtrack. Een hoop popnummertjes, waaronder nogal wat uit de jaren '90. Kunnen die regisseurs nu echt niks beter verzinnen dan een soundtrack vol te stampen met oude meuk? Driemaal bah.

Blijft makkelijk de gehele speelduur boeien, brengt genoeg variatie om z'n speelduur te rechtvaardigen en weet z'n mannetje te staan tussen een hoop gelijkaardige films. Zeker niet verkeerd dus, al miste ik wel een beetje het echt geniale.

3.5*

Prima tweede film van regisseuse Ana Lily Amirpour (A Girl Walks Home Alone At Night 2014)
Wie die eerste film heeft bekeken weet wat hij ongeveer kan verwachten, al was er ditmaal zo te zien wel een iets groter budget. Wie niet bekend is met die film zal dus misschien verrast kunnen zijn dat bij de eerste 40 minuten van de film zo'n beetje elke dialoog ontbreekt. Het is vooral die rustige en kalme manier van vertellen, waar de film en de regisseuse zich (dit keer) onderscheiden van andere gelijke films. De heldin is een jong meisje, Arlen (Suki Waterhouse) genaamd. Zij wordt gedropt in een post-apocalyptisch woestijnlandschap en na wat problemen met kannibalistische overlevers komt ze bij het kamp Comfort. Het acteerwerk is redelijk. Suki Waterhouse en Jason Momoa (Khal Drogo uit GoT) doen het erg goed. Al denk ik niet dat ze hele grote talenten zijn, worden ze tot het maximale van kunnen ingezet. En het is juist Keanu Reeves ('The Dream') die hier meest zwakke rol vertolkt. (met als grootste dieptepunt een totaal uit de toon vallende poep-dialoog) Gek genoeg wordt de show vooral gestolen door een bijna onherkenbare Jim Carrey ("The Hermit"). En dan de muziek die was aan het begin afgezien van de amputatie-scene met Ace of Base's "All That She Wants" eronder, door de simpele '90 liedjes nogal storend. Gelukkig herpakt dit zich nog wel als erin het kamp techno-beats uit de speakers knallen. Ik rond de waardering voor de film naar bovenaf omdat ik de magische stijl van regisseuse erg fijn vind. Echter beginnen er hier en daar wel wat scheurtjes in haar magie te komen.

Volkomen ongeloofwaardige film.

Alleen al in de eerste minuten als een vrouw in de kokende hitte van een woestijn lekker in een autowrak gaat zitten zonder dat het zweet haar van alle kanten uit de poriën spat.

Dan duiken er (kannibalistische) leefgemeenschappen op waar niemand (productief) werkt, en waar desondanks geen enkel gebrek is aan de meest uiteenlopende producten. Overal is electriciteit, iedereen is goed doorvoed, alleen normaal eten is nergens te krijgen.

Mensen lopen of kruipen blindelings de woestijn in om daar 'toevallig' te worden gered/gevonden door daar 'toevallig' zinloos en doelloos lopende reddende engelen.

Na 20 minuten vol verbazing te hebben gekeken, ben ik afgehaakt. Veel te veel ongerijmdheden.

Randje.

Ben altijd wel een fan van dit soort films, waar je zonder dat er veel gebeurd toch geboeid kan blijven kijken naar de film. Hier is dat ook weer zo'n geval, en het eerste deel van de film is erg goed, beklemmend en mysterieus. Het tweede deel is wat minder.

Vooral complimenten aan de visuele stijl. Mooi cameragebruik, goed gebruik gemaakt van locaties en toffe pakjes. Acteerwerk was niet heel bijzonder, vooral omdat de acteurs maar wat moesten lopen en vrij weinig te zeggen hadden.

Het verhaal valt later toch echt in de cliche maar dan op een wat tragere manier. Als het eindigt voel je je eigenlijk bedrogen, aangezien je vrijwel naar niets nieuws hebt gekeken. Complimenten naar sommige beelden en het sterke begin, maar dan heb je zowel alles al.

Een postapocalyptisch woestijnlandschap. Een mooie stoere vrouw in de hoofdrol. Metaforen die lijken te hinten naar de politiek van de VS. Communes die hun eigen boontjes doppen. Surrealistische drugsroezen. Een langzaam verteld verhaal. Een plot over overleven en samenleven...

Deze film bevat allerlei ingredienten die mij altijd enthousiast maken om een film te kijken. Waar gaat het dan mis? Is het omdat ik niet mee kan keven met de hoofdrolspeelster en haar beweegredenen niet begrijp? Is het omdat het verhaal, voor zover er een verhaal is, maar voortkabbelt? Of is het omdat ik me oprecht verveelde tijdens de film en me echt zat af te vragen wanneer het nu eens afgelopen is? Waarschijnlijk van alles wat.

Jim Carrey speelde leuk, altijd een sympathieke acteur gevonden. Maar voor de rest kan deze film makkelijk overgeslagen worden wat mij betreft. Mooie woestijnbeelden en Jim Carrey, vandaar mijn score.

2*

Bizar verhaaltje waarin avontuur, romantiek en wat horrorelementen samen smelten en leiden tot één groot vraagteken...wat bezielt de hoofdrolspeelster om zo te handelen ? Visueel ziet de film erg tof uit : mooie locaties, blitse outfits en opvallend goed camerawerk. De film opent mysterieus en in het eerste gedeelte is de spanning voldoende aanwezig. Een paar degelijke horrorelementen passeren dan. Maar helaas vervalt dit alles volledig in een flauw opgezet tweede gedeelte. Het grootste kritiekpunt zijn de handelingen van de hoofdrolspeelster. 5/10

“Strange isn't it? Here we are. In the darkest corner of this Earth. And we're afraid of our own kind.”

Bijzondere en knotsgekke film van Amirpour. Het begin is gruwelijk en zet al gelijk de toon voor wat je kunt verwachten. The Bad Batch kent zijn mindere momenten (zeker in het middengedeelte), maar het acteerwerk van Waterhouse, Momoa en de jonge Fink, de woestijnsetting en de regie van Amirpour zorgen ervoor dat het in ieder geval een interessante film blijft om naar te kijken. Een film die je niet snel vergeet, met briljante bijrollen van Carrey (onherkenbaar) en Keanu Reeves.

Het arme ding wordt achter een hekwerkje gezet waar je met een nagelschaartje al doorheen kan breken.

en daarna komen er nog héél erg veel meer ongeloofwaardige voorvallen....wat de boel nog surrealistischer maakt.

De sfeer is fantastisch, weinig filmmuziek, veel stiltes, de film verloopt traag en daardoor boeide hij alleen maar meer. Vooral het stukje waarin ze stoned als een garnaal ronddwaald en Jason Momoa tegenkomt vind ik mooi.

Suki en Jason zijn sowieso ook nog eens hartstikke mooi.

Niet de beste ooit, maar voor mij echt een pkezier geweest om te bekijken.

Visueel indrukwekkend drama met veel sfeer, een soundtrack vol popliedjes, een interessant en opvallende bijrol voor Jim Carrey. Wat ontbreekt is karakterisering, een verhaal en een rechtvaardiging voor de enorme speelduur. Hoofdpersoon Arlen [Suki Waterhouse] blijft een enigma van begin tot eind en wanneer enkele van haar ledematen worden afgezaagd en gebakken onder de klanken van 'All That She Wants' van Ace of Base is het duidelijk dat we hier met een stijloefening te maken hebben. Amirpour heeft ongetwijfeld talent als regisseur, maar ze had haar scenario drastisch moeten laten redigeren. Of herschrijven.

Een alternatief van Mad Max, al is dat vooral door het apocalyptische thema want visueel komt deze film daar niet in de buurt. De film kan rekenen op namen als Keanu Reeves, Jim Carrey en Jason Momoa. Al gaat de aandacht vooral naar de mooie Suki Waterhouse. Het begin is wel interessant, maar de film kan de aandacht niet echt lang vasthouden. Jammer, want hier had toch wel meer ingezeten.

Meer een uitgerekte videoclip dan een langspeelfilm met een logisch verloop. Op zich weet regisseuse Ana Lily Amirpour het broeierige, lome sfeertje neer te zetten van de betere exploitatiefilms. Waar de personages gevormd worden door het onverbiddelijke woestijnklimaat en hun moraliteit gedreven wordt door de wil om te overleven. Van die heerlijke trage shots rond lichamen die glinsteren van het zweet of luchtspiegelingen in weidse vlaktes. Visueel heeft 'The Bad Batch' (2016) genoeg aardige vondsten, maar zowel qua karakterpsychologie als plotmatig raakt het kant noch wal. Het is zo'n film waar diepgang gesuggereerd wordt omdat het een soort politieke allegorie is. Zoals Arlen (Suki Waterhouse) zich tussen twee rivaliserende woestijnstammen beweegt, die je zou kunnen zien als extreme uitvergrotingen van de cultuuroorlog. In het ene kamp zelfvoorzienende en hypermasculiene kannibalen die geen centraal gezag erkennen, maar compleet hun eigen plan volgen. In het andere kamp een progressieve sekte waar drugs, alcohol, gemeenschapszin en vrije liefde centraal lijken te staan. Maar eerlijk gezegd gaat het allemaal niet veel verder dan dat links en rechts allebei gedreven worden door kapitalistische mechanismen.

Wisselvallig.

The Bad Batch begint alleraardigst, met een rustig tempo dat niettemin nogal cru overgaat tot de orde van de dag en daarmee de toon zet. De Mad Max-achtige setting zorgt voor een leuk sfeertje, visueel is het verzorgd en de gekke typetjes kunnen ook wel vermaken.

Suki Waterhouse zegt me niet al te veel, maar met Jason Momoa, Jim Carrey en Keanu Reeves lopen er nogal wat bekende gezichten rond. Ik ben dan nog het meest vermaakt door Reeves als sekteleider, de rest is niet bepaald indrukwekkend.

Naar het einde toe begint het wel wat te slepen, hoewel een film als deze net gebaat is met compact blijven. Met de volle 2 uur aan speelduur bloedt de film uiteindelijk toch dood. Een minuutje of 20 minder had niet slecht geweest.

2,5

Kunstzinnige film niet voor het grote publiek. Het kan je smaak niet zijn, slecht is het niet bijzonder is het wel. Mooie beelden, spaarzame dialogen een film die op een vreemde manier weet te boeien. Luguber vooral. Houd je van een logisch verhaal dan sla je deze beter over. Antwoorden en uitleg krijg je niet, waarschijnlijk hebben de makers het precies zo gewild: een surrealistisch kunstwerk. Er worden erotische films voor speciaal vrouwen door vrouwen gemaakt. The Bad Batch is een soort van vrouwelijke Mad Max tegenhanger. Niet dat ik wil zeggen dat het een film alleen voor vrouwen is, integendeel. De nadruk ligt nu eens niet op actie en geweld.

“All the things you've done, have put you right here... with me. To life... life is The Dream. The only Dream. Cost lot to be here. Cost you an arm and a leg.”

Was ik nou maar op mijn intuïtie afgegaan en had ik maar geluisterd naar de mensen hier op het forum, dan had ik wellicht deze film gewoon links laten liggen. De film zit me al enige tijd op het netvlies, omdat de omschrijving me eigenlijk best overtuigde om te kijken en het plot ook niet héél slecht klonk. Toch maar op goed geloof aangezet, ook mede dankzij het feit dat ‘Netflix’ de film op hun dienst heeft staan wat ook erg meehielp.

De film begint inderdaad heel vet, en gelijk kei- en keihard. Wat er voor zorgde dat je als kijker een ongelooflijke verwachtingspatroon creëert en achteraf baal ik er ontzettend van dat de film dit niet vast houdt, aangezien je na een klein half uurtje in het niets word gegooid en de film eigenlijk niets meer presteert, buiten veel dom gezeur, hallucinerende beelden en eigenlijk weinigzeggend is in zijn script.

Had ‘Ana’ nou maar meer van het begin in haar film gestopt want, ze werd volledig los gelaten en dat zag je ook. De film kent ene heel fijn ‘Mad Max’ sfeertje waar ik veel meer van had willen zien. Het mocht helaas niet baten. Qua acteerwerk was het ook allemaal niet heel bijzonder, waardoor deze film eigenlijk nergens bovenmaats presteert.

Mooi meegenomen maar, geen straf als je veel doorspoelt. Veel gezeik, veel gejammer, weinig to-the-point. Het had een ontzettend hoge potentie, waar echt totaal niks mee gedaan werd. Ik kan hem nu mooi meenemen in de challenge die nou speelt, op het filmgames forum, daar is de film in mijn ogen alleen goed voor geweest. Had de film meer, zoals hij liet zien in het eerste half uur, knalde de film uit als een topper. Helaas, moet dit begin de film ook volledig redden, want de andere ander halfuur is de film flut!

Enerzijds een heerlijk absurde film met leuke vondsten. Anderzijds een gemiste kans. The Bad Batch is a mixed bag. Ik heb zowel sterk positieve als negatieve gevoelens bij deze film van Ana Lily Amirpour.

Laat ik positief beginnen: de film is in visueel opzicht bij vlagen verbluffend mooi. Natuurlijk heb ik het dan over zo'n tripscène halverwege, waarbij de film soms zelfs wat aan een product van David Lynch doet denken, maar vaak zit het 'm ook in ogenschijnlijk alledaagse shots. Het kleurgebruik is opvallend en ook het oog voor detail (de zweetdruppels), zoals terecht al voor mij wordt opgemerkt, kan moeilijk onopgemerkt blijven. Suki Waterhouse deed het naar mijn mening uitstekend in de hoofdrol. Je weet als kijker nauwelijks iets over haar personage, maar ik leefde moeiteloos met haar mee. Jim Carrey, de reden dat de film überhaupt op mijn radar beland is, loopt onherkenbaar rond in een kleine rol als zwerver, maar steelt wel telkens de show als hij in beeld is. Moeilijk voor te stellen dat het hier om dezelfde acteur gaat die ooit Ace Ventura speelde.

Maar helaas schiet de film ook echt wel op meerdere fronten tekort. Ondanks dat het concept 'iets interessants' heeft, blijft het daar ook bij. Mijns inziens is er te weinig context om het allemaal echt te laten leven of om me iets te laten voelen. Natuurlijk hoort er chaos bij dergelijke post-apocalyptische, Mad Max-achtige samenlevingen, maar het nadeel is dat het dusdanig afstandelijk is dat het me ook weinig kan schelen wat er gebeurt. Je voelt het natuurlijk al van mijlenver aankomen, maar uiteindelijk werkt men toe naar een soort romance(?) tussen Waterhouse en Jason Momoa. Deze neemt een groot deel van de tweede helft van de film in beslag, maar het komt nauwelijks uit de verf. Zelfs als je aanneemt dat deze personages vooral vanuit hun oerinstinct handelen, dan nog verloopt het allemaal iets te vlotjes en gemoedelijk. Het is een sterk contrast met de rauwe eerste helft. Ook het slot wist me niet te overtuigen. Het voelde letterlijk alsof de inspiratie op was en men er maar een einde aan wilde breien.

Een film met veel potentie en ook wel degelijk goede elementen, maar het komt al met al niet genoeg binnen. Nu moet ik ook wel toegeven dat films als deze bij uitstek eigenlijk niet zo mijn ding zijn. Zelfs het veelgeprezen Fury Road wist bij mij niet echt te landen. In het geval van The Bad Batch heeft vooral de nieuwsgierigheid het gewonnen en vandaar dat ik de film toch geprobeerd heb. Spijt van het kijken heb ik niet, maar ik bleef wel met een onverzadigd gevoel achter.

2,5*

Style over substance. Visueel aardig maar uiteindelijk heeft The Bad Batch erg weinig om het lijf. Veel te weinig. Stijltje van Mad Max of festival Burning Man, maar dan de light versie. In ieder geval weinig shockerend voor een film over kannibalen. De kindvriendelijke rating zit de film danig in de weg en natuurlijk had hier een klein half uur uit geknipt moeten worden.

1,5*

Leuk!

Armipour, ja die ken ik nog wel van When a Girl walks to home at night die ik inmiddels alweer jaren geleden op het IFFR gezien heb. Niet zo veel later heeft ze deze prent gemaakt.

Dit speelt zich af in een deel van Amerika wat ooit Amerika is geweest, maar nu slechts gerouleerd wordt door twee barbaarse groepen. Suki Waterhouse is de knappe verschoppeling Arlen, die in Texas net is vrijgelaten en haar weg door het stateloze niemandsland maakt. Al snel raakt ze in de greep van een groep kannibalen die zowel haar arm als haar been opeisen. Maar niet getreurd, met de ledematen die ze nog heeft weet ze te ontsnappen en ook voor het nodige dood en verderf te zorgen.

Nee, deze gemeenschap is het hem dus niet, dus ze trekt verder... om vervolgens in een soort christelijke utopie terecht te komen waar vrede heerst... en de bewoners daar niet zonder een hallucinante drugs kunnen. Ondertussen maakt de opperkannibaal jacht op haar... omdat ze ook nog het dochtertje heeft meegenomen.

Maar de dingen lopen toch anders...

The Bad Batch was totaal niet verkeerd of saai. Het was een fraaie nieuwe insteek van een apocalyptische woestijn decor waarin de creaties centraal stonden (met name de drugstrips). Ook een leuk kort rolletje van Keanu Reeves komt erin voor. Verwacht geen actieknaller als Mad Max. Maar de sfeer en de creatieve insteek houden deze film prima overeind.

4,0*