The Boy in the Striped Pyjamas (2008)

Door het nogal posh Engels, de ongeloofwaardige verwikkelingen en de wat standaard uitwerking van de karakters, had ik lange tijd het idee naar de Hollywood versie van de Holocaust te kijken. Tot aan het bijzonder naargeestige slotkwartier dat er, goedkoop effectbejag of niet, bij mij behoorlijk inhakte. De op deze pagina's zo geroemde scenes tussen beide jongens vond ik overigens wel wat mee-(lees: tegen)vallen.

2,5*.

Mooie film realistisch en mooi eind 3.0

Perfecte speelduur, kom je niet vaak tegen, maar het verhaal over het algemeen is me wat te simpel en onsamenhangend. Met onsamenhangend bedoel ik vooral dat het einde er meer bij gegooid lijkt om een einde te hebben, wanneer Bruno gaat helpen Schmuel's vader te zoeken en in de vergassingskamer of wat dan ook wordt gevoerd.

Acteurs zijn goed (Farmiga en Thewlis ) en uitwerking idem dito, maar ik vind de film soms wat te repetitief (ouders hebben ruzie, Bruno gaat aan de prikkeldraad zitten en moet gesprek afbreken wanneer er gefluit wordt, komt allemaal wat te veel voor) en het einde niet echt bij de rest van de film passen. Desalniettemin erg emotioneel en erg goed gebracht.

3* (3.20)

Stond al lang op het lijstje, maar het is er gewoon nooit van gekomen. Raar eigenlijk, want de speelduur is uitermate geschikt voor een 'tussendoorfilmpje'. De film is echter meer dan dat. Ik had een typisch Hollywoodverhaal verwacht waarbij er met (goedkoop) sentiment getracht wordt de kijker emotioneel te maken. Nu is dat ook wel het geval, maar het wordt wat subtieler gedaan. De muziek is simpelweg prachtig en het verhaal is simpel, maar wel mooi. Lang heb ik gedacht dat het andersom zou zijn: dat hij zijn vader zou overtuigen hem mee te mogen nemen, dus dit was dan toch wel weer een verfrissing. Jammer alleen dat het alsnog iets te zoet en te melodramatisch is. Het had van mij best wat realistischer en rauwer gemogen. Op het einde na, is het toch redelijk mak en tam. Er worden iets te weinig risico's gelopen. Anders had hier zo nog (veel) meer ingezeten. Ach, een 4,0* is toch nog een goed cijfer?

Op zich geen slechte film, maar de personages en het verhaal konden beter uitgewerkt worden volgens mij. Het concept op zich is origineel, maar de uitvoering kon toch beter. Ik had op het einde wel een bekleivend gevoel, maar het was toch net niet genoeg.

Een goede film, maar er had meer in kunnen zitten, want je kon voelen dat er potentieel in zat.

Mooie en aangrijpende film. Boek was wel apart, de verfilming is wel goed geslaagd.

4*

Een meeslepende film over een ontroerende, onnatuurlijke vriendschap tussen 2 jongetjes. De scenes waarin Bruno, vergezeld door wat muziek telkens stiekem door het bos rent op weg naar zijn vriend in gevangenschap zijn prachtig weergegeven, net zoals alle scenes nabij het hek. Het einde vond ik best goed getroffen, alhoewel ik uiteindelijk op een andere afloop had gehoopt. Ik snap eigenlijk ook niet zo wat sommige mensen tegen dit einde hebben en al helemaal niet als zij Schindler `s List wèl kunnen waarderen. Een dikke 3,5*

Oogkleppen op en vooral zelf níet nadenken. Aangrijpend thema, dat heden ten dage nog steeds aktueel is. Vervang joden door moslims en je ziet waartoe demagogie kan leiden.

Goed met deze film weer eens op de alledaagse feiten gedrukt te zijn.

En wat de film betreft: een ernstig minpuntje is wel dat de film niet duitstalig was. Maar het spel van de twee jongens en de kampcommandant maakt veel goed.

Bijzondere film.

Ik had weer zo'n standaard Amerikaans werkje verwacht, maar dit is zeker origineel. Het toont de visie van een 8-jarige jongen op de oorlog. Ze hadden gerust iemand anders kunnen casten, maar opzich deed Asa Butterfield het wel prima.
Vera Farmiga stelde me wederom niet teleur.

De beveiliging had misschien iets beter gemoeten, want ik kan me niet voorstellen dat er daar zomaar een gesprek gevoerd kan worden. Maar het is een interessant concept: Bruno buiten het kamp met zijn vader als commandant, en Schmuel die als Jood zit opgsloten. Zeer verassend ook dat ze allebei sterven. De regen maakte het allemaal nog wat bedroevender op het einde.

Het wordt nergens echt slap of overdreven. Continu kon ik wel begrijpen wat voor keuze de personages maakte en er zitten een paar boeiende dialogen in.


Leuk.

Ik heb gemengde gevoelens aan de film overgehouden.

Aan de ene kant is dit een ontroerend verhaal over de naieve gedachten van een jong kind dat niet begrijpt wat er daadwerkelijk om hem heen gebeurd, maar aan de andere kant is het wel een extreem ongeloofwaardig plot. Zo meteen meer daarover.

Laat ik eerst eens met een enorme ergernis beginnen. Waarom praten Duitsers Engels? Kom op zeg, dit is geen 1961 meer. We leven in 2011. Zorg voor authentieke stemmen. Een Nazi commandant die in het Engels zit te blaffen is belachelijk. Tuurlijk, het zal wel gemaakt zijn om het simpele volk in Amerika deze film ook te laten kijken, want die komen natuurlijk niet opdagen als het een Duitstalige film is. Het kost ieder geval punten bij mij.
Wat ik ook wel jammer vond waren de vele stereotypes in de film. Het wordt allemaal wel erg zwart-wit neergezet. Van extreem foute Nazi's tot extreem lieve kinderen. Enige tussenweg was er bijna niet.

Verder is dit best wel een boeiende film als je door een ongeloofwaardig plot heen kan prikken en de taal even vergeet. Het hele Duitse gezin vind ik goed neergezet. De wat sneue vader die eindelijk een grote meneer is doordat hij een Nazi commandant is, een vrouw die het allemaal niet ziet zitten, een geindoctrineerd meisje, een naief jongetje...allemaal goed gespeeld. Ik vond de band van Bruno met Shmuel mooi. De stukken aan het hek van het kamp waren prachtig, dankzij de onschuld van kinderen die niet weten hoe alles in elkaar steekt. Zeker de kinderlijke denkbeelden van Bruno zijn zowel mooi als ontzettend triest, omdat de kijker natuurlijk wel weet wat er allemaal gebeurd. Maar ook Shmuel weet niet wat er gebeurd.

Maar ik had toch wel grote moeite om dit plot enigzins te accepteren. Alles is wel gigantisch ongeloofwaardig.

- Een kamp op loopafstand van een Nazi commandant en zijn familie?
- Niemand die Bruno miste op de vele momenten dat hij bij het hek van het kamp zat?
- Wel minimale beveiliging bij het kamp, totaal ongeloofwaardig.
- Ook de beveiliging bij het Duitse huis stelt weinig voor als een kind continue erin en eruit kan sluipen. Lijkt me ook onmogelijk.
- Bruno die zo met een schepje zichzelf het kamp in kan graven? Dan konden Joden dit ook andersom doen. Totale onzin natuurlijk.

Wat wel veel goedmaakte wat het dramatische (in positieve zin) slot van de film. Ik kende het einde nog niet, dus het was wel een schok dat Bruno het kamp in ging en uiteindelijk met alle Joden werd vergast. Enorm tragisch natuurlijk, maar wel een passend einde voor een film als deze. Ik had er ook niet echt spijt mee, omdat ik dit die Nazi vader eigenlijk wel gunde. Al was het voor een onschuldig kind natuurlijk dieptriest. Bruno verloor bij mij overigens wel goodwill toen hij niet voor Shmuel op durfde te komen bij het incident met het koekje eten.

The Boy in the Striped Pyjamas is geen topfilm geworden, daarvoor is het veel te ongeloofwaardig en storen er meer zaken. Maar als je daar een beetje doorheen kan kijken, dan heb je een boeiende film om te zien. Aan te raden voor mensen die films als La Vite e Bella ook de moeite vinden.

3*

Ik vond dit een enorm sterke film. Een film waar je het letterlijk koud van krijgt en achteraf toch eens moet slikken. Sterke acteerprestaties van quasi de gehele cast. Vooral aangegrepen door David Hayman, die erg sterk het personage Pavel neerzet. Ook Asa Butterfield en Vera Farmiga spelen hun rol erg meevoelend.

Enkele uitspraken in deze film die mij meer hebben aangegrepen dan eender welke uit andere films. Als ze verbrandt worden stinken zo nog meer dan anders (over de Joden)


Maar wat ik een erg sterk punt van deze film vindt, is dat het clichés doorbreekt.

Er waren wel degelijk Duitsers die niet achter het hele Nazi gebeuren stonden (de moeder en de grootmoeder)
Het feit dat het jongetje niet meer op tijd uit de gaskamer kan gehaald worden.

Veruit de beste film over concentratiekampen die ik al gezien heb.

Aangrijpende film...

Na de film ben je toch wel een beetje uit je loods geslagen. De concentratiekampen (of in dit geval de vernietigingskampen) van de naz's zijn natuurlijk alom bekend, maar als ze op zo'n dramatisch en sobere manier in beeld worden gebracht, zoals dat het geval was in deze film, moet je toch even slikken.

Een film als deze valt of staat met de prestaties van de cast. En ik moet zeggen, de (voltallige) cast acteert op een zeer hoog niveau. In de eerste plaats denk je natuurlijk aan de 2 kleine jongetjes, die beiden perfect in hun rol zaten. Maar daarnaast zijn er tevens nog verschillende personages die op briljante wijze vertolkt werden. In de eerste plaats denk ik dan aan Vera Farmiga, die de rol van Bruno's moeder voor haar rekening nam. Verder heb je nog sterke rollen voor de vader van Bruno en de jood die als werkslaaf in het huis fungeerde.

Naast de geweldige acteerprestaties heb je natuurlijk het ongelooflijk sterke verhaal. Het was mooi om te zien hoe dat naïeve van Bruno werd gecontrasteerd met enkele rauwe/donkere stukjes. Zo vond ik de scène waarin Bruno rustig zat te schommelen, terwijl er ineens enorm veel rook vrijkwam van het jodenkamp erg aandoenlijk. Bruno vraagt zich constant af wat die rook te betekenen heeft, terwijl je als kijker goed genoeg wat er gebeurd is, zodat je eigenlijk op een harde manier geconfronteerd wordt met het pijnlijke verleden.

Ten slotte was er nog het geweldige sterke einde, dat ik op het begin van de film zeker niet zag aankomen. Ik heb nog nooit zo'n dramatisch einde gezien in een film denk ik, wat toch al iets wil zeggen. Die laatste scène werd mooi opgebouwd met sterke muziek die, eens de ouders van bruno doorhadden wat er gebeurd was met hun zoon, op een hartverscheurdende wijze werd verstoord door het emotionele instorten van de moeder. Die scène zal in ieder geval nog lang indruk op me maken...

Echt een topfilm.

Redelijke film waarbij een 8-jarig zoontje van een SS-er vriendschap sluit met een joods leeftijdgenootje in een concentratiekamp. Op zich een origineel gegeven en ook het einde is goed bedacht. Maar geloofwaardig is het allemaal niet echt, de naïviteit van het jongetje gaat wel erg ver. En dit gaat uiteindelijk ten koste van de kracht van de film, waardoor het allemaal wat minder aangrijpend is, dan het zou kunnen zijn.

Net gekeken

mooi het is inderdaad niet echt realistische maar laat je wel denken.Het beeld is herkenbaar

als je ziet hoe Bruno de wereld ziet typies een kind die uit eindelijk door zijn eigen kinderlijke onschuldig in de volwassen wereld terecht komt.

Dad's a good man.

Herzien op televisie. Blijft een pakkende film over de tweede wereld oorlog via de ogen van een kind. Dit maakt de film ook zo pakkend, de uitspraken van zowel Bruno als zijn nieuwe vriendje zijn hartverscheurend, als alwetende kijker. Ik snap dat er veel mensen niet vallen voor het verhaal, het is Drama met een hoofdletter, en een realistisch beeld van de situatie: nee, absoluut niet. Toch voel ik me niet bedrogen door de toch wel echt karakters die worden voorgeschoteld. Oppervlakkig is de film niet te noemen. Het einde voelt als een klap in je gezicht en daarna word je ook nog ontroostbaar achter gelaten: ik vind het prima. Het is heerlijk tegenstrijdig van de hoop, de romantische sfeer van de gehele speelduur dat het je toch weer even terug naar de realiteit brengt en bedenkt dat je niet naar een heldhaftig film fragment kijkt, maar naar gebeurtenissen die echt zijn gebeurt. Technisch is de film ook prima, vind vooral de beelden erg mooi, muziek was met vlagen te aanwezig, maar dat kan te maken hebben met de sentimentaliteit die Mark (hopelijk) wilde overbrengen. Ik hou het bij 4 sterren.

Viel behoorlijk tegen. Film wil maar niet op gang komen. Had hier echt heel veel van verwacht gezien de plek in de top 250, maar ik vrees dat mensen automatisch hogere stemmen geven als het onderwerp de Jodenvervolging is. Uiteraard jammer dat er weer geen Duits wordt gesproken. Zo blijft het allemaal te afstandelijk en wordt je minder in het verhaal gezogen. Er wordt geprobeerd om af en toe op je gevoel te werken door de rook in de lucht, de dood van de oma en de Jood die in het huis werkt.De Duitsers zie je ook te weinig van en degenen die een voorname rol hebben doen mij niks tot weinig. Het is meer een soort donker sprookje dat niet goed uit de verf komt. Een sprookje met zo'n realiteit vlakbij waar de meest gruwelijke dingen gebeuren voelt ongemakkelijk en misplaatst eigenlijk. Het acteerwerk is redelijk, maar ook nergens top. Niemand leek zich prettig bij zijn/haar rol te voelen. Ook het Joodse jongetje speelt zwak. Het laatste kwartier krijgen we dan alsnog een sterk plot te zien waar te lang naartoe gewerkt wordt. Eindelijk een kijkje in het kamp en dan duurt het maar 3 minuten of zo. Te toevallig dat ook net op het moment dat Bruno besluit onder het hek door te kruipen ze net vergast gaan worden. Ook is er overdag kennelijk geen bewaking(wat natuurlijk absurd en ongeloofwaardig is). Ze kunnen elke keer weer op dezelfde plek met elkaar babbelen, dammen etc. De bedoeling van de makers is vast goed, maar het is te geforceerd. Weet ook niet met wat voor gevoel ze mij achter willen laten, maar dit keer deed het me gewoon niet veel. Een paar minuutjes Schindler's List maakte al meer indruk dan deze hele film bij elkaar. Nee, erg jammer, want er had zeker meer uit gehaald kunnen worden.

Ook ik was de eerste keer behoorlijk onder de indruk van deze film,. maar vroeg me een poosje geleden al af of ik niet meer een stem had gegeven door de emotie of doordat ik het zo'n goede film vond.
Vanavond was mn kans om deze film te herzien dus ik heb me maar voor de TV geworsteld.

Het viel me niet tegen maar ook niet mee eerlijk gezegd.
Ik ergerde me nu groen en geel aan de taal, die helemaal in het Engels gesproken wordt. Bloed irritant.
Terwijl de vader van Bruno nog wel zo'n Nazi-gezicht had..
Ook het te onwerkelijke verhaal speelde nu parten. Er gebeuren inderdaad dingen die absoluut nooit konden.

Maar haal je deze dingen weg, dan zie je 2 doodonschuldige 8-jarigen een gesprek voeren met prikkeldraad tussen hen in en dan wordt je helemaal meegezogen.
Prachtige scenes zijn het, de gesprekken tussen Bruno en Shmuhl. Zo heerlijk onschuldig en kinderlijk, perfect gedaan.
Het einde gaf me de eerste keer een brok in mn keel, dat was nu minder, maar toch doet het wel wat met je.
Vreemd gevoel dat ik het op zich die vader het van harte gunde dat z'n praktijken nu fataal bleken voor z'n eigen zoontje.

Een vol punt af van m'n vorige stem, maar toch blijft deze film je toch wel een poosje door je hoofd zweven.
Toch nog een ruime voldoende!

Volgens mij is dit een ijzersterke film.

Natuurlijk zal er altijd discussie blijven over de taal en over de ongeloofwaardigheid van het verhaal, maar dat is ook niet wat deze film zo sterk maakt. Het verhaal was er immers al vanuit het boek, en qua taal zijn de producenten gedurende de gehele film zeer consequent gebleven. De manier waarop het boek verfilmd wordt is vervolgens fantastisch. Visueel is het prachtig, de dialogen zijn boeiend en de muziek is meeslepend.

Sommigen zullen vinden dat de personages te stereotiep zijn, ik denk echter dat dit het verhaal ten goede komt, het draait echter om het jongetje. Hoe de relatie met zijn vader, moeder en zus veranderd, en uiteindelijk ook die met die jongen uit de titel. Juist door de naïviteit van de hoofdpersoon blijft de film enigszins luchtig en wordt het nergens te zwaar. Door die vragen, vaak zo treffend en soms zelfs bijna lachwekkend, wordt je als kijker meegezogen in het verhaal. Een verhaal over keuzes maken, en hoe moeilijk dat eigenlijk is. En wanneer de film tenslotte wel zwaar wordt, en de waarheid zich langzaam ontvouwt, is het effect maximaal, resulterend in een briljant einde.

Sentimenteel? Nee, raak. 4*

Oei oei, au au...

Ik kan me werkelijk waar niet voorstellen dat iemand die het boek heeft gelezen, kan beweren dat dit een fantastische verfilming is.

Het boek is geheel geschreven vanuit de observaties van Bruno. De film is veel te uitleggerig door de gebeurtenissen ook te beschrijven vanuit de ooghoeken van andere personages, hoofdzakelijk Bruno's moeder. De charme verliest haar glans 'glansrijk'.

En dat niet alleen, sommige belangrijke personages (m.n. de huismeid) worden weggemoffeld en natuurlijk - het viel te verwachten - het einde wordt met de grootste Hollywood-achtige dramatiek (aaarrghhh) op het netvlies geprint....(helaas inconsistent met het boek, maar goed, alles voor de waterige ogen en volgesnoten zakdoeken bij het filmpubliek).

Ook de look/setting van de film is goedkoop, met name het kamp.

Het boek is vele malen innovatiever en interessanter (en rijker). De film is een sof, maar gelukkig weet die hier en daar toch de juiste toon neer te zetten om er niet een pyjama-party van te maken.

Lees allen het boek!!! Ook zij die dit verschrikkelijk vonden. Een mooie allegorie van kinderlijke naïviteit en het wir haben es nicht gewusst vraagstuk.

Het hoge gemiddelde niet waard.

Uitgangspunt is erg interessant, en ook de vriendschap tussen de twee jongens is goed uitgebeeld. Het einde is sterk, maar voegt niet veel toe aan het geheel. Erg strorend dat de acteurs Duitsers spelen en dan het Engelse accent behouden. Toch niet echt geloofwaardig. Daarnaast is de muziek erg storend. Een erg emo score die je echt opdraagt om iets te voelen. Soms werkt het en soms niet. Hier voelde dat dus wel zo aan. Zoals gezegd is de vriendschap tussen de zoon van een kampleider en een Joodse jongen erg mooi gedaan, en de jochies doen het ook zeker niet slecht. De boodschap komt door het geforceerde nimmer goed over, en dat is best jammer. Naar het einde toe wordt het nog wel sterk, en is er ook een om nooit meer te vergeten. Best gedurft, maar aan de andere kant toch ook wel weer erg makkelijk. Verder dus ook niet een film die echt blijft hangen.

kijk, met wat stevenbravo schrijft ben ik het volledig met eens echt een onrealistische film gewoon het feit dat ze doodleuk een gat graven onder de afsluiting om samen de omgeving te gaan verkennen ........ wat een klucht deze film de waarheid word hier volledig verkracht !!!!!

Het niveau is me allemaal nog enigzins meegevallen

Ik had vooraf behoorlijk wat twijfels bij deze boek-verfilming. Op basis van dat buiten de LOTR delen bijna geen boek-verfilming in mijn ogen geslaagd verfilmd worden. Om het eventjes aan te kaarten zijn hier wat droevige cijfers. Harry potter 1 ( 1 ) harry potter 2 (2,5) Harry potter 4 ( 1,5) ( Op deel 3 niet gestemd) The Kite Runner (2007) (2,5) Zelfs het geroemde The Shawshank Redemption komt niet aan een voldoende met een slappe (2,5) ! Er zijn hier en daar wel een uitschieter als het machtige The Thin Red Line,maar dat kon niet voorkomen dat ik met mijn bedenkingen deze film in mijn Bleu-ray speler stopte.

Het verhaal heeft genoeg onderhoud om je een anderhalfuur te boeien,maar écht briljant of hoogstrevend wordt het nergens, de film blinkt uit in degelijkheid. De film heeft ook het concept om makkelijk punten te scoren bij de kijkers. Jammer dat de kijkers ook zó makkelijk over de gemakzucht af en toe van de regiseur heenkijken. Ik bedoel Met een schep een kuil graven om zo de concentratie-kamp in te komen Waar 50 meter verder een wacht-toren staat,jea right

De meeste andere punten zijn hier al aangekaart waar ik me in kan vinden.

Het eind-shot is trouwen prachtig met die belichting !

Degelijke film met vervelende pijn-punten

In de basis is the Boy in the Striped Pyjamas een ontzettend ontroerend verhaal en die verwachtingen worden ook deels waargemaakt.
Het grootste ergerpunt is natuurlijk het extreem Britse accent van elke personage in de film, hoe moeten nazi's en Duitse joden geloofwaardig overkomen als ze nog Britser dan de Engelse koningin praten. Bij veel dialogen blijf je dit in je achterhoofd houden en is het lastig om de nazi's ook daadwerkelijk als nazi's te zien.
Verder nog een aantal kleine ongeloofwaardigheden die mensen hierboven ook noemen en de film dus van een hogere score weerhouden.

Dit buiten beschouwing gelaten is het een redelijk geacteerde film waar vooral de 2 jongetjes een geloofwaardige, ontroerende en uiteindelijk ook fatale vriendschap hebben. Leuk gedaan door de 2 kids. Het einde is natuurlijk verschrikkelijk en zet je toch met beide benen op de grond, er wordt duidelijk niet op safe gespeeld en zo kan je de film ook origineel en fris noemen.


3*

Matig, maar ergens ook wel aardig om eens te bekijken.

Het acteerwerk van de kinderen vond ik soms niet al te best. De rest van de cast doet het wel gewoon degelijk.

Vervolgens zitten er, zoals al wel eerder is gezegd in dit topic, wel aardig wat foutjes/onlogischheden in het script. Waar ik mij het meest over heb verbaasd was de beveiliging bij het kamp. Dat was wel héél mager. Of sterker nog, eigenlijk is er behalve een hek met prikkeldraad verder geen sprake van beveiliging. Deze en een aantal andere foutjes maken het verhaal toch wel erg ongeloofwaardig.

De gruwelen binnenin het kamp vond ik ook totaal niet krachtig genoeg overkomen.

Aan de andere kant is het best leuk om de holocaust te benaderen vanuit het oogpunt van de kinderlogica. Dat doet deze film wel aardig. Eigenlijk is dit een vrij toegankelijke film over het concentratiekamp gebeuren voor de kleintjes onder ons. Leerzaam & informatief, met een leeftijdsgenootje als hoofdpersoon. Het wordt ook nooit te gruwelijk en het geweld blijft buiten beeld. Daar is absoluut niks mis mee, maar een beetje zo'n 'kinderfilm' gevoel kreeg ik wel bij deze film.

Voor de ouderen mag het allemaal wel wat rauwer & harder.

Het einde vond ik overigens nog verrassend goed. Dat einde tilt de film voor mij toch net naar een voldoende.

Kleine 3,0*

Voor een niet-traditionele oorlogsfilm ben 'k meestal wel te vinden, dus deze eens geprobeerd en het was een pareltje.

Dit keer volg je de oorlogssituatie door de ogen van een 8-jarige. Dit maakt de film erg toegankelijk, maar daarom zeker niet kinderachtig.

De film duurt maar zo'n 90 min en wist me van begin tot einde te boeien. Het einde was trouwens kippenvel.

De film bevatte veel pianomuziek en paste bij de film.

Een echte oorlogsfilm hoef je dus zeker niet te verwachten, eerder een speelfilm/drama met heel af en toe een komische noot.

Geen bekende cast, maar heel de cast deed het uitstekend.

Het boek is waarschijnlijk nog beter ('k heb het niet gelezen), maar desondanks zeker een aanrader.

Aangrijpend verhaal waarbij je een belevenis krijgt van kinderen aan de duitse kant van de 2e wereldoorlog. Wisselend acteerwerk en het verhaal en personages missen op enkele punten "aantrekkingskracht". Zo leefde ik bijvoorbeeld wel mee met Pavel maar weer minder met andere personages.

Zou van mij 3,5 ster krijgen maar ik heb me helaas teveel geergerd aan de engels sprekende duitsers vandaar 3 sterren.

Een goede film over WOII en dan ingezoomd op een huishouden van een bevelhebber, die werkzaam is in een concentratiekamp naast zijn woning. De gebeurtenissen worden bekeken door de ogen van een klein jongetje, waardoor alles iets eenvoudiger en zoeter verbeeld is dan het in werkelijkheid geweest zal zijn, hoewel de sfeer in het kamp best naar overkomt. Langzamerhand dringt de gruwel ook verder door in het gezin (moeder, zusje). Ik vond de kinderen erg goed acteren.

Ik vind het ook wel een goede film om bv aan kinderen (vanaf 8?) te tonen als voorlichting.

dit is een mooie film met een sterk verhaal. alleen het einde is wel heel suf. waarom ontsnappem die jongentjes niet samen, in plaats van dat ze sterfen in een gaskamer?

Mijns inziens is het einde juist een goede zet. Deze film gaat niet primair over de holocaust, maar over hoe de Duitsers - en dan met name Bruno - hiermee omgaan. Doordat Bruno min of meer per ongeluk vergast wordt, beginnen zijn ouders in te zien hoe vreselijk mis ze het al die tijd hebben gehad. De blik in de ogen van de vader zegt genoeg. Hij kijkt alsof hij ineens beseft wat hij al die tijd gedaan heeft: onschuldige mensen vermoorden. Soms dringt dat pas tot iemand door op het moment dat hij er persoonlijk door geraakt wordt. Ik denk niet dat de vader de volgende dag rustig verder zou kunnen gaan met joden vermoorden, ook al gelooft hij misschien nog steeds in de onderliggende ideologie. Ik zie het einde dus meer als een groot omslagpunt voor de vader, die naar mijn mening het interessantste personage van de hele film is.

Daarnaast had de film van mij wel wat donkerder gemogen. Behalve het eind is de film nogal lichtvoetig en soms stoort dat. Het Engels accent is iets waar velen over vallen - ik had ook liever dat ze Duits zouden praten - maar liever allemaal consequent Engels dan ieder zijn eigen mislukte poging tot een Duits accent. Verder denk ik dat er nog wel meer in had kunnen zitten, in deze film. Vanwege het (voor mij wel onverwachte) einde toch nog 3,5 ster.

3,5*

Natuurlijk een thema dat al vele tientallen keren is aangesneden. Toch heeft 'The Boy in the Striped Pyjamas' wel iets unieks. Het verhaal van de WOII gezien vanuit de kinderlijke onschuld. Mooi in beeld gebracht hoe het leven van Bruno compleet overhoopt wordt gehaald. Moet ook zeggen dat de rol van het Joodse kind en met name Pavel erg sterk worden neergezet. Het einde, waar ik niet over uit zal wijden, gaf de film uiteindelijk nog iets extra's. Zeker daarvoor de moeite waard om te kijken.

Al met al een ontzettend emotionele film, waarin de kinderlijke onschuld de dupe wordt van de maffe en krankzinnige ideeën die de Nazi's hadden. Heb me wel aan een ding godsgruwelijk geërgerd; de Duitsers die perfect Engels spraken. Dat scheelt toch in de beoordeling van deze film.