The Boy in the Striped Pyjamas (2008)

Veredeld RTL-melodrama. Eigenlijk verbloemen de twee volwassen bijrollen in de vorm van de ouders van Bruno enige productiewaarde. Maar zelfs Thewlis en Farmiga lijken genoegen te nemen met automatische pilootwerk.

Dat de film iets jongensachtigs heeft vind ik nog wel te vergeven. De holocaust is/was heel erg, maar opzich zie ik geen bezwaar daar wat luchtiger en sprookjesachtig mee om te gaan. Ondanks dat de film m.i. er niet in slaagt de belevingswereld van een jongen neer te zetten, daar is het te afstandelijk voor, en te veel vanuit het perspectief van de kijker uitgegaan, ipv uit het perspectief van een kind. De film is erg naief, maar dat kan ik nog wel accepteren, ware het niet dat de opzet zoals gezegd niet is geslaagd. Een stapje verder is de film sterk geromantiseerd, alles behalve geloofwaardig, enorm aangedikt en overdreven, en vreselijk melodramatisch. Dat zijn facetten die absoluut niet te vergeven zijn.

Het ergste van de film vind ik eigenlijk wel de muziek. Elke emotionele scene wordt al een minuut ingeleid door enorm aangezette vioolstrijken en pianoklanken, die pas echt losbarsten als er daadwerkelijk iets emotioneels gebeurt. En ook de scenes zelf zijn allemaal ontzettend sentimenteel en aangedikt. Met name het einde is het meest sprekende voorbeeld. De muziek zegt tegen de kijker 'komt u maar tranen', terwijl een wilde vader door de stromende regen tevergeefs naar Bruno zoekt en hem nog roept ook, en de moeder kermend en schreeuwend door haar knieën zakt en in huilen uitbarst, ondersteund door een uitzoomend shot van boven in die zelfde, stromende regen, met modder, plasjes etc etc... Ik verdenk de makers ervan dat er oorspronkelijk nog een scene in zat waar de vader bonsend op de deur van de gaskamer in huilen uitbarst, en de moeder hem niet veel later in haar armen uit de gaskamer draagt, terwijl de muziek maar luider en sentimenteler werd. Had het zelfs nog wel zien gebeuren dat het ventje het nog overleefd had ook. Gelukkig bleef dat ons nog bespaard, maar dat het volledig in de lijn van de film had gelegen is eigenlijk wel veelzeggend.

Verder is de cinematografie uiterst publieksvriendelijk. Typisch gelikte Hollywood camerawerk, en simpele beeldttaal. Ondanks dat was het blijkbaar nog nodig vanalles uit te leggen. De beelden waren net zo ouderwets als de invulling van het verhaal. Het verhaal is zo geschreven dat de focus niet louter op Bruno ligt, maar er ook aandacht is voor vader, moeder, zus, opa en oma, en een andere jonge soldaat. Gek genoeg blijft dit allemaal zo simplistisch dat je je afvraagt wat nu uiteindelijk de meerwaarde was. De vader wordt verondersteld slecht te zijn, maar dat weet je met name doordat ie een Nazi is. Daarnaast vond ik het gek om te zien dat de hypocriete moeder nog een van de meest sympathieke personages moest voorstellen. Zo iemand die pas betrokken raakt als het dicht bij hun eigen belevingswereld komt. Enige genuanceerde invalshoeken leken te komen van oma en de jonge soldaat (althans, diens vader). Daar leek nog een innerlijke motivatie vandaan te komen, maar het is pijnlijk om te zien hoe vlak dat blijft. Oma is kritisch, en vader van soldaat zijn kritisch. Gevolg, het verhaal schrijft ze er allebei uit (oma komt om bij bombardement, en jonge soldaat wordt weggestuurd), maar de enige relevantie die het zou hebben, de situatie en de innerlijke motivatie van de vader, daar wordt helemaal niks mee gedaan. De ultieme bevestiging dat alles in deze film hapklaar wordt aangeleverd, en dat enige nuance zo snel mogelijk uit de wereld geholpen moet worden.

Wat me nog bijna ontschoten is in de lange recensie is de vraag hoe een jongetje in het kamp blijkbaar dagelijks aan de aandacht van kampbewakers weet te ontsnappen. Er hadden op die plek al een week tunnels kunnen liggen zonder dat iemand het door had.

De film doet me sterk denken aan één andere film, en dat is The Green Mile. Heel ander onderwerp en setting, maar net zo'n oversentimentele, aangedikte, ongenuanceerde, simplistische film als deze. Ook deze film doet me ondanks alle pogingen, tevergeefs, niets.

1.5*

The Boy in the Striped Pyjamas heeft met zijn interessante invalshoek en sterke acteurs genoeg in huis om een sterke film te zijn, maar is lang niet overal overtuigend. Het idee om de Holocaust door de ogen van een kind te laten zien klinkt interessant en de toonzetting, die wisselt tussen redelijk zwaar tot tamelijk luchtig, werkt goed. Maar toch blijven we te weinig bij Bruno en komen er teveel punten aan bod die niet interessant of relevant (lijken te) zijn. Zeker als een hoop clichématige karakters zich in het verhaal gaan mengen, wordt het er allemaal niet sterker op. Met de momenten tussen Bruno en Shmuel daarentegen merk je dat de film meteen tot leven komt, maar er wordt iets te weinig aandacht geschonken aan die relatie, had ik het idee. Verder stoorde ik me eveneens aan de vele stereotypes, het feit dat iedereen Engels spreekt en de geloofwaardigheid soms behoorlijk ver te zoeken is. Gelukkig boeit The Boy in the Striped Pyjams wel en bevat het een paar prima acteerprestaties. Vond vooral Vera Farmiga sterk.

3 sterren.

Aangenaam verrast.

Had een soort van sentimentele zeikfilm verwacht, maar dat viel erg goed mee. De scènes tussen de twee achtjarigen zijn aandoenlijk, vooral hun onschuld en onwetendheid zorgen soms voor aparte dialogen. Verder worden de nazi-Duitsers inderdaad weer erg stereotiep neergezet (maar ach, misschien waren het wel allemaal klootzakken, wie zal het zeggen).

Reden dat deze van mij 3.5 ster krijgt is het einde. Makers tonen dat ze ballen hebben door ook die kleine Duitse jongen in de gaskamer te steken. Sterk.

Het onderste blijft in de kan.

Zonder ook maar enige voorkennis stak ik deze door mijn klasgenoten (allemaal vrouwen) aangerade snotterfilm in de dvd-speler en ik schrok dan ook even toen na enkele oer-Britse dialogen papa begroet werd met Heil Hitler.
Maar goed, de Engelse Duitsers terzijde, biedt The Boy In The Striped Pyjamas een verfrissende insteek op de horror van de werkkampen. De hekscènes hebben veruit de meeste charme - de jongensachtige naïviteit is de ruggegraat van de film -, maar ook enkele scènes thuis zijn wel redelijk. Alleen blijft het hier te braaf. De quasi-zenuwinzinking van de moeder had beter uitgewerkt kunnen en moeten worden, maar ook vaderlief blijft wel héél erg oppervlakkig.
Het einde is tamelijk voorspelbaar en ook wel klef, maar het enige juiste. De climax trekt het niveau zienderogen omhoog: het kinderlijke maakt plaats voor een meer volwassen beleving, en ook niet onbelangrijk: de aftiteling begint perfect op tijd.

De castingverantwoordelijke heeft zijn werk trouwens goed gedaan. Asa Butterfield heeft met z'n hemelsblauwe ogen een ongelooflijke aaibaarheidsfactor en de acteur die het joodse jongetje speelt is dan weer zo'n zielig figuur. Qua acteren is het allemaal nog niet denderend, maar hun leeftijd in acht genomen zie ik daar graag over.
Voor Vera Farmiga en David Thewlis vormt leeftijd uiteraard geen excuus meer. Eerstgenoemde vind ik erg sterk. Vooral op het einde als ze in huilen uitbarst scoort ze punten. Ik zeg altijd bij mezelf: 'een acteur is een goed acteur als hij of zij een komische rol kan neerzetten, en geloofwaardig een woede-uitbarsting heeft en kan huilen.' Wel, Farmiga kan dat laatste uitstekend en maakt mij eens te meer nieuwsgierig naar meer films van haar.

Mark Herman regisseert volgens het boekje. Inventieve truukjes zijn hier niet te vinden, maar alles kijkt wel aangenaam weg. De aankleding is wat netjes (ook het werkkamp) en de muziek is een catastrofe, maar het camerawerk is rustiggevend en voor de speelduur moet je 'm ook niet laten.
Mocht ik leraar geschiedenis of godsdienst geweest zijn, ik zou weten welke film ik aan de kinders zou laten zien. Voor volwassenen zou dit dan weer net niet genoeg te bieden kunnen hebben. Ik zit er een beetje tussenin.

3

Heel mooie film met een prachtig verhaal.

The Boy in the Striped Pyjamas.. Ik was de poster wel vaker tegengekomen, maar had verder geen idee waar de film over ging. Na het lezen van het boek, raakte ik benieuwd naar de film.

Ik moet zeggen dat het best een mooie film is geworden. Het is voor mij duidelijk dat de gesprekken tussen de twee jongens het meest interessant waren in zowel boek als film. Bruno's onbegrip en de verkeerde opvattingen van Shmuel zijn goed overgenomen uit het boek. Beide kinderen speelden hun rol ook vrij overtuigend. Ook de volwassen cast waaronder David Thewlis en Vera Farmiga speelden prima en vertolkten de personages op een goede wijze van boek naar de film. De film bevat daarnaast een aantal erg boeiende en schockende scenes. Vooral dat einde, niet geheel zoals in het boek, maar toch wordt het op een goede manier overgebracht. De muziek van James Horner en het acteerwerk draagt hier ook zeker een steentje aan bij.

Wat ik dan weer minder vind, zoals waarschijnlijk al vaak hier voor is gezegd, is dat er vooral erg de nadruk werd gelegd op de dood van Bruno, terwijl er verder niet bij de joden wordt stilgestaan. Aan de andere kant lijkt dit wel begrijpelijk, omdat het volgens mij het doel was dat de vader een tegenslag kreeg. Maar hoe het ook bedoeld was, het voelt toch een beetje vreemd aan. Ook het feit dat er na de gebeurtenis geen aandacht aan Shmuel wordt geschonken is een beetje lullig. Dus ik heb gemengde gevoelens over het einde. Aan de ene kant hoorde het zo, aan de andere kant lijkt het niet compleet. De regisseur heeft ervoor gezorgd dat je flink wat emoties hebt tijdens het kijken. Niet alleen op het einde. Ik kreeg een enorme hekel aan het personage luitenant Kotler. Het zal wel de bedoeling zijn, maar op momenten dat hij op Pavel schreeuwt, hem in elkaar slaat of zo'n schijnbeweging maakt alsof hij Bruno wil meppen kruipte het bloed onder mijn nagels vandaan. Zo'n personage waar je stiekem van hoopt dat hij het einde van de film niet haalt. Op meerdere vlakken liet de film me soms in de steek. Toch wel belangrijke elementen zoals (*spoiler uit het boek*:) het bezoek van Hitler bij de familie thuis zijn uit de film weggelaten. Daarnaast viel het me ook op dat sommige gebeurtenissen in een heel andere volgorde zijn gezet. Opzicht niet per se een minpunt, zeker als je het boek niet hebt gelezen, maar het was wel opvallend. En dan heb je nog het feit dat er in de film Engels ipv. Duits wordt gesproken en dat er enkele dingen erg ongeloofwaardig zijn (bijv. dat Shmuel de gelegenheid krijgt daar aan het hek te blijven zitten zonder toezicht van de soldaten). Al zijn die laatste twee punten wel iets waar ik me opzicht niet zo aan kan storen.

Waarschijnlijk klinkt dit geheel nu negatiever dan ik werkelijk over de film denk, omdat ik de negatieve punten iets meer heb uitgewerkt. Maar ondanks bovenstaand commentaar, moet ik zeggen dat de film niet verveelt en je toch wel bij je strot grijpt. De film toont veel lef met het gewaagde einde en het toch wel (gedeeltelijk) realistisch overbrengen van hoe de tijd er uit zag door de ogen van een kind. Absoluut geen verkeerde film dus, maar wel eentje die ik door de minpunten voorlopig niet meer dan 3 sterren kan geven. Misschien dat (enkele) herziening(en) ervoor zorgt dat ik de film nog beter ga vinden.

3*

Verschrikkelijk. Wou eigenlijk dat ik niet gekeken had. En eerlijk gezegd had ik zo'n einde ook niet verwacht, aangezien het tot ver in de film toch best vrij luchtig (naar omstandigheden) is.

Het is tot ver in de film allemaal nogal rechtlijning en voorspelbaar. Als je echt wil mierenneuken zou je het zelfs wat lui en onambititeus kunnen noemen, ook omdat dit onderwerp vanuit deze invalshoek sowieso wel op de traanklieren werkt, maar eigenlijk is dat onzin en doe je de film dan tekort. Het is logisch dat het vanuit dit perspectief niet ingewikkelder is dan het is, en ook is het eigenlijk de volle speelduur nooit saai. Prima acteerwerk ook van iedereen.

Maar goed, wel een vreselijk einde. Wist dat het een zielige film was, maar zo erg? Bah. Zelden zo'n nare laatste 10 minuten meegemaakt.

4*

Matige film.

Dat er Engels gesproken wordt door de beoogde Duitsers stoort me niet in alle films, en niet in dezelfde mate. In deze film vond ik het echter redelijk storend, zeker aangezien er gewoon Brits werd gesproken.

De film wordt nergens goed uitgewerkt. De personages worden niet uitgediept en blijven oppervlakkig.Dit zorgt voor weinig binding en weinig connectie met het verhaal.

Ook staat de film bol van de ongeloofwaardigheden, onredelijkheid en toevalligheden. Dit werkt ook enigszins storend.

De dialogen en situaties tussen de twee kinderen en hun relatie, daar had zoveel meer in gezeten. Dit geldt eigenlijk voor de hele film, het verhaal en de opzet zijn boeiend maar het wordt nergens goed uitgewerkt. Nerges wordt eruitgehaald wat er eigenlijk in kan zitten.

Het wordt ook gefilmd en verteld alsof de film voor een zeer jonge doelgroep, acht jarige misschien?, gefilmd zou zijn. Op het einde na lijkt het net een kinderverhaal, ook dit trok mij totaal niet en was ook niet wat ik er van verwacht had.

Het enige positieve is het rauwe en enigszins sterke, dramatische einde.

Nee, deze film was zeker niet voor mij weggelegd.

Zeer indrukwekkend verhaal, het boek een jaar of 2 gelezen. Naar wat ik me kan herinneren is voor de verandering dit boek eens wel goed verfilmd. Film was tevens erg indrukwekkend, met name het einde. Geloofwaardig en goed acteerwerk van alle personages . Mooie muziek van James Horner. Een eye-opener, de film geeft een goed beeld van de wrede Duitse kijk op Joden in die tijd . Niet alle Duitsers dachten zo, zo zien we aan Brunos moeder. Ook geeft het een bizarre indruk van alle leugens begaan om maar te verbloemen wat zich in werkelijkheid afspeelt.Een goede oorlogsfilm, eens gezien door de ogen van een achtjarige. Dik 4*

Een film waar je na afloop stil van wordt....

Een mooi verhaal over vriendschap bezien vanuit het perspectief van een 8-jarig Duits jongetje tegen de achtergrond van WOII .

Indrukwekkend, meeslepend en tragisch.

Deze blijft wel even een paar dagen in mijn hoofd hangen.

Een warme fabel op een zwarte bladzijde, zonder poespas in beeld gebracht.

Net voor het eerst deze film gezien (uiteraard naar aanleiding van 4 mei), en ik had niet verwacht dat het zoveel impact zou hebben. Ik heb wat reviews gelezen en soms wordt gezegd dat de Engelse taal niet in de setting past. Natuurlijk valt zoiets gelijk op, maar het deed in mijn ogen niet af aan de kwaliteit en de sfeer van de film. Acteerwerk heel erg goed. Het laatste kwartier hield ik m'n adem in, wat een film. Echt heel erg goed. 4,5*

Mag het, het volstrekt imaginaire verhaal over de vriendschap tussen twee jochies ieder aan hun kant van het prikkeldraad? Ja. Maar het stoort toch omdat zoiets volslagen ondenkbaar is. Alleen al de stank die uit de kampen kwam en de aanblik was goed genoeg voor een jochie om bevestigd te krijgen dat het hier om Untermenschen gaat, zeker met alle indoctrinatie toen en zeer zeker als zoon van een Nazi offcier. Je maakt ook geen vrienden als je niets gemeenschappelijks hebt. Reden waarom we ook zo gescheiden van elkaar leven en opgroeien als er zelfs veel minder verschil is. En als zoiets ondenkbaar is, mag je het dan opvoeren als zeg maar een 'vehikel' om iets duidelijk te maken? Mwoah. Voor zover dat dan kan, kwam het eind wel erg snel en.... noodlottig. Wel eens met de mensen die zich storen aan het Engels. De 'morele vertellinghe' was pas full circle gekomen als Duitse acteurs de rollen hadden vervuld natuurlijk. 'Ongeloofwaardig verhaal' maakt dat ik me elk geval niet betrokken voelde.

The Boy in the Striped Pyjamas vind ik een beetje een dubbele film.

Waar ik mij erg aan stoorde was de ongeloofwaardigheid van deze film. Een kamp werd in werkelijkheid zwaar beveiligt. Het is tamelijk bizar dat in de film een gevangen jongetje ( Shmuel ) gewoon met een ander jongetje ( Bruno ) kan praten die aan de andere kant van het hek is . Zo wie zo erg ongeloofwaardig dat beide jongetjes zo dicht bij dat hek kunnen komen, maar nog raarder is dat de bewaking van het kamp het niet opmerkt dat ze zitten te praten. En ook de beveiliging van het huis waar Bruno woonde stelt niet zo veel voor. Bruno kan vrij makkelijk bij het kamp komen en lange tijd heeft niemand dat door. Tja. Aan het eind verbaasd de film mij pas echt. Denk je dat het niet ongeloofwaardiger kan, nou daar denken de filmmakers anders over !!! Bruno weet vrij makkelijk het kamp binnen te komen door een gat te graven onder het hek. Echt. Als het zo makkelijk is om het kamp in te komen , kan je er ook zo makkelijk uit…. Tja laten we het maar erop houden dat de film op een schandalige manier de werkelijkheid versimpelt. Totaal ongeloofwaardig dat het kamp zo slecht beveiligt is. ( Over het einde kom ik dadelijk verder op terug )

Al die ongeloofwaardigheden bij elkaar maakt dat ik deze film eigenlijk moeilijk serieus kan nemen. Door de ongeloofwaardigheden heb ik ook moeite om mee te leven met de personages. Ik heb geprobeerd tijdens het kijken de ongeloofwaardigheden te negeren, maar dat lukte niet echt. Waar ik mij overigens niet aan stoorde was het feit dat er Engels werd gesproken in de film. Ik snap dat sommige dit als een minpunt zien, ikzelf zie liever ook dat er in het Duits word gepraat. Maar ik stoor mij er niet echt aan als er in het Engels word gepraat.

Deze film heeft ook positieve punten. Wat opvalt is dat het acteerwerk van de gehele cast uitstekend is. Ook de twee jongetjes waar het in deze film omdraait acteerden goed. Verder vind ik de scenes tussen de twee jongetjes wel mooi en ontroerend. ( ook al is het dus onwaarschijnlijk dat die twee elkaar kunnen spreken bij het hek ) Die kinderlijke naïviteit van Bruno is ook goed weergeven. Evenals de gehersenspoelde zus van Bruno. Ook de rol van de vader vond ik goed. En hoewel het een beetje ongeloofwaardig is dat de moeder in eerste in instantie niet wist wat haar man deed, vind ik de moeder ook een goede rol hebben. Verder vind ik de muziek van James Horner mooi en goed bij de film passen.

Eigenlijk is dit best wel een mooie film als je de ongeloofwaardigheden negeert. ( waar ik dus wat moeite mee heb ). Maar het eind zorgt dat ik geen voldoende voor deze film kan geven. Ik moet zeggen dat de filmakers heel erg hun best hebben gedaan om het einde zo dramatisch mogelijk te maken. Stromende regen, moeder, zus en vader rennen heel hard om Bruno te redden, te dramatische muziek. ( de muziek van Horner vind ik goed, maar aan het eind van de film gaat hij wel de mist in ). Dit alles maakt dat we een wat overdreven sentimenteel Hollywood einde krijgen. Dit is zonde. Als de filmakers niet zo hadden overdreven was het een heel aangrijpend einde geweest. Alleen door het zo dik aan te zetten schieten de filmmakers hun doel voorbij.

Al met al een dubbele film die tot het einde wel bij mij op een voldoende stond. Alleen dat einde. Tja. Bruno die zomaar het kamp binnen kan komen en het te dramatische einde…. Tja. De plank word toch wel een beetje mis geslagen met deze film.

2,5 ster voor deze film.

Deze film voor het eerst bekeken. Ik kende de verhaallijn helemaal niet en liet me verrassen. En dat gebeurde ook daadwerkelijk;
ik had totaal niet verwacht dat Bruno het kamp op zou gaan. Eerder andersom, dat hij die joodse vriend mee naar huis nam en vervolgens zwaar gestraft werd door zijn vader. Of zoiets.
Dit soort onverwachte wendingen hou ik wel van, daarom een 4,5.

De film herzien nadat ik het boek had gelezen. En ook hier telt weer dat het boek beter is dan de film. Niet alleen qua verhaal, maar vooral de insteek. Het boek is helemaal geschreven vanuit het standpunt van Bruno met nog meer verbazing tegenover de wereld rond hem. Dat komt in de film minder tot z'n recht. De volwassenen in de film mochten nog minder 'aanwezig' zijn. David Thewlis als acteur voor de vader was dan ook geen goeie keuze. Hij is te sterk voor deze rol en eist te veel aandacht op.

Misschien dat de film beter werkt als animatie. Meer mysterie rondom Bruno had in elk geval wel gemogen. Dan komt het effect van de jonge verontwaardigde onschuld tegenover een wereld vol geweld waar de logica vooral ligt in het volgen van een führer en minder die van het gezond verstand.

Blijft wel een sterk verhaal en zo slecht is de film ook niet. De eerste keer dat ik de film zag, was ik ook verbaasd over het einde. Maar het mist de creativiteit om het boek echt te verfilmen.

Film voor de tweede keer gezien.

Nu na een tweede keer vind ik hem wel een voldoende waard.

Lang geleden vlak na het uitlezen van het boek voor het eerst gezien en toen viel de film mij behoorlijk tegen.

Met andere woorden het boek is mooier.

Herzien, en helaas keldert de score van 4,5* naar 3,5*.

Het verhaal is mij toch wat de eenvoudig, te simpel gemaakt. Het had bij tijd en wijle wat meer mogen overrompelen en choqueren. Dat miste ik een beetje. Toch blijft het natuurlijk een verhaal om je over op te winden.

Vanaf het begin ergerde ik me kapot aan die Britse accenten, maar goed daar moet je je maar even over heen zetten. Wat dan overblijft, is een vieze sentimentele film die het allemaal veelste dik er op legt. Het acteerwerk van die twee jochies was ook niet bijster overtuigend. En dan heb je ook al die typische Nazi-clichés . Tsja, had het eigenlijk ook wel verwacht dat het allemaal zo zou lopen, behalve dan het slot. Dat was toch wel verrassend te noemen, maar niet perse sterk.

The boy in the striped pyjamas is een typisch voorbeeld van een film met een groot potentieel die te zwak en te beperkt is uitgewerkt. Met een thema over de Holocaust "scoor" je als regisseur altijd wel, dus je moet het al erg bont maken als het grote publiek het niet smaakt. Hier zat het concept wel goed: 2 jongetjes die per toeval elkaar treffen en een vriendschap opbouwen. Het doet me denken aan de animatiefilm van Frank en Frey (de hond en de vos), waarbij vriend en vijand vriendjes worden. Het is een ontroerend uitgangspunt.

De film komt echter totaal ongeloofwaardig (en slordig) over. Het is totaal niet uitgewerkt. Hoe Bruno er dagelijks in slaagt te ontsnappen aan de aandacht van zijn moeder en bewakers. Het is me een raadsel. Ook van kampbewakers langs de grenzen van "de boerderij" totaal geen spoor. Het wordt nog absurder wanneer Bruno een schop meebrengt en zichzelf een weg baant IN het kamp. Het resultaat hiervan laat ik nog in het midden al is het eveneens vreemd dat een (overbodig) jongetje van 8 voorheen nog niet werd geloosd. Ik weet trouwens niet of ik nog andere kinderen gezien heb in het kamp?
Kijk, La vita è bella is eveneens niet realistisch te noemen, met dat verschil dat dat net het uitgangspunt was van die film. Binnen het concept en absurditeit is die film wel geslaagd en zit de uitwerking goed. Hier dus niet.

Er waren ook goede dingen te bespeuren. De propaganda en indoctrinatie van de kinderen aan de hand van de privéleraar bijvoorbeeld, ook de verbloeming van de situatie (cinemafilm over een werkkamp), enz ... Fijn was ook de gedachtegang van een onschuldig speels jongetje van 8 die tracht te begrijpen hoe de wereld in elkaar zit. Zijn kijk op de wereld was erg ontroerend (Mag ik gaan spelen op de boerderij? Waarom dragen jullie pyama's? ...).

Jammer dat er ook Engels werd gesproken (deze omgezaagde boom komt vaak terug bij velen). Het verhaal kon trouwens nog intenser gebracht worden indien de jongetjes elk een andere taal spraken. Op die manier kon er meer diepgang gestoken worden in de vriendschap. Nu bleef het zeer oppervlakkig en nietszeggend.

Al bij al net een voldoende met 3,0*.

Het is alweer even geleden dat ik deze film eens had opgezet. Vandaag maar weer eens besloten een film te herzien (dit is toch voor mijn doel om mijn statistieken gelijk te krijgen). Ik moet zeggen dat ik nu tijdens de herziening niet echt meer te spreken ben over deze late tweede wereld oorlog gerelateerde film. Ik vind het vooral jammer dat ik wat details miste in de film, de film van de hak op de tak verteld werd en er eigenlijk nooit echt iets ‘bijzonders’ gebeurt. De film had op veel momenten wat uitgebreider mogen zijn wat mij betreft en ik miste erg veel dingen over en in deze film.

Toch kent de film ook zijn mooie momenten, zo vond ik dat vooral David Thewlis een heerlijk rol had. Een geknipte kop voor een Duitse kampleider maar de wreedheid keek je van zijn gezicht af. Dit was vooral erg goed te zien tijdens de scenes waar Thewlis (in de film bestempeld als Father dus Mark Herman was ook nog eens te lui om een normale en goeie naam voor zijn karakter te verzinnen) de kinderen (of andere mensen) verteld wat de joden voor mensen zijn en eigenlijk vind hij het helemaal geen mensen. Wat voor ‘kwade’ personen de joden zijn en waarom ze gestraft moeten worden. Maar ook tijdens het verdriet van zijn vrouw (wanneer ze er achter kwam dat de joden verbrandt worden) deed het hem vrij weinig en dat kon je echt perfect zien. Zijn rol was toch wel één van de beste uit de hele film, onder andere Rupert Friend met zijn rol als ‘Lieutenant Kotler’ was een geschikt personage voor zo’n rol die ook aardig wreed van zich af kon kijken en die ook nog eens het twaalfjarige dochtertje aan hem had kleven, ook al wist hij haar leeftijd niet.

Wat ik persoonlijk dan wel weer wat minder vond was de rol van Vera Farmiga, ik vond haar nou niet bepaald geschikt voor een film zoals deze (bij mij vooral bekend als het gezicht van de geestenfilms). Ik vond haar acteerwerk niet echt heel bijzonder in deze film en mocht Herman dan toch wat gedetailleerd aan het werk zijn geweest qua acteurs dan vond ik Vera niet echt passend!

Nee, deze film komt vaker op negatieve punten dan positieve punten uit. Zo las ik bijvoorbeeld ook en dat vond ik persoonlijk een hele goeie: hoe wist Bruno constant lang zijn moeder (en bewaking) te glippen en sterker nog, hoe onoverzichtelijk slecht bewaakt was dat kamp wel niet, als ik mij herinner wat ik las in de geschiedenis boeken is dat zulke kampen vaak juist overdreven goed bewaakt zijn (en wat mij opvalt is dat ik nergens een uitkijk post zie). Dat zal echt heus niet overal het geval zijn want dan moet ik misschien nog wel even wat dieper in de boeken duiken maar ik vond het nogal frappant aangezien de Duitsers vaak erg streng waren met hun bewaking.

Ook vond ik de inhoud van de gehele film niet zo bijzonder. We zien eigenlijk alleen het leven van de kant van Bruno waar het soms ook nog vaker over het hele gezin ging dan over alleen Bruno zelf. Ik zelf had wel wat meer inbreng willen zien, de film misschien wat langer maken met wat interessante scenes over het leven in de concentratiekamp. Ook al moest het misschien alleen uit het perspectief van Bruno komen, ik was wel benieuwd wat Herman er van zal maken als we ook eens een kijkje kregen hoe Shmuel leeft, de dan toch wel slechte Duitsers in de kampen en de manier van omgaan met de joden. In dat gevoel kregen we een paar seconden te zien hoe men aan het slapen was en daar bleef het bij, dus ik miste wel wat hardheid in de film en dan is hij soms iets te soft.

Toch wil ik de film niet al te zwart maken want er zitten echt wel wat ontroerende scenes in verwerkt. Zo is de pijn natuurlijk goed te zien hoe de joden leven en ook al is dit de duizendste keer dat ik een film over de holocaust kijk en ik blijf een voorstander van deze film omdat dit natuurlijk iets in de geschiedenis is wat niet onbenoemd mag worden. Geinig dat de leraar van Bruno en Gretel het hier nog over had want hij zei met lovende woorden: “Jullie vader komt ook in de geschiedenis boeken te staan.” Wat natuurlijk zo is, alleen is het niet zo positief als hij dacht. Toch vind ik dat Herman er te veel op ligt, teveel op het feit hoe slecht de Duitsers wel niet waren en wat hun slechte ideeën waren. Misschien is dit wel positief in sommige ogen van de kijkers maar voor mij had het niet zo overdreven gehoeven.

Het verhaal was redelijk geslaagd (ondanks dat mijn woorden in het begin niet zo lovend waren over het verhaal). We volgen een Duitse familie waarvan de vader een commandant gaat worden op een concentratiekamp. Ze besluiten met het hele gezin af te reizen na een afgelegen gebied waarbij ze zich nogal moeilijk kunnen settelen. Bruno ziet in de verte een kamp waarvan hij denkt dat het een boerderij is, wat eigenlijk een concentratiekamp is. Bruno vraagt zich af wat het daar doet en gaat vervolgens op onderzoek uit waar hij het joodse jongetje Shmuel ontmoet. Ze beginnen vrienden te worden maar wanneer Shmuel zijn vader kwijt is besluit Bruno hem te helpen met zoeken. Als de barrack van Shmuel ontruimt word voor vergassing zitten Bruno en Shmuel hier ook in en worden ze ook mee vergast waarna de film nogal abrupt eindigt.

Herman brengt gelukkig wel goed weer hoe het leven van een achtjarig jongetje in zijn geheel is en dat het niet altijd even soepel loopt. Vooral de denkwijze is natuurlijk erg mooi want wat doen de boeren daar bij de boerderij, de verhouding tussen de joden en de boeren was goed. En natuurlijk het feit dat hij denkt dat men daar pyjama’s dragen en hij kan natuurlijk nog niet het gevaar in zien van dingen wat we dan natuurlijk op het eind zien. Prima gefilmd door Herman en goed in beeld gebracht waarbij het verhaal dan soms toch nog wel eens ontroerend word maar de brok in de keel verscheen niet meer, helaas. Al om al, redelijk vermaakt met deze westerse oorlogsfilm waarvan mijn grootste ergernis wel bestond uit het feit dat de Duitsers (en de Duitse familie) keurig Engels spreken en dat is altijd wel het grootste minpunt in een WOII film voor mij.

3.0*

Heb eerder dit jaar nog het boek gelezen dus met redelijke verwachtingen en nieuwsgierigheid me hier aangezet.

De film ontvouwd zich als een redelijk drama, zeg maar drama-light. Mede omdat ik het boek gelezen heb is de wat-gaat-er-gebeuren-factor een beetje weg maar desalniettemin wordt een aardige prent neergezet door twee heel aardig acteren de jongetjes en tevens een hele aardige soundtrack van Horner. Wat mij bijstaat van het boek is toch dat er meer met de verbeelding van het jongetje gespeeld wordt, en wat hij ziet en zijn manier van benadering op die leeftijd. En dat komt helemaal niet naar voren. Zeg maar gerust dat het allemaal een beetje aan de saaie kant is. Had misschien wat meer mysterie toegevoegd van wie zijn die mensen, wat doen die Duitsers enzovoort. Het komt nu wat te gemakkelijk over.

Dan eindigd de film vind ik wel weer met een behoorlijke climax. Misschien dat dit ook de bedoeling van de scenarioschrijver is, het benadrukken van de jeugdige kijk van geen gevaar zien, tot die fatale eindsituatie waarin juist blijkt dat niet alles ongevaarlijk is. Vanaf het moment dat hij wegsluipt met de schep tot aan de uit zoem scene in de kleedkamer vol kleren en een deur waar achter alles stil is, mooi spanning en sfeer opbouw plus zenuwslopende muziek, de familie die vol paniek door het bos rent... ondanks dat ik dit al wist toch mooi in beeld gebracht en geregisseerd in die zin. Die laatste uitbarsting van spanning, sfeer en drama doet de film wel goed.

Interessante discussie wel op de voorgaande pagina`s over de al dan niet onethische kant van The Boy in the Striped Pajamas. Ik had dat zelf ook bij La Vita e Bella, een film die ik niet kon uitstaan.

Vreemd genoeg had ik dat negatieve gevoel hier veel minder, en dat komt omdat ik het toch anders interpreteerde. Niet de schok dat het zoontje van de kampcommandant per ongeluk wordt vergast zorgde voor de emotionele punch, maar dat beide kinderen plotseling en willekeurig sterven, terwijl ze op zoek zijn naar de vader van een van hen. Tot dat moment heeft het voor Bruno nog allemaal de sfeer van een avontuur, waarbij hij een eerder slecht moment wil goedmaken.

Extra lading is er natuurlijk wel dat de vader van Bruno door zijn leugenachtige propaganda en kille efficiëntie verantwoordelijk is voor de dood van zijn zoon. Zo kent hij het leed dat hij duizenden anderen heeft aangedaan uit de eerste hand- nee dat toch niet want de dood van zijn zoon is een vergissing terwijl de Joden naamloos en moedwillig werden vernietigd, ontmenselijkt. Het blijft toch wel glad ijs waarop de film zich beweegt en daarom kan ik de criticasters wel begrijpen.

Los van de morele vragen is het in de uitvoering geen topfilm. Thewlis en Farmiga zijn behoorlijk miscast en ook de kinderen overtuigen niet helemaal. De luitenant Kotler was beter maar ook wel weer een cliché-nazi. Ook waren er storende details zoals het wel erg slecht beveiligde kamp.

Mooi.

Een oorlogsfilm zoals ik hem eigenlijk ook graag zie. Dit keer weer eens door de ogen van een kind, al is de Amerikaanse en Engelse insteek vaak wel een beetje voelbaar. Zo zie ik veel kritiek dat de Duitsers Engels spreken, maar uiteindelijk was dat niet echt een stoorzender voor mij.

Butterfield is overtuigend, zeker voor zijn leeftijd. Elke lijn is gewoon overtuigend uit zijn mond, en met zijn (soms iets te) onschuldige karakter leef je eigenlijk al snel met hem mee. Veel mensen weten hun rol met verve neer te zetten, Hayman als Pavel bijvoorbeeld was heerlijk.

Alle oorlog rondom de jongen heen is goed neergezet, duidelijk in een toon waarbij hij het niet echt goed begrijpt. Iedereen zet zijn rollen overtuigend neer en de film is erg vlot en weet goed te boeien en te vermaken. 94 minuten is ook vrij kort voor een oorlogsfilm, maar dat paste hier precies bij.

Ik heb het boek ooit een keer gelezen, maar daar herinner ik me nu best weinig van. Het einde bijvoorbeeld, kan ik me niet meer herinneren in het boek. Wel een behoorlijk sterk einde trouwens, daar liep ik nog wel vaak aan te denken.

De 94 minuten waren razendsnel om, en alles leek wel een beetje te kloppen. Jammer dat de muziek eigenlijk volop aanwezig is, dat had iets minder gemogen. Voor de rest vind ik dit persoonlijk gewoon een sterke oorlogsfilm die goed is neergezet. Toch wel een uitstekende rol van Butterfield hier.

Wat een ontroerend, maar ook vreselijk dramatisch en beklemmend oorlogsdrama! Het benadrukt wederom waar ze in WO II mee bezig waren...... Het begon met jonge kinderen indoctrineren waardoor hun mindset al meteen negatief over joden was. Daarna werd de jeugd voorgespiegeld dat ze met iets goeds bezig waren om hun land op te bouwen en groot te maken. En de volwassen waren de aanjagers. Een complete natie gehersenspoeld! Als de duivel/satan echt bestaat, dan heeft hij toen flink huisgehouden.....

Helemaal mee eens! De taal had Duits moeten zijn, maar teveel Engelstaligen zijn niet zo goed in ondertiteling lezen.......

Goed. Na Jojo Rabbit nog een film over de Holocaust die wat meer op kinderen gericht is, maar die stukken beter is. Niet alles komt geloofwaardig over, maar de film wordt nergens jolig en is gewoon serieus. Het verhaal weet te boeien en het einde is behoorlijk verpletterend.

Wat valt er verder over te zeggen? Het is degelijk opgenomen en ja, van mij had het Engels niet gehoeven, maar het is niet anders, en zoveel stoorde het ook weer niet. 3*.

Deze film blijft indrukwekkend en bijzonder schokken en tragisch.

En nu ik hem na meer dan 10 jaar opnieuw heb bekeken, dan kan je maar tot één besluit komen, nog steeds is dit een film die iedereen gezien moet hebben.

We zouden er lessen uit moeten trekken, althans sommige mensen onder ons, maar helaas gebeurt dat veel te weinig.

Film over het al dan niet weten, of willen weten, over de "werkkampen" en wat daar gaande was.

Vond het wat gekunsteld al grijpt het bij de relatie tussen de kinderen af en toe toch naar het hart en is het slot zeer, zeer suggestief.

Blijft aanbevolen voor al wie de kennis aan deze gruwelijke tijden dient bijgebracht, de jeugd in eerste instantie dus.

Na een handvol berichten sinds 2015, heb ik mezelf er toch maar eens toe gezet deze te kijken. En helaas werden mijn aanwezige verwachtingen, na een erg mooi gefilmde opening, geleidelijk aan steeds meer gestaafd, en vond ik The Boy in the Striped Pyjamas een behoorlijk problematisch filmpje. Om te kijken waar ik met die gedachte vandaan kom, zou je eventueel door die paar berichtjes kunnen gaan. Ik houd het hieronder spoilervrij, de links doen dat niet.

Kort gezegd: tijdens mijn studie heb ik geprobeerd in een aanloop naar een masterscriptie over Maus zoveel mogelijk vakken over holocaust te volgen, over hoe we die herdenken, hoe we die verbeelden, en specifiek over materiaal voor holocaust educatie, beeldmateriaal als graphic novels, strips, etc. Ik dacht dat dat vernieuwend was, maar dat bleek allesbehalve het geval, er was reeds een schat aan informatie. Met die scriptie is het nooit helemaal goed gekomen, maar mijn denkbeelden zijn wel voorgoed veranderd. Als je zoveel uur bezig bent met groepsdiscussies over historische bronnen, films, boeken en theorie daarover, en echt hier zo diep mogelijk op in te gaan, verandert dat hoe je naar iets kijkt. Een La Vita È Bella (1997) bijvoorbeeld, of deze verfilming van Boyne's in drie dagen geschreven fabel.

Hoewel de film verrassend goed gewaardeerd wordt door heel veel kijkers (dat is op MM niet anders), en bij behoorlijk wat mensen echt wel een gevoelige snaar raakt, kan ik me daar dus lastig iets bij voorstellen, wanneer je kijkt wat de film doet, en waar het emotionele gewicht wordt gelegd in het verhaal en de karakters. Want wie krijgen er het meest een gezicht, en met wie wordt je als kijker uitgenodigd te sympathiseren? Wat is de crux van de climax van de film? Wanneer je die vragen stelt en de narratief in een historische context plaatst, wordt het voor mij eigenlijk eerder een moreel verwerpelijke fictieve verbeelding van een historische tragedie, dan ontroerend. De specifieke manier waarop de kijker wordt uitgenodigd dit drama vanuit deze invalshoek met de karakters te beleven, staat me echt tegen.

Wanneer je zoekt op de kritiek die mensen op de film hebben, vind je best wat negatief sentiment dat uit die hoek komt.

En helaas snap ik het volledig. Er zijn betere manieren om kinderen over de holocaust te leren, dan dit fictieve verhaal met problematische bril. Mocht deze film je uitnodigen om je er meer in te gaan verdiepen, helemaal goed. Maar wees gewaarschuwd dat de holokitsch welig tiert, en dat niet alles je persé een goed beeld van het verleden geeft. Dat hoeft een film ook niet altijd noodzakelijkerwijs te doen, maar ik dit geval heb ik er wat meer moeite mee.

2*

Matig en ongeloofwaardige film met sterk einde...

De ongeloofwaardigheid komt voornamelijk door de slechte casting...het is vaak moeilijk te beseffen dat je naar de Wehrmacht kijkt omdat iedereen Engels met een sterk Brits accent praat en vrijwel iedereen ook gewoon een Britse uitstraling heeft! (logisch als dit de manier van casting is....)

Ook de gebeurtenissen die gebeuren in de film zijn behoorlijk ongeloofwaardig....

Einde was sterk, fucktop en ontzettend ironisch!

⁠☆2,5

Oh ja; Ik ben zeker niet vies van ongeloofwaardige films/verhalen maar als het gaat om "serieuze" (oorlog) drama's dan heb ik het liever wel geloofwaardig of dat de logica wordt geforceerd door een sterke manier van verhaal schrijven.

Een aangrijpende en prachtig gemaakte film.

Met een behoorlijk beladen onderwerp.

Een indrukwekkende film in dit genre waar ook subliem in geacteerd wordt door de cast.

Een bijzondere en geen doorsnee drama oorlogs film.

Leerzame film. Dat juist in Nazi-Duitsland, nogal behoorlijk nationalistisch volgens mij, men allemaal Engels sprak is echt een openbaring. En dan met een accent alsof ze op Oxford gestudeerd hadden. Dat wist ik niet.

Nu gebeurt dat vaker vanwege luie Amerikanen die geen ondertitels willen lezen en ik uit vaak genoeg mijn ongenoegen maar bij deze fim, juist vanwege dat accent, stoorde dat extra. Geen moment voelde ik aan dat we hier ergens in Duitsland rond de jaren 40-45 zaten. De film is hiermee nogal ongeloofwaardig. Voorts werkt zeker de tweede helft niet echt. Ik las hier ergens dat het boek beter is omdat je daar veel meer vanuit de ogen van een kind kijkt. Hier speelt dat deels wel het eerste stuk maar wordt allengs minder om nogal over the top te gaan in de finale. Enkele mooie momenten nagelaten (met die Joodse huishouder die vroeger arts was en het kind helpt met een verband) is dit nogal een film van grote gebaren en werkt daarom niet. De film kijkt nog wel makkelijk weg maar raakte me nergens. 2,0*.