Mimic (1997)

Soms is het beter voor het origineel om eerst de verschrikkelijke vervolgen te zien. Na het zien van het barslechte Mimic 2 en het nog veel en veel slechtere Mimic: Sentinel, besloot ik vanmiddag het eerste deel van de Mimic serie te bekijken. Tja, en met die twee gedrochten nog vers in het achterhoofd, kun je geruststellen dat Mimic me prima meeviel.

De effecten zijn prima in orde en vele malen beter dan die in de vervolgfilms. Verder is ook de spanning en het acteerwerk niet echt slecht te noemen. De vele clichés zorgen ervoor dat Mimic nergens bovengemiddeld of echt bijzonder is, maar amusant is het uiteindelijk wel.

3 sterren.

Opnieuw een zeer leuke film van Del Toro. Net als bij zijn Cronos, Blade II en Hellboy wordt ook hier het ietwat dunne verhaaltje tien keer goed gemaakt door de sfeer. Sterk sounddesign vooral; draagt enorm bij. Nu The Devil's Backbone nog en dan heb ik ze allemaal gehad.

3,5*

Deze had ik ooit op video en vond ik altijd een zeer speciale film in het genre. Het ziet er allemaal goed uit al vanaf de begintitels en de opbouw is behoorlijk goed en spannend. Helaas pinda kaas is de tweede helft van de film dan toch weer te standaard (hoevaak hebben we al mensen door tunnels zien lopen en rennen, die ieder moment door een monster gegrepen kunnen worden???) en het einde is ook vrij makkelijk.

Sorvino blijft een leuke verschijning om naar te kijken. Giannini kende ik voor deze film nog niet en schittert tegenwoordig zelfs in James Bondfilms.

Zeker een zeven, ofwel 3,5 ster.

Jee, weer zo'n ondergewaardeerde film hier en op Imdb. Als ik zie wat allemaal wel hoog scoort, verbaast me dat hevig. Is gewoon een bovengemiddelde genrefilm.

Film is ontzettend spannend en visueel uiterst sterk. En dan is de halve strijd al gewonnen. De giant bugs zaten op het randje (was niet 100% overtuigd), maar verder sprak de look van de film me opnieuw (hetgeen dat del Toro een interessant cineast maakt) erg aan. Verder komt het verhaal nergens belachelijk over en klopt het volgens mij behoorlijk. Er zijn nog al eens wat soortgelijke films waar dit niet zo is. Viel me allemaal goed mee, net als het acteerwerk dat boven de middelmaat wordt uitgetrokken door prima bijrollen van o.a. Brolin, Dutton en Abraham. De twee hoofdrolspelers voldoen net.

Film die 90 minuten echt prima is, maar de laatste 5 minuten behoorlijk uit de bocht gaat. Het heroïsche gedoe en het geforceerde happy eind draaien de film wel een beetje de nek om. Maar gelukkig was het grootste gedeelte van de film echt prima. 3,5 sterren.

Guillermo del Toro heeft een opvallende affiniteit met kinderen. Hij brengt niet alleen de leefwereld van het kind tot uiting (El Espinazo del Diablo en El Laberinto del Fauno), hij ziet in hen ook een factor van hoop en onaantastbaarheid (de proloog van Hellboy en deze Mimic). Daarnaast opteert hij evenzeer voor de scheiding van twee nauw aansluitende werelden: de reële wereld enerzijds en de wereld van het schijnbaar onbekende anderzijds. En ook wat dit laatste betreft, is Mimic een volbloed del Toro. Ware het niet dat deze scheiding in del Toro’s tweede productie onvoldoende wordt benut en de prent bijgevolg een repetitief karakter krijgt aangemeten. Bovendien vormen de ethische en wetenschappelijke intermezzi omtrent evolutie en schuld (de mens is andermaal verantwoordelijk voor het verstoren van de balans in de natuur) een weinig welgekomen en bovenal weinig inzichtelijke afwisseling. Dit doet echter niets af aan de manier waarop del Toro zijn prent, door middel van efficiënte clair-obscur effecten en decors, in een haast permanent gotische sfeer hult en zodoende nog enige spanning creëert.

2*

Een schoolvoorbeeld van een formulefilm, maar dan wel een hele irritante. Op zich best eigenaardig dat dit van dezelfde regisseur is als van Labirinto Del Fauno, toch een veel subtielere film. Maar aan zijn oeuvre te zien was vooral die laatste de vreemde eend in de bijt en lijkt dit soort flauwekul hem beter te liggen.

Ik hem hem met moeite afgekeken eerlijk gezegd en dat is toch alweer een tijd geleden dat me dat overkomen is. Het verhaaltje is op zich nog wel te doen. Doorsnee, dat wel, maar niet echt verkeerd. Dramatisch echter is de belabberde uitwerking. Mimic kent een nijpend gebrek aan spanning. Verder is het horrorgedeelte in deze film veel te braaf, zijn de ontwikkelingen zo voorspelbaar als wat, zijn de personages oninteressant en is de bombastische score werkelijk om van te huilen. Maar het ergste is nog wel dat de film veel te langdradig is. Veel scènes hadden korter gekund en gemoeten. In principe is dit soort pulp amper langer dan 80 minuten vol te houden.

Snel vergeten dit broddelwerkje.

Mmm, verbazingwekkend veel negatieve reacties voor een film die er bij mij toch iedere keer goed ingaat door de ijzingwekkende sfeer in de verlaten (nou ja, niet helemaal verlaten) metrogangen, het acteerwerk en de originele monsters. Goed, de special effects zijn in de tussentijd wat CGI betreft al wat achterhaald, maar de rubberen modellen blijven er angstaanjagend uitzien. De film bevat daarnaast lekker wat gore, speelt niet teveel op safe qua script (kinderen worden opgegeten door de monsters) en is goed geschoten.

In dit opzicht is het voor een Del Toro film misschien wat aan de magere kant qua inhoud (vrij in you face, waar hij doorgaans meer mystiek er in stopt); de angstaanjagende monsters die hun prooi imiteren zijn nog steeds overduidelijk hersenspinsels van zijn (kinderlijke) fantasie. Ik heb hem geen moment als saai of langdradig ervaren.

Del Toro's 2e film, wederom vind ik, net als bij Cronos, dat deze film zowel hier als op IMDb ondergewaardeerd wordt. Terugkijkend naar Cronos, kan je stellen dat Del Toro een fascinatie voor kinderen en insecten/beestjes begint te ontwikkelen, interessante combinatie hehe. Ook is hij een meester in het creeren van een bijzondere sfeer, zoals Burton dat ook kan.
Niet de eerste Scifi/Horror (waarom krijgt deze film de 'tag' thriller?) die ik zie met 'creepy crawlers' maar wel de beste tot nu toe. Uiteraard is het een fictief verhaal, maar er zitten wel realistische elementen in m.b.t. nadoen (mimic), genetisch manipuleren (van dieren) en deze uitzetten in een nieuw habitat, waarbij de gevolgen uiteraard van te voren niet te overzien zijn. Wat niet juist is, maar wel in de film wordt gezegd, is dat evolutie niet at random zou plaatsvinden, dit is lulkoek. Maar goed zoals ik al zei, het is nu eenmaal een fictief verhaal .
Er wordt naar behoren geacteerd door eigenlijk de gehele cast, ik vond alleen Northam (dr. Mann) af en toe tegenvallen en niet echt overtuigen. Wat is Sorvino (dr. Tyler) trouwens een mooie vrouw! Was Chuy nu trouwens echt blind, ik vond het nl. niet overtuigend overkomen?
SPX/kostuums & score waren dik in orde en droegen goed bij aan de spannende / schrikmomenten.
Het einde was wat soft.

Al met al weer een prima film afgeleverd door Del Toro, 3.5*!

Weer een aangenaam monsterfilmpje van Hellboy regiseur Del Toro in zijn vroegere jaren. Het verhaal heeft natuurlijk verdacht veel weg van Alien maar dan in de rioleringen en metrotunnels van New York met gemuteerde kakkerlakken. Natuurlijk een afgezaagt onderwerpje maar toch heb ik me wel weer weten te vermaken. Dit was dan nog in de tijd dat dit soort films gewoon nog in de bioscoop kwamen. Tegenwoordig zie je dat maar zelden en worden ze meestal DTV. Maar is Mimic slecht? Absoluut niet. Ik heb me kostelijk vermaakt en de film was ook aan de spannende kant. Mira Sorvino was weer lekker op dreef en ook Jeremy Nortan. Ook dat autistische jongentje vond ik een van de bijzonderste rollen en moest gelijk al aan Mecury Rising denken. Dat monster (wat er later meer worden) ziet er ook lekker smerig uit en je zou eerder denken in het begin dat het een half mens half kakkerlak is. Maar dat is het dus niet.

Het minpunt is wel het te zoetsappige happy end.

Maar verder zeker nog wel te doen hoor. Ruim voldoende.

3,5*

Sterke eerste helft.

Sfeervolle griezelfilm van de fantasierijke regisseur Del Toro, die zich ook hier zelf bezighoudt met het vervaardigen van de vreemde creaturen. De eerste helft is zeer sterk, maar later vervalt een en ander toch een beetje teveel tot de voorspelbare clichés. Desondanks is Mimic een soms spannende en vermakelijke film geworden, die later twee minder succesvolle vervolgen zou krijgen.

Goed.

De director's cut op blu-ray gezien. Gebaseerd op die versie waardeer ik de film toch iets op. Het geheel is meer in balans, de personages zijn iets interessanter en er zijn intrigerende details toegevoegd. Zoals regisseur Del Toro zelf aangeeft in de extra's is dit de versie die hij altijd voor ogen had. Jammer dat studio Miramax hem destijds zijn gang niet heeft laten gaan. Het zwakste punt van de film blijft het laatste half uur en dan vooral de climax, die hopeloos tekort schiet en teveel leentjebuur speelt bij genregenoot Alien. Del Toro vertelt zelf over een alternatief einde, dat stukken interessanter klinkt. Helaas is dat einde nooit daadwerkelijk op film gezet.

Niet slecht, maar na afloop overheerst toch enigszins het gevoel van teleurstelling. Gewoon niet erg goed, maar ook niet sfeervol of suggestief. En ik moet zeggen dat er dan op zich misschien wel goede acteurs in meespelen, maar dat ze er niet in slagen om hun personages ook maar enigszins interessant te maken. (Nee, ook Charles S. Dutton kon mij niet boeien, hoewel hij elders op het net wel lovende kritieken krijgt.) Uitzondering is Josh Brolin, maar die heeft net te weinig te doen.

Pluspuntje is dat de film niet toegeeft aan de verleiding om in het allerlaatste shot toch nog even heel ironisch en extreem clichématig een Judas-broedseltje te laten zien dat het blijkt te hebben overleefd – hoewel dat drie jaar helaas toch wel degelijk het geval bleek te zijn.
 

Now when I look at Mimic, what I see is the pain of a deeply flawed creature that could have been so beautiful, aldus del Toro zelf. Visueel is het nog best in orde. De film baadt in donkere, morsige sferen, wanneer het de ondergrond opzoekt, komt het helemaal tot z'n recht en de insecten hebben wel wat. In vol ornaat misschien wat minder vloeiend, maar vooruit.

De muziek blijft daar ver op achter. Het sounddesign is zo druk dat het acuut de meeste spanning de nek omdraait. al komt dat sowieso maar moeizaam van de grond. Erg teleurstellend hoe het scenario uitpakt. Vrij veel verplichte nummertjes die de boel niet onder stroom krijgen en dan zit je ook nog eens opgescheept met beroerd geschreven personages.

Beide hoofdrollen zijn al saai, maar zo'n zwangerschapstest maakt het allemaal wel erg doorzichtig. De foeterende agent is helemaal een doorn in het oog. Van het autistische jongetje valt nog wel iets te verwachten, maar zijn inbreng stelt uiteindelijk bar weinig voor. Hoe de film afsluit, is nog eens goed voor een half puntje aftrek. Bleh. Del Toro's pijn is terecht.

FIjne del Toro.

Genrefilm pur sang natuurlijk. Veel originaliteit valt hier niet te rapen, wel een aardig budget aan de setting en een aantal ontploffingen te zien. Niet slecht voor een tweede film van een niet-Engelstalige regisseur.

Uiteindelijk zet del Toro vooral in op sfeer. Niet eens zozeer op spanning, wel op de vieze en groezelige setting waarin de personages zich begeven. In het begin valt het nog mee, maar eens onder de grond is het best genieten. Fijne belichting en tof camerawerk zorgen voor een aangenaam atmosfeertje.

Acteerwerk is ietwat matig en de soundtrack te dik aangezet. Verhaaltje soms ook wat gek ("they could already be among us"?) maar uiteindelijk ook niet echt moeilijk om in mee te gaan.

Rest een eenvoudig maar meer dan sfeervol filmpje dat cliché na cliché laat voorbijkomen, maar dat met zoveel verve doet dat de film er amper onder lijdt.

3.5*

Mimic is op het eerste zicht een horrorfilm die z'n ingrediënten gaat zoeken bij andere films uit het genre: Alien, Predator, The Nest en natuurlijk Them! Het is op zich wel goed gedaan, veel films met grote insecten gaan ten onder aan slechte effecten of het gebrek aan sfeer. Guillermo del Toro slaagt daar gelukkig wel in, al is dit verre van de creatieve geest achter Hellboy of El laberinto del fauno. Hij maakt van dit B-filmpje een goed B-filmpje. En soms is dat voldoende om te kunnen genieten.

Hoewel ik van horrors hou heb ik heel lang Mimic links laten liggen. Horrors met killer insecten heb ik al vaker gezien, waardoor ik bang was dat het snel aan zou voelen als een herhaling van andere films. En zo voelde het inderdaad ook wel aan. Gelukkig was de opbouw van de film en het scenario (de metro) niet onaardig. Heel knap ook van Del Toro dat hij erin slaagt om clichés niet als zodanig over te laten komen, op een of andere manier worden ze dusdanig voorgeschoteld dat ze niet vermoeiend aanvoelen.

Weinig originaliteit qua inhoud, maar wel fraai uitgewerkt en genietbaar. 2.5*

Ik moet eerlijk toegeven dat ik het eerder geziene werk van Del Toro niet super vond (Blade II en Hellboy II), maar deze creature feature gaat er nog best aardig mee door. Vooral de creature fx en andere special fx zien er best strak uit voor een film uit die tijd.
Verder hebben we helaas wel zo'n standaard happy ending en blijft de algehele sfeer te mild om dit nou als horror te bestempelen.
De personages zijn nog best leuk. Vooral de zwarte politieagent vind ik een sterke en grappige toevoeging. Het kind had men van mij wel achterwege mogen laten, maar ook diens acteerprestatie gaat er nog mee door.
Door de veelal clichématige gebeurtenissen ontstijgt "Mimic" de middenmoot niet, maar over het algemeen is het nog best een vermakelijke film.

Een vroege film van Guillermo del Toro, zijn amerikaanse debuut.

New York wordt bedreigt door een zeer besmettelijk virus, dat wordt overgedragen via kakkerlakken. Een speciale kakkerlakken soort wordt ingezet om de kakkerlakken uit te roeien. Het lijkt erop dat alles is opgelost, maar dan blijkt dat de kakkerlakken zich ontwikkelen...

Het acteerwerk van Mimic is wel prima, al is in de dialogen een enkele keer te merken dat del Toro geen native speaker is. Vooral de toevoeging van Giancarlo Giannini als de schoenenpoetser vond ik erg sterk.

Mimic is een degelijke creature-feature. De insecten zien er goed uit, sterke practical effects en ranzigheden. De CGI was stukken minder, maar werd gelukkig maar zeer beperkt gebruikt. Het beste van de film is toch wel de art direction. De aankleding van de locaties, de props en het ontwerp van alles is bijzonder mooi. Dat is sowieso een van del Toro's sterke punten.

Het verhaal had aan de andere kant wel wat meer aandacht moeten hebben. Het is vrij simpel en niet helemaal goed uitgewerkt. Het tempo is niet helemaal goed. Maar, bij een dergelijke film is het verhaal dan ook weer niet heel belangrijk.

De cinematografie kon er mee door, redelijke opnames. De muziek van Marco Beltrami was wel goed, maar niet heel bijzonder. De suspence-geluidseffecten waren een beetje slecht getimed en kwamen goedkoop over.

Alles bij elkaar een prima vroege del Toro maar niets vergeleken met El laberinto del fauno.

Ik had bij deze film heel iets anders verwacht, wel iets met een virus, maar dit totaal niet. En gelukkig, het is een goede film met een verhaal dat goed is uitgewerkt. De insecten zijn goed gekozen en zagen er best goed uit, lekker glibberig, maar ook de geluiden die ze maakten waren oké. De film boeide me van begin tot eind.

De eerste 'helft' van de film was erg goed, de sfeer zat erin en het verhaal werd toen fijn uitgewerkt. De tweede helft vond ik wat minder, in de metro etc. maar ook niet echt slecht. De spanning was weinig aanwezig en als het er was, wist je soms al hoe het afliep. Je weet ook van een paar personages al dat ze het overleven. Al hoop je natuurlijk dat je ongelijk hebt. (niet dat ik wat tegen ze had, maar gewoon dat het tegen je verwachting in gaat)

Het einde tja.. niet verkeerd hoor, maar ik had wat anders gehoopt.

Het verhaal is goed uitgewerkt, de sfeer zat erin. Ik heb ik prima vermaakt.

3,5*

Veel beter dan ik had verwacht. Wel de director's cut gezien op blu ray. Wel dudelijk een "hommage" aan Alien en Aliens, maar dat stoorde me niet.

Iets met een epidemie waar geen vaccin voor is .. het is helemaal 2020. Kakkerlakken blijken hier de grote overdragers te zijn en die zijn lastig uit te roeien, dus we frummelen ons eigen super-insect in elkaar om van die rotbeesten af te komen. Kakkerlakken weg, epidemie weg en dan gaat de pret beginnen want al dat muteren blijkt wat vervelende bijwerkingen te hebben.

Soort van horror-actie, waarbij de hoeveelheid actie wel iets meer had mogen zijn. We zitten zowat de hele film in riolen en metrostelsels rond te dolen. Ja insecten zijn natuurlijk vieze, enge, glibberige wezens met weinig empathie, maar hier zijn ze toch ietwat te groot om nog echt eng te zijn. Hoogstens valt er nog wat te gruwelen om al het slijm dat in en om die beesten zit.

Het concept van Mimic blijft erg leuk en het nachtelijke (ondergrondse) New York geeft altijd zo'n lekker smerig gevoel. Guillermo del Toro weet qua sfeersetting een prima film neer te zetten. Qua plot houdt het na een uurtje wel op en slaat de verveling iets toe. Daarbij komt ook nog eens dat er iets teveel matige eind jaren 90 CGI in de film zit. Dit doorstaat de tand des tijds niet heel goed.

Er zit veel potentie in Mimic en ik beleef hier enig sentiment aan, maar het schiet net tekort op de bovengenoemde vlakken.

2,5*

Deze stond al een hele tijd in mijn bibliotheek en was helemaal vergeten waarover hij ging. Blijkbaar over gigantische kakkerlakken en andere creepy crawleys. Had ik dat geweten... Laat ons gewoon melden zijn dat ik bij de geluiden van de creatures regelmatig gerild heb. Bah.

Creature design zit dus zeker goed, als ze niet van CGI zijn. De computereffecten zijn jammer genoeg wat verouderd en steken af tegen de creatieve practicals. Van mij mocht er iets meer variatie in het type creature zijn. Het waren allemaal dezelfde creeps en werden na een tijdje nogal voorspelbaar en saai. Hierdoor was de finale ook amper spannend te noemen.

Editing was echter niet hun sterkste punt. Vaak werden scènes en dialogen erg vreemd afgesneden en attack-scènes zijn nogal klungelig. Verder zit de sfeer net wel weer goed. Del Toro bewijst dat hij daar meester in is. Moest hij zijn skills in character developement, verhaal en tempo van hedendaagse Del Toro gebruiken, was deze film van een heel ander kaliber.

Voor nu een 2,5* voor dit uber-90s spektakel.

Niet echt onder de indruk van de film. Reuzenkakkerlakken (maar ook de kleintjes) zijn vies en goor. Hier en daar voornamelijk veel slijm, maar daarmee was de kous af. De spanning en de sfeer in het ondergrondse New York was wel aanwezig. Creepy en beklemmend bij momenten. Maar wat kan - en niet alleen in deze film - New York toch een oerlelijke stad zijn en ik bedoel het dan ook bovengronds.

Wat de film (en dus die kakkerlakken) een extra pigment gaven, was dat tsjirpende geluid dat ze produceerden. Echt wel om de kriebels van te krijgen. Wel een vreemde redenering van hoe deze creaturen tot stand gekomen zijn, maar kom. Ik vond de personages in hun geheel ook vrij vlak of weinig uitstraling hebben. Geweldig hoogstaand was het allemaal niet.

Maar wel fijn om eens mee te pikken (en snel terug te vergeten). De insecten zelf zagen er trouwens wel goed uit, ook als ze rondvlogen.

Een pakkende horrorthriller die met een duistere set design, druppende metrogangen en dynamisch camerawerk een prima vertegenwoordiger is van de insektenhorror die ooit met de film Them! (1954) begon. De hoofdrol is voor Mia Sorvino als de wetenschapper die niet heel wetenschappelijk overkomt. Geen zorg, want haar grote ogen contrasteren in ieder geval erg mooi met de halfverlichte metrogangen.

Een uitstekende supportende cast staat haar terzijde in de strijd tegen de mega-insekten. Guillermo del Toro introduceert de personages in hun eigen omgeving en weet in elk personages iets eigens te stoppen. De personages zijn meer dan vulsel. Del Toro presenteert leuke miniaturen die je zo in het dagelijkse New Yorkse leven tegen zou kunnen komen. Het zijn personages waar je heel prettig een tijdje mee kunt doorbrengen. Charles S. Dutton als humeurige politieagent beviel mij het beste.

De dreiging in de vorm van reusachtige insekten wordt indrukwekkend vormgegeven. Denk hierbij niet aan een enorme ontlading van allerhande spectaculaire trucs die de afdeling creature design tot zijn beschikking heeft, maar aan een bescheiden schemerige weergave. De beestjes blijven in het halfduister. Je ziet net genoeg om een idee van hun grootte en vraatzucht te krijgen. De suggestie verbeeldt het grootste deel van de beleving en die is zeer effectief. Mimic is een prima film.

Als afsluiter gisteravond nog effe aan de griezel met deze maar al te bekende titel in de vorm van Mimic uit de jaren '90 die toen de nodige aandacht kreeg in de filmprogramma's. Van een kijkbeurt kwam het nooit, of ik moet het glad vergeten zijn, en ik liet de film ook al even vaak liggen als dat ik hem tegenkwam bij de kringloop. Maar de laatste keer moest het er dan toch maar eens van komen.

En opzich heeft de film toch een aantal aardige ingrediënten qua setting in het regenachtige New York, met een nare ziekte en cure, een aardige cast en verbaasd het me dat de film van Del Toro is. Geinig zijn de jonge Brolin en Reedus in kleine rolletjes net als de speurtocht in de riolen en metrotunnels van The Big Apple met een redelijke duistere sfeer. En in die zin heeft Mimic heel veel om een goede film te zijn en is het moment van Chuy in het kerkje best goed opgebouwd. Niet te vergeten de onwijs mooie Mira Sorvino, alleen spijtig dat haar acteren nooit zo heel best is.

Maar daar is het positieve toch wel een beetje mee gezegd binnen een film die veel heeft, erg graag wil en ook erg zijn best doet, maar het gewoon allemaal te mager is met richting het einde in de metro een overdaad aan gedoe en monsters temidden van karakters die nooit interessant worden en een spanningsboog die nooit van de grond komt. Afijn, geen voldoende en snel op naar de volgende wat dat betreft.