Les Vacances de Monsieur Hulot (1953)

Deze wil ik wel zien, ik hoorde van iemand dat deze erg leuk is.

Grappig en stijlvol, maar niet zo goed als Mon Oncle en Playtime.

Ik heb de dvd gehuurd maar de film nog niet gezien. Er staat wel een schattig kortfilmpje op, 'Soigne ton gauche', dat vond ik in elk geval al erg grappig (ook al ging het werkelijk nérgens over). Maar ik ben erg bevooroordeeld, ik moet Tati zijn gezicht maar zien of ik moet al lachen, en als hij twee passen heeft gezet dan lig ik dubbel voor het eerstvolgende half uur. Ach, schadelijk kan dat niet zijn neem ik aan

Mijn commentaar was te verwachten: schitterende, intelligente humor, maar niet zo goed als Playtime. Daarvoor waren de vondsten soms iets te spaarzaam. Maar ik ben werkelijk verzot op de fijnzinnigheid waarmee de mensen in deze film worden voorgesteld, karikaturaal maar respectvol, vandaar dat ik hem toch nog steeds 3.5 sterren geef. En na herziening waarschijnlijk 4 of zo, maar dat zien we dan wel.

Playtime en Mon Oncle waren natuurlijk geweldig, maar deze is toch ook wel memorabel. Ik kan me echt nog een hele hoop hilarische momenten voor de geest halen. De deur die elke keer zo'n irritant geluidje maakt, het oude echtpaar die constant elkaar af aan het zeiken zijn, en natuurlijk Monsieur Hulot! En allemaal rustig en op tijd gebracht met een relekstheid waar je weemoedig van word. Daarbij komt nog het nostalgische zwart/wit, de muziek en het flinterdunne nononsens verhaaltje. Echt een heerlijke film.

4 sterren

Maandag op Nederland 3. Als "NPS filmklassieker". Het begin van een mooie, nieuwe reeks?

Zeer zekers. Na de monsieur Hulot in Playtime te hebben gezien snak ik naar meer!

Vind Mon Oncle zijn beste.

De week daarop misschien?

Het duurde even voor ik de humor in deze film begon te waarderen, maar toen was ook echt lachen geblazen. Wat een absurd figuurtje is die monsieur Hulot toch. 4*

Ik heb een aantal keren moeten lachen, maar voor de rest stelde het allemaal weinig voor. 2*

Weinig bijzonder filmpje, maar wel met enkele hele grappige en leuk bedachte scenes. Uurtje was lang genoeg geweest. 3*

Eindelijk monsieur Hulot gezien. Bijzonder grappig. En wat een apart tijdsbeeld. Ze zitten wel erg op elkaars lip, daar in dat hotel. Als dit zoals jullie zeggen niet eens Tati's beste film is, dan verheug ik me op de andere.

****

ik heb hem gister opgenomen en ik ga hem binnenkort eens kijken.

Ik vond inderdaad dat het ook allemaal niet zoveel voorstelde. 2.5*

De sfeer van de film (qua tijdsbeeld - zuidfrankrijk in de jaren 50) is gewoon al de moeite waard om te bekijken....leuke kleine hotels, ik zag zelfs van die schepnetten om krabben te vangen die ik vroeger op vakantie ook altijd had, en nog veel meer

@RolfWolf: Mon Oncle is nog een stuk leuker, meer 'over-the-top' humor.....Tati's broer/zus(weet niet meer precies) heeft een hyper modern huis en alles loopt elke dag volgens een vaste volgorde.....en oom Hulot maakt er een complete puinhoop van.

Het allerleukste van Mon Oncle zijn de avonturen van dat hondje. Zijn baasje denkt dat 't een nette hond is, maar zodra 'ie buiten het hek is, gaat hij met andere straat honden lekker overal plassen, uit vuilnisbakken eten, etc

@eluc87: Het is geen Adam Sandler-achtige humor zoals je tegenwoordig zovaak ziet, maar heeeeeel knap geconstueerde grappen. Je moet het wel zien als een film uit de jaren 50 natuurlijk.

Denk alleen eens aan die grap met het blik verf dat door de zee heen & weer gaat.....da's toch bijna onmogelijk om dat voor elkaar te krijgen in die tijd ?

Erg van genoten! (van deze & Mon Oncle)

Volgens mij zat daar gewoon een touwtje aan vast, kan eigenlijk niet anders. Met creativiteit kom je vaak heel ver! Die scene in dat huis voor het paardrijden waarbij Hulot met zijn aanwijsstok die schilderen steeds verhangt leek mij lastiger. Vooral ook omdat het één take was.

Mijn eerste probeersel in de M. Hulot-reeks. Heel aparte ervaring. Tati slaagt erin met een minumum aan dialoog, toch een vrij grappig filmpje te maken. Erg knap gedaan allemaal. De man heeft een unieke soort humor, dat soms erg goed werkt. Jammer genoeg is het op veel andere momenten toch ook wat aan de flauwe kant. Maar laat ik beginnen met de positieve punten;....

De stijl waarmee hij dit genre aanpakt en de humor op zich zijn alvast op zijn minst erg origineel en intrigerend te noemen. De film getuigt alleszinds van de enorm creatieve geest dat Tati blijkt te hebben. Veel grappen zijn gewoon onnozel, maar toch erg goed gevonden, heel knap uitgewerkt en gewoon bijzonder effectief. Ik heb een paar keer serieus moeten lachen.

Er waren ook een paar geslaagde grappen bij dat enkele herkenbare sociaal-maatschappelijke situaties op een fijnzinnige manier in een erg komisch daglicht plaatste. Bv de overvolle bus waarbij de chauffeur precies niet kan draaien en er plots een kinderkopje tussen zijn stuur opduikt. Heel stom, maar geniaal. Werkt (wederom) erg goed op de lachspieren...

Helaas zijn er ook minpunten, waarvan ik 1 al vernoemd heb: Er zaten toch wel wat flauwere, ietwat mislukte grappen in ook.

Daarnaast leek de film weinig tot geen duidelijke structuur te bevatten. Het verhaal was redelijk dun en een verhaallijn was er nog minder. Niet dat dit altijd hoeft natuurlijk, maar dit keek eerder weg als een opeenstapeling van komische scenes uit een of andere serie dan een film. Ook het karaker, het personage M. Hulot zelf, wordt weinig ontwikkeld en is (bijgevolg) bijzonder leeg. Hij kwam zelfs minstens de helft van de tijd niet te pas.

Er zijn nog wel enkele 'stoorzenders' maar ik geloof dat dit de voornaamste waren...

Ik heb geluk gehad dat deze onlangs op Ned 3 was, want deze + Mon Oncle zijn onvindbaar. Playtime heb ik overlaatst bij wonder kunnen meepikken bij FRS. Playtime en Mon Oncle schijnen beter te zijn volgens velen, hopelijk kan ik mij daarbij aansluiten. Ik heb een sterk vermoeden van wel. Ik heb zo het gevoel dat dit slechts een soort opwarming was van wat Tati zoal in zijn mars heeft. Niet dat ik een glazen bol heb natuurlijk, maar puur intuïtief en beetje afgaande op de commentaren denk ik dat zijn talent en intensies beter zullen uitkomen bij de 2 'vervolgen'.

Les Vacances... krijgt niettemin een voldoende, want het is al bij al zeker geen misse komedie dat goeie momenten kent, en de prent verdient ook al wat gratie door de gedurfde, creatieve, vernieuwende en intigerende touch alleen al. Het is tevens een soort "unicum" en "curiosum" dat je eens moet gezien hebben en best wel leuk is om een keertje te bezichtigen. Qua sfeer en tijdsbeeld heeft het inderdaad ook zijn waarde. 2,5*

PS: Is het beter dat ik de volgorde respecteer en eerst probeer Mon Oncle te bekijken, of kan ik gerust Playtime aanschouwen zonder het 2de deel in de reeks gezien te hebben?

Ik heb van Tati films Jour De Fete en Playtime gezien. Maar een met Hulot dus. Ik zou die gewoon kijken, niet dat je iets mist van het karakter als je de rest niet hebt gezien.

Playtime was de eerste film van Tati die ik gezien heb en dat heeft hem echt geen schade berokkend. Ze volgen ook helemaal niet opeen of zo hoor, het enige dat constant blijft is het personage. En dat is nu ook niet zo diepzinnig dat je niet kunt volgen als je het niet al eerder gezien hebt.

Al denk ik dat Playtime meer inhoudelijk te bieden heeft dan de rest. Tenminste dat vermoed ik, want ooh wat is die film complex voor een komedie!

De leukste en beste vind ik Mon Oncle.

Ik kijk Tati's films op volgorde, langzaamaan en per ongeluk nu toe, maar toch. Ik denk dat ik zo doorga.

Tati vindt hier meer een eigen stijl. Of eigenlijk twee. Enerzijds speelt deze film met conventies en verdraait de film alledaagse tafereeltjes een klein beetje waardoor ze nogal maf worden. Tati zag waarschijnlijk de wereld om hem heen als een maf. Daarnaast ook een hoop scenes met stripachtige humor.

Veel sfeer ook weer. En die is zowat net zo prettig als in Jour de Fete. Dat themaatje van Mancini is prachtig en past erg fijn in de film.

3.5* en nieuwsgieriger naar Mon Oncle en Playtime.

ik lees van mensen dat ze gelachen hebben om de intelligente humor.. maar het is toch juist de meest toegankelijke humor die er bestaat? In ieder geval kan ik er echt niet meer om lachen ookal heb ik mijn best gedaan het in de jaren 50 te plaatsen. Ik vind het vanuit dat oogpunt juist een duidelijk voorbeeld van hoe bang men over het algemeen in de jaren 50 was om wezenlijke onderwerpen aan te snijden. Volgens mij een beetje een te veilige en lafhartige tijd waarin iedereen met de billen samengeknepen door het leven ging. Het moet dan ook schaterlachen zijn geweest bij deze film van de ontlading omdat deze grapjes absoluut kúnnen. Verder geeft het natuurlijk wel een mooi tijdsbeeld weer en met de fantastische muziek erbij houd ik er toch een goed gevoel aan over.

Intelligentie is een maatstaf die je zelf bepaalt, maar het is toch niet zo dat iets niet intelligent kan zijn omdat het ongevaarlijk is? Ik heb het over fijnzinnigheid en subtiliteit, niet over de grote inhoud die er achter zit, want die ontbreekt inderdaad volledig. En wat dan nog, nooit gehoord van 'ontspanning'?

Met je oordeel over de jaren '50 ben ik het trouwens ook niet eens: Bergman en Kurosawa hebben sommige van hun beste films in dat decennium gemaakt, en dat waren geen marginale regisseurs, en hun film hadden echt wel inhoud, kritisch, en helemaal niet vrijblijvend zoals deze film.

jawel freud, ik ben dol op ontspanning, maar wilde alleen aangeven dat ik de term 'intelligente humor' en de opvolgers die je er nu bij hebt gezet 'subtiel' en 'fijnzinnig' wat mij betreft volledig mis zijn als we het over deze slapstick hebben. Ik zou het met je eens zijn als je het hebt over de intelligentie waarmee de camerastandpunten en de ruimtes bepaald zijn om de humor kracht bij te zetten maar ik heb het over de humor in deze film zelf.

Verder heb ik over de jaren 50 bewust gesproken over hoe het "over het algemeen" gaat. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen te bedenken..

Je probeert ook nog de link tussen ongevaarlijke humor en intelligente humor te ontkrachten maar deze heb ik helemaal niet gelegd dus dat had je achter wegen kunnen laten.

Ik ga niet beginnen discussieren over wat je wel of niet bedoelt met je eigen bericht, maar je lijkt wel een link te leggen tussen gemakkelijke humor (die dus niet intelligent is) en de angst om het over wezenlijke onderwerpen te hebben (waarvan ik een toevlucht naar ongevaarlijke humor heb gemaakt, wat nogal ongenuanceerd was van mij, dat klopt). Maar ik denk dat intelligente humor, los van deze film dan, best over onbelangrijke zaken kan gaan, als ze maar getuigt van een zekere opmerkingsgave. Tati verwerkt in zijn films veel slapstick, en dat is op zich nu niet bepaald subtiel of intelligent te noemen, maar daarnaast slaagt hij er ook telkens in figuren te portretteren die karikaturaal overkomen, maar wel enorm herkenbaar zijn, zelfs in hun kleine elementjes (ik kan uit deze film geen voorbeelden noemen, daarvoor is het helaas te lang geleden dat ik hem gezien heb), een beetje zoals Franquin dat deed in zijn strips (en dan heb ik het niet over Zwartkijken, maar eerder over Robbedoes of Guust Flater). Niet ironisch, altijd vanuit een positieve ingesteldheid, maar met heel veel oog voor kleine details en tics. En dat vind ik subtiel, en intelligent. Hij gebruikt misschien een soort humor die op verschillende lagen werkt, want diezelfde personages halen ook groteske stommiteiten uit die in slapstick eindigen, en daar hou ik trouwens ook van, maar het is de typering van de mensen, zelfs de toevallige passanten, die Tati's films naar een hoger niveau tillen. En bij Playtime zit er nog veel meer achter (daarvoor verwijs ik naar de discussies bij die film ), zodat ik die film dan ook nog een stuk beter vind dan deze, ontspannende, feel goodfilm.

prima

Op deze film heeft Rowan Edkinson Mr Bean geïnspireerd. Dat zijden ze op een documentaire op een dvd van Mr Bean.

Hopla, Wouter, weer iets wat wij gemeen hebben