Les Vacances de Monsieur Hulot (1953)

Mijn commentaar was te verwachten: schitterende, intelligente humor, maar niet zo goed als Playtime. Daarvoor waren de vondsten soms iets te spaarzaam. Maar ik ben werkelijk verzot op de fijnzinnigheid waarmee de mensen in deze film worden voorgesteld, karikaturaal maar respectvol, vandaar dat ik hem toch nog steeds 3.5 sterren geef. En na herziening waarschijnlijk 4 of zo, maar dat zien we dan wel.

Playtime en Mon Oncle waren natuurlijk geweldig, maar deze is toch ook wel memorabel. Ik kan me echt nog een hele hoop hilarische momenten voor de geest halen. De deur die elke keer zo'n irritant geluidje maakt, het oude echtpaar die constant elkaar af aan het zeiken zijn, en natuurlijk Monsieur Hulot! En allemaal rustig en op tijd gebracht met een relekstheid waar je weemoedig van word. Daarbij komt nog het nostalgische zwart/wit, de muziek en het flinterdunne nononsens verhaaltje. Echt een heerlijke film.

4 sterren

Ik kijk Tati's films op volgorde, langzaamaan en per ongeluk nu toe, maar toch. Ik denk dat ik zo doorga.

Tati vindt hier meer een eigen stijl. Of eigenlijk twee. Enerzijds speelt deze film met conventies en verdraait de film alledaagse tafereeltjes een klein beetje waardoor ze nogal maf worden. Tati zag waarschijnlijk de wereld om hem heen als een maf. Daarnaast ook een hoop scenes met stripachtige humor.

Veel sfeer ook weer. En die is zowat net zo prettig als in Jour de Fete. Dat themaatje van Mancini is prachtig en past erg fijn in de film.

3.5* en nieuwsgieriger naar Mon Oncle en Playtime.

Een aaneenschakeling van sketches waarvan er eigenlijk geen enkele leuk is. Alle grappen zie je al kilometers van tevoren aankomen op een enkele uitzondering na. De relaxte muziek is eigenlijk het enige pluspunt aan deze film. Snel vergeten.

1*

Minder dan het fantastische Playtime maar toch nog een leuk filmpje. Aardige vakantiesfeer dat door het terugkerend deuntje van Mancini extra versterkt wordt.

Ik had eigenlijk iets anders verwacht dan het type komedie dat Playtime is, maar hier wordt er dus ook zonder een echt verhaal of echte dialogen gewerkt. Waar het bij Playtime nog lukte om mijn aandacht bijna heel de film vast te houden, door altijd wel iets in beeld te brengen dat wel ergens de aandacht vestigd, lukt het bij Les Vacances de Monsieur Hulot niet.

Tati spot met gevestige waarden en conventies (het groeten, de begrafenisscenes, de bourgeoise... ) in een rustig vissersdorpje waar misschien al jarenlang dezelfde tradities en gebruiken gelden... en dan komt opeens een personage als Monsieur Hulot chaos veroorzaken en alles op zijn kop zetten ! Het uitgangspunt is origineel, boet niet in aan kracht na al die jaren en de manier waarop Tati de verschillende vakantiegangers waarneemt en er dan lichtjes de draak mee steekt, alsof je alleen maar op vakantie zulke typetjes zal tegenkomen, is grappig en uniek. Maar het probleem is dat hij dat niet de gehele speelduur kan volhouden en na een hilarisch begin gaan het aantal sketches en vooral het aantal leuke sketches sterk verminderen met uitzondering van een paar hoogtepunten, maar die ben ik zelf al vergeten.

Aangezien er dan maar weinig overschiet, want veel moois is er niet te zien, begint het na een tijd saai te worden en dan vooral naar het einde toe.

Kleine 3*

Mijn eerste Tati en ik ben er flink door verrast. De film was heel anders dan ik verwacht had, maar niet in negatieve zin.

Ik hoor hier veel mensen zeggen dat ze niet echt vaak moesten lachen. Ik vraag me af in hoeverre het de bedoeling van Tati was om ons de volle speelduur over de grond te hebben rollen van het lachen. Les Vacances de Monsieur Hulot spreekt mij vooral aan door de de kleine details en komische observaties van mensen en hun gedrag die bij mij vaak een glimlach op weten te wekken. Als ik de film zou moeten beoordelen op het aantal momenten waarop ik hard moest lachen, dan zou hij van mij maar een kleine voldoende scoren, want dat gebeurde maar een aantal keer. Gelukkig heeft de film veel meer te bieden.

In tegenstelling tot films van vergelijkebare komieken als Chaplin, Keaton en Atkinson (als Mr. Bean dan), wiens films vooral steunen op een one-man show van hun typetje, steunt Tati's film niet louter op Hulot, maar worden ook de andere personages lichtjes uitgediept. De vakantie van die mensen, die volgens strakke richtlijnen gehouden wordt, wordt regelmatig verstoord door Hulot, die echter een bijzonder aandoenlijk en oprecht persoon is. Een erg leuk figuur om naar te kijken.

Voor sommige scènes heb ik diepe respect. Ik vraag me af hoeveel moeite het Tati gekost heeft om die scène met die verfblik op de golven op te nemen. Lijkt me monnikenwerk om die goed te krijgen. Zo zitten er wel meer scènes in die me heel complex lijken om in een keer goed te krijgen. Het camerawerk op zichzelf is niet uitzonderlijk, maar Tati weet regelmatig heel veel binnen een shot te doen.

Vrij uniek is ook het gebruik van geluid. Daarmee onderscheid Tati zich ook van zijn voorgangers uit de stomme tijd. Er worden weinig verstaanbare teksten uitgesproken, maar dat wil niet zeggen dat Tati het geluid niet gebruikt. Veel dingen krijgen aparte geluidseffecten, waarvan de deur natuurlijk het bekendste voorbeeld is, maar sommige gesproken teksten bestaan gewoon uit brabbeltaal, zoals de luidspreker op het station. Les Vacances de Monsiuer Hulot is een bijzondere en vrij unieke ervaring voor de oren. Dat zeg ik niet vaak bij een film.

Helaas zakte de film af en toe een beetje in en waren er momenten waarvan ik niet begreep wat er de bedoeling van was. Dat is zonde, want dat houd de score nu nog op een dikke 3,5*. Maar herziening kan zeker wonderen doen. Ik heb nu ook veel zin in de rest van de Tati-films. Playtime zal ik binnen niet al te lange tijd zien. Ik hoop alleen dat Hulot geschikt is voor een film van 2 en een half uur.

Mr. Bean meets Chaplin meets Kramer in dit soms hilarische, dan weer saaie avontuur van Meneer Hulot. Ik heb bij tijden echt *onder* de tafel gelegen (de tennisscene is meesterlijk, en de openingsscene op het treinstation al niet minder) maar het gezapige tempo had wel iets opgeschroefd mogen worden. Desondanks genoeg gelachen om ook de andere delen een kans te geven.

3*

Ik ben het volledig eens met de bovenstaande post, dat deze film een ongekend lekker vakantiesfeertje uitstraalt. Een heerlijk rustig muziekje, lekker weer en we zien wel wat meneer Hulot allemaal overkomt.

Dit is mijn eerste kennismaking met Jacques Tati en ik was n.a.v. een leuk fragment uit deze film in de moviemetercontest van een tijd geleden wel enigszins nieuwsgierig geworden naar deze film. Het niveau is erg wisselend moet ik zeggen. Er zitten erg leuke stukjes in, maar ook mindere stukjes.

Tati zet Hulot aardig neer als een fijne man, die zich af en toe van geen kwaad bewust is, als hij weer een per ongeluk de rust van anderen verstoort. Dat, i.c.m. een paar leuke scenes en het sterke gemoedelijke sfeertje zorgt ervoor dat de film toch nog makkelijk een voldoende scoort, al moet ik zeggen dat ik er misschien nog wel ietsje meer van verwacht had. Desondanks wil ik zeker nog wel meer van Tati zien.

3,0*

Nauwelijks iets van regisseur Jacques Tati gezien. Enkel Mon Oncle en deze. Deze film vond ik best knap gemaakt met name door de visuele grappen . Ik vind dat er leuke technieken in deze film zat. Tati is hier duidelijk knap bezig geweest met deze film. Ik kon sowieso wel lachen met de sketches. Ook dat leuke strandje met die mensen met die o zo moderne broekjes aan. Ik vond het zeker een leuke film. De humor is wat simpel met als voorbeeld dat stuk met dat paard, die de achterklep van een auto dicht gooit terwijl er nog iemand in zit. Maar het is toch erg plezant . 3,5.

Meer dan aardige komedie. Monsieur Hulot is een apart figuur met zijn manier van lopen, zijn hoedje en de tabakspijp. De humor is vrij simpel en bij sommige scènes zou je een vergelijking met Mr. Bean gerust aanhalen maar doeltreffend is het meestal wel en dat is het belangrijkst. Er wordt niet uren lang opgebouwd naar een grap, in plaats daarvan volgen er vele stuntelige situaties die best leuk zijn gevonden en die ondersteund worden door een heerlijk niets-aan-de-hand melodietje. Niet altijd even hilarisch, maar wel stuk voor stuk aparte dingen die ik nog nergens anders tegen ben gekomen.

Leuke film. Ben het helemaal eens met the One Ring. Het is nergens echt hilarisch, maar het is allemaal lichtkomisch en vermakelijk. Het zijn de kleine subtiliteiten in sociale interacties van Monsieur Hulot met de andere vakantiegangers en zijn onaangepaste gedrag dat erg amusant is om naar te kijken. Dit in combinatie met de slapstick humor (dus niet erg subtiel) en de look van de film, zorgt ervoor dat de film erg de moeite waard is. De film straalt een soort warme gezelligheid uit, wat goed past bij het vakantietripje. Tati begint langzaam een favoriet te worden, al heb ik nu wel al zijn films gezien die me de moeite waard lijken. Misschien Trafic nog. 4 sterren in elk geval.

De Franse komiek maakte met Les Vacances de Moniseur Hulot een voorloper van Mr. Bean. Veel slapstick met weinig woorden. Helaas vond ik dit in vergelijking met Mr. Bean een stuk tammer en lauwer. Af en toe een geinig vondstje her en der, maar het had zo veel netter en beter uitgewerkt kunnen worden. Van de humor hoeft deze film het dus niet te hebben, wel van het heerlijke zomervakantiesfeertje. Dat wordt dan weer wel treffend neergezet.

Erg leuke comedy waar de nostalgie vanaf druipt.Het zomervakantiesfeertje is erg goed getroffen en zowel de regie als het acteerwerk van Tati is van hoog nivo.

Tati schetst de sfeer in een Frans badplaatsje met allerlei vakantietypetjes, zowel uit het familiepension als uit de mooiere villa, voor de betere klasse.

De humor die "Monsieur Hulot" met zich meebracht was destijds beslist vernieuwend voor de Franse cinema. Het is in feite een slapstickgedoe waarbij de humor, op een heel bijzondere wijze (let bijvoorbeeld op de nagenoeg onverstaanbaar gemaakte teksten) van uit alle hoeken van het beeld op je wordt losgelaten of als een rode draad door de film loopt ( het bejaard, overbeleefd wandelend paar)

Zeker verrassend genietbaar en uiteindelijk zeer goed in beeld gebracht.

Puur visuele humor is anno jaren '50 niet zo evident. Na het verval van de stomme film hadden de screwball-films zelfs enorm veel dialoog. Met weliswaar hun charme. Tati gebruikt een minimum aan dialoog en werkt vooral visueel. Hij laat hier z'n bekende stijl zien, waarbij beelden ritmisch in elkaar vloeien, figuren geobserveerd worden en de humor vooral uitblinkt in suggestie en niet in evidente slapstick. In Amerikaanse films zie je mensen met een plank draaien en zie je zo aankomen dat die iemand zal raken. Tati zal je de humor van dat 'plank zwaaien' zien, zonder dat er iemand uiteindelijk op de bek moet gaan. Veel subtieler en zelfs veel effectiever.

Les Vacances de Monsieur Hulot is een herkenbare film, met figuren die velen wel zullen kennen. Subtiele humor die werkt. Tati is soms nog wat zoekende, iets wat in Playtime nog beter is uitgewerkt. Maar dit is evengoed een sublieme film.

Of dit "de beste" of zelfs maar mijn eigen favoriete Tati is weet ik niet, maar het is wel zijn meest perfecte film, met z'n kleine universum vol scherp geobserveerde personages, maximaal uitgebuite komische mogelijkheden, prachtige fotografie en talloze kleine grapjes. Daaronder stroomt een vriendelijke melancholie, "the hope that underlies all vacations and the sadness that ends them" zoals Roger Ebert het formuleert, afgezet tegen de romantiek van de zon, de zee en de warmte – dit is een film die geen kleur nodig heeft om zonneschijn te suggereren. Sommige grappen heb ik al een dozijn keer gezien (de onverstaanbare stem van de stationsomroeper, de koffer die op een extra traptrede lijkt, de kaartspeler die dankzij Hulot zijn kaart op een andere speeltafel opgooit met alle woordenwisselingen van dien, het geluid van de deurveer, de mevrouw met de parasol die mooie schelpen vindt en haar man die ze voor haar –eh– bewaart, het effect van de krik onder de auto, en –mijn persoonlijke favoriet– Hulot die door de strakgetrokken sleepkabel wordt gelanceerd), maar nog steeds schiet ik ervan in de lach.
        Het enige nadeel: na het herzien van deze film ging ik een rondje hardlopen, en de laatste acht kilometer liep ik in de stromende regen, niet aangenaam wanneer je hoofd nog vol Hulot zit. Ik heb me maar ingebeeld dat ik over het strand van St-Marc-sur-Mer liep.

Tati op vakantie

Ik probeer een regisseur altijd toch een paar kansen te geven wanneer ik voor het eerst zijn oeuvre ontdek. De kennismaking met Tati kwam er via Playtime, dewelke toch zowat wordt beschouwd als het meesterwerk van de Franse cineast, en eerlijk gezegd? Het was wat een teleurstelling. Nadien volgde eens toevallig Jour de Fête via een uitzending op televisie en daar kan ik dan wel weer veel mee. De balans lag dus fifty fifty en het was aan Les Vacances de Monsieur Hulot om de schaal in één van de twee richtingen te laten gaan.

Jammer genoeg is het het de verkeerde richting geworden, want dit is het zwakste dat ik van Tati heb gezien. Dat hij nooit echt de kaart van het verhaal trekt, dat was me in de voorgaande films al wel duidelijk geworden, maar dit is echt gewoon een fragmentarische aaneenschakeling van jokes die over de gehele lijn hun punch missen. Regisseur Frank Van Passel (die in Cinema Canvas voor een boeiende inleiding zorgde met Lisa Colpaert) had het er op een bepaald moment over dat deze vakantietrip geen film is waarbij je je moet generen om naar het wc te gaan. Wat maakt het uit dat je iets mist? Je kunt toch gewoon inpikken na een paar minuten. Hij vond dat blijkbaar geweldig, ik vind het een stijl van cinema maken die me niet ligt. Verder zitten hier natuurlijk wel een aantal leuke visuele dingetjes in (anders blijf ik ook geen anderhalf uur zien) maar over het algemeen was ik toch blij dat de vakantiegangers weer naar huis vertrokken.

Jacques Tati dus. Hij regisseert, produceert, schreef het script (ik zet hier speciaal het woord script in plaats van verhaal want ik vermoed dat de pagina's eerder vol gestaan zullen hebben met aanwijzingen voor een aantal fratsen in plaats van een narratieve structuur) en hij speelt ook de hoofdrol. Op zich een speciaal figuur toch, die Tati. Zowat eenzelfde stijl erop nahoudend als Buster Keaton maar ook gewoon heel zijn fysiek is merkwaardig. Blijft wel iemand die ik graag zie spelen op het scherm, maar ook hier had ik het na een halfuurtje wel weer gehad. Hoewel Tati Hulot vooral gebruikt als toeschouwer waardoor we ook nog kennismaken met een aantal andere personages, is er niemand van de bijrollen echt memorabel. De beste rollen zijn zowaar nog weggelegd voor objecten zoals die deur met de geweldige "poing" als je hem open of dicht doet.

Ooh ja, wat een vervelende soundtrack trouwens. Het nummer zelf heeft nog wel zijn charme maar hoe vaak achtereen wordt dat niet afgespeeld? Ben sowieso al niet fan wanneer een joke te lang doorgaat, maar ook op gebied van soundtrack zit ik met een andere mening dan Tati in hoeverre je zoiets kunt laten wederkeren. Ik zit nu halverwege het oeuvre van de Fransman, ik denk dat ik het dan ook hierbij ga laten.

2*

Tweede Tati.

Weer geen succes. Slapstick na de grote slaptstick hype, dat maakt het natuurlijk wel wat aparter. Het is verder ook niet zo moeilijk te zien dat Tati iemand was met een zekere visie en dat zijn films die visie trouw blijven. Ik heb er alleen niet zo heel veel mee.

De humor is zo eenvoudig en voorspelbaar dat er eigenlijk amper een glimlach afkan. Het Hulot typetje is ook niet zo boeiend, de rest van de personages zijn vooral typetjes die meer een idee voorstellen dan dat ze echt tot leven komen. Met dat alles doet Tati jammer genoeg erg weinig. Veel meer dan vulsel voor wat eenvoudige sketches is het niet.

Meest opvallend is dan nog de muziek. Het weerkerende thematje is erg fijn maar komt te vaak terug, de uitlichting van geluidseffecten is dan weer eerder vervelend. Leuk idee, maar erg pover uitgevoerd. Verder vond ik het vakantiegevoel er ook niet echt goed doorkomen, maar dat komt vooral door de grijze zwart/wit cinematografie.

Het is gelukkig wel luchtig, maar na een half uurtje had ik het wel weer gezien. Wat volgt is vooral herhaling van zetten, waardoor het snakken wordt naar de eindgeneriek.

1.5*

Tati is een regisseur waar je de tijd voor moet nemen, dat geldt althans voor mij. Maar het was alweer even geleden dat ik Mon Oncle gezien had, en het was wel eens tijd. Waarom er gesproken wordt over een Engelstalige en Franstalige versie is me een raadsel want er is nauwelijks dialoog, en de dialoog die ik hoorde bestond uit een mengelmoes van Frans, Engels, Italiaans en koeterwaals.

Toerisme wordt op de hak genomen hier, van het onschuldige soort van ver vóór het massatoerisme, de zuipvakanties en de volgebouwde kusten, en er zijn zoveel visuele grapjes dat ik me niet heb verveeld, al waren lang niet alle grappen even leuk. Maar Hulot is met zijn afgemeten bewegingen en wereldvreemdheid een geinig personage.

Er zijn al veel leuke momenten genoemd door Roger Thornhill, ik zou daar nog wel wat aan willen toevoegen: de stormachtige wind als Hulot de deur opent, het ijs dat steeds dreigt te vallen, de ober die de dikte van het stuk vlees laat afhangen van de omvang van de toerist, Hulot's tennistechniek . Maar ik kan me helemaal voorstellen dat ik bij een herziening 5 andere dingen zou benoemen. Apart dat stukje info over de later gemonteerde Jaws-scène, het doet natuurlijk enorm denken aan die film uit 1975. Dat leek me uiteraard toeval of een vooruitziende blik, maar nee dus.

Een eerste kennismaking met Tati. Het beviel mij totaal niet. Zo ontzettend flauw, simpel en saai. Ik kon er niet eens om glimlachen. Monsieur Hulot heeft als personage zelf ook niet echt iets te bieden.

Charmante, sfeervolle en invloedrijke Franse komedie die klaarblijkelijk het slachtoffer is geworden van veel knip-en-plakwerk. De versie die ik zag duurde 88 minuten en zou de 'ultimate cut' moeten voorstellen die regisseur Tati voor ogen had. Ik kon echter geen ondertitels vinden die compatibel waren met deze versie en even vreesde ik dat niets verstaanbaar zou zijn. Gelukkig bevat de film bijzonder weinig dialogen en was er dus helemaal geen sprake van een taalbarrière. Het is in feite een aaneenrijging van verschillende sketches die allerlei visuele en situationele grapjes omvatten. De (neven)personages communiceren non-verbaal en bestaan soms enkel in functie van de grap. De visuele humor komt een pak minder agressief over vergeleken met inspiratiebronnen uit het stille tijdperk en is bijgevolg makkelijker te verteren. Sommige gags zijn oprecht grappig, anderen weten niet te overtuigen. De film weet de typische vakantiestemming goed te weerspiegelen en bevat zoals gezegd een zekere charme die schijnbaar moeiteloos wordt gehandhaafd. De jazzy score en fraaie setting zijn mogelijk de grootste sfeerscheppers. De gewoonten van de rijke badgangers worden vaak in het belachelijke getrokken, maar een 'scherpe' maatschappijkritische ondertoon kon ik niet waarnemen. De editing is over het algemeen slordig waardoor een aantal voorvallen onduidelijk zijn, alsof er enkele cruciale scènes ontbreken. Aangenaam, maar weinig omvattend tussendoortje. Apropos, zou het kunnen dat Hulot's rammelkar een inspiratiebron was voor de wagen van Guust Flater?

De veelbelovende stationscène maakte oude herinneringen wakker, maar het vervolg viel me nu toch wat tegen: traag en zoetsappig-flauw eigenlijk. Een beetje "door de tijd ingehaald", terwijl ik deze uitdrukking zelden van toepassing vind.

Nóg verder inkorten had wellicht geholpen.

Deze een week of wat geleden weer eens opgezet.

Was ooit de eerste Tati film die ik zag en bleek de perfecte film om op de Belg-Frans te bekijken, wanneer je de Franse taal niet echt meester bent, want wat er in gezegd wordt maakte totaal niet uit.

Eerste film met het karakter Monsieur Hulot en dit is misschien wel de beste, want hoewel de volgende films natuurlijk veel mooier geschoten zijn en daardoor visueel meer indruk maken, heeft deze oudere zwart-wit film zeker qua beeldgrappen bij mij een streepje voor.

Voortdurend gebeurt er wel iets in beeld en Ik denk dat dit de film is die qua grapdichtheid toch wel het beste scoort van alle Tati films, al moet ik meteen toegeven, dat ik bij lange aan nog niet al zijn korte films heb bekeken.

De film weet ook perfect de vakantiesfeer van weleer te treffen, al dan niet afkomstig van oude prentbriefkaarten, die natuurlijk nooit zo echt heeft bestaan

en neemt het tegelijkertijd enorm op de hak, gebruikmakend van allerlei archetypes, zoals daar zijn de sportieve bal, de betweterige student, het schuchtere meisje, of het oudere echtpaar wat alles en iedereen aandachtig en kritisch bekijkt, zonder zelf ooit aan enige activiteit deel te nemen. Erg leuk gedaan.

Het is echter uiteraard Tati zelf in rol van Hulot, die de show steelt en zich onbedoeld door alles heen blundert en voor enige opschudding weet te zorgen bij de andere badgasten.

Echt een leuke film, die ik graag om de paar jaar kan blijven bekijken en bevat bovendien dé ultieme tip om Roland Garros te kunnen winnen.

Een acht, ofwel vier sterren.

Heel aangename film die bij mij allerlei nostalgische gevoelens losmaakt naar een tijd die ik zelfs nooit gekend heb. Ik bedoel maar: vakantie in de jaren ‘50 aan de Franse kust ziet er simpel uit. Geen gedoe en vooral geen massatoerisme. Het is een komedie maar eigenlijk van het ingehouden type. Zeer genietbaar en onschuldig allemaal, het heeft een enorme feel good factor en dat is veel waard. Het is een film die ik zeker nog wil terugzien want er gebeurt veel in.